RSS

ΣΕΦΕΡΗΣ … ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΟΣ

14 Ιολ.

Ἄρνηση

Στὸ περιγιάλι τὸ κρυφὸ
κι ἄσπρο σὰν περιστέρι
διψάσαμε τὸ μεσημέρι
μὰ τὸ νερὸ γλυφό.

Πάνω στὴν ἄμμο τὴν ξανθὴ
γράψαμε τ᾿ ὄνομά της
ὡραῖα ποὺ φύσηξεν ὁ μπάτης
καὶ σβήστηκε ἡ γραφή.

Μὲ τί καρδιά, μὲ τί πνοή,
τί πόθους καὶ τί πάθος
πήραμε τὴ ζωή μας· λάθος!
κι ἀλλάξαμε ζωή.



Φωτιὲς τοῦ Ἅϊ-Γιάννη

Ἡ μοίρα μας, χυμένο μολύβι, δὲν μπορεῖ ν᾿ ἀλλάξει
δὲν μπορεῖ νὰ γίνει τίποτε.
Ἔχυσαν τὸ μολύβι μέσα στὸ νερὸ κάτω ἀπὸ τ᾿ ἀστέρια κι ἂς ἀνάβουν οἱ φωτιές.

Ἂν μείνεις γυμνὴ μπροστὰ στὸν καθρέφτη τὰ μεσάνυχτα βλέπεις
βλέπεις τὸν ἄνθρωπο νὰ περνᾶ στὸ βάθος τοῦ καθρέφτη
τὸν ἄνθρωπο μέσα στὴ μοίρα σου ποὺ κυβερνᾶ τὸ κορμί σου,
μέσα στὴ μοναξιὰ καὶ στὴ σιωπὴ τὸν ἄνθρωπο
τῆς μοναξιᾶς καὶ τῆς σιωπής
κι ἂς ἀνάβουν οἱ φωτιές.

Τὴν ὥρα ποὺ τέλειωσε ἡ μέρα καὶ δὲν ἄρχισε ἡ ἄλλη
τὴν ὥρα ποὺ κόπηκε ὁ καιρός
ἐκεῖνον ποὺ ἀπὸ τώρα καὶ πρὶν ἀπὸ τὴν ἀρχὴ κυβερνοῦσε τὸ κορμί σου
πρέπει νὰ τὸν εὕρεις
πρέπει νὰ τὸν ζητήσεις γιὰ νὰ τὸν εὕρει τουλάχιστο
κάποιος ἄλλος, ὅταν θά ῾χεις πεθάνει.

Εἶναι τὰ παιδιὰ ποὺ ἀνάβουν τὶς φωτιὲς καὶ φωνάζουν μπροστὰ στὶς φλόγες μέσα στὴ ζεστὴ νύχτα
(Μήπως ἔγινε ποτὲς φωτιὰ ποὺ νὰ μὴν τὴν ἄναψε κάποιο παιδί, ὦ Ἠρόστρατε)
καὶ ρίχνουν ἁλάτι μέσα στὶς φλόγες γιὰ νὰ πλαταγίζουν
(Πόσο παράξενά μας κοιτάζουν ξαφνικὰ τὰ σπίτια, τὰ χωνευτήρια τῶν ἀνθρώπων, σὰν τὰ χαϊδέψει κάποια
ἀνταύγεια).

Μὰ ἐσὺ ποὺ γνώρισες τὴ  χάρη τὶς πέτρας πάνω στὸ θαλασσόδαρτο βράχο
τὸ βράδυ ποὺ ἔπεσε ἡ γαλήνη
ἄκουσες ἀπὸ μακριὰ τὴν ἀνθρώπινη φωνὴ τῆς μοναξιᾶς καὶ τῆς σιωπῆς
μέσα στὸ κορμί σου
τὴ νύχτα ἐκείνη τοῦ Ἅι-Γιάννη
ὅταν ἔσβησαν ὅλες οἱ φωτιές
καὶ μελέτησες τὴ στάχτη κάτω ἀπὸ τ᾿ ἀστέρια.

Λονδίνο, Ἰούλιος 1932



Ἐπιτύμβιο στὴ Γάτα μου τὴν Τούτη

Εἶχε τὸ χρῶμα τοῦ ἔβενου τὰ μάτια τῆς Σαλώμης
ἡ Τούτη ἡ γάτα ποὺ ἔχασα· διαβάτη, μὴ σταθεῖς.
Βγῆκε ἀπ᾿ τὸ χάσμα ποὺ ἔκοβε τῆς μέρας τὸ σεντόνι
τώρα νὰ σκίσει δὲν μπορεῖ τοῦ ζόφου τὸ πανί.

Ἄγκυρα 22. 8. 1949

… και το Καλοκαίρι , επελαύνει ακάθεκτο προς την κορύφωση του …

 
20 Σχόλια

Posted by στο Ιουλίου 14 , 2010 in Ποίηση, γατοφιλία

 

Ετικέτες: , ,

20 responses to “ΣΕΦΕΡΗΣ … ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΟΣ

  1. bernardina

    Ιουλίου 14 , 2010 at 23:12

    «πήραμε τὴ ζωή μας· λάθος!»

    Ποτέ μια άνω τελεία δεν έλειψε τόσο πολύ από την ανάσα του τραγουδιού. Και πόσο «λάθος» το έβγαλε η απουσία της…

    Σ’ ευχαριστώ που παρέθεσες κάτι από τον Αγαπημένο μου.
    Να σου αντιδωρήσω κι εγώ κάτι δικό του -το δέκατο έκτο χαϊκού.

    Γράφεις`
    Το μελάνι λιγόστεψε
    Η θάλασσα πληθαίνει

    Ευχαριστώ και για τη φωτογραφία που παρέθεσες στο σχόλιό μου στο προηγούμενο ποστ -κρουστά κορμιά, κρουστές ψυχές, ο πειρασμός της αθωότητας.
    Όποιος θεός πιστεύεις, να σ’ έχει καλά.

     
    • bernardina

      Ιουλίου 14 , 2010 at 23:14

      και δεν θέλω να γράψω τίποτε για τη Γάτα. Ακόμα μου λείπουν όλα μου τα ζώα που έχασα…

       
    • silia

      Ιουλίου 15 , 2010 at 20:38

      @ bernardina
      Μια που βρίσκεις χρόνο να με διαβάζεις (έμαθα , ότι είσαι πολύ «φορτωμένη» τελευταία) , διάβασε σε παρακαλώ κι αυτό :
      https://silia.wordpress.com/2007/11/21
      … για την άνω τελεία (κόμμα το λέω εγώ , αλλά δεν πειράζει) λέω … Πως έγινε αιτία να γνωρίσω έναν καλό άνθρωπο .
      Δροσιές , σου εύχομαι .
      —————————-
      Τα γατιά που έχασα , πάντα θα μου λείπουν κι εμένα … Τα θυμάμαι ένα ένα …
      Η Ριρή , ο Άρβου , ο Ψου , η Μερέντα , Η Τζίλντα , η Καραμέλλα , ο Πορφύριος , ο Γκόρμπυ , Η Πριγκήπισσα Χασεψούτ (έτσι ολόκληρο… ) η Τίτη , η Σταχτού , …. Τόσες χνουδωτές ψυχούλες …
      Τώρα , είμαι με τον γέρο – Χιόνη μου .

       
      • bernardina

        Ιουλίου 15 , 2010 at 23:12

        «τόσες χνουδωτές ψυχούλες…»
        Και κάνουν παρέα με τον Τσούφη, τη Μαυρούκα, τη Μόκα, τον Βανίλια, τον Πρίμο, το Μικροπούκατ, τον Σεβαχίτο, τον Ιβάν, τον Τσαν-Τσαν, τον Φέλιξ, την Πούκα…
        Μου έχει μείνει ο γερο-Τίτος (ο τελευταίος της γενιάς του) και η νταρντάνα ημίαμη ξανθιά Λουλού που έσωσα από καλαζάρ.

        Αχ, αυτός ο βαδιστής… λες αν ήταν δρομέας ταχύτητας να άλλαζε η ιστορία; Πόσο σε ζηλεύω! 🙂

        Τις δροσιές τις βρίσκω εδώ μέσα μετά το «φόρτωμα»… Να ‘σαι καλά.

         
      • DaisyCrazy

        Ιουλίου 16 , 2010 at 14:15

        «χνουδένιες ψυχούλες» τι όμορφο αυτό.

        μεγάλωσα κι εγώ με γατάκια και τα θυμάμαι όλα. η γκριζουλα ήταν η πρώτη κι έτσι τη θυμάμαι πιο έντονα αλλά όλα ήταν αγαπημένα. πόσες φορές όταν με έπιαναν τα κλάματα και το παράπονο δεν τα κρατούσα στην αγκαλιά μου και τα χάιδευα.

        κι όταν πέθαιναν, οι γονείς μου πάντα μου το κρυβαν, έλεγαν πως έφυγαν. κι εγώ πάντα τα περίμενα να γυρίσουν. μερικές φορές ακόμα περίμενω νομίζω.

        να’ναι όλα τους καλά εκεί που είναι. μπα σε καλό σου πάλι με συγκινήσες βρε Σίλια μου.

         
      • silia

        Ιουλίου 16 , 2010 at 22:57

        @ bernardina
        Και μια και μιλάμε για … γατοπαρέες …
        friendship-cats
        Δικιά σου .
        ————————
        Όσο για τον γερο-Χιόνη μου , να μερικές φωτο του , όταν ήταν … νέος :
        https://silia.wordpress.com/2007/07/13
        Δικές σου κι αυτές .

         
      • silia

        Ιουλίου 16 , 2010 at 23:07

        @ DaisyCrazy
        Λοιπόν κι εμένα σαν παιδί (σ’ αυτό το θέμα) μου φέρεται ο σύζυγος … Πολλές φορές μου έκρυψε το «ατύχημα» με κάποιο γατί …. και μου το έλεγε μετά από πολύ καιρό , ίσως και χρόνια …
        Όλα τα γατιά μου , εκτός από την Ριρή , που πέθανε σε βαθιά γεράματα , «χάθηκαν» από … τροχαίο , ή φόλα .
        Ουφ … κι εγώ συγκινήθηκα Daisy μου .

         
  2. demetrat

    Ιουλίου 15 , 2010 at 11:00

    και νάνταν η ανάσα ………..οι περισσότεροι τραγουδούσαμε με πάθος το λάθος , ακόμα κι όταν ανακαλύψαμε την τελεία.Και το χειρότερο; ζωή ουδέποτε αλλάξαμε.
    δ

    υ.γ
    τώρα κατάλαβα ποιά φίλη σε έστειλε από τα μέρη μου 🙂
    το μέηλ σου δε βρίσκω.Αν θες , στείλτο μου , γιατί όλως τυχαίως στο αγροτικό μας, στην Πίνδο , και μεις Λευτέρη είχαμε γιά δάσκαλο……….
    :))

     
    • bernardina

      Ιουλίου 15 , 2010 at 23:14

      γεια σου Δημητρώ!

       
    • silia

      Ιουλίου 16 , 2010 at 00:31

      @ demetrat
      Μπορεί να … μην αλλάξαμε ζωή , αλλά πάντα σιγοκαίει μέσα μας η ελπίδα , ότι … θα αλλάξουμε κάποτε … Κι αυτό είναι ανάσα ζωής .
      Το mail μου είναι γραμμένο στο about μου . Ένα έχω (mail) και αυτό χρησιμοποιώ και για το μπλογκ , και για την αλληλογραφία μου .
      ——————————
      Ο … δικός μου ο Λευτέρης , «έφυγε’ νωρίς .
      Θα χαρώ πολύ να μου γράψεις .

       
  3. DaisyCrazy

    Ιουλίου 15 , 2010 at 14:59

    Ακάθεκτο δε λες τίποτα! Ανεβαίνει κι η θερμοκρασία κάθε μέρα… άσε 🙂

    Ο στίχος που ξεχωρίζει για μένα απ΄όλους τους στίχους που μοιράζεσαι μαζί μας:

    πήραμε τὴ ζωή μας· λάθος!
    κι ἀλλάξαμε ζωή.

    Ίσως γιατί θα’θελα να μπορούσα να αλλάξω ζωή, να στρίψω σ’ενα διαφορετικό στενό να δω που θα με βγάλει. Όχι γιατί δεν είμαι καλά εδώ που είμαι αλλά απο περιέργεια για το που θα ήμουν, ποια θα ήμουν..

     
    • silia

      Ιουλίου 17 , 2010 at 15:40

      @ DaisyCrazy
      Μου θύμησες μ’ αυτό το σχόλιο σου , αυτό :
      https://silia.wordpress.com/2010/05/28 (Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΕΔΩ).
      Ξαναδές , την … θεωρία του Χάους .
      Όλα θα είναι αλλιώτικα , αν … ενδώσεις στην μικρή σου …περιέργεια .

       
  4. faros

    Ιουλίου 15 , 2010 at 22:36

    Άκου … «ελαφίνα», εγώ … κυνηγός να σε κυνηγάω από … ποίημα σε ποίημα δεν μπορώ να γίνω !!! 😀

    Και που την βλέπεις την laziness όταν κάθεσαι και αραδιάζεις τόση ποιότητα !

    Αγαπητή (οί) μου,
    Αν αλλάξεις (ξετε), μονομιάς,
    θα ΄ρθει ανάποδα, ο ντουνιάς !

    Γεια χαρά !

     
    • silia

      Ιουλίου 17 , 2010 at 15:44

      @ faros
      Αν θέλεις να είσαι … μέσα στα πράγματα , να γίνεις και «κυνηγός» , να γίνεις και … κυνηγημένος …
      Άλλωστε εγώ είπα ότι θα σας … πυροβολώ (με ποιήματα βρε) .
      ————————
      Αν ήξερες , πόσο λατρεύω το τραγούδι , που λίγους στίχους του μου έγραψες εδώ …

       
  5. faros

    Ιουλίου 16 , 2010 at 07:36

    Καλημέρα … καλοκαιρινή !

     
  6. Mr e.

    Ιουλίου 16 , 2010 at 14:56

    Καλή μου Αννα, καλημέρα σου…
    Να αναμένουμε Καρυωτάκη και Σοπενχάουερ ?
    και έχουμε καλοκαίρι που όσο νάναι οι… ψυχούλες μας ξεδίνουν και αφήνονται στα… θέλγητρα του κόσμου και της θάλασσας….
    _____________

    Οσο για τις χνουδένιες αγαπούλες ένα σου λέω Ζ Ι Ζ Ε Λ…. εσύ καταλαβαίνεις…

    Φιλιά

     
    • silia

      Ιουλίου 17 , 2010 at 15:48

      @ Mr e.
      Έννοια σου και σου έχω και … χαμογελαστά ποιήματα … Δεν είναι όλα για … ευθανασία .
      Και ναι … Στην ΖΙΖΕΛ χρωστάμε κατά ένα ποσοστό την … φιλία μας … Θυμάμαι όταν διάβασα την ιστορία , είπα :
      – Να ένας καλός άνθρωπος , που αξίζει να είναι φίλος μου .
      —————————————-
      Ψιλοχάθηκες τις τελευταίες ημέρες , και ανησύχησα .

       
  7. demetrat

    Ιουλίου 16 , 2010 at 15:07

    μπερναρντίνα
    γειά σου και σένα καπετάνιο…(που είπε και ο πίπης/βουγιουκλάκη)
    :))

     
  8. demetrat

    Ιουλίου 16 , 2010 at 15:08

    σίλια
    τι σιγοκαίει κοπελλάρα μου,
    στάχτες κοντεύει να αφήσει..
    :))
    δ

     
    • silia

      Ιουλίου 16 , 2010 at 23:10

      @ demetrat
      Κι αυτή (η φωτιά) που σιγοκαίει , κι αυτή που μπουρλοτιάζει … στάχτες αφήνει …
      Αν μας λείψει κι αυτή η ελπίδα (ότι κάποτε , ίσως θα αλλάξουμε ζωή) … πάει … καήκαμε .

       

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: