RSS

ΜΙΑ ΘΛΙΜΜΕΝΗ ΙΣΤΟΡΙΑ

15 Ιον.
————————————————————-
Κάποτε βγαίνοντας από ένα χειρουργείο , όπου είχαμε (εμείς οι άνθρωποι του Ιπποκράτη) χάσει την μάχη , και ο θάνατος , μας  “πήρε” την ψυχούλα ενός 8χρονου κοριτσιού , με ρώτησαν , αν γυρνώντας στο σπίτι μου , θα άνοιγα το ραδιόφωνο να ακούσω μουσική στη διαδρομή ….
Δεν ήξερα τί να απαντήσω … ένοιωσα φοβερή αμηχανία , και απέφυγα να δώσω σαν απάντηση κάτι θετικό … Κατά την διαδρομή , όχι μόνο άνοιξα το ραδιόφωνο , αλλά έπιασα τον εαυτό μου και να σιγομουρμουρίζει το τραγούδι ….
Τί σήμαινε αυτό ; … Μήπως ότι είμαι … ανάλγητη ; απάνθρωπη ; σκληρόκαρδη ; πορωμένη ; αναίσθητη ; … Στην καλύτερη των περιπτώσεων , αδιάφορη ; …
Όχι … Τίποτα από όλα αυτά .
Όχι πως δεν πονάς , αλλά είναι αδύνατον να “κουβαλάς” όλο αυτόν τον πόνο , και όλο αυτό το πένθος , και στην καθημερινή ζωή σου … Θα διαλυθείς … Θα πάψεις να υπάρχεις , σαν συγκροτημένος νους και προσωπικότητα … Θα πάψεις να είσαι χρήσιμος .
Το μόνιμο πένθος και η μόνιμη λύπη μέσα σου , είναι …. θάνατος ….
——————————————–

 

Ετικέτες: , ,

28 responses to “ΜΙΑ ΘΛΙΜΜΕΝΗ ΙΣΤΟΡΙΑ

  1. mr e.

    Ιουνίου 15 , 2010 at 23:50

    Πολλές φορές προσπάθησα να καταλάβω τα συναισθήματα ενός γιατρού που «χάνει» έναν ασθενή. Ως μη γιατρός, δεν μπόρεσα να δώσω απάντηση… Είναι άραγε και αυτό μέσα στη ρουτίνα της «δουλειάς» ? Είναι η ιατρική μια δουλειά που επιτρέπει τη ρουτίνα ? …

    Από την άλλη πάλι σκέπτομαι ευτυχώς που η ανθρώπινη φύση έχει αυτές τις δυνάμεις … Να αντιμετωπίζει ακόμα και τη ζωή σαν «ρουτίνα εργασίας»… διαφορετικά το συναισθηματικό βάρος μιας «απώλειας» θα λειτουργούσε ανασταλτικά στη άσκηση και κατ’ επέκταση στη χρησιμότητα της ιατρικής…

    Ας είστε καλά λοιπόν, όλοι εσείς που έχετε τη δύναμη να ακούτε μουσική μετά από μια «απώλεια» , γιατί σίγουρα η προσφορά σας στην ανθρωπινη ζωή είναι πολύ μεγαλύτερη από μερικές απώλειες…

     
    • silia

      Ιουνίου 16 , 2010 at 23:49

      @ mr e.
      Τα συναισθήματα ενός γιατρού , που «χάνει» κάποιον ασθενή του , … ποικίλλουν …
      Ποικίλλουν και εξαρτώνται από πολλούς παράγοντες . Από την δομή του χαρακτήρα , από τις καταστάσεις που βιώνει εκείνη την εποχή , από την διάθεση της … στιγμής , από την συμμετοχή ή όχι και άλλων στο περιστατικό . Ακόμα , έχει σχέση και με το κατά πόσο υπάρχει ευθύνη και κατά πόσο είναι ικανός (ο γιατρός) , να αντιληφθεί και να παραδεχθεί την ευθύνη .
      Μεγάλο κεφάλαιο … μεγάλη κουβέντα πάμε να ανοίξουμε …
      Πριν κλείσω αυτή την απάντηση μου στο σχόλιο σου , θα ήθελα να αναφερθώ και σε ένα σχετικά των τελευταίων καιρών ζόρικο συναίσθημα με το οποίο φορτίζεται ένας γιατρός , που «χάνει» ασθενή … Είναι ο φόβος … Όχι ο υγιής και φυσιολογικός φόβος απέναντι στην συνείδηση ή στο Θείο , ή στις Ερινύες σου , αλλά στον φόβο , ότι κάποιοι μπορούν να εκμεταλλευτούν την κατάσταση για να σε σύρουν σε νομικές ταλαιπωρίες για λίγη δημοσιότητα , για κάποια χρήματα και ένα … γ@μώτο (συγγνώμη για την έκφραση , αλλά δεν βρίσκω κάτι καλύτερο για να αποδώσω το συναίσθημα της στιγμής) …
      Επίσης μεγάλη κουβέντα πάω να ανοίξω , που δυστυχώς θα αδικηθεί μέσα στα σχόλια ενός ιστολογίου .
      Όπως και να έχει όμως , σ’ ευχαριστώ για τον πάντα καλό σου λόγο , πάνω στα γραφόμενα μου .

       
  2. DaisyCrazy

    Ιουνίου 16 , 2010 at 06:12

    Αγαπητή μου Σίλια συμφωνώ. Άνθρωποι είμαστε κι αν δεν μπορούμε να ξεπεράσουμε τον πόνο τότε σταματάει η ζωή. Άλλωστε δε λένε «δε γίνεται γάμος χωρίς κλάμα και κηδεία χωρίς γέλιο»; Έτσι ειν’ η ζωή εμπεριέχει τα πάντα, όλα τα συναισθήματα, μερικές φορές και ταυτόχρονα.

    Φυσικά είναι και κάποια είδη πόνου που σε σημαδεύουν και δεν τα ξεπερνάς. Για παράδειγμα τώρα πρόσφατα στην Κύπρο ένας γιατρός ξέχασε το παιδάκι στο αυτοκίνητο και πέθανε. Αυτός ο άνθρωπος ό,τι κι αν γίνει δεν νομίζω να ξεπεράσει αυτό τον πόνο. Είναι αδύνατο.

    ΥΓ. νομίζω αυτή είναι η πρώτη φορά που η ανάρτηση σου δεν τέλειωσε αισιόδοξα. Ελπίζω να μη σημαίνει κάτι αυτό

     
    • silia

      Ιουνίου 18 , 2010 at 22:41

      @ DaisyCrazy
      Toν γάμο με … κλάμματα , θαρρώ πως τον διαπραγματευτήκαμε κατα κάποιο τρόπο στο προηγούμενο (περι Υμεναίου) ποστ . Τώρα , όσον αφορά την κηδεία με γέλια , ναι … συμβαίνει κι αυτό , αλλά εδώ μιλάμε για κάτι ακραία τραγικό . Μιλάμε για τον θάνατο ενός μικρού παιδιού … Προσωπικά , πιστεύω , ότι ποτέ όσο κι αν προσπαθείς να το αποβάλλεις , ποτέ δεν σε εγκαταλείπει αυτός ο πόνος … Ποτέ δεν γίνεται ρουτίνα . Μπορεί να μην είναι εμφανής , αλλά ξέρεις τί έχω προσέξει , στον εαυτό μου πάντα ; Έχω προσέξει , πως κάτι τέτοιες ημέρες , γυρνώντας στο σπίτι , «ξεσπούσα» αθέλητα όλο αυτό το στρες πάνω στους δικούς μου (ιδιαίτερα ευέξαπτη) , δηλ. πάνω στα παιδιά μου , τον συντροφο , τους φίλους … Υποσυνείδητα κρατάς πάντα ένα κομμάτι από το πένθος σου .
      Για τον γιατρό στην Κύπρο που ξέχασε το παιδάκι του στο αυτοκίνητο , άκουσα (διάβασα) , αλλά δεν είναι διασταυρωμένο , ότι επέλεξε την αυτοχειρία … Αληθεύει ;
      Υ.Γ. Είναι αλήθεια αυτό που επισημαίνεις στο υστερόγραφο σου … αλλά δεν σημαίνει τίποτα περισσότερο από την γενική μελαγχολία του τελευταίου καιρού … Θα μου περάσει .
      Την αγάπη μου .

       
  3. faros

    Ιουνίου 16 , 2010 at 08:14

    Που λες, νομίζω σε όλους είναι γνωστό, όταν εσείς οι γιατροί σπουδάζετε, την πρώτη φορά που πάτε στο ανατομικό, ακόμα και στη θέα πεθαμένου ποντικιού πολλοί λιποθυμάνε !
    Έτσι δεν είναι ;
    Την δεύτερη ή την τρίτη κλπ. οι φοιτητές συνηθίζουν.
    Έτσι είναι – για μένα !
    Όλα, αποτελούν, μια συνήθεια !

    Ο καθένας μας στη δουλειά του, έχει δει, έχει γνωρίσει κάποια δράματα – δεν συγκρίνονται με αυτά των γιατρών, αλλά … – , άντε να τα «κουβαλήσει» μαζί του την πρώτη φορά … την δεύτερη … την τρίτη … μετά συνηθίζει !

    Δεν το «παίζω» κυνικός, αλλά θεωρώ αν σε έναν γιατρό κυριαρχεί το συναίσθημα, δεν θα μπορέσει να κάνει σωστά τη «δουλειά» του !

    Θεωρώ πολύ πολύ χειρότερο να παίρνει φακελλάκι ο γιατρός – κι ας έχει σώσει μια ζωή μ΄αυτό – παρά να ακούσει ραδιόφωνο επιστρέφοντας σπίτι του στην οικογένειά του, ό,τι κι αν έχει συμβεί πριν …

    Σκέψου να χειρουργεί κάποιος και επειδή λυπάται τον ασθενή του αρχίζει να … τρέμει !!!!!!

    Να μην έχεις λοιπόν τύψεις αγαπητή μας Σήλια, είμαι σίγουρος ότι ήσουν και Γιατρός και Άνθρωπος, σε κάθε περίπτωση !

    Μια Θερμή Καλημέρα !

     
    • silia

      Ιουνίου 18 , 2010 at 23:05

      @ faros
      Σαφώς και όλα , είναι θέμα συνήθειας . Θες δε θες … συνηθίζεις … και το πτώμα , και τον πόνο , και το αίμα … όλα .
      Ξέρεις Φάρε μου όμως … υπάρχουν και εξαιρέσεις … Πχ, ποτέ μου δεν μπορεσα να συνηθίσω δύο πράγματα τα οποία ακόμα και τώρα στην Δύση μου (δες τί όμορφα απέφυγα τον «σκόπελο» της λέξης «γηρατιά»… ) . Τον ήχο που κάνει το ξέστρο μέσα στην μήτρα κατά την διακοπή μιας κύησης και τον ήχο που κάνει το … πριόνι πάνω στο κόκκαλο όταν ακρωτηριάζεται ένα άκρο … Πάντα , σ’ αυτά τα δυό , φρόντιζα να απομακρύνομαι λιγάκι από την χειρουργική εστία και τα εκεί δρώμενα … Όσο μπορούσα φυσικά …
      Όσο για το Ανατομείο , σου χαρίζω μια φωτογραφία μου από το πρώτο μάθημα στο Εργαστήριο της Ανατομικής στο β’ έτος των σπουδών μου … Εδώ , θα δεις , πως … εντάξει … δεν έχω και χαρούμενο ύφος , αλλά την ψυχραιμία και το φλέγμα μου τα διατηρώ ακέραια … Άνετη (αρκετά) η δικιά σου… .
      Φιλάκια δροσερά (δεν δίνω καυτά φιλιά , εν μέσω καύσωνος μην έχουμε και τίποτα … απώλειες) .

       
      • faros

        Ιουνίου 19 , 2010 at 08:01

        Ποιος από τους … τέσσερεις, είσαι ;;;;;;;;
        (καλά … καλά … αστειάκι 😆 )

        Το … σκιάχτρο στο τραπέζι τι είναι ;;;
        Τι … ρόλο παίζει ;;;;;;;

        Καλά, η κορδέλλα στα μαλλιά … ΟΛΑ ΤΑ ΛΕΦΤΑ ! 😀

        Αντιγυρίζω … τη δροσιά σου !

         
      • silia

        Ιουνίου 19 , 2010 at 23:35

        @ faros
        Ποιός από τους 4 , είμαι ;;; … Κοιτάζοντας ποιον , από τους 4 , έκανε ένα «κρακ» η καρδιά σου ;κοιτάζοντας ποιον από τους 4 , σου κόπηκε η ανάσα ;…
        Ε , αυτός είμαι από τους 4 …
        Όσο για το «σκιάχτρο» στο τραπέζι . είναι … πτώμα … μερικώς ανατετμημένο , όσο κι αν σου φαίνεται αστείο . Το παράξενο ξέρεις ποιο είναι ; Ότι οι λιποθυμίες σε πρώτη φάση , δεν πέφτουν ούτε στο Ανατομείο , ούτε στο Νεκροτομείο , αλλά στο Χειρουργείο , με την για πρώτη φορά , θέα του αίματος … Κυρίως τα παλληκάρια (και όχι τα κορίτσια , όπως νομίζουν οι περισσότεροι) .
        Και … Καλά , αυτή η κορδέλλα στα μαλλιά , έχει κάψει καρδούλες και καρδούλες .
        Άντε φιλιά . Να έχεις μια χαρούμενη Κυριακή .

         
  4. Nοσφερατος

    Ιουνίου 16 , 2010 at 17:42

    Το μόνιμο πένθος και η μόνιμη λύπη μέσα σου , είναι …. θάνατος …. »

    δηλαδη μελαγχολία

     
    • silia

      Ιουνίου 18 , 2010 at 23:20

      @ Nοσφερατος
      Όχι μια … απλή μελαγχολία , αλλά κάτι χειρότερο είναι το να κρατάς μέσα σου πένθος και μόνιμη λύπη …
      Είναι κατάθλιψη … και είναι νοσηρό .
      Έρρωσθε και αγαλλιάσθε , «σκοτεινέ» φίλε μου .

       
  5. faros

    Ιουνίου 17 , 2010 at 07:22

    Καλημερούδια !

     
    • silia

      Ιουνίου 18 , 2010 at 23:21

      @ faros
      Καληνυχτούδια . (είμαι … βραδυνός τύπος)

       
  6. glaykidarling

    Ιουνίου 17 , 2010 at 14:02

    νομίζω πως
    το μοιρολόι της φωκιας του Παπαδιαμάντη μπορεί να δώσει πολλές απαντήσεις….
    η ζωή συνεχίζεται..ενώ η γολέτα εξηκολούθει να κάνει βόλτες στο λιμάνι..
    η γραία εξηκολούθει το δρόμο της…
    και
    η ζωή κατά τη γνώμη μου..εξηκολούθει να υφίσταται ,αλοίμονο…σε αυτόν που φεύγει…αλοιμονο αποκλειστικά και μόνο σε αυτόν…
    δεν έχει να κάνει με το αν είσαι γιατρός η όχι…
    έχει να κάνει με την ίδια την υπόσταση της λέξης ζωής…που υπερνικά…ακόμα και τον θάνατο!

     
    • silia

      Ιουνίου 19 , 2010 at 19:33

      @ glaykidarling
      Πω πω … έψαξα και βρήκα αυτό το διήγημα-διαμάντι του … Παπαδιαμάντη , που ομολογώ , ότι δεν είχε τύχει να το διαβάσω … Υπέροχος ο Γέροντας … υπέροχος όπως πάντα .
      Σ’ ευχαριστώ glayki .
      Το έχω πει πολλές φορές στους ανθρώπους γύρω μου αυτό το «αλοίμονο…σε αυτόν που φεύγει…αλοίμονο αποκλειστικά και μόνο σε αυτόν…» . Όλοι οι άλλοι συνεχίζουν . Βαριά ;… βαριά . Πληγωμένοι ;… πληγωμένοι . Απελπισμένοι ;… απελπισμένοι … Αλλά συνεχίζουν . Αλοί σ’ αυτόν που έχασε την «ανάσα» … αυτό το μικρό «Αχ !» , που είναι η ζωή …
      Ξανά σ’ ευχαριστώ glayki .

       
  7. Lilith

    Ιουνίου 17 , 2010 at 14:12

    Το μόνιμο πένθος, κάνει τον άνθρωπο εντελώς άχρηστο στους γύρω του.
    Και βάρος θα έλεγα…
    Αυτός που διαλέγει το μόνιμο πένθος, είναι συνήθως ο απόλυτα εγωιστής άνθρωπος που το μόνο που τον νοιάζει είναι ο πόνος ο δικός του.
    Ό,τι και να συμβαίνει, η ζωή συνεχίζεται…
    Δεν είμαι και από τους πιο αισιόδοξους ανθρώπους… Η απαισιοδοξία είναι το μεσαίο μου όνομα. Αν μου είχε δοθεί η επιλογή, δε θα διάλεγα ποτέ να γεννηθώ σ’ αυτόν τον κόσμο.
    Πολλά είναι αυτά που δεν τα αντέχω!
    Και ένα από αυτά, είναι οι άνθρωποι που χρησιμοποιούν το πένθος σαν δικαιολογία για να μην πάνε παρακάτω τη ζωή τους.

    Καλό σου απόγευμα!
    (τι καλό δηλαδή… ΚΑΗΚΑΜΕ!) 😦

     
    • silia

      Ιουνίου 19 , 2010 at 19:56

      @ Lilith
      Ομολογώ ότι το «Αυτός που διαλέγει το μόνιμο πένθος, είναι συνήθως ο απόλυτα εγωιστής άνθρωπος που το μόνο που τον νοιάζει είναι ο πόνος ο δικός του» , δεν το είχα σκεφτεί … Ενδιαφέρουσα άποψη , που υπόσχομαι , να καθήσω να την σκεφτώ και να την αναλύσω διεξοδικά … Πάντα , όσον αφορά αυτό το θέμα (του μόνιμου πένθους) είχα την άποψη της νοσηρότητας της κατάθλιψης …
      Όσο για το άλλο που λές , μάλλον πρέπει να είμαστε μακρινοί συγγενείς , γιατί έχουμε το ίδιο … middle name … Αλλά εγώ τουλάχιστον , κάνω μεγάλες και σοβαρές προσπάθειες να … το κρύψω
      Καλό βραδάκι … Δρόσισε επιτέλους , τουλάχιστον εδώ , στα μέρη μου .

       
  8. Guardian Angel

    Ιουνίου 17 , 2010 at 15:12

    Ο θάνατος είναι μια κατάσταση μη αναστρέψιμη αλλά η ζωή απ’ την άλλη έχει πολλές στροφές κι αν δεν ακολουθήσεις την πορεία της τότε… χάθηκες!
    Δεν ξέρω πως νιώθει ένας γιατρός για μια ζωή που χάνεται αλλά θυμάμαι ότι όταν χάσαμε την γιαγιά μου το κλίμα ήταν απίστευτα βαρύ μέχρι τη στιγμή που έγινε η κηδεία και μετά σκάσαν τα χαμόγελα σαν να μην είχε συμβεί τίποτα κακό πριν. Περίεργο? Ναι είναι. Αλλά η ζωή «πρέπει» να συνεχίζεται!

     
    • silia

      Ιουνίου 19 , 2010 at 20:11

      @ Guardian Angel
      Καλώς ήρθες στα μέρη μου Φύλακα Άγγελε … Έχω μια ιδιαίτερη αγάπη και λίγο «κόλλημα» με τους Αγγέλους , γενικά .
      Ένας γιατρός , που χάνει τον ασθενή του , είναι κάτι διαφορετικό από τον οποιονδήποτε άλλο , που χάνει κάποιον δικό του ή γνωστό του . Εδώ (στον γιατρό) , στο «γαϊτανάκι» των συναισθημάτων , μπαίνει και το συναίσθημα της ενοχής , της ευθύνης , του καταλογισμού , και του τσαλακώματος του ματαιοδοκτικού και μεγαλομανούς (λάθος μεν , αλλά υπαρκτού) συναισθήματος , ότι είσαι ένας … «μικρός Θεός» (ιδίως στις χειρουργικές ειδικότητες , όπου ανήκω) .
      —————————————–
      Η ζωή , αναγνωρίζει τα «πρέπει» της και … συνεχίζει , όπως πολύ σωστά επισημαίνεις .
      Χάρηκα .

       
  9. Liakada

    Ιουνίου 17 , 2010 at 18:50

    Βρισκω πολυ φυσιολογικη την αντιδραση σου να ανοιξεις μουσικη οταν μπηκες μεσα στο αυτοκινητο σου … Τη βλεπω σαν φυσιολογικη αυτοαμυνα του οργανισμου σου εναντια στη θλιψη …
    Οπως και το ξεσπασμα σε χορο καμμια φορα.. Εχεις δει ανθρωπους να χορευουν ζειμπεκικο και να κλαινε? ε καπως ετσι …
    Πρεπει να αφηνουμε τον εαυτο μας να αντιδρα ετσι .. Ειναι θετικο σημαδι ,πιστευω! Αλλοιως πεφτει σε μονιμη θλιψη …σερνεται , κι οχι μονο δε μπορει να προσφερει στους αλλους αλλα σε τελικη αναλυση τους κουραζει ..τους γινεται και βαρος!
    Δεν θα ηθελα ποτε να κανω τη δουλεια σου! Νιωθω οτι κρατας τη ζωη του αλλου στα χερια σου! Μην κρατησεις ποτε τη δικη μου! Οχι γιατι δεν θα σου εχω εμπιστοσυνη αλλα γιατι δεν θελω να περασεις αυτη την αγωνια!

     
    • silia

      Ιουνίου 19 , 2010 at 20:42

      Πολλές φορές το σωστό , το αυτονόητο … εκτελείται (συμβαίνει-γίνεται) τελείως αυτόματα και υποσυνείδητα … Κάτι που λες : «Μα τί έκανα τώρα ;… ντροπή μου … δεν το περίμενα από μένα…» είναι τελικά το ορθό , μόνο που το κατανοείς , πολύ αργότερα . Κατά βάθος οι περισσότεροι άνθρωποι , είμαστε … φιλοενοχικοί όσον αφορά τον εαυτό μας , άσχετα , αν δίνουμε απλόχερα συμβουλές περι του ορθού στους άλλους .
      ——————————-
      Δεν θα ήθελες λες , να κάνεις την δουλειά μου . Και όμως , θαρρώ πως η δουλειά μου είναι (ήταν … εντάξει) , από τις ομορφότερες του κόσμου .
      Ξέρεις Λιακάδα μου , δεν χρηματίστηκα ποτέ μου , ούτε και έκανα αυτό που λεν «λεφτά» από την δουλειά μου … Ωστόσο , πάντα … μα , πάντα , ήθελα ένα είδος αμοιβής … Μια αμοιβή , που πολύ την τσιγγουνευονταν , οι περισσότεροι : Το «ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ» … Κάποιοι το λέγανε , όμως το «ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ» , με τον τρόπο τους … Πχ :
      – Τί έγινε ;… τελειώσαμε ;… τελείωσε η εγχείρηση ;
      – Τελείωσε , φίλε μου , θα πας στο κρεβάτι σου σε λίγο .
      – Πω πω !… αλήθεια ;… ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑ ΤΙΠΟΤΑ …
      Αυτό το «ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑ ΤΙΠΟΤΑ» ήταν η μεγαλύτερης αξίας αμοιβή , που λαχτάρησα στην δουλειά μου .
      Ήταν … πολύ όμορφη δουλειά ..΄καλή μου φίλη … Πολύ όμορφη .

       
  10. atheofobos

    Ιουνίου 18 , 2010 at 20:54

    Μπορεί άμεσα μετά από ένα θάνατο στο χειρουργείο να απωθεί κανείς τις εικόνες αυτές από το μυαλό του αλλά δυστυχώς αυτές επανέρχονται μόνες τους και απρόσκλητες τις στιγμές που βρίσκεσαι μεταξύ ύπνου και ξύπνιου.

     
    • silia

      Ιουνίου 19 , 2010 at 23:40

      @ atheofobos
      Ναι φίλε μου Αθεόφοβε , τις απωθεί … Πιστεύω ότι δεν τις ξεχνάει ποτέ του , απλά , τις απωθεί .
      Αυτές οι εικόνες σε ξαναβρίσκουν , όταν οι αντιστάσεις σου και η συγκρότηση σου έχουν μειωθεί ή σε έχουν εγκαταλείψει …
      Τότε επανέρχονται σαν κάτι δυσάρεστο που μπορεί και να μην μπορείς να το προσδιορίσεις .
      Ή επανέρχονται σαν εφιάλτες που απειλούν την ευαίσθητη γαλήνη σου .
      Καλό καλοκαίρι να έχεις . Έμαθα ότι φεύγεις ταξίδι .

       
  11. faros

    Ιουνίου 19 , 2010 at 08:04

    Καλημερούδια (εγώ θα … επιμείνω κι ας είσαι … βραδυνός τύπος – τι με νοιάζει εμένα!!!!!!! 😀 ).

    Καλό Σαββατοκύριακο !

     
    • silia

      Ιουνίου 19 , 2010 at 23:44

      @ faros
      Το … αυτό (για το Σαββατοκύριακο , λέω) .

       
  12. Μάγισσα Κίρκη

    Ιουνίου 19 , 2010 at 12:25

    Έτσι είναι δεν γίνεται κάθε φορά που συμβαίνει κάτι αντίστοιχο, να έχετε το χάλι σας γιατί σε λίγα χρόνια τον γιατρό θα τον θέλετε εσείς. Άσε που ο καθένας πενθεί με τον τρόπο του…λυπάμαι πολύ για το παιδάκι…..

     
    • silia

      Ιουνίου 19 , 2010 at 23:42

      @ Μάγισσα Κίρκη
      Μη θαρρείς … Οι περισσότεροι χειρουργοί ή γιατροί παραχειρουργικών ειδικοτήτων (μιλάω πάντα για τους φιλότιμους ανθρώπους) τον … επισκέφτονται κάποτε τον … Ψυχίατρο τους .
      Φιλιά Μάγισσα μου .

       
  13. Θεία Λένα

    Ιουνίου 20 , 2010 at 09:34

    Οι γιατροί, καλή μου, είναι για να προσπαθούν να σώζουν. Είτε ο ασθενής ζήσει, είτε όχι, ο γιατρός το καθήκον το έκανε. Μετά είναι θέμα ανθρώπου να ζήσει ή να πεθάνει, όχι γιατρού.
    Και βέβαια άκουγες μουσική..για να απαλύνει το πόνο που ένοιωσες. Για να κλείσει το κενό που ανοιξε η αναχώρηση ενός παιδιού. Για να σου πάρει τη σκέψη των τύψεων μακριά, ώστε να γίνεις δυνατή και την επόμενη φορά πάλι να ξανα παίξεις μπουνιές με το πεπρωμένο του κάθε ενός που καταλήγει στο νοσοκομείο.
    Καμμία τύψη να μην έχεις. Με το Θεό δεν μπορείς να τα βάλεις, έτσι δεν είναι;

     
    • silia

      Ιουνίου 22 , 2010 at 19:45

      @ Θεία Λένα
      Σ’ ευχαριστώ Θεία Λένα μου . Βάλσαμο τα λόγια σου .
      Παρηγοριά .
      Με τον Θεό , δεν μπορεί να τα βάλει κανείς .

       

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: