RSS

ΚΙ ΑΝ ΧΑΘΩ ;… (Επανάληψη)

12 Σεπτ.
Σεπτέμβρης του 1955 ήταν , όταν ταξίδεψα με τον μπαμπά μου για πρώτη φορά στην Θεσσαλονίκη .
Οι δυο μας … μόνο . Ξεκινήσαμε από την μικρή μας επαρχιακή πόλη και πήγαμε στην Θεσσαλονίκη … Σεπτέμβρης … Πήγαμε για να μου δείξει την Διεθνή Έκθεση … Εφτά ώρες ταξίδι με το λεωφορείο … τότε . Ήμουν δεν ήμουν 6… κι όμως τα θυμάμαι όλα σαν νάταν χθες .
Έκθαμβη έμεινα μπρος στη μεγάλη πόλη . Όλα μου φάνηκαν τεράστια και … φοβερά . Σαν όλα , να ήθελαν να καταπιούν τη μικρή Σίλια , που τόλμησε να … παραβιάσει τον αχανή κόσμο τους και είχε την ματαιοφροσύνη να σηκώσει το βλέμμα επάνω τους …. Έσφιγγα τόσο δυνατά το χέρι του πατέρα μου , που αναγκαζόταν πολλές φορές να λύνει τρυφερά την τανάλια των δακτύλων μου και να με … παίρνει στην αγκαλιά του . Από εκεί έβλεπα πιο καλά ολόγυρα , όμως πάντα, όλα , ήταν το ίδιο … απειλητικά .
Ένα τεράστιο (για τα φτωχά μου μάτια ) καρουσέλ , με ολόλευκα χαρούμενα άλογα τράβηξε την προσοχή μου . Το πρόσεξε και με μια αέρινη κίνηση , βρέθηκα από την αγκαλιά του στη ράχη ενός από αυτά …..
– Μη φύγεις … Μείνε κοντά μου …
– Τι φοβάσαι Άννιτσκα ;
– Μη φύγει το άλογο ….
-Τι κι αν φύγει ;… Δεν πέφτεις εσύ … Να κρατάς γερά τα χαλινάρια , όπως σου έδειξα .
– Κι αν … χαθώ ;
– Αν χαθείς …. αν ποτέ χαθείς , στάσου θαρρετά , με τόλμη και ψηλά το κεφάλι , στάσου στη μέση αυτού του … “κάπου” που έχεις χαθεί , κλείσε σφιχτά τα μάτια σου κι ευχήσου με όλη τη δύναμη της ψυχής σου ….”Μόλις ανοίξω τα μάτια μου , να ιδώ κάποιον , που μ’αγαπάει”…. Κι αν το πεις απ’την ψυχή σου , τότε θα τον δεις και τίποτα , τίποτα πια , δεν θα μπορεί να σε φοβίσει .
Ένα φως άστραψε δίπλα μου , αλλά δεν το πολυέδωσα σημασία …. Το καρουσέλ , άρχισε να κινείται σιγά σιγά μέσα σε ένα πανδαιμόνιο από παιδικές τσιρίδες , καμπανούλες και μια γλυκερή μουσική …. Δεν έφυγε στιγμή από κοντά μου .
Λίγο αργότερα , βρέθηκα με … ανοιχτό το στόμα , μπροστά στα γερμανικά λουκάνικα , που τσιτσίριζαν πάνω στην τεράστια υπαίθρια ψησταριά δίπλα στα χοντρά βαρέλια με την μαύρη μπύρα …. Πρώτη φορά στη ζωή μου έβλεπα κάτι τέτοιο . Αν και … ανάφαγη , έγνεψα ναι , όταν με ρώτησε κάτι , που μέσα στο πανδαιμόνιο δεν άκουσα , αλλά υπέθεσα ότι αφορούσε το … λουκάνικο , γιατί οι ματιές μας , είχαν διασταυρωθεί … επάνω του .
Έτσι σε λίγο βρέθηκα με ένα τέτοιο , αγκαλιά με το αφράτο ψωμάκι του , να το κοιτάζω εμβριθώς …. Άνοιξα το στόμα , όχι πια από έκπληξη και …. Τί απόλαυση …. τι ηδονή…. τι ευφροσύνη …. Αφέθηκα …. ξεχάστηκα ….
‘Οταν ώρα μετά , κοίταξα γύρω μου , ήμουν …. μόνη . Μόνη μέσα σε ένα πολύβουο , παντάξενο , άγνωστο , αλλότριο , άσχετο , ανακόλουθο , ασυνάρτητο , πλήθος …. Μόνη μέσα σ’αυτό το πλήθος …. Είχα μάλλον χαθεί ….
Απορία … ανησυχία … σκιάξιμο …. ανατριχίλα …. δέος …. πανικός . Όλα , το ένα μετά απ ‘ το άλλο , με την ταχύτητα του φωτός , που τότε βέβαια δεν την ήξερα , αλλά και να τη ήξερα , πολύ λίγο θα με παρηγορούσε ή θα με καθησύχαζε .

Είχα χαθεί ….
Και τότε , εκεί στο χείλος της απελπισίας , θυμήθηκα τα λόγια του την ώρα που άγγιζα τα χάμουρα της ολόλευκης ….. πλαστικής φοράδας του καρουσέλ …..
Πρόχώρησα μέσα στο εφιαλτικό πλήθος … Μου φάνηκε πως αυτό , άρχισε να υποχωρεί από σεβασμό στο μεγάλο μου θάρρος … Μα ναι ….υποχωρούσε … ώσπου στο τέλος βρέθηκα στη μέση ενός άδειου , απόλυτα σιωπηλού κύκλου …. Σήκωσα το κεφάλι ψηλά , σαν να ήθελα να ξεκολλήσει απ’την τραχηλιά μου … Τα μάτια τόσο σφιχτά κλεισμένα , που ούτε τα δάκρυα μπορούσαν να περάσουν ….
– Κάποιος , που να μ’αγαπάει ….
……………………………………………………….
Πέρασαν χρόνια , αιώνες , μιλλένια ολόκληρα …..
Όταν τα … άνοιξα , στεκότανε σαν από μάγια , μπροστά μου , χαμογελαστός και κρατώντας δυό κρίκερ – ποτήρια ξεχειλισμένα από μαύρη μπύρα …
– Σήμερα , θα κάνεις την πρώτη σου αμαρτία , Άννιτσκα … Θα πιείς την πρώτη σου μπύρα …. Σου αξίζει .
—————————————————————-
Χρόνια μετά , αθεράπευτα ενήλικη εγώ και αμετακίνητα έφηβος εκείνος , μου ομολόγησε ότι …. επίτηδες είχε κρυφτεί για λίγο , για να δει …. τί θα κάνω …
.
.
Το ποστ το επανέλαβα , με την ευκαιρία της Διεθνούς Έκθεσης Θεσσαλονίκης .
Ας ξεκολλήσουμε επιτέλους από την … εμμονή του να συνδέουμε την Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης με τις … παπαριές-εξαγγελίες του εκάστοτε Πρωθυπουργού και … ας διαβάσουμε … κάτι άλλο γι αυτήν .

 

Ετικέτες: , ,

35 responses to “ΚΙ ΑΝ ΧΑΘΩ ;… (Επανάληψη)

  1. Lilith

    Σεπτεμβρίου 12 , 2010 at 16:19

    Νομίζω ότι δεν έχεις άλλα αδέλφια, έτσι δεν είναι;
    Να σε ρωτήσω κάτι;
    Δεν νιώθεις τυχερή που ήσουν ο κόσμος ενός τέτοιου ανθρώπου; Που ήσουν η πριγκήπισσά του;
    Πάντως δεν πιστεύω ότι υπήρξες ποτέ «αθεράπευτα ενήλικη».
    Ίσως έτσι θέλεις να πιστεύεις εσύ.
    Κατά τη γνώμη μου, αυτό το κοριτσάκι που είναι ανεβασμένο στο καρουσέλ, απλά άλλαξε μορφή και ίσως ξεγελάει κάποιους απ’ τους ανθρώπους γύρω της. 🙂

    Φιλιά!

     
    • silia

      Σεπτεμβρίου 14 , 2010 at 22:44

      @ Lilith
      Όχι … δεν έχω αδέλφια . Κάποτε αυτό μου φάνταζε …. υπέροχο , γιατί δεν μοιραζόμουν τον μπαμπά και την μαμά μου με κανέναν . Τώρα , ή μάλλον από την εποχή που τους «έχασα» μου λείπει η παρουσία αδερφών …
      Και … ναι . Νοιώθω πολύ τυχερή που ήμουν ο κόσμος του , που ήμουν το επίκεντρο της ζωής του , που ήμουν η ζωή του ολόκληρη . Το έχω ξαναπεί , πως ό, τι ζητούσε στην ζωή , ήταν να είμαι … ευτυχισμένη .
      Και ξέρεις … Θαρρώ πως έχεις δίκιο γι αυτό το «αθεράπευτα ενήλικη» … Ενήλικη , ίσως έγινα , αλλά όχι αθεράπευτα . Νομίζω πως επιδέχεται θεραπείας … η «ενηλικίωσή» μου … Λίγες «σταγόνες» με αναμνήσεις , κάποια «ένεση» επιθυμιών … μία «χειρουργική αφαίρεση» σοβαροφάνειας … κάποιο «χάπι» εξόντωσης ματαιοδοξιών … ίσως ένα «υπόθετο» … άστο καλύτερα …
      Όσο για αυτό το κοριτσάκι που είναι ανεβασμένο στην φοραδίτσα του καρουσέλ , ναι … άλλαξε μορφή … Μίκρυναν τα … αυτιά του … Χριστέ μου αυτάρες … Πάλι τις θυμήθηκα …

       
  2. glaykidarling

    Σεπτεμβρίου 12 , 2010 at 16:32

    εμβριθώς ….
    Πόσο καιρό έχω να διαβάσω ή να ακούσω αυτή τη λέξη!
    Ο καθείς με τη λόξα του,θα μου πεις…
    Πρέπει να πέρασες πολύ όμορφα παιδικά χρόνια…
    για αυτό θυμάσαι τα πάντα…
    αποκρούουμε ,ως σκέψη,μόνο αυτά που μας ενοχλούν…
    και η ιστορία που μόλις μας περιέγραψες…έχει βαθύτατο περιεχόμενο…
    δείχνει πώς οι γονείς μας…χωρίς βιβλία ψυχολογίας,χωρίς συμβουλές από ειδικούς….και από περιοδικά σχετικά με παιδιά,ήταν πάνω από όλα γονείς…με Γ…ΚΕΦΑΛΑΊΟ
    μα αυτό δε θέλουν τα παιδιά;
    Γονείς για να τους δείχνουν το δρόμο…

     
    • silia

      Σεπτεμβρίου 15 , 2010 at 17:20

      @ glaykidarling
      Αυτό θέλουν , βέβαια … Αλλά ποιος ασχολείται πια ;… Όλοι έχουν … ασχολίες , δουλειές με φούντες , προβλήματα , stress, κακιές ψυχολογίες … και έτσι «αυτό που θέλουν» τα παιδιά , … επαφίεται , στον «πατριωτισμό» των άλλων (Ελλήνων) , στην Πολιτεία , στο Κράτος , στο Υπουργείο της δια βίου μάθησης , στους δασκάλους , στους συνδικαλιστές , στους γείτονες , στους ψυχολόγους και προπαντώς στην ρημάδα την TV …
      Ποιά TV , ποιο Υπουργείο , ποιος επιστήμονας , μπορεί να δείξει σε ένα παιδί … τον Δρόμο ;…
      Χα !
      ———————————
      Όσο για το «εμβριθώς» , που σου άρεσε , ιδού :
      εμβριθώς

       
  3. Κ.Κ.Μοίρης

    Σεπτεμβρίου 12 , 2010 at 17:35

    επιτέλους, μια ΔΕΘ με κανονικούς, αληθινούς ανθρώπους !

     
    • silia

      Σεπτεμβρίου 16 , 2010 at 00:39

      @ Κ.Κ.Μοίρης
      Χμ … ωραία φιλοφρόνηση …
      Αληθινοί άνθρωποι και όχι … «κλώνοι» , ή ανθρωποειδή , ή ρομπότ , ή νοήμονες μηχανές , ή υβρίδια , πιθηκάνθρωποι , Γιέτι , Κρο Μανιόν , Homo Erectus ή Habilis …
      Μια ΔΕΘ με κανονικούς, αληθινούς ανθρώπους … που φοβούνται , ελπίζουν , παίζουν με τα παιδιά τους , διδάσκουν ,… αμαρτάνουν .
      Σας ευχαριστώ Κ.Κ.Μοίρης , για την όμορφη φιλοφρόνηση σας .

       
  4. An-Lu

    Σεπτεμβρίου 12 , 2010 at 20:17

    Γλυκουλα μου…

     
  5. Marina

    Σεπτεμβρίου 12 , 2010 at 21:17

    Τελικά αν είμαστε αυτό που γινόμαστε, είναι γιατί οι αγαπημένοι και τρυφεροί γονείς μας έδειξαν απο μικρούς πώς να αντιδρούμε στη καταιγίδα.. και στη περιπτωσή σου ο καλός ο μπαμπάς δημιούργησε μια εικονική εγκατάλειψη για να σου δώσει άλλο ένα τάλαντο, χρήσιμο για την ενηλικίωσή σου.

     
    • agrampelli

      Σεπτεμβρίου 12 , 2010 at 21:23

      Εκπληκτικό…»Ένοιωσα» σαν να ήμουνα εγώ!Να φοβάμαι και να ελπίζω!
      Φιλιά Άννα…

       
      • silia

        Σεπτεμβρίου 16 , 2010 at 00:52

        @ agrampelli
        Σπουδαίο συναίσθημα η Ελπίδα , μέσω της Αγάπης …
        Λυτρωτικό .
        Φιλιά agrampelli (… δεν σε ξεχνώ … απλά αργώ)

         
    • silia

      Σεπτεμβρίου 16 , 2010 at 00:56

      @ Marina
      Όλη του η σκέψη επικεντρωνόταν σε έναν σκοπό . Να με θωρακίσει , να με προστατέψει , να μου μάθει την ζωή , να με κάνει να γελάσω … Μ’ άλλα λόγια , να με κάνει ευτυχισμένη .

       
  6. faros

    Σεπτεμβρίου 13 , 2010 at 08:45

    Θα συμφωνήσω με την Lilith, πότε … ενηλικιώθηκες και δεν το καταλάβαμε κανένας μας ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;

    Μου θύμισες και τα δικά μου παιδικά χρόνια !
    Νιώθαμε δέος, ειδικά όταν μπαίναμε στα ξένα περίπτερα !
    Το Γερμανικό, το Γαλλικό, της τότε ΕΣΣΔ, τότε, θυμάμαι, μοίραζαν φυλλάδια ενημερωτικά … γέμιζα μια … αγκαλιά !!!
    Τα έφαιρνα σπίτι και τα διάβαζα όλο το χρόνο, αναπωλόντας τη μέρα που θα ξαναπηγαίναμε στην ΔΕΘ !

    υ.γ. Φέτος, ξαναπήγα, εκεί ήμουν, αλλά τα πράγματα ήταν κάπως διαφορετικά …
    Και για την ΔΕΘ, αλλά κυρίως για … μένα !

    Θερμή Καλημέρα και Καλή Βδομάδα !

     
    • silia

      Σεπτεμβρίου 16 , 2010 at 00:50

      @ faros
      «Ενηλικιώθηκα» , όταν βίωσα την πρώτη μου αδικία , όταν για πρώτη φορά ένοιωσα τί θα πεί «απώλεια» (γενικώς) και φυσικά , όταν … ερωτεύτηκα και αναμετρήθηκα για πρώτη φορά με τις έννοιες της Απόρριψης και της Προδοσίας …
      Τότε φίλε μου , πρέπει να ήσουν πολύ – πολύ μακριά μου … και γι αυτό δεν πήρες χαμπάρι …
      ——————————–
      Σ’ ευχαριστώ , που μου θύμησες τα «φυλλάδια» της Έκθεσης … Κι εγώ το ίδιο με σένα έκανα …. Μόνο που δεν επισκεφτόμασταν ποτέ το περίπτερο της (πάλαι ποτέ) ΕΣΣΔ , γιατί ο μπαμπάς μου ήταν χαρακτηρισμένος … «ο Ρώσος» … και φοβόμασταν .
      Εγώ , από τότε …. (από τα παιδικά μου χρόνια δηλ. ) , … δεν ξαναπήγα , ποτέ .
      Καλό σου βράδυ .

       
      • faros

        Σεπτεμβρίου 17 , 2010 at 17:22

        Εγώ απ΄αυτά τελικά έγινα … ξέρεις …

         
  7. bernardina

    Σεπτεμβρίου 13 , 2010 at 13:47

    Ως προς την Έκθεση, ακόμα θυμάμαι την πρώτη φορά που είδα και γεύτηκα μαύρη μπίρα σε ηλικία δώδεκα-δεκατριών ετών.

    Ως προς την ανάμνηση… ε, όταν χάνομαι κλείνω τα μάτια και νιώθω τη ζεστή, στεγνή του παλάμη να μου χαϊδεύει απαλά αλλά ενθαρρυντικά το μάγουλο. Κι όταν τα ξανανοίγω είμαι αλλιώς…

    Κοπέλα μου, έχεις έναν τρόπο να εκμαιεύεις προσωπικές μνήμες καταθέτοντας με τόση γενναιότητα και εξομολογητική διάθεση πρώτη τις δικές σου. Σ’ αγαπώ γι’ αυτό.

     
    • silia

      Σεπτεμβρίου 16 , 2010 at 16:15

      @ bernardina
      «…δώδεκα-δεκατριών ετών» ;… Α , μεγάλη ήσουν πια όταν «πρωτοαμάρτησες» . Τελικά η ΔΕΘ , εξωθούσε τα «μικρά» στο να «αμαρτάνουν» .
      Όσον αφορά την «ανάμνηση» , τί να πω ;… Είναι … προνόμιο και τύχη ιδιαίτερη κάποια μεγάλα (πια) παιδιά , να έχουν τέτοιες αναμνήσεις , όταν … χάνονται στα …»στενοσόκακα» της ζωής .
      —————————-
      Κι εγώ σ’ αγαπώ , έννοια σου …

       
  8. Liakada

    Σεπτεμβρίου 13 , 2010 at 17:53

    Εχεις ενα τροπο να καταθετεις μικρες εξομολογησεις ..κομματακια ψυχης , που με αφηνεις αναυδη!
    Ισως και γι αυτο να μ αρεσει τοσο να σε διαβαζω!
    Πολλα φιλακια

     
    • silia

      Σεπτεμβρίου 16 , 2010 at 09:16

      @ Liakada
      Σ’ ευχαριστώ Λιακάδα μου , για τον καλό σου λόγο .
      Μη θαρρείς … Κι εσύ μ’ αυτά που γράφεις , «φωτίζεις» τις μέρες μου .
      τελικά , όμορφο … πολύ όμορφο πράγμα το blogging .

       
  9. faros

    Σεπτεμβρίου 15 , 2010 at 20:25

    Εντάξει, στη Θεσσαλονίκη (μια φορά κι ένα καιρό), … «βρέθηκες» σύντομα … πολύ σύντομα ! 😀

    Τώρα, εδώ στο … μπλογκ, πότε θα … ξαναβρεθείς (ξαναβρεθούμε) ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;

    Γειαααααααααα !

     
  10. silia

    Σεπτεμβρίου 16 , 2010 at 01:02

    @ faros
    Αααααα… Σου έλειψα Φάρε μου ;…
    Απάντησε μου με ένα «ναι» (Ναι , μου έλειψες) και … μού’ φτιαξες το χαλασμένο τελευταία , κέφι μου .
    Καληνύχτα .

     
    • faros

      Σεπτεμβρίου 16 , 2010 at 13:37

      ΝΑΙΑΙΑΙΑΙΑΙΑΙΑΙΑΙΑΙΑ ! 😀

       
  11. hamomilaki

    Σεπτεμβρίου 16 , 2010 at 06:38

    Ευχαριστούμε που το μοιράστηκες μαζί μας 🙂
    http://hamomilaki.blogspot.com/2010/09/ki-xathw.html

     
    • silia

      Σεπτεμβρίου 16 , 2010 at 16:19

      @ hamomilaki
      Εγώ ευχαριστώ και νοιώθω ιδιαίτερα υπερήφανη , για την αναδημοσίευση στο πραγματικά όμορφο και πολύ ενδιαφέρον και χρήσιμο για πολλούς ιστολόγιο σας .

       
  12. amelinia

    Σεπτεμβρίου 16 , 2010 at 10:25

    Αχ αυτός ο γλυκός μπαμπάκας σου πόσο με συγκινεί κάθε φορά που τον συναντώ στις ιστορίες σου. Κι εσύ όμως ήσουν μια αντάξια κόρη αφού ακολούθησες τα λόγια του και είδες κάποιον που σ’αγαπούσε μπροστά σου 🙂

    Να’ναι καλά εκεί που είναι ο μπαμπάς σου Σίλια μου. Ειλικρινά τον θαυμάζω κι ας μην τον γνώρισα ποτέ.

    Φιλιά πολλά

     
    • silia

      Σεπτεμβρίου 16 , 2010 at 16:22

      @ amelinia
      Ήταν αδύνατον να μην ακολουθεί κάποιο μικρό παιδί τα λόγια του . Ο μπαμπάς μου στα μάτια ενός μικρού παιδιού , φάνταζε πάντα , σαν κάτι … μαγικό .
      Φιλιάκια κι από μένα .

       
  13. Mr e

    Σεπτεμβρίου 16 , 2010 at 16:27

    Σε έμαθε να κρατάς καλα τα «γκεμια»… Να μη φοβάσαι … Να μη χανεσαι… Του χρωστας τόσα … αλλά του χρωστάμε και μεις που ρουφαμε τις καταθέσεις της ψυχουλας σου… μέσα απο τα κείμενα σου…
    Σ αγαπάμε πολύ γλυκεια ιππεα…

     
    • silia

      Σεπτεμβρίου 16 , 2010 at 17:46

      @ Mr e
      Αχ , φίλε μου , τί μου θύμησες …
      Γεννήθηκα και μεγάλωσα σε μια μικρή πόλη του Ελληνικού Βορρά . Ο πατέρας μου ήταν ένας μπον-βιβέρ Ρώσος εμιγκρέ . Φτωχός αλλά μπον-βιβέρ και εξαιρετικά μορφωμένος για την εποχή του . Ο πατέρας μου λοιπόν , είχε μια λατρεία , με το παϊτόνι (μόνιππο αμάξι) και κάθε που ήτανε γιορτή (Πάσχα , Πρωτομαγιά , Καθαρή Δευτέρα , Χριστούγεννα , και τις ονομαστικές μας γιορτές) μας πήγαινε βόλτα με ναυλωμένο παϊτόνι . Και όταν λέω “μας” , εννοώ εμένα και τις κολλητές μου και τους φίλους μου , γιατί ήμουν και μοναχοπαίδι . Στον δρόμο , πλήρωνε καμιά δραχμή επιπλέον στον αμαξά και μας μάθαινε να κρατάμε τα γκέμια και να οδηγούμε το μόνιππο , να ανεβαίνουμε στην ράχη του αλόγου από την θέση του συνοδηγού (αυτό , αν το επέτρεπε βέβαια ο αμαξάς … που σχεδόν πάντα το … επέτρεπε) ακόμα και να ανεβοκατεβαίνουμε από το αμάξι ενώ αυτό ήταν εν κινήσει . Ακόμα , όταν επρόκειτο να πάμε στα … Νεκροταφεία οικογενειακά , πηγαίναμε πάντα με το παϊτόνι , γιατί ο μπαμπάς έλεγε , πως δεν υπάρχει πιο σοβαρή και επίσημη στιγμή από την επίσκεψη στους … Ασφοδελούς Λειμώνες …Και προς επίρρωσιν αυτού του λόγου του , περι επισημότητας , ζητούσε πάντα από τον αμαξά και το πετύχαινε , να οδηγεί αυτός και μόνο το μόνιππο αμάξι …
      ——————————–
      Μπα … τώρα που το σκέφτομαι , ποστ έπρεπε να την κάνω αυτή την ιστορία …
      Αλλά χαλάλι σου φίλε Mr e . Μιλάς πάντα τόσο όμορφα για μένα .

       
  14. Mr e

    Σεπτεμβρίου 16 , 2010 at 16:31

    Φιλια γλυκεια ιππεα…

     
  15. Νατασσα Φωκιανίδου Θεοδωρίδου

    Σεπτεμβρίου 16 , 2010 at 16:32

    Tι τρυφερό κείμενο ,τί όμορφο!

     
    • silia

      Νοέμβριος 21 , 2010 at 01:48

      @ Νατασσα Φωκιανίδου Θεοδωρίδου
      Τρυφερές καρδιές , τρυφερά βρίσκουν τα λόγια μου …
      🙂

       
  16. DaisyCrazy

    Σεπτεμβρίου 16 , 2010 at 17:39

    Η φωτογραφία είναι τόσο όμορφη και κάνει την ιστορία πιο ζωντανή. Ο περήφανος μπαμπάς σου με το γλυκό χαμόγελο.. κι εσύ κάπως φοβισμένη – όπως ακριβώς μας είπες εδώ 🙂

    Κι εμένα μ’αρεσε πολύ να πηγαινω με τους γονεις μου στη ‘Διεθνή έκθεση’ στη Λευκωσία. Μάζευα κι εγώ ένα σωρό φυλλάδια απ’τα διάφορα περίπτερα και τα διάβαζα στο σπίτι. Οι καιροί άλλαξαν, τώρα όλες τις πληροφορίες τις βρίσκουμε άνετα στο κομπιουτερ αλλά ακόμα υπάρχει η έκθεση. Αν και δεν έχω πάει ξανά από παιδί. Προτιμώ να ‘χω τις εικόνες και τις αναμνήσεις που έχω από τότε παρά να πάω και να απογοητευτώ. Γιατί σίγουρα πια δεν έχει την αίγλη που’χε κάποτε.

    Αχ μακρυγόρησα αλλά είναι ένα θέμα πολύ όμορφο το σημερινό. Τέτοιες επαναλήψεις να μας τις κάνεις Σίλια μου.

    Φιλιά

     
    • silia

      Νοέμβριος 21 , 2010 at 01:49

      @ DaisyCrazy
      Στα παιδικά μάτια , αποτυπώνονται … αλλιώς οι εικόνες .
      Το κακό είναι ότι δεν μπορούμε να ξαναγίνουμε παιδιά …
      … ή μήπως … μπορούμε ;

       
  17. faros

    Σεπτεμβρίου 17 , 2010 at 17:29

    Ξέρετε, τότε, η ΔΕΘ (καμιά σχέση με το σήμερα) ήταν και ένας τόπος ταξιδιού …
    Αφορμή, αιτία, ευκαιρία … όπως θέλει ο καθένας ας το πει !
    Μια άλλη παράμετρος ήταν η φτήνεια !
    Η Θεσσαλονίκη τότε, μέσα αλλά και έξω από την Έκθεση είχε πολύ φτηνά πράγματα, ειδικά το φαγητό !
    Σχεδόν τζάμπα ήταν !

    Α ρε Σήλια τυχερή, που είχες πατέρα που πλήρωνε το παϊτόνι, εμείς … που λεφτά τότε … τρέχαμε και καθόμασταν πίσω … αλλά μας έπαιρνε πρέφα ο … παϊτονάς και μας τάραζε στις κουμτσουκιές !!!

    Εννοείται αν κάποιες φορές, τύχαινε και κανένας γνωστός φραγκάτος μας έπαιρνε και μας για μια βόλτα τζάμπα … ήταν η καλύτερή μας !!!

    Καλησπέρα !

     
    • silia

      Νοέμβριος 21 , 2010 at 01:51

      @ faros
      Ο μπαμπάς μου τό’χε καλύτερο να μην έχουμε να φάμε , αλλά να κυκλοφορούμε σαν … σπουδαίοι .
      Βρε , ήταν … απερίγραπτος , σου λέω .

       

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: