RSS

ΠΩΣ ΝΑ ΜΙΛΗΣΕΙΣ ΣΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ;…

21 Ιαν.
———————————————————————————–
Αρκετές φορές , μέσα σ’ αυτό το Ιστολόγιο , ασχολήθηκα (-με) με το Δέον, την αμφισβητούμενη από πολλούς αξία του  , την τήρηση του ή όχι …
Θα ήθελα να πω , δυο λόγια ακόμα :
Μιλούσα με φίλο για το θέμα αυτό και ζήτησα την γνώμη του . Νεαρότερος από μένα , ευθύς , λίγο απότομος (όχι αγενής , απλά απότομος) έντιμος (από όσο τον γνωρίζω) , ισχυρογνώμων , «επαναστάτης» , πατέρας ενός μικρού αγοριού .
– Η γνώμη μου για τα “πρέπει” στη ζωή όλων μας και ιδιαίτερα των απογόνων μας (των παιδιών μας), είναι ότι πρέπει να κοπούν “μαχαίρι” … – μου απάντησε –
Μπερδεύτηκα . Και συμφωνούσα και όχι . Διχάστηκα κυριολεκτικά κι αναρωτήθηκα :
– Ναι σωστά το λες αυτό το “Η γνώμη μου για τα “πρέπει” στη ζωή όλων μας και ιδιαίτερα των απογόνων μας (των παιδιών μας), είναι ότι πρέπει να κοπούν “μαχαίρι” , αλλά πες μου φίλε μου : Να μην πω στο παιδί μου “πρέπει να μην καπνίζεις …. πρέπει να μην αλητεύεις ….πρέπει να είσαι ανεκτικός με τους αδύναμους , πρέπει να μορφωθείς , πρέπει να μπείς στην … παραγωγή” ,…. (ελάχιστα «πρέπει» από τα πολλά που ΠΡΕΠΕΙ να λέμε στα παιδιά μας .
Από την άλλη μεριά , πως να πω στο παιδί μου “Ζήσε ελεύθερος , χωρίς “πρέπει” , μέχρι να πέσεις κάτω απ’ την πείνα και τα χαστούκια που θα σου ρίξουν γιατί δεν θα πράξεις τα απαιτούμενα για την διαβίωση σου “πρέπει” ;…
Μεγάλο δίλημμα … πολύ μεγάλο , πιστέψτε με .
Τα λόγια είναι όμορφα και εύκολα … Όταν φτάνουμε στο σημείο να τα κάνουμε πράξη , … εκεί είναι τα ζόρια .
Μακάρι και η εφαρμογή τους να ήταν εύκολη .
Τελικά , σχεδόν πάντα στις «αναζητήσεις» μου , καταλήγω στην Πρώτη μεγάλη αρχή του Βουδισμού :
«Η ζωή , είναι … δύσκολη» .
——————————————-

 

Ετικέτες: , , , ,

37 responses to “ΠΩΣ ΝΑ ΜΙΛΗΣΕΙΣ ΣΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ;…

  1. faros

    Ιανουαρίου 21 , 2011 at 08:40

    Χίλια συγνώμη, αλλά τα «πρέπει» στη ζωή τα βάζει ο καθένας μας μόνος του !
    Ανάλογα με το πως σκέφτεται …
    Φυσικά τα βιώματά του παίζουν κάποιο ρόλο (άλλες φορές σημαντικό, άλλες όχι), αλλά η γνώμη μου είναι ότι ο καθένας έχει τη λογική να αποφασίσει μόνος του.

    Με άλλα λόγια, θέλω να πω, ότι έτοιμες συνταγές ΔΕΝ υπάρχουν .
    Το μόνο που χρειάζεται είναι τα «πρέπει» τα δικά μου π.χ. να μην έρχονται σε σύγκρουση (ξέρεις από τις … θανάσιμες) με τα δικά σου !
    (τα πρόσωπα, ρητορικά)

    Θερμή Καλημέρα !

     
    • silia

      Ιανουαρίου 22 , 2011 at 00:56

      @ faros
      Άλλα «πρέπει» τα βάζουμε μόνοι μας , αλλά υπάρχουν και τα κλασσικά και διαχρονικά «πρέπει» που υπάρχουν «ζυμωμένα» με την κοινωνία μας , αιώνες τώρα .
      και συμφωνώ απόλυτα ότι έτοιμες συνταγές ΔΕΝ υπάρχουν (πάντα) .
      Όσο για την τελευταία σου παράγραφο , έχω να πω , πως … αν … λέω αν … τα “πρέπει” μου (επίσης ρητορικά τα «μου» και «σου» ) έρθουν σε σύγκρουση με τα “πρέπει” σου … τίνος το “πρέπει” θα επικρατήσει ;
      Θερμή καληνύχτα .

       
  2. Γιώργος Κατσαμάκης

    Ιανουαρίου 21 , 2011 at 09:48

    Εγώ πάλι νομίζω πως τα παιδιά δεν είναι ψυγείο, κουζίνα ή κινητό τηλέφωνο. Δεν τα παίρνεις με εγγύηση και manual. Νομίζω πως όλα αυτά τα φιλοσοφικά και τα «πρέπει» είναι σαν τα καταστατικά στα κόμματα: καλό θα ήταν να τηρούνται.

    Καλημέρα και από μένα

     
    • silia

      Ιανουαρίου 22 , 2011 at 01:15

      @ Γιώργος Κατσαμάκης
      Σαφώς και στην ανατροφή των παιδιών , δεν υπάρχουν κανόνες χρήσης … Αλλά κάτι πρέπει να τους «πεις» …
      Και το «πεις» το έβαλα μέσα σε εισαγωγικά , γιατί λες κάτι με πολλούς τρόπους … Με ορμήνεια , με συμβουλή , έμμεσα , κεκαλυμμένα , σαν απάντηση , ακόμα και με την «γλώσσα» του σώματος , αλλά κατά βάση με το προσωπικό μας παράδειγμα .
      Χαίρομαι , Βιβλιοθηκάριε , όταν σε «βλέπω» εδώ .

       
  3. newagemama

    Ιανουαρίου 21 , 2011 at 10:39

    Παιδιά μιλάτε τόσο γενικά που ό,τι και να πείτε είστε μέσα. Πώς να εξαλείψεις τα «πρέπει» έτσι, γενικώς και αορίστως, από τη ζωή των παιδιών όταν η ίδια η δική σου ζωή είναι γεμάτη από δαύτα? Δεν «πρέπει» να πας στη δουλειά σου, δεν «πρέπει» να πληρώσεις τη ΔΕΗ σου, δεν «πρέπει» να μαγειρέψεις για να φας, για να αναφέρουμε τα πιο απλά και αυτονόητα.
    Τώρα αν ο προσφιλής μπαμπάς εννοεί πως δεν χρειάζεται να κουνάς το δάχτυλο πάνω από το κεφάλι του παιδιού για τα πάντα, τότε οκ συμφωνώ. Σε κάποιο βαθμό όμως κάποια «πρέπει» χρειάζονται γιατί δημιουργούν ένα πλαίσιο σταθερότητας και αναγκαίων κανόνων για να συνυπάρχουμε με τους άλλους.
    Και σε τελική ανάλυση, τα λόγια δεν έχουν τόση σημασία. Τα παιδιά μας θα ακολουθήσουν αυτό που κάνουμε και όχι αυτό που λέμε. Και ξέρουν πολύ περσσότερο απ΄ ό,τι νομίζουμε τι κάνουμε και ποιοι είμαστε αληθινά, πίσω από τις μάσκες των «πρέπει».

    Σόρι για το σεντόνι, παρασύρθηκα λόγω του θέματος!
    http://newagemama.com

     
    • silia

      Ιανουαρίου 24 , 2011 at 01:16

      @ newagemama
      Βασικά , καλώς ήρθες στα μέρη μου (στο ιστολόγιο μου εννοώ) καλή μου νεαρή μανούλα .
      Μιλάμε όλοι κάπως … γενικά , γιατί πιστεύω , πως σε όλους συμβαίνει αυτό που περιέγραψα ότι έννοιωσα : » Μπερδεύτηκα . Και συμφωνούσα και όχι . Διχάστηκα …» .
      Ωστόσο διαβάζοντας τα μέχρι τώρα σχόλια (συγγνώμη , αλλά αργώ να απαντήσω στα σχόλια) βλέπω ότι όλοι σχεδόν συμφωνούμε ότι εκείνο που έχει σημασία είναι όχι τόσο το τί θα πούμε , αλλά το τί θα κάνουμε , δηλαδή πάνω απ’ όλα , μπαίνει το προσωπικό μας παράδειγμα . Ωστόσο , παίζει και τον ρόλο του , το «τί θα πούμε» … Γιατί τα παιδιά θα μας ρωτήσουν … κι ακόμα , αν δεν μας ρωτήσουν μπορεί να μαζέψουν πληροφορίες-οδηγίες ζωής , από άλλους , και τότε … βράσε ρύζι … ακόμα χειρότερα .
      Όσο για τον προσφιλή μπαμπά-φίλο μου , θαρρώ πως ήταν υπερβολικός , και σ’ αυτό το θέμα , γιατί γενικά πρόκειται για έναν «υπερβολικό» άνθρωπο σε όλα του . Υποθέτω απ’ ό,τι έχουμε συζητήσει κατά καιρούς , ότι ονειρεύεται μια ιδανική κοινωνία , όπου τα πάντα … αυτορρυθμίζονται , χωρίς να υπάρχουν κανόνες … Πολύ φοβάμαι (υποθέτω πάντα) , ότι την έχει ονοματίσει κιόλας αυτή την Κοινωνία , αλλά πολύ φλυάρησα για κάτι που ούτε στο θέμα μου είναι , αλλά ούτε και με αφορά .
      Και κάτι άλλο :
      Το … «σεντόνι» σου ήταν πανέμορφο … γι αυτό μη ζητάς συγγνώμη Εκτός από μένα , θαρρώ πως και πολλοί άλλοι το κατευχαριστήθηκαν .

       
  4. Λευτέρης-Δικαίος

    Ιανουαρίου 21 , 2011 at 11:15

    Καλή σου μέρα, Άννα.
    Τι είναι τα «πρέπει»; Μήπως είναι κάτι διαφορετικό από την προσήλωση σε κάποιες αξίες; Νομίζω πως όχι. Άρα όταν κάποιος λέει ότι έχει αποβάλει από τη ζωή του τα «πρέπει», θέλει να μας πείσει ότι έχει αποβάλει από τη ζωή του την προσήλωση σε κάποιες αξίες, όποιες κι αν είναι αυτές; Νομίζω ότι δεν έχει αντιληφθεί ότι κάνει λάθος, ότι λέγει αναλήθειες, άθελά του ίσως. (Μιλάω γενικά, δεν αναφέρομαι στον φίλο σου, τον οποίο σέβομαι και για τον οποίο το «ίσως» προφανώς δεν ισχύει, θα ήταν απρέπεια εκ μέρους μου. Όπως απρεπείς, αν αναφέρονταν σ’ αυτόν, θα ήταν κι άλλες μου εκφράσεις, όπως «θέλει να μας πείσει»). Η ίδια η δική του στάση στη ζωή, όποια κι αν είναι, τον διαψεύδει. Μήπως δεν είναι ένα υπέρτατο ίσως «πρέπει» στη ζωή του αυτό το «δεν πρέπει» να υπάρχει «πρέπει» στη ζωή μας; Αυτό μοιάζει με το παιχνίδι που παίζεται σε παρέες, όπου αυτός που ρωτιέται πρέπει να αποφύγει να πει τις λέξεις «ναι» και «όχι», αν πει κάποια απ’ αυτές, χάνει. Λοιπόν καταφεύγει να χρησιμοποιεί ισοδύναμες εκφράσεις στη θέση των απαγορευμένων «ναι» και «όχι», μιας και δεν μπορεί να εξοβελίσει την κατάφαση ή την άρνηση από τον λόγο.
    Τώρα, αν το ζήτημα περιορίζεται μονάχα στη διαπαιδαγώγηση (αν και από την έκφραση «τα “πρέπει” στη ζωή όλων μας και ιδιαίτερα των απογόνων μας» δεν βγαίνει τέτοιο συμπέρασμα), πάλι δεν θα συμφωνήσω. Τα «πρέπει» έτσι κι αλλιώς υπάρχουν στη ζωή (και των παιδιών) κι αν δεν τα βάζουμε (και) εμείς, θα έχουμε αφήσει να τα βάζουν μονάχα οι άλλοι. Άρα είμαστε διπλά χαμένοι.
    Εκείνο που πράγματι είναι πρόβλημα, είναι το με ποια «πρέπει» θα διαπαιδαγωγήσουμε τα παιδιά μας. Αυτό μάλιστα! Πελώριο θέμα!

     
    • silia

      Ιανουαρίου 24 , 2011 at 01:28

      @ Λευτέρης-Δικαίος
      Πολύ όμορφη ανάλυση του θέματος «πρέπει» …
      Δεν περίμενα τίποτα λιγότερο από σένα καλέ μου φίλε .
      «Ρούφηξα» κάθε λέξη αυτού του σχολίου και και έννοιωσα … απόλαυση . Άμεσος , απλός , μεστός λόγος . Ευχαριστώ σε .
      Αυτή είναι και η δικιά μου απορία : «Εκείνο που πράγματι είναι πρόβλημα, είναι το με ποια «πρέπει» θα διαπαιδαγωγήσουμε τα παιδιά μας» … Εγώ , βέβαια , προσωπικά , έχω ξεφύγει απ’ αυτό το θέμα (τα παιδιά μου , όποια διαπαιδαγώγηση ήταν να πάρουν , την πήραν (είναι αρκετά μεγάλα πια) , αλλά μιλάω γενικά .

       
  5. bernardina

    Ιανουαρίου 21 , 2011 at 12:08

    Εκτός από το «πώς να μιλήσεις στα παιδιά» υπάρχει και το «πώς να κρυφτείς απ’ τα παιδιά». Με αλλα λόγια, όσα «πρέπει» κι αν δεν τους πεις, εκείνα κάποια στιγμή θα αντιληφθούν ότι τη ζωή μας υπάρχουν χιλιάδες ορατά και αόρατα «πρέπει». Κι επειδή πιστεύω ότι, όπως όλα έτσι κι αυτό, είναι θέμα μέτρου, υπάρχουν εκείνα τα «πρέπει» που βοηθούν να οικοδομηθεί μια κοινωνία και κάποια άλλα που είναι συνώνυμα του καθωσπρεπισμού, του καταναγκασμού, του αυταρχισμού, του «κατά συνθήκην» κλπ. κλπ.
    Κι επίσης, επειδή δεν είμαι οπαδός της γνωστής άποψης: «η ελευθερία μας τελειώνει εκεί που αρχίζει η ελευθερία του άλλου», αλλά θεωρώ ότι η ελευθερία του καθενός μας (πρέπει να) ΑΡΧΙΖΕΙ ακριβώς εκεί που αρχίζει και η ελευθερία του άλλου, ιδού τα «πρέπει» που απελευθερώνουν…
    ‘Αλλωστε, πάντα κατά τη γνώμη μου, «ελευθερία» δεν σημαίνει τίποτ’ άλλο παρά οικειοθελής δέσμευση. Και καλύτερη διδαχή από το παράδειγμα δεν υπάρχει.
    Είπε κανείς ότι είναι εύκολο να είσαι γονιός; 😆

     
    • silia

      Ιανουαρίου 24 , 2011 at 01:34

      @ bernardina
      Χα !… πράγματι … Το πως να κρυφτείς απ’ τα παιδιά , είναι το θέμα … Και το … ηλιθιότερο , είναι το ότι έχουμε την εντύπωση , ότι ΔΕΝ χρειάζεται καν να κρυφτούμε … Ότι σ’ αυτά που κάνουμε , είμαστε αόρατοι από τα μάτια των παιδιών μας , … κούνια που μας κούναγε .
      —————————————
      Θαρρώ , ψιλοχαθήκαμε τώρα τελευταία ;… ή είναι η ιδέα μου ;
      Φιλιά .

       
  6. DaisyCrazy

    Ιανουαρίου 21 , 2011 at 15:13

    Άννα μου όπως λες και μόνη σου εύκολο να λέμε κάποια πράγματα και δύσκολο να τα κάνουμε.
    Όσο για τα πρέπει στους νέους.. μπορείς σα γονιός να τα πεις όσο θες. Τα λόγια δεν τα ακούνε τα παιδιά όσο προσέχουν τα έργα μας. Μέσα απ’τον τρόπο ζωής μεταφέρεις τα πιο μεγάλα νοήματα/μαθήματα. Δεν πας να πείς 1000 φορές του παιδιού σου ‘δεν πρέπει να καπνίζεις’ π.χ. αν εσύ καπνίζεις το μήνυμα θα το πάρει απ’την πράξη σου ό,τι κι αν λένε τα λόγια.
    Φιλάκια κι όμορφο σ/κ!

     
    • silia

      Ιανουαρίου 24 , 2011 at 01:40

      @ DaisyCrazy
      Μια ακόμα «ψήφος» στην κάλπη μας , που γράφει «Ναι στο προσωπικό παράδειγμα» … Τελικά , σ’ αυτό συμφωνούμε όλοι …
      Ξέρεις όμως Daisy μου πόσα λάθη κάνουμε στην διάρκεια μια διαπαιδαγώγησης ;… Ξέρεις πόσες φορές ξεφεύγουμε απ’ αυτά που θεωρούμε και διατυμπανίζουμε (και στην ουσία , είναι) ορθά ;…
      Τελικά (επιμένω) : «Η ζωή (στην πράξη της) είναι … δύσκολη .

       
  7. Τζούτζη Μαντζουράνη

    Ιανουαρίου 21 , 2011 at 20:10

    Πρέπει να μην «πρέπει πάντα…
    Πρέπει να μπορεί να γίνεται καμμιά φορά και αλλοιώς,
    και πάνω απ’ όλα, νομίζω οτι «πρέπει να μην ξεχνάμε οτι εχουν το δικαίωμα της γνώμης τους, τα παιδιά, όπως και μεις οι γονείς, πρέπει να έχουμε το δικαίωμα του να λέμε ο,τι πρέπει….

     
    • silia

      Ιανουαρίου 24 , 2011 at 01:46

      @ Τζούτζη Μαντζουράνη
      «Πρέπει να μην “πρέπει πάντα…» …
      Πρέπει , αλλά η ζωή εκτός που είναι δύσκολη , είναι και … σκληρή , και ΔΕΝ μας το κάνει αυτό το χατήρι .
      Χαίρομαι όταν σε «βλέπω» και στο blog .

       
  8. faros

    Ιανουαρίου 22 , 2011 at 08:54

    π.χ. τα … δικά μου !!! 😀 😀 😀

    Πολύ Καλημέρα από τη … Θεσνίκη και Καλό Σαββατοκύριακο !

     
    • silia

      Ιανουαρίου 24 , 2011 at 01:47

      @ faros
      Να προσέχεις εκεί στην Συμπρωτεύουσα , να μην … παρασυρθείς σε τίποτα … ακολασίες … Για όλα σε έχω ικανό .
      Ματς .

       
      • faros

        Ιανουαρίου 24 , 2011 at 10:07

        Καλά, αυτή τη φορά, πήγα σε Κινέζικο ! 😀 😀 😀

         
      • silia

        Ιανουαρίου 26 , 2011 at 01:51

        @ faros
        Τί Κινέζικο ; Μασάζ ;;;…
        Πάει σε χάσαμε κι εσένα

         
  9. Lilith

    Ιανουαρίου 22 , 2011 at 15:00

    Έχει δίκιο η Daisy.
    Στα παιδιά μιλάς με τις πράξεις σου.
    Talk is cheap όταν οι πράξεις σου τα διαψεύδουν.
    Όσον αφορά στα ‘πρέπει’ που λες…
    Μην ξεχνάς ότι εσύ που γεννάς ένα παιδί, δεν είσαι κανένας γκουρού, κανένας μοναχός στο Άγιον Όρος ή κανένας ερημίτης στην έρημο.
    Οι συγκεκριμένοι (που έχουν βρει και μεγάλο μέρος της Αλήθειας) δεν έχουν παιδιά.
    Παιδιά έχει αυτός που ζει στην κοινωνία των ‘πρέπει’.
    Η ύπαρξή του ολόκληρη είναι ένα ‘πρέπει’.
    Άρα, μη ρωτάς αν θα πρέπει να τους μάθει τα ‘πρέπει’.
    Ούτε αυτός έχει επιλογή, ούτε το παιδί του.

    Καλό απόγευμα!

     
    • silia

      Ιανουαρίου 26 , 2011 at 01:54

      @ Lilith
      «Ζούγκλα» η πραγματικότητα » , όντως …
      Ένας ολόκληρος κόσμος , από «πρεπει» , κι εσύ με ελάχιστα όπλα , κάτι σαν μαθητευόμενος μάγος , να παλεύεις με την διαπαιδαγώγηση.
      Καλό βράδυ Lilith.

       
  10. anomia

    Ιανουαρίου 22 , 2011 at 16:03

    @ Μπερναρντίνα:
    Κι επίσης, επειδή δεν είμαι οπαδός της γνωστής άποψης: “η ελευθερία μας τελειώνει εκεί που αρχίζει η ελευθερία του άλλου”, αλλά θεωρώ ότι η ελευθερία του καθενός μας (πρέπει να) ΑΡΧΙΖΕΙ ακριβώς εκεί που αρχίζει και η ελευθερία του άλλου, ιδού τα “πρέπει” που απελευθερώνουν…
    Λοιπόν αυτή είναι μια θέση εντελώς αντισυνταγματική οφείλω να πω.
    Αλλά από την άλλη δεν είμαι και συνταγματολόγος.
    Προσωπικά στα πρέπει έχω μια συμπάθεια……..σχεδόν φιλοζωϊκή. Στη χώρα μας τα θεωρώ εξίσου κακοποιημένα με τα ζώα.
    Τα πρέπει καθορίζουν ακόμη και τον τρόπο με τον οποίο μαθαίνουμε να περπατάμε. Η ελευθερία μας είναι μέγεθος που παλεύει με την ασφάλειά μας. Και τα δυο αγαθά είναι πολύτιμα και όλα είναι θέμα αναλογίας.

     
    • bernardina

      Ιανουαρίου 23 , 2011 at 11:07

      anomia,
      Φοβάμαι ότι παρερμήνευσες τη φράση μου. «Η ελευθερία μου αρχίζει εκεί που αρχίζει η ελευθερία του άλλου» σημαίνει ότι η ελευθερία του ενός είναι όρος και προϋπόθεση για την ελευθερία του άλλου, ότι δεν νοιάζομαι και δεν κόπτομαι μικρόψυχα και κοντόφθαλμα μόνο για τη δική μου, αλλά με τον ίδιο δυναμισμό και πάθος που υπερασπίζομαι τη δική μου, υπερασπίζομαι και διεκδικώ και την ελευθερία του άλλου, έτσι ώστε αμφότεροι να είμαστε ελεύθεροι. Επειδή η ελευθερία και των δύο είναι εξίσου σεβαστή για να μην πω ιερή.
      Αν αυτό είναι… αντισυνταγματικό, με άλλα λόγια αντιδημοκρατικό, δεν ξέρω πώς αλλιώς να ορίσω τη δημοκρατία. Σίγουρα πάντως όχι ως ασυδοσία.

       
    • silia

      Ιανουαρίου 26 , 2011 at 01:58

      @ anomia
      Ενεός … Καταπληκτικό αυτό το «Η ελευθερία μας είναι μέγεθος που παλεύει με την ασφάλειά μας. Και τα δυο αγαθά είναι πολύτιμα και όλα είναι θέμα αναλογίας.» , που είπες . Σκόρπιες σκέψεις μου μπερδεμένες , μπλεγμένες με άλλα όχι και τόσο ουσιώδη , ειπώθηκα και παρουσιάστηκαν μπροστά μου μέσα σε δυο απλές γραμμές ….
      Υπέροχο . Συμφωνώ απόλυτα .

       
  11. glaykidarling

    Ιανουαρίου 22 , 2011 at 20:53

    θα διαφωνήσω με το φίλο σου εν μέρει…
    Στις ελληνικές συγχρονες οικογένειες συναντάμε πια τα δυο αντίθετα άκρα:
    ακρατος φιλελευθερισμός,το σπίτι χώρος στάθμευσης και απόλυτη καταπίεση από την άλλη.
    Τα πρέπει,που κινούνται σύμφωνα με το μέσο,που βρίσκεται ανάμεσα στα δύο άκρα,της υπερβολής και της έλλειψης,μπορούν να περάσουν στα παιδιά μόνο μέσω της αλληλεπίδρασης,της ώσμωσης,του βιώματος…
    εξάλλου η πρώτη μορφή μάθησης είναι η μίμηση,το παιδί μιμείται αυτά που βλέπει…νομίζω…εκεί ο γονιός καλείται να πάιξει ορθά το ρόλο του!

     
    • silia

      Ιανουαρίου 26 , 2011 at 02:09

      @ glaykidarling
      Και εγώ διαφώνησα με τον φίλο μου … έννοια σου .
      Και πιστεύω , πως ο «ακρατος φιλελευθερισμός» που λες , στα νεοελληνικά σπίτια , είναι εν πολλοίς , μόνο στα λόγια και στην πράξη εφαρμόζεται αυτό που λες για δεύτερο … δηλαδή , καταπίεση , ίσως όχι μόνο μ’ αυτά που λέγονται , αλλά και μ’ αυτά που αιτούνται , απαιτούνται και σχεδιάζονται ερήμην των παιδιών … Τελικά , το Μεγάλο ΠΡΕΠΕΙ , είναι αυτό που θα πράξουμε και μέσα από την πράξη μας , θα αντιληφθούν τα παιδιά μας .

       
  12. mr e.

    Ιανουαρίου 23 , 2011 at 01:00

    Στις κοινωνίες υπάρχουν κανόνες. Η ίδια η ζωή έχει κανόνες. Τα «πρέπει» είναι κανόνες. Οι κανόνες όμως πρέπει να γίνονται κατανοητοί. Να είναι αντικειμενικοί. Να ορίζονται μετά από συζήτηση και παράθεση επιχειρημάτων. Να μη τίθενται «ελέω θεού». Να τηρούνται από αυτούς που τους βάζουν…
    Τα παιδιά είναι μέλη της κοινωνίας. Ως εκ τούτου και για για παιδιά οι κανόνες είναι υποχρεωτικοί. Τα παιδιά, αργότερα,γίνονται ενεργοί πολίτες … Επικαιροποιούν τα «πρέπει» και η ζωή… συνεχίζεται…

     
    • silia

      Ιανουαρίου 26 , 2011 at 02:14

      @ mr e.
      Πρέπει λοιπόν να «μπαίνουν» τα «πρέπει»στην ζωή μας . Όχι όμως ό, τι κι ό,τι … αλλά τα σωστά ανθρώπινα «πρέπει» …
      Συμφωνώ και … μελαγχολώ … Μελαγχολώ , γιατί συλλογίζομαι ξανά πως :
      Η ζωή είναι δύσκολη …
      Καλό σου βράδυ mr e.

       
  13. erimos

    Ιανουαρίου 23 , 2011 at 09:12

    Διακρίνω μια αγωνία,ή κάνω λάθος;
    Καλημέρα, χαμογέλα, σ΄α γ α π ά ν ε…
    Εχω την άποψη ότι,ο κάθε άνθρωπος γεννιέται,δεν φτιάχνεται,και είναι
    μοναδικός και ανεπανάληπτος. Ετσι κι΄ αλιώς υπάρχει στα γονίδια του η
    γεννετική πληροφορία στο τι θα εξελιχθεί. Το ζήτημα, νομίζω,δεν εστιάζεται στο τι πρέπει και δεν πρέπει – που μπορεί να είναι και εντελώς υποκειμενικό- αλλά στο σεβασμό της προσωπικότητας του παιδιού και της αμοιβαίας εμπιστοσύνης,που μπορεί να επιτευχθεί στα 3-4 πρώτα χρόνια της ζωής του,από το χρόνο που αφιερώνουμε παίζοντας μαζί του.
    Από κει και πέρα μόνη της η ζωή και η καονωνία ,βάζει καθήκοντα…
    και τα δικά μας πρέπει,πάνε περίπατο.
    Την Καλημέρα μου.

     
    • silia

      Ιανουαρίου 27 , 2011 at 20:14

      @ erimos
      Πάντα , μα πάντα , θα με «τρώει» η λαχτάρα του να με αγαπάνε .
      Ένα σεβαστό ποσοστό του τί ακριβώς θα γίνουμε (πως θα εξελιχθούμε) πράγματι οφείλεται στο γενετικό μας υλικό . Αλλά ένα εξ ίσου και μεγαλύτερο ποσοστο , διαμορφώνεται από αυτά που θα βιώσουμε και θα καταγράψουμε μέσα μας . δηλ. από την οικογένεια , το σχολείο , τις συναναστροφές , τις εμπειρίς ζωής .
      Καλό απόγευμα , φίλε μου …
      (… χιονίζει , ένα παγωμένο χιόνι αυτή την ώρα , έξω από το παράθυρό μου) .

       
  14. faros

    Ιανουαρίου 23 , 2011 at 11:43

    Καλημέρααααααααααα !

     
  15. ακροβατιστής

    Ιανουαρίου 23 , 2011 at 21:45

    Πρέπει υπάρχουν παντού.
    Το θέμα είναι να βοηθήσουμε τα παιδιά μας να κρίνουν ανα πάσα στιγμη αν αυτά «τα πρέπει» τους κάνουν ή όχι!Να ενισχύσουμε το κριτικό τους πνεύμα και να διευρύνουμε τους ορίζοντες της σκέψης τους.Θα σας μιλήσω ως νηπιαγωγός που αυτού του είδους τα διλληματα τα αντιμετωπίζω καθημερινά.Και μέσα από την εμπειρία και τα λάθη που έχω κάνει έχω συμπεράνει οτι τα παιδιά νιώθουν ασφαλή μέσα σε πλαίσια λειτουργίας.Η απόλυτη ελευθερία τα αποσυντονίζει, δεν μπορούν νε λειτουργήσουν…Ωστόσο επειδή και εμένα τα πρέπει μου προκαλούν αναφυλαξία, έκανα μια ενδοσκόπηση και αντιλήφθηκα οτι τα επιβεβλημένα πρέπει είναι αυτά που είναι καταστρεπτικά!Είναι σημαντικό κάθε παιδί, κάθε νέα γενιά να αποδέχεται και να συνδιαμορφώνει τους κανόνες του παιχνιδιού που λέγεται ζωη.Δύσκολο παιχνιδι αλλά ελκυστικό…Διαπιστώνω ότι από την στιγμή που άρχισα να βάζω τα παιδιά (όλα τα παιδιά και κυρίως τα «αντιδραστικά») στη διαδικασία να φτιάχνουν τους κανόνες λειτουργίας της τάξης μας ωστε να περνάμε καλά και να μαθαίνουμε πράγματα που μας ενδιαφέρουν, οι κανόνες γίνονται σεβαστοί από ΟΛΟΥΣ!!Μία είναι η λύση να μάθουμε τα παιδιά μας να είναι ενεργοί πολίτες και να μην τα αφήσουμε να τους επιβάλλεται ένα παρόν και ένα μέλλον φτιαγμένο για αυτά χωρίς αυτά!
    Στα παιδιά μπορείς να πείς τα πάντα αρκεί να βρεις τον τρόπο!
    Διαβάζω τις αναρτήσεις σας ανελλιπώς…Σας ευχαριστώ από καρδιάς…
    Τους χαιρετισμούς μου.

     
    • silia

      Ιανουαρίου 27 , 2011 at 21:04

      @ ακροβατιστής
      Βασικά καλωςήρθες στο ιστολόγιο μου . Άκουσα (διάβασα) με πολύ ενδιαφέρον την άποψη σου . Πάντα ακούω με προσοχή την «θέση» των «ειδικών» πάνω σε ένα θέμα , και έχω να σου πω , ότι συμφωνώ (εγώ προσωπικά , αλλά πιστεύω και πολλοί άλλοι) με την άποψη σου .
      Σ’ ευχαριστούμε που την κατέθεσες εδώ .
      Ευπρόσδεκτη (-ευπρόσδεκτος ;… ) πάντα .
      Την αγάπη μου .

       
  16. faros

    Ιανουαρίου 24 , 2011 at 10:10

    Μετά από το παραπάνω σχόλιο, εμένα δεν μου μένει παρά να πω μία Μεγάάάάάληηηηηηηηηηηηηηηηη Καλημέρα και πολλές ευχές για μια Καλή Βδομάδα !

     
    • silia

      Ιανουαρίου 27 , 2011 at 21:34

      @ faros
      Σου άρεσε Φαρούλη , ε ;…
      Κι εμένα .

       
  17. Θεία Λένα

    Ιανουαρίου 24 , 2011 at 16:25

    Kαλησπέρα Σίλια. Η γνώμη μου είναι να ακολουθεί ο κάθε γονιός τις περιστάσεις και το παιδί. Υπάρχουν παιδιά που άμα τους φερθείς άγρια με πολλά πρέπει, εξεγείρονται-κυττάνε να παρακάμψουν-δεν ακολουθούν, οπότε σαν γονιός τη πάτησες. Υπάρχουν άλλα που είναι δεκτικά και ακολουθούν τα πρέπει σου. Βλέποντας και κάνοντας, έτσι πιστεύω.
    Σε έναν έφηβο μπορείς να δοκιμάσεις ν’ αντικαταστήσεις τη λέξη «πρέπει» με τα » Χρειάζεται-είναι απαραίτητο-θα ήθελα-πιστεύω ότι» έτσι ώστε να εξασφαλίσουμε πρώτα τη συνεργασία του για ν’ ακούσει. Οταν ο έφηβος ακούει το «πρέπει» (παράδειγμα παίρνω τον εγγονό μου που είναι 14) αυτόματα κουφαίνεται. Η σε αρχίζει στη καζούρα «τι πρέπει και δεν πρέπει, άλλα τα δικά σου πρέπει, εμείς είμαστε αλλιώς» και δεν βγαίνει η κουβέντα πουθενά. Να σου πώ και ένα περιστατικό.
    Ημουνα καθιστή στο τράμ. Διαγώνια από εμένα ένας πιτσιρικάς με ακουστικά στ’ αυτιά και με τα πόδια του απλωμένα πάνω στο κάθισμα απέναντι. Του λέει μία κυρία Χ δίπλα «κατέβασε τα πόδια σου βρωμόπαιδο, πρέπει να σέβεσαι τους άλλους που θα κάτσουν, πρέπει να φάς ένα μπερντάκι ξύλο΄..». Ο μικρός δεν απάντησε, συνέχισε να έχει απλωμένα πόδια και η γυναίκα συνέχισε να τον στολίζει με πρέπει και πρέπει, στο τέλος σηκώθηκε και έφυγε.
    Με κυττάει ο μικρός, του χαμογελάω. Βγάζει τ’ ακουστικά με ρωτάει αν η Χ κυρία ήταν τρελλή. Του είπα ότι μάλλον έχει πάει τη δόση της, όμως τα απλωμένα του πόδια της έβγαλε το χειρότερο εαυτό της. Το σκέφτεται, δίκιο έχετε, μου λέει. Τα ίδια μου λεέι και ο καθηγητής μου μπλά μπλά.. Κατεβάζει τα πόδια του. Κάνουμε έναν ευχάριστο διάλογο. «Θα τα έχω υπόψη μου αυτά που μου είπατε, ευχαριστώ για όλα», μου λέει και φεύγει.
    Αυτην την εμπειρία τη μοιράζομαι μαζί σου για να σου πώ ότι οι κανόνες για να ωφελήσουν θέλουν τρόπο.

     
    • silia

      Ιανουαρίου 27 , 2011 at 21:33

      @ Θεία Λένα
      Καταπληκτική ιστορία …
      Καταπληκτική αντιμετώπιση …
      Χρειάζεται όμως κότσια και υπομονή και καρτερία … Χρειάζεται απόθεμα ψυχής και γιατί όχι … και Σοφία .

       

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: