RSS

Daily Archives: 5 Αυγούστου , 2010

ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΤΟΥ … ΛΙΟΝΤΑΡΙΟΥ

Η όμορφη Αλεξάνδρα , γεννούσε … πάλι . Είχε γεννήσει πολλά παιδιά … Το δέκατο της ήταν αυτό … Μα , δεν είχε χαρά … Ούτε παιδιά είχε …
Γέννησε 9 παιδιά , μα κανένα δεν κράτησε ζωντανό στην αγκαλιά της … Όλα νεκρά … πρόωρα ή τελειόμηνα , αλλά … νεκρά . Μόνο μια φορά  παλιά , κάποιο της φάνηκε πως ανάσαινε , αλλά μπα … η ιδέα της ήταν … Ούτε που μπόρεσε (το νεογέννητο) να κλάψει … Η Αλεξάνδρα όμως έκλαψε … Πάντα έκλαιγε με το που κρατούσε ένα νεκρό νεογέννητο παιδί της … Σιγά -σιγά βέβαια , όλο και λιγότερο έκλαιγε , αλλά… έκλαιγε … περισσότερο βουβά , και τώρα προς το τέλος , μόνο δάκρυζε , αλλά και τα δάκρυα , κλάμα είναι … Και το κλάμα , της έδινε κουράγιο … Κουράγιο , για να συνεχίσει να ζει  και να συνεχίζει να «πολεμάει» για ένα … ζωντανό παιδί στην αγκαλιά της .
Είχε αρχίσει να κοιλοπονάει εδώ και δυό περίπου μέρες . Δύσκολα τα πράγματα αυτή τη φορά … Το περίμενε για τις αρχές του Οκτώβρη και ήτανε αρχές Αυγούστου και μια ζέστη , που λύγιζε ακόμα και … συνειδήσεις . Πρόωρο … Εφταμηνίτικο … Θα είχε τουλάχιστον ένα άλλοθι για το ότι θα … γεννιότανε νεκρό … Χαμογέλασε αδιόρατα , μέσα στους πόνους της κι αμέσως κούνησε δυνατά , πέρα δώθε το κεφάλι , σε μια προσπάθεια να διώξει μακριά τέτοιες σκέψεις …. Μάταιο όμως … Αυτό το μωρό και η προϊστορία του ,… δεν έφευγε από το μυαλό της …
Με μια σχετικά πρόωρη εμμηνόπαυση στα 45 της , πριν ενάμισυ χρόνο περίπου , αντιλήφθηκε πως η κοιλιά της άρχισε να … μεγαλώνει . Ο γενικός γιατρός της μικρής τους επαρχιώτικης πόλης , αφού την εξέτασε προσεχτικά , πήρε το επίσημο επιστημονικό του ύφος και αποφάνθηκε :
– Αλεξάνδρα , έχεις έναν … τεράστιο όγκο στην μήτρα … Να κατέβεις αμέσως στην Αθήνα στον κουμπάρο σου που σας στεφάνωσε και είναι και διάσημος (της εποχής) Χειρουργός , να χειρουργηθείς αμέσως …
Έτσι η Αλεξάνδρα μάζεψε ό,τι ρουχαλάκια και οικονομίες είχε και μαζί με τον άντρα της , αρχές του Καλοκαιριού , κατέβηκαν στην Αθήνα …
Ο Β. Καραγιώργης  παλιός εργοδότης της (νοσοκόμα ήταν) χειρουργός γυναικολόγος , και μετέπειτα καρδιοχειρουργός , την … μάλωσε γλυκά :
– Μα βρε Αλεξάνδρα … είσαι με τα καλά σου ;… κρίμα που είσαι και αδελφή νοσοκόμα . Ένα ολοζώντανο παιδί είναι ο … «όγκος» που έχεις … Ένα παιδί και μάλιστα μεγάλο … 5 μηνών … μπορεί και 6 … Μα καλά δεν το αντιλήφθηκες ;… δεν το έννοιωσες ; δεν σπαρταράει μέσα σου ;…
Δεν ήξερε τί να πει … Ήταν σε εμμηνόπαυση , εδώ και ένα , ενάμισυ χρόνο … ίσως αυτό την παρέσυρε να μην το καταλάβει … Ίσως … Τί να πει …
– Μείνε εδώ Αλεξάνδρα … Εδώ στην Αθήνα υπάρχουν Νοσοκομεία … ειδικοί γιατροί … Μπας και ζήσει το καημένο … να το βοηθήσουμε …
Η Αλεξάνδρα όμως … αρνήθηκε να μείνει στην Αθήνα . Ήθελε την «γωνιά» της , τους δικούς της , … Ήθελε να είναι στη φωλιά των τοίχων του σπιτιού της , για να μπορεί να κλάψει με την ησυχία της , όταν … και αν … Έπειτα , (όπως δικαιολογήθηκε) , αν γεννούσε στην Αθήνα και το μωρό ζούσε και γύριζε με ένα ζωντανό παιδί από την πλούσια και πολύβουη Αθήνα και μάλιστα από τα λημέρια ενός πρωτευουσιάνου μεγαλογιατρού , τί θα λέγανε στην μικρή επαρχιώτικη πόλη τους ;… Θα λέγανε πως η Αλεξάνδρα αφού φόρεσε μαξιλάρι κάτω απ’ τα φορέματα της κατέβηκε με τον άντρα της στην Αθήνα στον γιατρό κουμπάρο και … «βρήκαν» μωρό και υιοθέτησαν … Κι αυτό η Αλεξάνδρα δεν το ήθελε ούτε να το σκέφτεται … ‘Ετσι , … αρνήθηκε να μείνει να γεννήσει στην Αθήνα … Κοίταξε βέβαια , σαν να ρωτούσε βουβά και τον σύζυγο . Εκείνος βέβαια έγνεψε «ναι» … δεν της χαλούσε ποτέ χατήρι και έτσι … αρνήθηκε .
……………………………………………………………
Δυό μέρες σχεδόν κοιλοπονούσε . Έμεινε στο σπίτι της , συντροφιά με την χήρα-Πελαγία που είχε γεννήσει τρία κορίτσια και την μαμμή την Τούλα , που όλοι λέγαν πως ήταν άντρας-λάθος της φύσης κάτω απ’ τα φουστάνια που φορούσε , αλλά η Αλεξάνδρα την εκτιμούσε και την αγαπούσε γιατί ήταν κι αυτή νοσοκόμα και ήξερε καλά τη δουλειά της και έλεγε και όμορφα αστεία χωρίς να ντρέπεται τάχα μου -τάχα μου … Γιατί η Τούλα μπορεί να … ξύριζε τα μάγουλά της κάθε μέρα , αλλά ήταν άνθρωπος σεμνός και όχι … σεμνότυφος …
Ξημέρωνε η 5η Αυγούστου …
– Άντε … ήρθε η ώρα του (είπε η Τούλα) και ετοίμασε τον εμβρυουλκό … Α , το … «σαμιαμίδι» … θα πάρει ανάσα μέσα στην … καρδιά του Λιονταριού …
– Του … Λέοντα , βρε χωριάτα (διόρθωσε η χήρα-Πελαγία)
– Θα πάρει ανάσα ;… βόγγηξε η Αλεξάνδρα λίγο πριν το εφταμηνίτικο «σαμιαμίδι» , μπει στην τελική ευθεία …
– Θα πάρει …. τί σκατά λιονταράκι θα είναι , αν δεν πάρει … (μουρμούρισε η Τούλα , δαγκάνοντας τα χείλια της … και σκεφτόμενη : «πάλι ξύρισμα θέλω» ) …
…………………………………………………………….
Το πρώτο και πιο όμορφο πράγμα , που αντίκρυσα με το που ήρθα στον κόσμο πριν από 61 χρόνια ακριβώς σαν σήμερα , 5 Αυγούστου , ήταν τα όμορφα μάτια της μάνας μου .
.
*******************************************************
Τα φετινά μου γενέθλια , τα αφιερώνω στην όμορφη … μαμά μου .
.

 

Ετικέτες: