RSS

Μια «άλλη» … 17 ΝΟΕΜΒΡΗ

17 Νοέ.
Θα σας μιλήσω για μιαν άλλη 17η Νοέμβρη , αυτή την … του 1974 . Την ημέρα των πρώτων μετά την δικτατορία βουλευτικών εκλογών στον δύσμοιρο τόπο μας . Κι αυτό , όχι γιατί εξαντλήθηκα και δεν έχω τί να πω για την γνωστή ημέρα του Πολυτεχνείου (17 Νοέμβρη του 1973) … – πάντα θα έχω έναν λόγο χαράς , περηφάνειας , ακόμα και κρυφού παράπονου για εκείνη την επέτειο – , αλλά γιατί το … υποσχέθηκα εδώ .
——————————————————-
17 Νοέμβρη 1974 . Ημέρα βουλευτικών εκλογών σε ένα χωριουδάκι πάνω στην Πίνδο , στον … «πρόναο» της Βάλια Κάλντα … 103 (+1 … η αφεντιά μου) κάτοικοι , απ’ τους οποίους οι 23 τα μικρά παιδιά του σχολείου .
Το χωριό , στην συντριπτική του πλειοψηφία  αριστερό , «ανάσαινε» ακόμα τις μνήμες και τους καημούς του Εμφύλιου σπαραγμού , και των «διακοπών» στα ξερονήσια της Χούντας και τα κολαστήρια της ΕΣΑ , όταν το βρήκε η μεταπολίτευση και λίγο μετά οι πρώτες βουλευτικές εκλογές … Χαρά , ενθουσιασμός , ξέπλεκα μαλλιά (δείγμα ελευθερίας) οι γυναίκες ,  ζωσμένοι  χιαστί τα φυσίγγια σαν λεβέντικα τσαπράζια και με τις καραμπίνες ολημερίς στα χέρια οι άντρες , βρεγμένα μάτια  όλοι … Άντρες ,  γυναίκες και παιδιά .
Αλλά … καμία σχέση με το σήμερα . Υπήρχε χαρά γνήσια , υγιής … μια λαχτάρα για αλλαγή και ζωή , αλλά … μουδιασμένη … δισταχτική … ένα μετέωρο συναίσθημα … κάτι σαν … φόβος … Κι από την άλλη «πλευρά» , από την μεριά των τέως «κυβερνώντων» και … «φίλων» … πάλι ένα μούδιασμα , ένα παλαντζάρισμα , ένας αμήχανος φόβος … Κι ακόμα . … κάτι σαν … οργή , σαν φθόνος .
Δεν θα σας μιλήσω (άλλο) ούτε για την προεκλογική ατμόσφαιρα , ούτε για τα εκλογικά αποτελέσματα , ούτε για τίποτα άλλο από εκείνες τις εκλογές , παρά μόνο θέλω να σας μιλήσω και να σας πω για το … τί απέγιναν εκείνα τα 4 σκηνικά , που ζωγράφισα μαζί με τα παιδιά του σχολείου και τον δάσκαλο του χωριού για την θεατρική παράσταση της γιορτής της 25ης Μαρτίου του 1974 … Και θέλω να σας παρακαλέσω , να μην αφήσετε εδώ την ανάγνωση αυτού του ποστ , νομίζοντας πως … περί άλλα τυρβάζω μια τέτοια ημέρα και υπεκφεύγω και ολιγορώ και δεν θέλω να αναφερθώ στην ουσία της ημέρας . Θέλω να με ακολουθήσετε ως το τέλος , για να νοιώσετε πόσο κακό έκανε η 7χρονη στρατιωτική δικτατορία στις ψυχές μας … εμάς των νέων εκείνης της εποχής , ανθρώπων .
———–
Την παραμονή των εκλογών γύρω στο μεσημέρι , κατέφθασε στο χωριό , με το παρακμιακό τοπικό λεωφορείο , η Εφορευτική Επιτροπή , δυό άντρες και μία γυναίκα , που τακτοποιήθηκαν οι μεν άντρες στο κοινοτικό γραφείο σε στρατιωτικά ράντζα και η γυναίκα φιλοξενούμενη στο σπίτι του παπά .
Νωρίς το απόγευμα του Σαββάτου , αρριβάρησε και η … στρατιωτική δύναμη , που προάσπιζε πάντα την «ειρηνική» διεκπεραίωση των εκλογών εκείνα τα χρόνια . Δυό φαντάρια και ένας δόκιμος ανθυπολοχαγός . Έφτασαν στην πλατεία του χωριού , «ξεπέζεψαν» , και ζήτησαν τον Κοινοτάρχη . Όλοι τους απέφευγαν . Ανταλλάχθηκαν και κάποια βλέμματα απαξίωσης και έπεσαν και κάποιες βλαστήμιες , μέσα απ’ τα δόντια … Στο τέλος εμφανίστηκε ο γραμματέας της Κοινότητας , που τους ενημέρωσε πως θα κατέλυαν στο σχολείο , όπου … «συγγνώμη κιόλας , αλλά … δεν υπάρχουν ανέσεις … δεν έχουμε ούτε καν ράντζα… και έχει και μια βρύση στο προαύλιο…»
– Δεν έχουμε ανάγκη τις ανέσεις (δήλωσε ο Δόκιμος , φτύνοντας τις λέξεις) … Είμαστε στρατιώτες του Ελληνικού Στρατού και μας φτάνει ένα πάτωμα και οι κουβέρτες μας …
Τους είδα από το μπαλκόνι του Ιατρείου , να κατηφορίζουν προς το Δημοτικό Σχολείο … Μόνοι … Σαν … καταραμένοι . Κάτι σφίχτηκε μέσα μου . Ο άνθρωπος που αγαπούσα τότε (και νύν σύζυγος μου) υπηρετούσε την θητεία του , κάπου στα Ελληνοσερβικά σύνορα … Σε όλα τα γράμματα του μου μιλούσε για … μοναξιά και απαξίωση από τον κόσμο …
Η ημέρα των εκλογών κύλησε ήπια … Όλοι … «κυρίες» , μα σαν έδυσε ο ήλιος και άνοιξε η κάλπη , ένα γλέντι ξεχύθηκε σ’ όλο το χωριό . Βόγγηξε το κλαρίνο , «έτρεξε» άφθονο το «λιαστό» κρασί , βράχνιασαν οι φωνές απ’ το τραγούδι , έφεραν βόλτες λυγώντας τα κορμιά οι γυναίκες στους συγκαθιστούς , κι οι άντρες στα τσάμικα , κρατήθηκε το «ίσο» στους ρυθμούς με το χτύπημα της μαγκούρας από τους γεροντότερους …

Ήταν ένα όμορφο γλέντι … Αργά πολύ αργά , πήγα για ύπνο . Λίγο πριν ξαπλώσω έριξα μια ματιά απ’ το πίσω μέρος του σπιτιού στο σχολειό … Υπήρχε φως , αλλά δεν ακουγόταν τίποτα … Συνειδητοποίησα , ότι κανείς δεν είχε πάει στα φαντάρια , … ούτε ψωμί …
Ξύπνησα νωρίς και άγαρμπα από τα γοερά κλάματα του Βασιλάκη του 8χρονου γείτονα μου , που με λάτρευε και δεν έκανε ρούπι αν δεν με ενημέρωνε ή δεν με συμβουλευόταν . Με το άνοιγμα της πόρτας , έπεσε στην αγκαλιά μου .
– Πάνε γιατρίντσα οι .. ζωγραφιές μας … Πάνε τα σκηνικά που είχαμε φτιάξει για την γιορτή … Τα  χάλασαν … τα ρήμαξαν οι φαντάροι  . Κρυφά από τον πατέρα μου ήρθα … Κρυφά θα πάρω τον «γκρα» (το όπλο) να τα καθαρίσω τα … «σκυλιά»  για το κακό που έκαναν … Μόνο ήρθα να στο πω , να έρθεις μαζί μου … Έχουμε μαζευτεί καμιά δεκαριά … Ο Φώτης , ο Τρύφανος , ο Τάκης του Κίτσου , ο …
Τον έσφιξα στην αγκαλιά μου δυνατά , μέχρι που έννοιωσα να του κόβεται η ανάσα …
Κατηφορίσαμε μαζί ως το σχολείο . Ερημιά . Ησυχία . Μόνο έξω απ’ το σχολιό  μαζεμένοι καμιά 10ριά πιτσιρικάδες αλυχτούσαν δακρυσμένοι από οργή γύρω από το στρατιωτικό τζιπ .
Μπήκα μέσα στην αίθουσα , κρατώντας σφιχτά τον Βασιλάκη από το χέρι . Όλη του η μαγκιά είχε μετατραπεί σε δέος και αναφυλλητά . Τα σκηνικά , που τα είχαμε τυλίξει προσεκτικά σε μακριές ξύλινες βέργες και τα είχαμε ξαπλώσει σε μια γωνιά της τάξης , βρίσκονταν όλα πεταμένα , σχισμένα σε χίλια κομμάτια , βρεγμένα , τσαλακωμένα , κατεστραμμένα από μια ανείπωτη … αδιανόητη καταστροφική μανία …
– Ποιος το έκανε αυτό ; (η φωνή μου μαστίγωσε τον παγωμένο αέρα της αίθουσας) .
– Εγώ …
– Εμείς …
Ο Δόκιμος καμώνονταν ότι κάτι ταχτοποιούσε στο σακκίδιο , και παρέμενε σιωπηλός .
– Γιατί το κάνατε αυτό ; (η φωνή μου τώρα ακούστηκε σαν λυγμός) .
– Έτσι … γλεντήσαμε κι εμείς …
Κοίταζα με απόγνωση , γύρω μου .
– Γιατί ;… γιατί ;… Ήταν για τα μικρά παιδιά , ό, τι πολυτιμότερο … πιο σπουδαίο κι απ’ το φαΐ τους …
– Δεν πειράζει δεσποινίς … Θά’ χουν να τρώνε  Δημοκρατία από εδώ και στο εξής .
– Σκυλιά !… (ξέσπασα) … σκυλιά ! Φό-λα στο σκύ-λο της Ε-ΣΑ … (ούρλιαξα ρυθμικά χώνοντας το πρόσωπο μου σχεδόν πάνω στα μούτρα του στρατιώτη) …
Μου … πρότεινε το κοντάκι του όπλου που τακτοποιούσε …
Ο Δόκιμος αποφασίζοντας να πάρει μέρος στη διένεξη , με πήρε σταθερά από το μπράτσο και σχεδόν μας έσυρε έξω στο προαύλιο (εννοώ και τον μικρό Βασίλη , που είχε γίνει ένα με το χέρι μου και που σχεδόν τον είχα ξεχάσει απ’ την οργή μου) .
– Έλα , … έλα γιατρέ μου … ήρεμα . Ήπιαμε … ήπιανε θέλω να πω , λίγο παραπάνω χθες βράδυ … Ε , δεν καταπίνεται και εύκολα απ’ τον Στρατό αυτή η ρημάδα η … Μεταπολίτευση … Κάποτε νοιώθανε πως ήσαν κάποιοι … Τώρα νοιώθουν σαν … σκατά … Ξέχνα το … Μάζεψε και την «μαρίδα» και άντε στα σπίτια σας … Κι εμείς στους … θαλάμους μας … να ηρεμήσουμε όλοι . Να χαλαρώσουμε και να σκεφτούμε πως θα ζήσουμε τώρα πια … Πως θα ταιριάσουμε αυτή την … Δημοκρατία , στα μέτρα μας … Και … ώσπου αυτοί οι πιτσιρικάδες να πάνε φαντάροι , θα τις έχουν ξεχάσει τις ζωγραφιές και τα σκηνικά …
Μέχρι να μεσημεριάσει και να καλοξυπνήσει το χωριό , στρατιώτες , εφορευτικές επιτροπές , κάλπες , παραβάν και σάκκοι με τα ψηφοδέλτια , είχαν … εξαφανιστεί ….
Όσο για τα … σκηνικά , όταν πριν λίγα χρόνια καλοκαίρι επισκέφτηκα το χωριό , πέτυχα τον Βασίλη κοντά στα 40 πια , που είχε ανέβει για να δει τους γονείς του , και κουβέντα στην κουβέντα τα ξαναθυμηθήκαμε …
– Αλήθεια … κάτι θυμάμαι βρε Άννα … Ωραία ήσαν … Τα σκίσανε κάτι φαντάρια τότε με τις εκλογές … αν θυμάμαι καλά … Παράξενος κόσμος … Τί τους πείραζαν τάχα ;… Μάλλον θα είχανε πιει και έφτιαχναν … σαχλαμάρες …
———————————————————
Ξημερώνει … 17  του Νοέμβρη …

 

Ετικέτες: , , , ,

40 responses to “Μια «άλλη» … 17 ΝΟΕΜΒΡΗ

  1. Kanali

    Νοέμβριος 17 , 2010 at 02:58

    Άννα…
    εικόνες από Μπερτολούτσι, Ταβιάνι (αφοί)…
    …αλλά που να ξέρουν και αυτοί από ελληνική μεταπολίτευση!!!
    είναι σίγουρο ότι δεν θα μπορούσαν να παρουσιάσουν αυτές τις εικόνες όπως εσύ.

     
    • silia

      Νοέμβριος 17 , 2010 at 23:04

      @ Kanali
      Καναλιώτη φίλε μου , ο καθένας , ξέρει τα δικά του .
      Αν και για τους Ιταλούς λένε πως «ούνα φάτσα , ούνα ράτσα» …
      Σ’ ευχαριστώ για το πολύ πολύ όμορφο , έμμεσο κοπλιμέντο σου .

       
  2. DaisyCrazy

    Νοέμβριος 17 , 2010 at 08:19

    Ποιος ξέρει γιατί τα κατέστρεψαν. Ίσως από απογοητευση που ενίσχυσε το ποτό.
    Πάντως δίκιο είχα τότε αφού καταστράφηκαν με τέτοιο τρόπο σίγουρα κανενα από τα τότε παιδιά δεν ξέχασε τα σκηνικά και την κατάληξη τους.
    Σκληρά χρόνια τότε αλλά Άννα μου επέτρεψε μου να πιστεύω ότι είχαν κάτι που σήμερα μας λείπει σε μεγάλο βαθμό: ελπίδα

    ΥΓ. πόσο χαίρομαι που γύρισες δριμύτερη δε μπορείς να φανταστείς!
    x

     
    • silia

      Νοέμβριος 17 , 2010 at 23:10

      @ DaisyCrazy
      Σκληρά (τα χρόνια) , δεν θα πεις τίποτα .
      Αλλά δεν θα τα άλλαζα , με τίποτα … «μαλακότερο»
      ———————————-
      Τα παιδιά αυτά , σήμερα είναι περίπου από 40 ως 48 ετών … Νέοι ακόμα .
      Θέλω να πως , πως ακόμα κι αν τώρα μοιάζει να έχουνε ξεχάσει , θα έρθει μια ώρα (ηλικία) και γι αυτούς (όπως ήρθε και σε μένα) που θα ασχολούνται περισσότερο με τις αναμνήσεις , και τότε θα τα … ξαναθυμηθούνε όλα .
      ΥΓ. Χαίρομαι κι εγώ ακόμα παραπάνω , που χαίρεσαι με κάτι τέτοια . Είναι τιμή για μένα , να μου λένε κάτι τέτοιο .

       
  3. faros

    Νοέμβριος 17 , 2010 at 09:20

    Επειδή ήμουν στην Αθήνα στα γεγονότα της Νομικής …
    Επειδή ήμουν φαντάρος από το Μάη του 1973, μέχρι τα τέλη του 1975 …
    Επίτρεψέ μου σε παρακαλώ.
    ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΑΝ ΟΛΟΙ ΟΙ ΦΑΝΤΑΡΟΙ ΕΤΣΙ …
    Αυτοί που αναφέρεις, ήταν και είμαι σίγουρος ότι παρέμειναν φασίστες …

    Ο δημοκρατικοί πολίτες ξεχνάνε, αυτοί όχι …
    Δες τη συμπεριφορά τους ακόμα και σήμερα – κυρίως απέναντι στους μετανάστες !

    υ.γ. ελπίζω να μην παραβίασα (πολύ) την υπόσχεση που σου έδωσα.

    Θερμή Αγωνιστική Καλημέρα !

     
    • silia

      Νοέμβριος 18 , 2010 at 00:33

      @ faros
      Δεν τα έχω με τους φαντάρους καλέ μου .
      Ας «κοιτάξουμε» αυτούς τους συγκεκριμένους φαντάρους κάτω από ένα διαφορετικό πρίσμα , από αυτό του … αυτονόητου . Ας τους «δούμε» με μια πιο νηφάλια , και κατ’ επέκταση πιο … «συμπαθητική» ματιά .
      Τί ήσαν αυτά τα παιδιά (γιατί για … παιδιά πρόκειται) ; Παιδιά αμόρφωτα , πιθανώς ψιλοκομπλεξικά , μεγαλωμένα μέσα σε μια ατμόσφαιρα φασισμού και φόβου , που …. ΤΩΡΑ τα κρίνουμε , αλλά ΤΟΤΕ δεν είχαμε ούτε το κουράγιο αλλά ούτε τα φόντα για να τα κρίνουμε … Άλλωστε το είπε και ο Δόκιμος τους «…Κάποτε νοιώθανε πως ήσαν κάποιοι … Τώρα νοιώθουν σαν … σκατά …» . Παιδιά , που (λάθος) πίστεψαν πως καταξιώνονταν λόγω των συνθηκών της εποχής , από μια … στρατιωτική στολή , και ξαφνικά βλέπουν αυτό το λάθος «στήριγμα» τους , να γκρεμίζεται … Μη ξεχνάς πως ήσαν και πιωμένοι … Αντράκια , που την επόμενη του μεθυσιού τους , έρχεται μια … γυναίκα μορφωμένη (=ανώτερη απ’ αυτούς κι ας μη το παραδέχονται συνειδητά) και … «τους την λέει» … Προσπαθούν να κρατηθούν από κάτι που … ΔΕΝ υπάρχει πια … Φοβούνται πιο πολύ απ’ ό,τι εγώ κάτω από την απειλή του (έστω , ανεστραμμένου) όπλου …
      Και κάτι άλλο : Δεν θα πω ότι δεν με διαβάζεις προσεκτικά , γιατί πιστεύω ότι με διαβάζεις με όλη σου την ψυχή … Θα πω λοιπόν , ότι παρασυρμένος από την πικρία σου , δεν πρόσεξες αυτά :
      «Όλοι τους απέφευγαν . Ανταλλάχθηκαν και κάποια βλέμματα απαξίωσης και έπεσαν και κάποιες βλαστήμιες , μέσα απ’ τα δόντια …»
      «Τους είδα από το μπαλκόνι του Ιατρείου , να κατηφορίζουν προς το Δημοτικό Σχολείο … Μόνοι … Σαν … καταραμένοι . Κάτι σφίχτηκε μέσα μου . Ο άνθρωπος που αγαπούσα τότε (και νύν σύζυγος μου) υπηρετούσε την θητεία του , κάπου στα Ελληνοσερβικά σύνορα … Σε όλα τα γράμματα του μου μιλούσε για … μοναξιά και απαξίωση από τον κόσμο …»
      »Υπήρχε φως , αλλά δεν ακουγόταν τίποτα … Συνειδητοποίησα , ότι κανείς δεν είχε πάει στα φαντάρια , … ούτε ψωμί …»
      ——————————————-
      Έμαθα καλέ μου φίλε στη ζωή μου να προσπαθώ να βρίσκω και μια άλλη όψη στο κάθε τι που συναντώ απ’ τους ανθρώπους . Έμαθα να προσπαθώ να βρίσκω και την καλή πτυχή των ανθρώπων σε κάτι που με την πρώτη ματιά φαντάζει λάθος κι άσχημο και την δικαιολογία για κάθε τι άσχημο ή σκοτεινό που πράττουν …
      Μπορεί μ’ αυτή την τακτική , να μην πέτυχα ιδιαίτερα στη ζωή μου , αλλά τα βράδια , κοιμάμαι πιο ήρεμη και σε τελευταία ανάλυση πιο ευτυχισμένη .
      ————————-
      Θέλω να διαβάσεις αυτό :
      https://silia.wordpress.com/2007/11/15
      Ξέρω ότι το έχεις διαβάσει , αλλά αξίζει για να καταλάβεις τί περίπου θέλω να πω , να το ξαναδιαβάσεις και κυρίως την εισαγωγή του .
      ———————————-
      Σαφώς και … ΔΕΝ ΕΙΣΑΣΤΑΝ ΟΛΟΙ ΟΙ ΦΑΝΤΑΡΟΙ ΕΤΣΙ … Το ξέρω από … πρώτο χέρι .
      Φιλιά .

       
    • Elpida

      Δεκέμβριος 7 , 2010 at 09:27

      Φίλε μου Fare, αυτό είναι το κακό… ότι οι δημοκρατικοί πολίτες ξεχνάνε…
      ενώ οι «άλλοι» όχι… Αν μόνο να θυμόντουσαν οι δημοκρατικοί πολίτες, θα είμασταν πολύ καλύτερα σήμερα και δεν θα βιώναμε σκληρές συνθήκες διαβίωσης υλικές και κυρίως ψυχολογικές… Μέσα από την τότε νεαρή δημοκρατία που δεν ήξερε πώς να συρθεί ανάμεσά μας και να μας φιλιώσει και να μας ενώσει, θα μπορούσαν να κάνουν θαύματα… ήταν νεαρή και μπορούσαν να την «πλάσουν»…Όπως είπε και ο Δόκιμος «Να χαλαρώσουμε και να σκεφτούμε πως θα ζήσουμε τώρα πια … Πως θα ταιριάσουμε αυτή την … Δημοκρατία , στα μέτρα μας … Και … ώσπου αυτοί οι πιτσιρικάδες να πάνε φαντάροι , θα τις έχουν ξεχάσει τις ζωγραφιές και τα σκηνικά …». Αν μόνο ΑΝ υπήρχαν δημοκρατικοί άνθρωποι που δεν ξεχνούν τι πέρασαν τότε και αν μόνο ΑΝ αυτοί οι άνθρωποι δούλευαν για ένα καλύτερο μέλλον και όχι μόνο για ένα καλύτερο αύριο και αν μόνο ΑΝ ξέρανε να «δουλέψουν» με την δημοκρατία, πόσο καλύτερα θα ήμασταν σήμερα? «Στα χρόνια της δημοκρατίας διαπράτονται τα χειρότερα εγκλήματα κατά των ανθρώπων», γιατί στον πόλεμο, γιατί στον εμφύλιο, γιατί στον «ξεσηκωμό» αυτά γίνονται και τα καταλαβαίνεις, στις μέρες της δημοκρατίας όμως? Όλοι είμαστε θύματα των καιρών μας… οι φαντάροι του τότε που δεν ξεχνούν και οι δημοκράτες του τότε και του σήμερα που τα έχουν ξεχάσει όλα… Και μιλάω με συγκίνηση για το τότε (αν και νεότερης ηλικίας…) και μιλάω με φόβο για το σήμερα αλλά κυρίως μιλάω με τρόμο για το αύριο και με λίγη ελπίδα σωστής και σεβάσμιας δημοκρατίας…

       
  4. indictos

    Νοέμβριος 17 , 2010 at 11:48

    !!!

    (πως τα καταφέρνεις και με κάνεις και συγκινούμε κάθε φορά που έρχομαι εδώ μέσα…)
    Να ‘σαι καλά.

    (ο Καναλιώτης έχει δίκιο)

     
    • silia

      Νοέμβριος 18 , 2010 at 00:42

      @ indictos
      Όμορφο συναίσθημα η Συγκίνηση … Υγιές .
      Χαίρομαι που σου την προκάλεσα και σ’ ευχαριστώ που δεν δίστασες να μου το πεις .
      .
      .
      (Ο Καναλιώτης , είναι ένας ιδιαίτερα διεισδυτικός και διορατικός νους)

       
      • kanali

        Νοέμβριος 18 , 2010 at 04:45

        Το πρώτο, έχω ξανακούσει κάποιες να μου το λένε.
        Το διορατικός, πρώτη φορά.
        Υπόσχομαι να βελτιωθώ.

         
      • Georgia

        Νοέμβριος 18 , 2010 at 10:45

        «Ο Καναλιώτης , είναι ένας ιδιαίτερα διεισδυτικός και διορατικός νους»

        Eίναι και ωραίος άντρας, ευγενικός, με σωστά χόμπι κ.λπ.

         
      • silia

        Νοέμβριος 18 , 2010 at 23:51

        @ kanali
        Καναλιώτη , τί μύγα σε τσίμπησε και … σκατοποιείς την … (ας την πούμε) συζήτηση ;

        @ Georgia
        Καλέ μου (ή και «καλή» μου … δεν έχει σημασία) … βρίσκω το σχόλιο σας εντελώς , εκτός θέματος . Και μην μου αντιγυρίσετε το » (Ο Καναλιώτης , είναι ένας ιδιαίτερα διεισδυτικός και διορατικός νους)» , σαν άσχετο με το θέμα , γιατί απλά αποτελούσε απάντηση-επικύρωση σε άλλον σχολιαστή

         
      • kanali

        Νοέμβριος 20 , 2010 at 02:41

        H Georgia προφανώς είναι ένας/μία προβοκάτορας μάλλον γνωστός/ή γιατί απ’ ότι φαίνεται με ξέρει καλά. 😆

        Συγνώμη Αννούλα. Είχα την εντύπωση ότι λέω ένα αστείο και ότι θα γέλαγες.

         
      • silia

        Νοέμβριος 20 , 2010 at 21:46

        @ kanali
        Μα … αστείο ήταν και γέλασα . Απλά θέλω να πω , πως δεν περίμενα κάτι σαν αυτό το αστείο , στο συγκεκριμένο μέρος .
        Ξέρεις πόσο σε συμπαθώ . Δεν είναι λόγος να … χαλαστούμε .
        Ξέχνα το .

         
  5. Snowball

    Νοέμβριος 17 , 2010 at 15:26

    Ωραία ιστορία…

     
    • silia

      Νοέμβριος 18 , 2010 at 00:45

      @ Snowball
      Χαίρομαι που σου άρεσε .

       
  6. Liakada

    Νοέμβριος 17 , 2010 at 16:54

    Αφου ξερεις οτι οταν γραφεις τετοια με συγκινεις .. Μην περιμενεις σχολιο κατοπιν …Εσυ θυμασαι τα σκηνικα που εσκισαν οι φανταροι .. Εγω ακουω ακομα στους εφιαλτες μου καποιες σκηνες .. καποιες φωνες … καποια βλεμματα φοιτητων .. Δυσκολες ωρες … Αγρια νυχτα … η νυχτα εκεινη του Πολυτεχνειου

     
    • silia

      Νοέμβριος 18 , 2010 at 13:44

      @ Liakada
      Αφού επαναλάβω για πολλοστή φορά το πόσο υγιές συναίσθημα είναι η Συγκίνηση , θα σου πω , πως δεν περιμένω τόσο πολύ τα σχόλια , αλλά την θετική αύρα , που εκπέμπετε , εσείς οι φίλοι μου , εδώ μέσα .
      ———————————-
      Όλοι έχουμε τους μικρούς «θεούς» μέσα στα όνειρα μας , και τους μικρούς «δαίμονες , μέσα στους εφιάλτες μας …

       
  7. erimos

    Νοέμβριος 17 , 2010 at 19:27

    Πως να καταλάβει ο φασισμός τη λαχτάρα και την αγάπη των παιδιών ενός
    ξεμοναχιασμένου χωριού για το όνειρο της θεατρικής παράστασης που τα
    ίδια τα παιδιά θα ζούσαν,σαν δικό τους δημιούργημα;;;
    Νάσαι πάντα καλά,με συγκίνησες,καλό σου ξημέρωμα.

     
    • silia

      Νοέμβριος 18 , 2010 at 13:46

      @ erimos
      Καλώς ήρθες erimos .
      Να «έρχεσαι» … Μου αρέσεις .

       
  8. Velvet

    Νοέμβριος 17 , 2010 at 19:33

    Θα κρατησω αυτο…
    «Υπήρχε χαρά γνήσια , υγιής … μια λαχτάρα για αλλαγή και ζωή , αλλά … μουδιασμένη … δισταχτική … ένα μετέωρο συναίσθημα … κάτι σαν … φόβος….
    Περασαν σχεδον τριανταεξι χρονια απο τοτε και φτασαμε στο …σημερα
    Αλλα δυστυχως δεν φτασαμε πουθενα
    Επιστρεφουμε πισω ξανα

    Καλο βραδυ Σηλια

     
    • silia

      Νοέμβριος 18 , 2010 at 14:41

      @ Velvet
      Κι όμως … Φτάσαμε , θαρρώ σε μέρη όμορφα , αλλά … σε κάποια στιγμή της πορείας μας , περάσαμε απότομα στην … «απέναντι όχθη» , όπου όλα μοιάζουν σαν να ξαναβρισκόμαστε στο … σημείο Μηδέν … Κλωτσήσαμε ΚΑΙ εμείς την καρδάρα με το γάλα και μοιάζει το όλο «σκηνικό» , σαν να βρισκόμαστε ακόμα πιο πίσω από εκεί που ξεκινήσαμε

       
  9. Nοσφερατος

    Νοέμβριος 17 , 2010 at 23:13

    ποιο ητνα το χωριο; Το περιβολι , Μηπως η Βοβουσα ;

     
    • silia

      Νοέμβριος 18 , 2010 at 23:56

      @ Nοσφερατος
      Όχι , δεν ήταν το Περιβόλι (δεν ανήκε στα λεγόμενα «Βλαχοχώρια» ) , αλλά βρισκόταν πολύ κοντά σ’ αυτό … Δίπλα σχεδόν στο νυν χιονοδρομικό κέντρο της Βασιλίτσας .
      Όσο για την Βωβούσα (… πανέμορφη … αξέχαστη… ) αυτή δεν ανήκει στο Νομό Γρεβενών , αλλά στο Νομό Ιωαννίνων … θαρρώ .

       
  10. faros

    Νοέμβριος 18 , 2010 at 09:37

    Εντάξει, έχεις ένα Μεγαλείο στην Ψυχή σου, αυτό με έκανε να προσπαθώ να βρίσκομαι «κοντά σου» πρωί μεσημέρι και βράδυ !
    Τα δικά μου βιώματα με έχουν κάνει να είμαι σκληρός σε κάποιες καταστάσεις ή σε κάποιους ανθρώπους.
    Συγχώρεση !
    Μεγάλο πράγμα να μπορείς να τη νιώθεις και να την προσφέρεις (αυτό κι αν είναι) !
    Σ΄ευχαριστώ (από καρδιάς) για το μάθημα !
    Μάλλον έχεις δίκιο εσύ !

    Θερμή Καλημέρα !

     
    • silia

      Νοέμβριος 19 , 2010 at 19:31

      @ faros
      Εγώ σ’ ευχαριστώ , που χρόνια τώρα , μένεις δίπλα μου , που με «ακούς» με όρεξη , που … μου «μιλάς» .
      Ξέρεις … χάρηκα ιδιαίτερα στην Θεσσαλονίκη … Θα μπορούσα να πω , πως … συγκινήθηκα .
      … Καυτή καλησπέρα .

       
  11. mr e

    Νοέμβριος 18 , 2010 at 10:11

    Διακρίνω μια μικρή (λογοτεχνική αδεία) μικρή υπερβολή στο σημερινό σου ποστ. Τα «φαν ταράκια φύλακες της… έννομης τάξης» και της ομαλής πορείας της ψηφοφορίας ήταν παιδιά του λαού. Εκείνου του βασανισμένου λαού που ένα χρόνο πριν, διεκδικώντας το δικαίωμα του στην ελευθερία και τη δημοκρατία σήκωσε ψηλά τη γροθιά του και ταβαλε με τους δυνάστες του χωρίς να σκεφτεί τις συνέπειες της ανισότητας της δύναμης του… Αυτά τα «φανταράκια» ένα χρόνο πριν μπορεί να είχαν κολλημένο στο αυτί τους το ραδιόφωνο της «ελεύθερης φωνής» και να ζωγράφιζαν τις δικες τους προκηρύξεις. Μπορεί να ήταν και αυτά εκεί που οι σφαίρες βούιζαν δίπλα στα αυτιά τους …
    Σ΄αυτό το χωριουδάκι που βρέθηκαν εκείνες τις μέρες, που ξέρεις, μπορεί να «μέθυσαν» από χαρά για το εκλογικό αποτέλεσμα (στο χωριό που βρέθηκαν) ή/και από τη σκέψη της δικαίωσης ενός, όχι και τόσο εύκολου, αγώνα για δικαίωμα στην έκφραση και την εκλογή… Μπορεί να «μέθυσαν» από τη θέα του πελάγους της ελπίδας που, τώρα, ξανοιγόταν μπροστά τους. Μπορεί να μέθυσαν που επιτέλους η δημοκρατία επεστρεψε στην κοιτίδα της με κάθε μεγαλοπρέπεια… Μπορεί να «μέθυσαν» και στο κέφι τους επάνω να τα έκαναν… «λίμπα»…
    Καλημέρα καλή (όπως λεέι8 και ο…φίλος μου… ο φάρος. Φιλιά. Χαιρετισμούς στο … φανταράκι του ‘ 74…

     
    • silia

      Νοέμβριος 20 , 2010 at 03:02

      @ mr e
      Σωστά διέκρινες μια (λογοτεχνική αδεία) μικρή υπερβολή στο σημερινό μου ποστ. Όμως η «υπερβολή» αυτή , … άπτεται άλλων θεμάτων και όχι εκεί που πήγε το μυαλό σου . Ο σκοπός που έγραψα αυτό το ποστ , ΔΕΝ ήταν το … αυτονόητο … Δεν ήθελα να εκμαιεύσω το αίσθημα της αδικίας , της δίκαιης οργής , της συγκίνησης …
      Και βέβαια , και χωρίς αμφιβολία «Τα «φανταράκια φύλακες της… έννομης τάξης» και της ομαλής πορείας της ψηφοφορίας ήταν παιδιά του λαού. Εκείνου του βασανισμένου λαού που ένα χρόνο πριν, διεκδικώντας το δικαίωμα του στην ελευθερία και τη δημοκρατία σήκωσε ψηλά τη γροθιά του και ταβαλε με τους δυνάστες του χωρίς να σκεφτεί τις συνέπειες της ανισότητας της δύναμης του… Αυτά τα «φανταράκια» ένα χρόνο πριν μπορεί να είχαν κολλημένο στο αυτί τους το ραδιόφωνο της «ελεύθερης φωνής» και να ζωγράφιζαν τις δικες τους προκηρύξεις. Μπορεί να ήταν και αυτά εκεί που οι σφαίρες βούιζαν δίπλα στα αυτιά τους …» .
      Όμως εκείνο που ΚΥΡΙΩΣ ήθελα να «πω» γράφοντας αυτό το ποστ , ήταν το «Τους είδα από το μπαλκόνι του Ιατρείου , να κατηφορίζουν προς το Δημοτικό Σχολείο … Μόνοι … Σαν … καταραμένοι» , και το «υπηρετούσε την θητεία του , κάπου στα Ελληνοσερβικά σύνορα … Σε όλα τα γράμματα του μου μιλούσε για … μοναξιά και απαξίωση από τον κόσμο …» και ΠΡΟΠΑΝΤΟΣ … το «Υπήρχε φως , αλλά δεν ακουγόταν τίποτα … Συνειδητοποίησα , ότι κανείς δεν είχε πάει στα φαντάρια , … ούτε ψωμί …»
      Σαφώς καλέ μου φίλε τα φαντάρια … μέθυσαν (και υπό την επίρροια της μέθης τους …. κατρακύλησαν στο «έγκλημα» του βανδαλισμού) . Μπορεί να μέθυσαν από τους λόγους που αναφέρεις … Δεν αποκλείω τίποτα . Όμως θαρρώ πως «μέθυσαν» από … αίσθημα ΜΟΝΑΞΙΑΣ , ΑΠΟΡΡΙΨΗΣ και ΑΠΑΞΙΩΣΗΣ …
      Όπως επίσης νομίζω ότι όλοι εμείς οι άλλοι (ή τουλάχιστον οι περισσότεροι) , λίγους μήνες πριν , τα ίδια φαντάρια , θα τα υποδεχόμασταν σαν να ήσαν αδέρφια και παιδιά μας … Και ούτε εγώ θα τολμούσα , ό, τι κι αν είχε κάνει ένας στρατιώτης να του φωνάξω μέσα στα μούτρα » … σκυλιά ! Φό-λα στο σκύ-λο της Ε-ΣΑ» …. Κι αυτό είναι … προστυχιά (το να γλύφεις εκεί που έφτυνες και να φτύνεις εκεί που έγλυφες) … Και αυτό είναι που μας ξεχωρίζει τους υπόλοιπους , από τα παιδιά του Πολυτεχνείου , που τόλμησαν . Και σε τελευταία ανάλυση , εκεί είναι και το «δέσιμο» αυτού του φαινομενικά άσχετου ποστ με την ημέρα του Πολυτεχνείου … Αυτός ήταν ο σκοπός μου … Αυτό ήθελα να πω …
      Τέλος πάντων … Όταν κάποιος λέει κάτι και οι περισσότεροι δεν το «πιάνουν» , μάλλον φταίει , αυτός ο «κάποιος» που το είπε . Μάλλον το είπε λάθος , ή δεν το διατύπωσε σωστά , ή μακρυγόρησε και χάθηκε το νόημα … Χρεώνω λοιπόν στον εαυτό μου το λάθος και γι αυτό κάθησα και έγραψα όλο αυτό το σχόλιο-σεντόνι . Γιατί με νοιάζει πολύ να νοιώσεις αυτό που θέλω να πω .
      Και απευθύνομαι σε πρώτο ενικό πρόσωπο , όχι γιατί δεν με νοιάζει αν οι υπόλοιποι θα με νοιώσουν … Με νοιάζει , αλλά με νοιάζεις πιο πολύ εσύ ειδικά … Εσύ που είσαι της ίδιας (περίπου) κλάσης (που λένε και στον Στρατό) με μένα (ηλικιακά … μην παρεξηγηθώ κιόλας) .
      Γλυκέ μου … καλέ μου mr e … Ανήκουμε κι οι δυό σε μια γενιά που πρέπει περισσότερο να λουφάζει από αισχύνη , παρά να φλυαρεί .
      Πιστεύω ότι … αν όχι η μεγαλύτερη , αλλά από τις πιο μεγάλες Αρετές του ανθρώπου , είναι το να είσαι μεγαλόκαρδος .
      Σου στέλνω την ειλικρινή μου αγάπη και τις ευχαριστίες από το φανταράκι του ’74 που το νοιάζεσαι και δεν παύεις να το θυμάσαι .

       
  12. erimos

    Νοέμβριος 18 , 2010 at 18:33

    Ευχαριστώ για το καλοσώρισμα.
    Μέσα σ΄ αυτόν τον απέραντο σκουπιδότοπο που λέγεται διαδίκτυο,
    υπάρχουν πεταμένα,ανάκατα με κάθε είδους βρωμιά,αρκετά λαμπερά
    πετράδια.Οποιος τυχερός ρακοσυλλέκτης πέσει πάνω τους,νοιώθει
    τουλάχιστον,χαρούμενος.Ετσι ένοιωσα και γω όντας περιπλανώμενος τη
    στιγμή που έπεσα πάνω στη σελίδα σας.
    Τώρα για τα φανταράκια: Πρωσωπικά, για εκείνες τις ώρες που έζησαν σε εκείνο το χωριό, τα λυπάται η ψυχή μου.Δεν ξέρω πόσοι από σας
    μπορεί να έχετε ανάλογες εμπειρίες,αλλά επειδή εγώ έχω για τον ακριβώς
    αντίθετο λόγο,κατανοώ απολύτως τη συμπεριφορά τους.Ασφαλώς δεν
    τη δικαιολογώ.Δεν ξέρετε όμως πόσο σκληρό είναι να νοιώθεις
    εξόριστος, και νάσαι ελεύθερος.Πιστέψτε με είναι αβάσταχτο,ειναι
    πολύ χειρότερο από το να είσαι σε πραγματική εξορία.
    Συγνώμη για την πολυλογία μου, με την καληνύχτα μου

     
    • silia

      Νοέμβριος 20 , 2010 at 18:58

      @ erimos
      Η χαρά είναι όλη δική μου , τυχερέ ρακοσυλλέκτη μου και οφείλεται στα τόσο καλά λόγια για το ιστολόγιο μου .
      Ίσως στο μέλλον , θα μας δοθεί η ευκαιρία να μας εξηγήσεις αυτό το «…σκληρό είναι να νοιώθεις εξόριστος , και νάσαι ελεύθερος . Πιστέψτε με είναι αβάσταχτο , ειναι πολύ χειρότερο από το να είσαι σε πραγματική εξορία» .

       
  13. faros

    Νοέμβριος 20 , 2010 at 09:24

    Μακάρι να μπορούσαμε να ξεχάσουμε κάποια πράγματα …
    Δείχνει δύναμη για όποιον το κάνει …
    Είναι φανερό ότι εγώ δεν μπορώ !

    Συγνώμη κι από Σένα κι απ΄αυτούς που ΔΕΝ μπορώ να συγχωρήσω !
    Τα βιώματα … ξέρεις … κάποιες φορές … είναι πολύ πιο δυνατά !

    Μια όμορφη Καλημέρα !

     
    • silia

      Νοέμβριος 21 , 2010 at 23:32

      @ faros
      Δεν χρειάζεται να ζητάς συγνώμη , επειδή δεν μπορείς να συγχωρήσεις κάτι ή κάποιους .
      Ο κάθε άνθρωπος , έχει τις απόψεις του , τα βιώματα του , τις προτεραιότητες του . Ο κάθε άνθρωπος , βάζει (και το οφείλει στον εαυτό του να τηρεί) τα «όρια» του .
      Είναι δικό σου το … «άχθος» και μόνος σου θα το διαχειριστείς .
      Εγώ το μόνο που μπορώ να πω αυτή τη στιγμή , είναι μια γλυκιά «καληνύχτα» .

       
  14. erimos

    Νοέμβριος 20 , 2010 at 21:32

    Δες αυτό που γράφεις:

    Τους είδα να κατηφορίζουν… Μόνοι… Σαν καταραμένοι. ΚΑΤΙ σφίχτηκε μέσα μου…

    Αυτό το «κάτι » νομίζω πως δεν ήταν μόνο η ανησυχία για τον δικό σου άνθρωπο,ίσως και κάποιος οίκτος,ανακατεμένος με αρκετή δόση συμπόνιας,πράγμα που τεκμαίρεται από όλα
    τα συφραζόμενα που ακολουθουν.

    Θα προσπαθήσω να δώσω μια απάντηση στην
    απορία σας, δεν είναι και εύκολο.

    Δείτε αυτά παιδιά,να βρίσκονται στην πατρίδα
    τους,και οι πάντες να τα θεωρούν υπεύθυνα για
    κάτι που δεν έκαναν,και ‘ολοι να τα αποφεύγουν
    λές και ήταν μολυσμένα,όπως πολλοί απόφευγαν
    τους αριστερούς που γυρνούσαν από τα ξερονήσια,μη τυχόν τους κατηγορήσει η αστυνομία για κομμουνιστές. Δεν ήταν αυτό μια
    δεύτερη εξορία,παρ΄ ‘οτι οι άνθρωποι ήσαν ελεύθεροι;;; Μπορούσαν να χαρούν τη λευτεριά
    τους;; Αν υποθέσουμε πως στό χωριό υπήρχε μια
    ταβέρνα,θα μπορούσαν να πάνε; Αφου ήσαν ελεύθεροι,λογικά ναι,όμως με τις τότε συνθήκες
    όχι!! Αυτή ακριβώς η αυτοεξορία παρά τη θέλησή
    τους,είναι πραματικά αβάσταχτη…

    Δεν ξέρω αν σας κάλυψα.Εύχομαι πάντως κανένας άνθρωπος να μη ξαναζήσει τέτοιες στιγμές…

    Την καλή νύχτα μου.

     
    • silia

      Νοέμβριος 21 , 2010 at 21:02

      @ erimos
      Με κάλυψες . Αντιλήφθηκα καλώς το τί θέλεις να πεις
      Εύχομαι κι εγώ , το ίδιο , δηλ. κανένας άνθρωπος να μη ξαναζήσει τέτοιες στιγμές…
      Και την δική μου καληνύχτα .

       
  15. αριστεροδεξιός

    Νοέμβριος 21 , 2010 at 10:45

    Και εμένα μου έρχεται να τα σπάσω όλα αλλά όχι γιατί ήρθε η Δημοκρατία αλλά γιατί πουλήθηκε σε τιμή ευκαιρίας σε ΔΝΤ ΕΕ ΕΚΤ από τους υποτιθέμενους ταγούς της Δημοκρατίας τρομάρα τους.
    Ετσι είναι όταν χάνεις κάτι, τα σπας όλα. Αλλά μέχρι τα σημερινά παιδιά «μεγαλώσουν και πάνε φαντάροι» δεν θα τους πειράζει που δεν θα εχουν δημοκρατία αλλά μεταμφιεσμένη δικτατορία των αγορών.

     
    • silia

      Νοέμβριος 21 , 2010 at 21:16

      @ αριστεροδεξιός
      Με το καλώς ήρθατε καλέ μου στο Ιστολόγιο μου , θα ήθελα να σας ζητήσω , αν θέλετε να σχολιάζετε εδώ , να ξέρετε ότι δεν μου αρέσει καθόλου η πολιτικολογία μέσα σ’ αυτό το Ιστολόγιο . Σαφώς βέβαια , σαν ενήλικα και πολιτικά όντα , κάποτε θα πούμε κάτι που άπτεται της σύγχρονης πολιτικής κατάστασης ή της παρελθούσης . Δεν το θεωρώ «έγκλημα» , αλλά προτιμώ να μην γίνεται . Άλλωστε το «Και εμένα μου έρχεται να τα σπάσω όλα αλλά όχι γιατί ήρθε η Δημοκρατία αλλά γιατί πουλήθηκε σε τιμή ευκαιρίας σε ΔΝΤ ΕΕ ΕΚΤ από τους υποτιθέμενους ταγούς της Δημοκρατίας» νομίζω ότι καμιά εμφανή σχέση δεν έχει με την θεματολογία αυτού του μπλογκ , ακόμα-ακόμα και με το θέμα αυτής της ανάρτησης .
      Θα σας ζητούσα λοιπόν , να μην επαναληφθεί και θα χαιρόμουν ιδιαίτερα αν μου κάνατε αυτή την χάρη .
      Ευχαριστώντας σας εκ των προτέρων , σας χαιρετώ .

       
  16. erimos

    Νοέμβριος 21 , 2010 at 19:06

    Δεν θέλω να μιλώ για μένα, αλλά «αριστεροδεξιός»,θα παραθέσω τρεις
    διαφορετικές εικόνες – βιώματα.
    1η. Γυάρος 67 Μάης: Πέντε παιδιά ένα απόβραδο στα βράχια δίπλα στη
    θάλασσα,το ρίξαμε στο τραγούδι.Ξεσηκώθηκε όλος συρφετός να μας
    σταματήσει. Μπήκαμε μέσα σε μια σκηνή και συνεχίσαμε: Λυσάξανε.
    2η. Επειτα από δυο μέρες,πηγαίνωντας από τον έναν όρμο στον άλλον,
    ο μπάτσος που ήταν επιφορτισμένος με τον έλεγχο,φαίνεται πως είχε
    όρεξη για κουβέντα,και ανάμεσα στα πολλά που μας είπε και φυσικά είπαμε και μεις,λέει το εξής: Για σας – τους εξόριστους – όλο και
    κάποιοι νοιάζονται,και όλοι οι ραδιοσταθμοί της Ευρώπης φωνάζουν για
    σας. Για μας που είμαστε το ίδιο εξόριστοι κανένας δεν νοιάζεται και από
    πάνω μας βρίζουν.
    3η. Κάποια στιγμή τέλειωσε αυτή η «περιπέτια» και γύρισα στον τόπο μου
    Τι ήταν αυτό που συνάντησα;;; Οι πιο γνωστοί μου φίλοι ακόμα και συγγενείς απόφευγαν να εμφανίζονται δημόσια μαζί μου,μηντους δει κανάς χαφιές και χαρακτηρισθούν!!!
    Αυτή η εξορία μα την αλήθεια, ήταν πολύ χειρότερη από την πραγματική.
    Προσωπικά, και τους μεν, και τους δε, τους έχω συγχωρίσει.
    Τα συμπεράσματα δικάσας. Κατά τα άλλα συμφωνώ απόλυτα μαζί σου.

    Εχω την αίσθηση ότι η Κυρία που μας φιλοξενεί στη σελίδα της,μα και όσοι σμμετέχετε,
    έχετε πάρα πολύ ευαίσθητες κεραίες,και αντιλαμβάνεσθε τι θέλω να πω.
    Την καλή νύχτα μου.

     
    • silia

      Νοέμβριος 21 , 2010 at 21:27

      @ erimos
      Να είσαι σίγουρος φίλε μου ότι αντιλήφθηκα πλήρως το τί θέλεις να πεις και θα συμπληρώσω ότι το … απόλαυσα κιόλας .
      Εν τούτοις αφού πρώτα σε παραπέμψω στην απάντηση μου στο σχόλιο του αριστεροδεξιού , θα ήθελα να σε ενημερώσω ότι επίσης , δεν μου αρέσει το να ανοίγονται προσωπικές συζητήσεις (κοινώς … chat) ανάμεσα στους επισκέπτες αυτού του ιστολογίου . Σαφώς και δεν υπάρχει η έννοια της απαγόρευσης . Απλά … δεν μου αρέσει και έχω μάθει στην μέχρι τώρα ζωή μου , ότι όταν πάμε μία επίσκεψη , συνήθως δεν χαλάμε το χατήρι ή τα κέφια του οικοδεσπότη .
      Ευχαριστώ σε .

       
  17. erimos

    Νοέμβριος 21 , 2010 at 23:18

    Ζητώ μια μεγάλη Συγνώμη για τηνπαρατυπία μου,η οποία προήλθε από
    άγνοια των επιθυμιών και κανόνων αυτού του ιστολογίου.
    Εσω σίγουρη, από μένα δεν θα επαναληφθεί,και πάλι με συχωρείς.
    Την καλή νύχτα μου.

     
  18. Γαμος

    Νοέμβριος 17 , 2011 at 08:03

    Αν και εχει περάσει 1 χρόνος απο οταν γράψατε το post, εξακολουθει να ειναι επικαιρο, σημερα πιο πολύ απο ποτέ.
    Συγαρητηρια

     

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: