RSS

Daily Archives: 25 Ιανουαρίου , 2011

ΔΥΟ ΜΙΚΡΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ σαν απάντηση στα σχόλια του προηγούμενου ποστ .

ΙΣΤΟΡΙΑ ΠΡΩΤΗ
Την γνώρισα πριν πολλά χρόνια , όταν πρωτοήρθα να ζήσω σ’ αυτή την πόλη που τώρα ακόμα ζω . Ήμασταν γείτονες και γίναμε και παρέα . Στα … 35 something τότε αυτή , καλοβαλμένη , έξυπνη , δραστήρια , άφθαστη νοικοκυρά , καλή σύζυγος και μητέρα δυο 8χρονων διδύμων αγοριών . Ο σύζυγος , άβουλος , δημόσιος υπάλληλος , τελείως υποταγμένος και εφησυχασμένος «ακουμπώντας» τα ηνία του σπιτικού στα χέρια της . Άψογη την χαρακτήριζαν όλοι , ωστόσο κάτι δεν μου πήγαινε καλά … Σαν κάτι να με ενοχλούσε … Προσπαθούσα να της βρώ … κουσούρια . Και επειδή όταν ψάχνεις … βρίσκεις , βρήκα ότι το «κουσούρι»της ήταν ότι είχε και το έδειχνε μεγαλύτερη αδυναμία στο ένα από τα δυο δίδυμα παιδιά της … Ο  Α. ήταν ομορφότερος (επρόκειτο για διωγενείς δίδυμους , όπου δεν μοιάζουν απόλυτα μεταξύ τους) , ευγενικότερος , πιο πρόθυμος σε όλα , άριστος μαθητής και πολύ εξυπηρετικός . Αντιλήφθηκα ότι παίνευε πάντα τον Α. , απευθυνόταν πάντα στον Α. , φρόντιζε πάντα πρώτα αυτόν και ζητούσε την γνώμη του και την βοήθεια του αυξάνοντας έτσι την αυτοπεποίθηση του .
Θυμάμαι μια σκηνή , όπου ήμουν παρούσα :
Χτυπάει το τηλέφωνο και μη θέλοντας η φίλη μου να απαντήσει (ασχολιόταν και με το εμπόριο από πόρτα σε πόρτα και υποθέτω ότι κάτι ή κάποιον ήθελε να αποφύγει) απευθύνεται στον Α.βιαστικά:
– Σήκωσέ το και όποιος κι αν είναι εκτός από τον μπαμπά , πες του ότι δεν είμαι εδώ … ότι λείπω και δεν ξέρεις που και πότε θα επιστρέψω .
– Αμάν ρε μαμά !… Όλο εμένα βάζεις να λέω ψέμματα … Γιατί δεν το σηκώνει και ο Β. (ο αδελφός του) καμιά φορά ;
– Γιατί … ΔΕΝ του έχω καμία εμπιστοσύνη … Δεν καταλαβαίνει από δουλειές αυτός …
– (κλικ) …Εμπρός ;… Α, κυρία Χ… εσείς ; Χαίρομαι που σας ακούω , τί κάνετε ;… Όχι η μαμά μου δεν είναι εδώ … Δυστυχώς δεν ξέρω που πήγε … Όχι ούτε αυτό το ξέρω … δεν μας είπε … Ναι θα της το πω όταν γυρίσει . Γειά σας .(κλικ) …
———————————-
Τα χρόνια πέρασαν και ο Α. είχε μια πολύ καλή εξέλιξη . Σπούδασε , βρήκε μια πολύ καλή δουλειά πάνω στο αντικείμενο των σπουδών του , άρχισε να πορεύεται προς τον δρόμο του … πολιτεύεσθαι και έκανε έναν πολύ καλό κατά γενική ομολογία , γάμο και δυο μικρά , όταν …
Όταν , έσκασε πριν λίγο καιρό εν αιθρία η βόμβα , ότι χώρισε , έχασε την κηδεμονία των παιδιών του , απομακρύνθηκε από τους πολιτικούς του στόχους (που ήταν «δώρο» του πεθερού του ) , έκλεισε το γραφείο του και έφυγε στην Αθήνα , όπου μπήκε βοηθός σε ένα παρόμοιο γραφείο συναδέρφου του … για να «απομακρυνθεί και να ξεχαστεί» , όπως διέδωσαν τα επαρχιώτικα κουτσομπολιά . Άφησα ένα διάστημα να περάσει και επισκέφθηκα την παλιά μου φίλη ,που μένει εδώ και αρκετά χρόνια σε άλλη , γειτονική πόλη . Με υποδέχθηκε σαν «σωτήρα» … Ήθελε σε κάποιον να μιλήσει …
– Αχ Σίλια μου … Δεν το περίμενα αυτό από τον Α. … Δεν ήξερα τί τρέχει όλα αυτά τα χρόνια . Τόσα χρόνια μου έλεγε … ψέμματα … Ψέμματα για όλα όσα δεν μπορούσα να αντιληφθώ μόνη μου … Στην δουλειά του , στον γάμο του , στις σχέσεις και στα προβλήματα με την γυναίκα του , με τους συγγενείς , τους φίλους του , ακόμα και με τα παιδιά του … «Όλα ψέμματα ήταν μαμά … Δεν έχει γιατί … Γιατί … έτσι» . Αν το ήξερα … Αν ήξερα τί συνέβαινε ίσως να το είχαμε προλάβει … Ίσως … τί να πω …
– Να μην πεις τίποτα (την παρηγόρησα … Τί άλλο να έκανα ; )
Έφυγα κάπως βιαστικά , για να μην κάνω καμιά κουτουράδα (βασικά , να μην πω κάτι από αυτά που σκεπτόμουν) και την πληγώσω ακόμα πιο πολύ .
………………………………………..

# # # # # # # # # # # # # # # # # # # # # #
.
ΙΣΤΟΡΙΑ ΔΕΥΤΕΡΗ
Ο μεγάλος μου γιός , ήταν πάντα , αυτό που λέμε  «καλός μαθητής» … Με ό,τι κι αν καταπιάστηκε , αρίστευε . Στο Δημοτικό , Γυμνάσιο , Λύκειο , σπουδές , μεταπτυχιακά , ξένες γλώσσες , μουσική , ακόμα και με τις εξετάσεις για το δίπλωμα της οδήγησης .
Ωστόσο κάποτε έκανε κάτι πολύ εντυπωσιακό . Αποφοιτώντας από το Γυμνάσιο , έφερε το Ενδεικτικό-Απολυτήριο της Γ’ Γυμνασίου με τον εκπληκτικό μέσο όρο μαθημάτων … 20 !  Όχι πως ήταν καλύτερος μαθητής από κάποιον άλλο που είχε 19 & 14/15 ας πούμε , αλλά όπως και να το κάνουμε , ήταν εντυπωσιακό . Υπέστη (και λέω «υπέστη» , γιατί ήταν πάντα κάπως απόμακρος , λιγομίλητος και δυσφορούσε με τα κανακέματα των μεγάλων) για ένα διάστημα τα συγχαρητήρια , τους επαίνους  τα χάδια τις ευχές και τα «μπράβο» όλων των μεγάλων και με το που είχε αρχίσει το όλο σκηνικό να ξεθυμαίνει , δέχθηκα απογευματιάτικα την επίσκεψη μεγάλης παρέας φίλων που μόλις τον πέτυχαν (δεν πρόλαβε να την … κάνει) άρχισαν πάλι τα ίδια . Τότε ήταν που μια φίλη τον ρώτησε :
– Μα … 20 βρε Γιάννη ! Εκπληκτικό . Πες μου όμως , πως εξηγείται … πως γίνεται , ένας μόλις 15 χρονος νεαρός , να αγαπάει τόσο πολύ το διάβασμα ;
… για να πάρει την αφοπλιστική απάντηση :
– Μα … ΔΕΝ μου αρέσει καθόλου το διάβασμα . Μου αρέσουν οι βόλτες , οι εκδρομές , τα παιχνίδια με τους φίλους μου … Το διάβασμα , είναι απλά … η δουλειά μου  … Άλλωστε στην μέχρι τώρα ζωή μου , ΔΕΝ είδα τίποτε αλλιώτικο μέσα στο σπίτι μου … Έβλεπα πάντα βιβλία … Πολλά βιβλία , στα ράφια , στα τραπέζια , στις καρέκλες , στο πάτωμα , μέσα στα κρεβάτια … και τους γονείς μου πάντα να διαβάζουν και να συζητούν μεταξύ τους και με τους φίλους τους γι αυτά που διάβασαν και προπαντός να είναι … να μοιάζουν ευτυχισμένοι μ’ αυτό …
Τον διέκοψα , με κάποιο πρόσχημα και … εμείς οι μεγάλοι , συνεχίσαμε την παρέα μας …
.
Όχι , όχι … Μη σας περάσει από το μυαλό , ότι η κυρία της εικόνας … είμαι εγώ . Προς θεού , μην τρελλαθούμε κιόλας . Εγώ είμαι νέα και ωραία ακόμα … και με καμπύλες , όχι σαν την … ανορεξική βιβλιολάτρη της εικόνας …
Ποιος … γέλασε ;
# # # # # # # # # # # # # # # # # # # # # # # # #
Στο προηγούμενο απ’ αυτό ποστ μου , αντιλήφθηκα , ότι όλοι συγκλίναμε και συμφωνήσαμε σε έναν … κοινό παρανομαστή . Ότι σημασία δεν έχει τόσο το τί θα πούμε στα παιδιά για τα πρέπει της ζωής , όσο το προσωπικό μας παράδειγμα …
Τα παιδιά «ρουφούν» και αποτυπώνουν περισσότερο … εικόνες , παρά ακούσματα .
Καλό σας βράδυ .

 

Ετικέτες: , , ,