RSS

ΕΝΑ ΑΤΗΜΕΛΗΤΟ ΔΩΜΑΤΙΟ …

22 Σεπτ.

«Αυτό το αμείλικτο φως του καλοκαιριού…Τι θέλει και τα φωτίζει όλα!Τις κρυμμένες σκόνες στις γωνίες και τα έπιπλα,τις αόρατες δαχτυλιές στα τζάμια των παραθύρων…Μου γκρεμίζει κάθε φορά όλες μου τις βεβαιότητες ! »

… είπε (έγραψε) μια «φίλη» , κάπου στο Διαδίκτυο , και δεν άντεξα να μην της απαντήσω αυτό :
Oι σκόνες σε κρυφές γωνιές , οι δαχτυλιές και τα αποτυπώματα πάνω στα τζάμια και τους καθρέφτες , οι σκορπισμένες στάχτες πάνω στο χαλί , ένα μικρό ζωΰφιο πάνω στην κουρτίνα , λίγες τρίχες από το γατί πάνω στα ρεβέρ του παντελονιού του … …έχουν την γοητεία τους …. Ο χώρος αποκτά προσωπικότητα . Σου φτιάχνει εικόνες από αυτούς και αυτά , που αγαπάς … Εδώ ήταν η Ντίνα πχ και κάπνιζε και μετά αναστενάζοντας , σκορπίστηκαν οι στάχτες … Εκεί , ήταν η Άννα , που ακούμπησε το μέτωπο της στον καθρέφτη και δάκρυσε για κάποιες καινούριες ρυτίδες … Εκεί , ήταν η Μαρία , που αντί να ξεσκονίσει , προτίμησε να χαζεύει από το παράθυρο και προκειμένου να ξεχάσει ότι ήταν η ίδια για … λύπηση , λυπήθηκε τα μαμούνια που μπήκαν μέσα και περπατούσαν πάνω στην κουρτίνα … Ο Τάκης , που χάιδεψε την γάτα προσπαθώντας να κρύψει την χαρά του που από βραδύς , κατάφερε να χαϊδέψει τα μαλλιά της Λήδας … κλπ… κπλ …
Ε , … τί λες ;… Δεν είναι όλα πιο όμορφα , όταν είναι λίγο … ατημέλητα ;… λίγο παραμελημένα ;… Δεν έχουν την κρυφή τους γοητεία ; δεν τους δίνει ένα … «άλλο χρώμα» η φαντασία ;
Μην τα βάζεις με τον ήλιο … Ο ήλιος , την δουλειά του κάνει .
———————————————-
Η «φίλη» βέβαια , για άλλον λόγο έγραψε ό, τι έγραψε … Μεταφορικός ήταν (φαντάζομαι) ο λόγος της , αλλά εγώ έτσι απάντησα , γιατί , θυμήθηκα τον πρώτο καιρό του έγγαμου βίου μου και τον σύζυγο , να μου ψιλο-γλυκο-παραπονιέται , πως άφηνα συχνά πυκνά ασυμμάζευτο το σπίτι …
Μ’ αγαπούσε όμως τόσο πολύ , που τελικά … αγάπησε κι αυτή την … παραξενιά μου και ζήσαμε εμείς καλά , και κανείς άλλος … καλύτερα .
 

Ετικέτες: , , ,

29 responses to “ΕΝΑ ΑΤΗΜΕΛΗΤΟ ΔΩΜΑΤΙΟ …

  1. agrampelli

    Σεπτεμβρίου 22 , 2010 at 22:45

    Μου γκρεμίζεις όλες μου τις βεβαιότητες…τόσο όμορφα που τα λές…και γω μια λάτρης της τάξης και της καθαριότητας, (στρίντζω σχεδόν),γοητεύομαι από τους υπαινιγμούς της ακαταστασίας που περιγράφεις και χαμογελάω διόλου, αμφιβάλλοντας για την ευτυχία του χώρου σου και των ανθρώπων που εμπεριέχονται σε αυτόν…

     
    • silia

      Σεπτεμβρίου 22 , 2010 at 23:32

      @ agrampelli
      Αν εσύ λες πως σου γκρεμίζω , όλες σου τις βεβαιότητες , εγώ λέω , πως … με εμπνέεις …
      Και πρέπει ακόμα να σου πω … να σου ομολογήσω μάλλον , πως λατρεύω αυτούς που γοητεύονται από κάτι που προέρχεται από εμένα …
      Όσο για την ευτυχία του χώρου μου … έχω να πω , πως εμείς οι δυό (εγώ κι ο σύζυγός μου εννοώ , που είμαστε μαζί , από το 1970 … ) μπορεί να υπήρξαμε πολλές φορές κουρασμένοι , από την δουλειά , την καθημερινότητα , τίς υποχρεώσεις , την προσήλωση στο καθήκον και ακόμα – ακόμα και στην ανέχεια κάποιες εποχές , αλλά δεν υπήρξαμε ποτέ … δυστυχισμένοι …
      Θεέ μου συγχώρα μου την μεγαλοστομία αυτή .
      Καληνύχτα agrampelli …
      Αυτό το ποστ μου σου το αφιερώνω .

       
  2. Liakada

    Σεπτεμβρίου 23 , 2010 at 00:51

    Δεν ειναι παραξενια αυτη Σιλακι…
    Θεμα αντιληψης – κουλτουρας ειναι! Επιμελως ατημελητα !
    Ευτυχια , μεσα απο τα σημαδια των εμπλεκομενων στο χώρο!
    Ευχομαι να νιωθεις παντα ετσι φιλεναδα..
    Σε φιλω γλυκα και σε καληνυχτιζω..

     
    • silia

      Σεπτεμβρίου 23 , 2010 at 23:01

      @ Liakada
      Για κάποιους , είναι παραξενιά , για κάποιους άλλους … διαφορετική οπτική γωνία .
      Και … δεν θα έλεγα ακριβώς «Επιμελως ατημελητα» … Θα έλεγα πως το κάθε τί μπορείς να το δεις και από μια άλλη , λιγότερο γκρινιάρικη ή «κολλημένη» όψη …
      Μου αρέσει να αφήνω μικρές πινελιές , που γράφουν το … «όνομα» μου , από τα μέρη που περνώ . Και λατρεύω , αυτό να το κατανοούν οι άλλοι … Και τρελλαίνομαι κυριολεκτικά , όταν κάποιοι , εκτός από το να το κατανοούν , αρχίζουν πια και να το αγαπούν και γιατί όχι να το ζητούν και να το … ψάχνουν .
      Και την δικιά μου καληνύχτα .

       
      • Liakada

        Σεπτεμβρίου 23 , 2010 at 23:42

        Γλυκεια μου Σιλια, διαβασες τις σκεψεις μου … ακομα και τις πιο ενδομυχες Τις σκεψεις που δεν αποτυπωσα με λεξεις και μου τις εδωσες σαν απαντηση που με αφησε αφωνη …
        Αναφερθηκες σε αυτα τα «σημαδια σου» τα «ιχνη» που αφηνει στο περασμα της η παρουσια σου .. Κι οταν αρχιζουν και τα αγαπουν γιατι οχι και να τα ψαχνουν αντιδραση τους αυτη δεν ειναι που μας γεμιζει ηλιαχτιδες και χαρα?
        Καληνυστες..

         
      • silia

        Σεπτεμβρίου 25 , 2010 at 20:36

        @ Liakada
        Τό έχω πει κι άλλες φορές παλιότερα :
        Υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι , με … κοινή αύρα . Οι σκέψεις τους κάπου συναντιώνται συχνά .

         
  3. Lilith

    Σεπτεμβρίου 23 , 2010 at 14:04

    Συμφωνώ με τη φίλη σου.
    Ο ήλιος είναι αδίστακτος.
    Γι’ αυτό δεν του έχω και μεγάλη αγάπη…
    Αυτή η μανία του να κάνει point out όλες τις λεπτομέρειες γύρω μου, είναι φοβερά εκνευριστική.
    Κι’ εμένα μου αρέσει η τάξη και δυστυχώς δεν βλέπω καμιά γοητεία στο ατημέλητο.
    Έτσι, προτιμώ τη νύχτα που έχει αρκετό τακτ και δεν μου το τρίβει στη μούρη! 😆

    Φιλιά πολλά!

     
    • silia

      Σεπτεμβρίου 23 , 2010 at 23:13

      @ Lilith
      Πω , πω … πολυ αυστηρή … βασικά με τον εαυτό σου …
      Δεν αγαπώ την βρωμιά … Δεν αγαπώ την ακαταστασία … Αλλά , δεν θα χαλάλιζα ούτε ένα … ψίχουλο από το κέφι μου για την καθαριότητα και την τάξη … Για όλα , υπάρχει και η λεγόμενη … «μιά άλλη στιγμή» … Δεν χαλάει ο κόσμος αν τα πράγματα δεν είναι στην τσίτα , σε κάποια δεδομένη στιγμή .
      Αλλά και πάλι , σέβομαι τις μικρομανίες και των άλλων , αρκεί να μην βλάπτω κάποιους , αλλά και να μην βλάπτομαι ούτε εγώ , από δαύτες (τις μκρομανίες-παραξενιές) …
      Η ζωή , είναι τόσο μικρή … Ένα «αχ» είναι …
      ——————————
      Όσο για την νύχτα … τί να πω … Τώρα που σου γράφω , νύχτα είναι και γι αυτό έχω ένα δυνατό φωτιστικό γραφείου … Πω πω σκόνη που σηκώνεται σε κάθε αναπνοή-στεναγμό μου … Τί να κάνω ;… Να σταματήσω να απαντώ στα σχόλια σας , και να πάρω τα SWIFFER να ξεσκονίζω πληκτρολόγια και οθόνες ;…
      Δε λέει .
      Φιλιά .

       
      • Lilith

        Σεπτεμβρίου 24 , 2010 at 13:03

        Ε, καλά… κι’ εγώ δεν είμαι τόοοσο freak όσο φαντάστηκες! 😆

         
      • silia

        Σεπτεμβρίου 25 , 2010 at 20:41

        @ Lilith
        Καθολου freak , δεν σε έχω φανταστεί …
        Άλλα έχω φτιάξει στο μυαλό μου για σένα .
        Καλό Σαββατοκύριακο .

         
  4. DaisyCrazy

    Σεπτεμβρίου 23 , 2010 at 15:25

    Τι όμορφα και ποιητικά της απάντησες Άννα μου 🙂
    Δεν περίμενα τίποτα λιγότερο από σένα.

    Γιατί οι άνθρωποι καμιά φορά κολλάμε στ’αρνητικά αντι να δούμε την ομορφιά της φύσης και τις χαρές που απλώχερα μας χαρίζει.

    Το σπίτι κι αν είναι λίγο βρώμικο ή ατημέλητο δεν χάθηκε ο κόσμος. Φτάνει αυτοί που το ζουν να το χαίρονται, να είναι καλά μέσα σ’αυτο. Εγώ αυτό πιστεύω και ευτυχώς κι ο καλός μου πιστεύει το ίδιο 🙂

    Φιλιά!

    υγ. η φωτογραφία που διάλεξες για το ποστ είναι πολύ ταξιδιάρικη 😉

     
    • silia

      Σεπτεμβρίου 25 , 2010 at 21:01

      @DaisyCrazy
      Δεν είναι κάτι … «αρνητικό» η τάξη και η καθαριότητα . Αρνητικό , γίνεται κάθε τι , πάνω στο οποίο προσκολλιόμαστε με εμμονή .
      Και … πολύ καλά κάνεις και πιστεύεις πως «Το σπίτι κι αν είναι λίγο βρώμικο ή ατημέλητο δεν χάθηκε ο κόσμος. Φτάνει αυτοί που το ζουν να το χαίρονται, να είναι καλά μέσα σ’αυτο» και θαρρώ πως έχεις έναν πολύ καλό και αρκετά σοφό … «καλό» … Να είστε ευτυχισμένοι .

       
  5. faros

    Σεπτεμβρίου 23 , 2010 at 22:42

    Μμμ … γυναικείο το ποστ αυτό … 😀
    … αλλά θα μπω στον πειρασμό …

    Λέει μια παροιμία στα μέρη μου: «Όποια δεν θέλει να ζυμώσει, δέκα μέρες κοσκινίζει» !!! 😆

    Κολλάει και με την καθαριότητα … δεν κολλάει ;;;

    Χε χε, γεια χαρά !

     
    • silia

      Σεπτεμβρίου 25 , 2010 at 22:01

      @faros
      Καθόλου δεν είναι αποκλειστικά γυναικείο το ποστ , αλλά δεν είναι αυτό το θέμα μας .
      Όσο για την παροιμία σου , «κολλάει» μια χαρά και με την καθαριοτητα , αλλά μιλάω , μόνο για το ότι πίσω από κάθε πράξη , μπορούμε να δούμε κάτι όμορφο … Ότι δεν πρέπει να είμαστε απόλυτοι και αυστηροί με τα πάντα . Και προπαντός , να μην πράττουμε ψυχαναγκαστικά .
      Σαββατόβραδο απόψε … Να έχεις μια χαρούμενη Κυριακή .

       
  6. olvios

    Σεπτεμβρίου 24 , 2010 at 00:39

    Καλημέρα

    Μινιμαλισμός στην διακόσμηση.
    Δωρική τεχνοτροπία στις γραμμές της επίπλωσης.
    Ιονιστής χώρου

    Καπνιστές εξόριστοι

    Και όλα αυτά για (λίγη σκόνη ?) ότι …..φαίνεται,
    Όμως κολυμπάμε σε μια αφάνταστη και πέρα από τις αισθήσεις μας πολύπλοκη πραγματικότητα.

    Εξάλλου είμαστε εξοπλισμένοι για να αντέχουμε περισσότερα.

    Ο έρωτας !!!
    Έτσι και αλλιώς πάντα επηρεάζει την πραγματικότητα μας και όταν περισσεύει και όταν ….^στεγνώνει^.

     
    • silia

      Σεπτεμβρίου 25 , 2010 at 22:09

      @ olvios
      Και ότι είχες αρχίσει να μου λείπεις .
      ———————————-
      Ωραία περιγραφή ενός χώρου … Αλλά ελαφρώς (και βαρέως να έλεγα , δεν θα ήμουν υπερβολική) … αποστειρωμένη … στερημένη από … «άρωμα» ανθρώπου … Σαν εικόνα από περιοδικό Διακόσμησης …
      Και βέβαια είμαστε εξοπλισμένοι για να αντέχουμε περισσότερα .
      Κι ο Έρωτας … πανταχού παρών … Αρκεί να μην έχεις θολωμένη «ματιά» .
      ——————————–
      Άσχετο : Ευδαίμονα φίλε μου , είστε καπνιστής ;

       
      • olvios

        Σεπτεμβρίου 27 , 2010 at 17:25

        Συνταξιούχος (καπνιστής) από 1/6/2009

         
  7. KaLLinaki

    Σεπτεμβρίου 24 , 2010 at 10:54

    Silia μου έφτιαξες την μέρα! Και πάνω που έλεγα να ξεκινησω γενική, διαβασα το ποστ. Υπέροχο. Όταν μπει το ετερον ημιση και σχολιάσει την ανακατοσουρα, θα πω με υφος μπλαζέ και σοφιστικέ μαζί….» Ναι, μωρό μου…αλλά έτσι έχει προσωπικότητα »
    Θα τον αφήσω τουλάχιστον για καμια ώρα «παγωτό» να αναρωτιέται!
    Σούπερ, σούπερ σου λέω!
    Πέρα από την πλάκα, την ουσία την έπιασα. 😉
    Και έχεις δίκιο . Καλημερούδια 🙂

     
    • silia

      Σεπτεμβρίου 25 , 2010 at 22:55

      @ KaLLinaki
      Aν την έπιασες , όπως λες την ουσία , χαλάλι το ύφος … «λεμόντουζο» του έτερου ημίσεως μετά την μπλαζέ ανακοίνωσή σου …
      Ξέρεις , αυτό με την «προσωπικότητα» , το έχω πει πολλές φορές . Ωστόσο κάποτε το δικό μου έτερο ήμισυ με πολύ μπλαζέ ύφος (που κατάφερε και να μην … χαμογελάσει) μου ανακοίνωσε :
      – Μέσα στο σαλόνι μαζεύτηκε πολλή … «προσωπικότητα» και μου κλέβει τον … ζωτικό μου χώρο … Δεν πας να την … διώξεις , μην … (και ξαστόμισε , μια Πελοποννησιακή βλαστήμια) .
      ——————————–
      Όσο για το ότι αυτή η ιστορία με τις δουλειές του σπιτιού , έχει και την πλάκα της … μου έδωσες ιδέα … Καιρό έχω να γράψω κάτι για να γελάσουμε εδώ μέσα …
      Φιλιά .

       
  8. faros

    Σεπτεμβρίου 24 , 2010 at 12:40

    Καλημερούδια … ελπίζω να … σκούπισες … ! 😀

     
    • silia

      Σεπτεμβρίου 25 , 2010 at 23:00

      @ faros
      Όχι δεν σκούπισα , αλλά αν είναι να έρθεις για να μου κάνεις επίσκεψη , να βάλω κάποιον να … σκουπίσει … Τον σύζυγο πχ… Εμένα προσωπικά το σκούπισμα μου χαλάει τα νεύρα , την επιδερμίδα και το μανικιούρ .
      🙂

       
  9. mr e

    Σεπτεμβρίου 24 , 2010 at 15:03

    Αχ αυτό το ταλέντο σου… Να ομορφαίνεις και τα πιο απίθανα…

    Με φόρτωσες χαμόγελα καθώς έγινες αιτία να θυμηθώ εκείνο το φοιτητικό μου πουκάμισο που αρνιόμουνα να πλύνω για να μη φύγει το … αρωμά της… , εκείνο το μαντηλάκι με τη μπογιά απ τα μάτια της όταν έφευγα για στρατιώτης… εκείνο το… που μου τη θύμιζε… ακριβώς όπως η στάχτη στο χαλί θύμιζε τη Ντίνα ή το αποτύπωμα στον καθρέφτη θύμιζε τη Άννα…
    Η «σκόνη» των αγαπημένων μας μας θυμίζει αυτούς τους ίδιους και αυτό έχει μεγαλύτερη αξία από ενα καλολουστραρισμένο παρκέ…
    Νάσαι καλά Άννα μου. Φιλιά.

     
    • silia

      Σεπτεμβρίου 25 , 2010 at 22:45

      @ mr e
      Aπαραίτητη προϋπόθεση , βέβαια , είναι να έχεις «αγαπημένους» , και το λέω αυτό γιατί πολλόι άνθρωποι θαρρούν πως έχουν ανθρώπους που αγαπούν , αλλά στην ουσία τον μόνο που αγαπούν είναι ο υπέροχος εαυτός τους …
      Κι όταν αγαπάς κάποιους … τότε αγαπάς και την σκόνη τους και την ψάχνεις …. Όχι για να την … εξολοθρεύσεις , αλλά για να την πλησιάσεις , να την αγγίξεις , να την κρατήσεις κοντά σου .
      Αυτό το … «ταλέντο» μου (να ομορφαίνω και τα πιο απίθανα) , κάνει την ζωή μου … (την σύντομη ζωή μου) ομορφότερη γεμάτη ενδιαφέροντα , … την κάνει πιο … ζωντανή . Ξέρεις … προσπάθησα πολύ … πάλαιψα , κοπίασα για να το αποκτήσω αυτό το «ταλέντο» και θαρρώ , πως … κάτι κατάφερα .
      Τελικά … τους έχουμε (εν πολλοίς) παρεξηγήσει τους άντρες εμείς οι γυναίκες … Να που υπάρχουν και άντρες γεμάτοι συναισθήματα , πολύτιμες αναμνήσεις , γλυκά «γυρίσματα» στο παρελθόν …
      Όμορφο φίλε μου … πολύ όμορφο το σχόλιο σου … Από εκείνα , που με κάνουν να εδραιώνω την πίστη μου στο ότι … ψάχνοντας , βρίσκεις … διαμαντάκια .

       
  10. faros

    Σεπτεμβρίου 25 , 2010 at 08:18

    Πολύ Καλημέρα και Καλό Σαββατοκύριακο, έστω και … ατημέλητο !!! 😀

     
  11. faros

    Σεπτεμβρίου 26 , 2010 at 18:00

    Και … Καλησπέρα, το πρωί δεν μπορούσα να σχολιάσω !

    1. Σε κατάλαβα …
    2. Μην του πεις ότι … φταίω εγώ …

     
    • silia

      Νοέμβριος 28 , 2010 at 15:59

      @ faros
      Τώρα ;;;;;… του το έχω ήδη πει …
      Αλλά δεν σου θύμωσε , έννοια σου .
      Φιλιά .

       
  12. faros

    Σεπτεμβρίου 27 , 2010 at 13:39

    … Γειαααααααααααα !

    Καλή Βδομάδα ! 😀

     
  13. glykeiapiperoriza

    Σεπτεμβρίου 27 , 2010 at 20:23

    Η καλή κοινή μας φίλη η λιακάδα σε ζωγράφισε με τα καλύτερα λόγια. Με γέμισε περιέργεια κι ήλθα να δω κι εγώ από κοντά. Αυτή η ανάρτησή σου με βρίσκει απόλυτα σύμφωνη. Αν και με εντυπωσιάζουν οι τακτοποιημένοι χώροι μου αρέσει να τους βλέπω γιά λίγο (σαν μουσεία). Μου φαίνεται ότι ένας άψογος χώρος είναι σαν… ακατοίκητος. Καλώς η κακώς, κανείς δεν μπορεί να κατηγορήσει το δικό μας χώρο ότι μοιάζει με ακατοίκητο. Δεν έχω ποτέ τον χρόνο και το κουράγιο να τον κάνω να μοιάζει όπως κάθε χώρος της μανούλας μου. Ετσι με βολεύει η παραπάνω θεωρία του «ακατοίκητου». Καλώς σε βρήκα γλυκειά μου Σίλια. Θα έρχομαι συχνά. Καλό σου βράδυ.

     
    • silia

      Νοέμβριος 28 , 2010 at 15:56

      @ glykeiapiperoriza
      Καλώς ήρθες και συγγνώμη , για την καθυστέρηση . Η φίλη Λιακάδα , όπως πάντα … υπερβολική …
      ———————————-
      Απ ‘ό,τι κατάλαβα , κάνεις μια μικρή … αντίπραξη (όσον αφορά το συμμάζεμα) στην μαμά σου . Αντιθέτως εγώ , κάνω αυτά που είδα να κάνει (ή να μην κάνει) η μαμά μου στο πατρικό μου σπιτι … Ήταν πάντα … χαλαρή σ’ αυτά … του τύπου «΄Οποτε μπορέσω … δεν χάλασε και ο κόσμος» … Να σκεφτείς ότι στα μαθητικά πάρτυ του Σαββατόβραδου (10ετία του ’60) που γινόντουσαν «ρεφενέ» , εγώ πάντα , έβαζα … το σπίτι γιατί ήμουν η μόνη που διέθετα μαμά , που δεν πάθαινε υστερία (ούτε καν γκρίνιαζε) από την ακαταστασία της … μεταπάρτυ εποχής .
      ————————————-‘
      Να έρχεσαι … Θα μου δίνεις , χαρά .

       

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: