RSS

ΔΥΟ ΜΙΚΡΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ σαν απάντηση στα σχόλια του προηγούμενου ποστ .

25 Ιαν.
ΙΣΤΟΡΙΑ ΠΡΩΤΗ
Την γνώρισα πριν πολλά χρόνια , όταν πρωτοήρθα να ζήσω σ’ αυτή την πόλη που τώρα ακόμα ζω . Ήμασταν γείτονες και γίναμε και παρέα . Στα … 35 something τότε αυτή , καλοβαλμένη , έξυπνη , δραστήρια , άφθαστη νοικοκυρά , καλή σύζυγος και μητέρα δυο 8χρονων διδύμων αγοριών . Ο σύζυγος , άβουλος , δημόσιος υπάλληλος , τελείως υποταγμένος και εφησυχασμένος «ακουμπώντας» τα ηνία του σπιτικού στα χέρια της . Άψογη την χαρακτήριζαν όλοι , ωστόσο κάτι δεν μου πήγαινε καλά … Σαν κάτι να με ενοχλούσε … Προσπαθούσα να της βρώ … κουσούρια . Και επειδή όταν ψάχνεις … βρίσκεις , βρήκα ότι το «κουσούρι»της ήταν ότι είχε και το έδειχνε μεγαλύτερη αδυναμία στο ένα από τα δυο δίδυμα παιδιά της … Ο  Α. ήταν ομορφότερος (επρόκειτο για διωγενείς δίδυμους , όπου δεν μοιάζουν απόλυτα μεταξύ τους) , ευγενικότερος , πιο πρόθυμος σε όλα , άριστος μαθητής και πολύ εξυπηρετικός . Αντιλήφθηκα ότι παίνευε πάντα τον Α. , απευθυνόταν πάντα στον Α. , φρόντιζε πάντα πρώτα αυτόν και ζητούσε την γνώμη του και την βοήθεια του αυξάνοντας έτσι την αυτοπεποίθηση του .
Θυμάμαι μια σκηνή , όπου ήμουν παρούσα :
Χτυπάει το τηλέφωνο και μη θέλοντας η φίλη μου να απαντήσει (ασχολιόταν και με το εμπόριο από πόρτα σε πόρτα και υποθέτω ότι κάτι ή κάποιον ήθελε να αποφύγει) απευθύνεται στον Α.βιαστικά:
– Σήκωσέ το και όποιος κι αν είναι εκτός από τον μπαμπά , πες του ότι δεν είμαι εδώ … ότι λείπω και δεν ξέρεις που και πότε θα επιστρέψω .
– Αμάν ρε μαμά !… Όλο εμένα βάζεις να λέω ψέμματα … Γιατί δεν το σηκώνει και ο Β. (ο αδελφός του) καμιά φορά ;
– Γιατί … ΔΕΝ του έχω καμία εμπιστοσύνη … Δεν καταλαβαίνει από δουλειές αυτός …
– (κλικ) …Εμπρός ;… Α, κυρία Χ… εσείς ; Χαίρομαι που σας ακούω , τί κάνετε ;… Όχι η μαμά μου δεν είναι εδώ … Δυστυχώς δεν ξέρω που πήγε … Όχι ούτε αυτό το ξέρω … δεν μας είπε … Ναι θα της το πω όταν γυρίσει . Γειά σας .(κλικ) …
———————————-
Τα χρόνια πέρασαν και ο Α. είχε μια πολύ καλή εξέλιξη . Σπούδασε , βρήκε μια πολύ καλή δουλειά πάνω στο αντικείμενο των σπουδών του , άρχισε να πορεύεται προς τον δρόμο του … πολιτεύεσθαι και έκανε έναν πολύ καλό κατά γενική ομολογία , γάμο και δυο μικρά , όταν …
Όταν , έσκασε πριν λίγο καιρό εν αιθρία η βόμβα , ότι χώρισε , έχασε την κηδεμονία των παιδιών του , απομακρύνθηκε από τους πολιτικούς του στόχους (που ήταν «δώρο» του πεθερού του ) , έκλεισε το γραφείο του και έφυγε στην Αθήνα , όπου μπήκε βοηθός σε ένα παρόμοιο γραφείο συναδέρφου του … για να «απομακρυνθεί και να ξεχαστεί» , όπως διέδωσαν τα επαρχιώτικα κουτσομπολιά . Άφησα ένα διάστημα να περάσει και επισκέφθηκα την παλιά μου φίλη ,που μένει εδώ και αρκετά χρόνια σε άλλη , γειτονική πόλη . Με υποδέχθηκε σαν «σωτήρα» … Ήθελε σε κάποιον να μιλήσει …
– Αχ Σίλια μου … Δεν το περίμενα αυτό από τον Α. … Δεν ήξερα τί τρέχει όλα αυτά τα χρόνια . Τόσα χρόνια μου έλεγε … ψέμματα … Ψέμματα για όλα όσα δεν μπορούσα να αντιληφθώ μόνη μου … Στην δουλειά του , στον γάμο του , στις σχέσεις και στα προβλήματα με την γυναίκα του , με τους συγγενείς , τους φίλους του , ακόμα και με τα παιδιά του … «Όλα ψέμματα ήταν μαμά … Δεν έχει γιατί … Γιατί … έτσι» . Αν το ήξερα … Αν ήξερα τί συνέβαινε ίσως να το είχαμε προλάβει … Ίσως … τί να πω …
– Να μην πεις τίποτα (την παρηγόρησα … Τί άλλο να έκανα ; )
Έφυγα κάπως βιαστικά , για να μην κάνω καμιά κουτουράδα (βασικά , να μην πω κάτι από αυτά που σκεπτόμουν) και την πληγώσω ακόμα πιο πολύ .
………………………………………..

# # # # # # # # # # # # # # # # # # # # # #
.
ΙΣΤΟΡΙΑ ΔΕΥΤΕΡΗ
Ο μεγάλος μου γιός , ήταν πάντα , αυτό που λέμε  «καλός μαθητής» … Με ό,τι κι αν καταπιάστηκε , αρίστευε . Στο Δημοτικό , Γυμνάσιο , Λύκειο , σπουδές , μεταπτυχιακά , ξένες γλώσσες , μουσική , ακόμα και με τις εξετάσεις για το δίπλωμα της οδήγησης .
Ωστόσο κάποτε έκανε κάτι πολύ εντυπωσιακό . Αποφοιτώντας από το Γυμνάσιο , έφερε το Ενδεικτικό-Απολυτήριο της Γ’ Γυμνασίου με τον εκπληκτικό μέσο όρο μαθημάτων … 20 !  Όχι πως ήταν καλύτερος μαθητής από κάποιον άλλο που είχε 19 & 14/15 ας πούμε , αλλά όπως και να το κάνουμε , ήταν εντυπωσιακό . Υπέστη (και λέω «υπέστη» , γιατί ήταν πάντα κάπως απόμακρος , λιγομίλητος και δυσφορούσε με τα κανακέματα των μεγάλων) για ένα διάστημα τα συγχαρητήρια , τους επαίνους  τα χάδια τις ευχές και τα «μπράβο» όλων των μεγάλων και με το που είχε αρχίσει το όλο σκηνικό να ξεθυμαίνει , δέχθηκα απογευματιάτικα την επίσκεψη μεγάλης παρέας φίλων που μόλις τον πέτυχαν (δεν πρόλαβε να την … κάνει) άρχισαν πάλι τα ίδια . Τότε ήταν που μια φίλη τον ρώτησε :
– Μα … 20 βρε Γιάννη ! Εκπληκτικό . Πες μου όμως , πως εξηγείται … πως γίνεται , ένας μόλις 15 χρονος νεαρός , να αγαπάει τόσο πολύ το διάβασμα ;
… για να πάρει την αφοπλιστική απάντηση :
– Μα … ΔΕΝ μου αρέσει καθόλου το διάβασμα . Μου αρέσουν οι βόλτες , οι εκδρομές , τα παιχνίδια με τους φίλους μου … Το διάβασμα , είναι απλά … η δουλειά μου  … Άλλωστε στην μέχρι τώρα ζωή μου , ΔΕΝ είδα τίποτε αλλιώτικο μέσα στο σπίτι μου … Έβλεπα πάντα βιβλία … Πολλά βιβλία , στα ράφια , στα τραπέζια , στις καρέκλες , στο πάτωμα , μέσα στα κρεβάτια … και τους γονείς μου πάντα να διαβάζουν και να συζητούν μεταξύ τους και με τους φίλους τους γι αυτά που διάβασαν και προπαντός να είναι … να μοιάζουν ευτυχισμένοι μ’ αυτό …
Τον διέκοψα , με κάποιο πρόσχημα και … εμείς οι μεγάλοι , συνεχίσαμε την παρέα μας …
.
Όχι , όχι … Μη σας περάσει από το μυαλό , ότι η κυρία της εικόνας … είμαι εγώ . Προς θεού , μην τρελλαθούμε κιόλας . Εγώ είμαι νέα και ωραία ακόμα … και με καμπύλες , όχι σαν την … ανορεξική βιβλιολάτρη της εικόνας …
Ποιος … γέλασε ;
# # # # # # # # # # # # # # # # # # # # # # # # #
Στο προηγούμενο απ’ αυτό ποστ μου , αντιλήφθηκα , ότι όλοι συγκλίναμε και συμφωνήσαμε σε έναν … κοινό παρανομαστή . Ότι σημασία δεν έχει τόσο το τί θα πούμε στα παιδιά για τα πρέπει της ζωής , όσο το προσωπικό μας παράδειγμα …
Τα παιδιά «ρουφούν» και αποτυπώνουν περισσότερο … εικόνες , παρά ακούσματα .
Καλό σας βράδυ .

 

Ετικέτες: , , ,

28 responses to “ΔΥΟ ΜΙΚΡΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ σαν απάντηση στα σχόλια του προηγούμενου ποστ .

  1. DaisyCrazy

    Ιανουαρίου 25 , 2011 at 08:38

    Συμφωνούμε Σίλια μου. Οι πράξεις μιλάνε πολύ πιο δυνατά απ’τα λόγια! 🙂
    Καλημέρα και πολλά φιλάκια σου στέλνω!

     
    • silia

      Ιανουαρίου 25 , 2011 at 18:46

      @ DaisyCrazy
      Γεια σου και σε σένα καλή μου Daisy.
      Στο προηγούμενο ποστ , είχαμε πει , πως τα λόγια είναι εύκολα , και τα ζόρια , είναι στην πράξη . Να λοιπόν , που οι ζόρικες πράξεις «μιλούν» πιο δυνατά και πιο αποτελεσματικά , ίσως γι αυτό ακριβώς . Γιατί είναι ζόρικες … δύσκολες … πολυτιμότερες .

       
  2. atheofobos

    Ιανουαρίου 25 , 2011 at 11:53

    Έχοντας μεγάλο πρόβλημα με τις αυξητικές τάσεις που παρουσιάζει το νεόπλασμα των βιβλίων στο σπίτι μου, αφ΄ενός θυμάμαι ότι μικρός αισθανόμουνα μεγάλη έκπληξη όταν έμπαινα σε σπίτια που δεν είχαν βιβλιοθήκη,αφ΄ετέρου χαίρομαι που και άλλοι εμφανίζουν το ίδιο πρόβλημα!
    Ευτυχώς που η νόσος είναι μεταδοτική και στα βλαστάρια μας!

     
    • silia

      Ιανουαρίου 25 , 2011 at 19:51

      @ atheofobos
      Μια από τις μεγαλύτερες χαρές μου (θέλω να το πιστέψεις αυτό , βγαίνει από τα βάθη της καρδιάς μου) όταν έφτιαχνα το σπίτι στο βουνό , ήταν ότι επιτέλους θα εύρισκα μια κάποια «θεραπεία» , στο εν λόγω «νεόπλασμα» … Θα τους εύρισκα μια γωνιά , μια … κλίνη , κάπου να «ανασαίνουν» πιο ελεύθερα … μια ακόμα δική τους γωνιά . Γιατί , όπως μου έλεγε ο … αμίμητος μπαμπάς μου (που όσο τον θυμάμαι , με ένα βιβλίο στο χέρι τον θυμάμαι) τα βιβλία έχουν ζωή , αναπνέουν , μας χαρίζουν από την δικιά τους αναπνοή , πονούν , μας βλέπουν , μας φροντίζουν Άννιτσκα , και θέλουν να ζουν όπως κι εμείς για να μπορούν κι αυτά να μας … διαβάζουν …
      Σόι πάει το βασίλειο Αθεόφοβε …
      Ευτυχώς που η νόσος ήταν μεταδοτική και στο βλαστάρι του .
      ——————————————-
      Άσχετο :
      Αυτός , είναι ένας απο τους διάφορους παρόμοιους τοίχους του σπιτιού μου … Ένας από τους «πολύκλινους θαλάμους» του γνωστού … «νεοπλάσματος»…
      Δεν ξέρω γιατί σου το δείχνω . Ίσως γιατί μου άρεσε πολύ το σχόλιο σου …

       
      • atheofobos

        Ιανουαρίου 26 , 2011 at 01:22

        Διακρίνω άπλετο χώρο πάνω από τα κάθετα βιβλία!
        Ξέρεις τι χωράει οριζοντίως πάνω από αυτά; :))
        Πάντως και εμείς αισθανθήκαμε μεγάλη ανακούφιση όταν αποκτώντας το σπίτι της θάλασσας μπόρεσε το νεόπλασμα να κάνει μεταστάσεις εκεί !

         
      • silia

        Ιανουαρίου 26 , 2011 at 01:47

        @ atheofobos
        Μα … σου είπα . Ο χώρος πάνω από τα κάθετα οφείλεται στο σπίτι του βουνού .
        Καλό σου βράδυ .

         
  3. agrampelli

    Ιανουαρίου 25 , 2011 at 11:56

    Χωρίς Λόγια…άλλωστε,τα είπες ΟΛΑ με τις 2 ιστορίες σου…εδώ μέσα,υπάρχει και η απάντηση για το «πρέπει»!
    Φιλιά, εκίμησης και φιλίας:))

     
  4. erimos

    Ιανουαρίου 25 , 2011 at 15:07

    ΄Οπως πάντα,οι ιστορίες σου αγγίζουν καυτά ζητήματα της καθημερηνότητας μας. Υπέροχη η προσφορά σου,σου πρέπει ένα μεγάλο ευχαριστώ.
    Στην πρώτη μικρή σου ιστορία,νομίζω πως το θέμα έχει να κάνει,πριν απ΄
    όλα με μή σεβασμό εκ μέρους της μαμάς,στην προσωπηκότητα του παιδού.
    Το δίδασκε να ψεύδεται ,κάτι που το ίδιο δεν εκτιμούσε,και από μέσα του
    θεωρούσε ότι η μαμά του δεν τον σέβεται,γιατί τον άφηνε εκτεθιμένο στο
    ψέμα,με απτέλεσμα την ανυπαρξία αμοιβαίας εμπιστοσύνης…
    Η δεύτερη… αυτό «και προπαντός να ε ί ν α ι … να μοιάζουν ευτυχισμένοι»
    – η υπογράμμιση δική μου – είναι όλα τα λεφτά… το λέω γιατί το έχω
    εισπράξει… «πως να κρυφτείς απ΄τα παιδιά έτσι κι αλλιώς τα ξέρουν όλα.»
    Δ.Σαβόπουλος. … Επ΄αυτού ουδέν σχόλιον.
    Παρ΄όλα αυτά, ας μου επιτρπεί,εξακολουθώ να πιστεύω πως οι άνθρωποι
    σαν χαρακτήρες κατά βάση γεννιούνται,δεν κατασκευάζονται,και ότι ο
    κάθε άνθρωπος είναι μοναδικός και ανεπανάληπτος. Ο κάθε γονιός έχει,
    κατά την ταπεινή γνώμη μου,λίγο χρονικό διάστημα να επέμβει στη
    διαμόφωση του χαρακτήρα του παιδιού,και αυτό περιορίζεται στα 3 – 4
    πρώτα χρόνια της ζωής του παιδιού. Και αυτό με την προϋπόθεση να
    αφιερώνουμε όσο περισσότερο χρόνο μπορούμε παίζοντας μαζί του και
    μαθαίνοντας το,να το γνωρίσουμε και να μας γνωρίσει σεβόμενοι πάντα
    την προσωπικότητα του,και αν ειναι δυνατό,να γινόμαστε πιο παιδιά από
    το παι μας.
    Μαζί με την καλησπέρα μου,και τη συγνώμη μου για το σεντόνι.

     
    • silia

      Ιανουαρίου 26 , 2011 at 00:43

      @ erimos
      Για το πρώτο μέρος του σχολιου σου , εχω να πω , πως ενώ όλοι σχεδόν το ξέρουμε ότι οι πράξεις μας είναι που μετράνε περισσότερο τελικά στην διαπαιδαγώγηση , πόσες φορές μέσα στην παραζάλη και την φορτισμένη καθημερινότητα ,δίνουμε το … κακό παράδειγμα στα παιδιά μας . Επί της ιστορίας πχ. πόσες φορές δεν είπαμε , αν όχι στο ίδιο μας το παιδί , στους άλλους γύρω μας «πες ότι δεν είμαι εδώ» , ή κάτι παρόμοιο , που έμμεσα «λέει» στο μικρό παιδί , «Κοίταξε με … λέω ψέμματα» … Κάποτε αυτό , το βρίσκουμε μπροστά μας και είναι πια αργά , για να εξηγήσουμε το οτιδήποτε , στον οποιονδήποτε .
      Για το δεύτερο μέρος , δεν θα πω περισσότερα από το … Νοιώθω ευτυχής μ’ αυτό το «..είναι όλα τα λεφτά… το λέω γιατί το έχω
      εισπράξει… »
      Και μια κουβέντα , ακόμα :

      Αυτό το τραγούδι , κάθε φορά που το ακούω , θαρρώ , έχω την ψευδαίσθηση , ότι ο Νιόνιος ή όποιος και να το τραγουδάει , το τραγουδάει για μένα … για μας (την οικογένεια μου εννοώ) .
      ———————————————
      Α , και κάτι άσχετο σαν … εξομολόγηση :
      Λατρεύω τις .. . τιράντες
      (μην ψάχνεις λογική συνέπεια σ’ αυτό) .

       
  5. Νοσφερατος

    Ιανουαρίου 25 , 2011 at 15:45

    Tελικά ειναι καλό αυτο ; Να μεγαλώσει ενα παιδι αναμεσα σε βιβλία την εποχή μαλιστα που ολα δειχνουν οτι τα βιβλια τα ετοιμαζουν για την πυρά;
    Το λεω γιατι αντικριζω κατι πολύ πολύ ομοιο μ’αυτο που ζω εγω στις περιγραφές σου

     
    • silia

      Ιανουαρίου 26 , 2011 at 01:07

      @ Νοσφερατος
      Ακόμα και στην πυρά να τα ρίξουν κάποτε τα βιβλία , πάντα αυτά , θα έχουν τους φλογερούς και αιώνιους «εραστές» τους . Δεν θα φύγουν ποτέ από την καρδιά κάποιων .
      Αλήθεια παράξενο βαμπίρ μου … Δεν πολυκατάλαβα το γιατί έγραψες αυτό που έγραψες , ούτε τί είναι αυτό που ζεις και που μοιάζει στις περιγραφές μου . Όμως μου γέννησε την επιθυμία , να σου χαρίσω αυτό :
      https://silia.wordpress.com/2007/04/20 (Смерть поета)

       
  6. Ginger

    Ιανουαρίου 25 , 2011 at 18:33

    Καλώς σε βρήκα Σίλια, δεν θα τολμήσω να σχολιάσω ακριβώς το θέμα γιατί δεν είμαι μανούλα και απο φιλοσοφίες…. όποιος είναι έξω απ’το χορό…δεν το τολμώ όμως θα πω ότι μου αρέσει το γράψιμό σου και εδώ γύρω θα στριφογυρίζω. Καλό σου βράδυ.

     
    • silia

      Ιανουαρίου 26 , 2011 at 01:14

      @ Ginger
      Καλώς ήρθες Ginger .
      Να στριφογυρίζεις … θα μου κάνεις καλό .
      Καλό βράδυ και σε σένα .
      ——————————————
      Α , και επέτρεψέ μου μία συμβουλή :
      Αν έχεις γνώμη , να τολμάς να την λες … Επίσης , είναι κάτι που θα μου κάνει καλό … και όχι μόνον εμένα .

       
      • Ginger

        Ιανουαρίου 27 , 2011 at 18:52

        Silia μου, έτσι κάνω πάντα. Δεν θα δεις ποτέ να πω απλά καλησπέρα και να φύγω. Αλλά αν δεν έχω πείρα στο αντικείμενο, πως να πω τι γνώμη μου. Μόνο απ’την πλευρά του παιδιού μπορώ να μιλήσω. Και το κάνω όταν το θέμα είναι γύρω από διαζύγιο χα χα χα Φιλιά καλή μου

         
      • silia

        Ιανουαρίου 27 , 2011 at 19:10

        @ Ginger
        Χμμμ.. Θα το έχω στα υπ’ όψιν αυτό που είπες .
        Μου δίνεις , ιδέες …

         
  7. Λευτέρης-Δικαίος

    Ιανουαρίου 25 , 2011 at 19:49

    Καλησπέρα, Σίλια, και καλή βδομάδα.
    Στ’ αλήθεια χρειαζόταν συμπλήρωση η προηγούμενη ανάρτησή σου, κι αυτή ήρθε με τον καλύτερο τρόπο μέσω της σημερινής σου ανάρτησης. Στην προηγούμενη αναδείχθηκε η χωρίς δυσκολία ομοφωνία της ομήγυρης στο ότι τα «πρέπει» μας παρακολουθούν είτε το θέλουμε είτε όχι. Ταυτόχρονα επισημάνθηκε ότι το πρόβλημα είναι, πρώτον, ποια «πρέπει» θέτει κανείς και, δεύτερον, πώς τα υποστηρίζει. Ε, σ’ αυτό το διττό πρόβλημα η σημερινή ανάρτησή σου δίνει απάντηση με τρόπο ολοκληρωμένο και κρυστάλλινο. Όπως μια παραβολή (σαν του Χριστού) ή ένας μύθος (σαν του Αισώπου), δεν έχει ανάγκη η ανάρτησή σου από πρόσθετα άλλα λόγια…

     
    • silia

      Ιανουαρίου 26 , 2011 at 01:43

      @ Λευτέρης-Δικαίος
      Χαίρομαι για τον όμορφο λόγο σου που επαινεί τις ιδές μου … τα γραπτά μου …
      Ξέρεις … Μπορεί και να … κοκκινίζω , λίγο , κιόλας …
      Πάω να κοιταχτώ στον καθρέφτη .
      … Κοκκινίζω , σίγουρα …
      Καλό σου βράδυ Λευτέρη .

       
  8. faros

    Ιανουαρίου 26 , 2011 at 08:52

    Πολύ πολύ Καλημέρα !
    Δυο Ιστορίες απλές, βγαλμένες μέσα από τη ζωή, που όμως κατάφερες να τις κάνεις λογοτεχνικά αριστουργήματα !
    Συγκινητικές και οι δύο !
    Και διδακτικές !
    Πολύ διδακτικές … και για τα λάθη που έχουμε κάνει σαν γονείς, αλλά και για τα σωστά μας !

     
    • silia

      Ιανουαρίου 27 , 2011 at 00:55

      @ faros
      Σ’ ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια . Υπερβάλλεις λίγο μ’ αυτό το «λογοτεχνικά αριστουργήματα» , αλλά τό ‘ χεις «πιάσει» , ότι ακόμα και η υπερβολή , μου αρέσει .
      Καλό βράδυ .

       
  9. erimos

    Ιανουαρίου 26 , 2011 at 14:17

    Δεν είναι ψευδαίσθηση, είναι αλήθεια!!!
    Ευχαριστώ…
    καλό απόγιομα.

     
    • silia

      Ιανουαρίου 27 , 2011 at 00:57

      @ erimos
      Αλήθεια ότι … για μένα το τραγουδάει ;;;…
      Ουάου !
      Τί όμορφα
      Καλό σου βράδυ , καλέ μου .

       
  10. Γιώργος Κατσαμάκης

    Ιανουαρίου 26 , 2011 at 14:55

    Έτοιμη ήσουν να πεις ότι δεν είσαι σαν τη «βιβλιοθηκάριο» της φωτογραφίας, αλλά συγκρατήθηκες: πού ξέρεις, κυκλοφορούν βιβλιοθηκάριοι στα blog. 🙂

    Και ενώ ήμουν έτοιμος να σχολιάσω και εγώ τα βιβλία, είδα ότι και οι άλλοι σε αυτό το σημείο «κόλλησαν». Η δεύτερη ιστορία ήταν πιο μεστά διατυπωμένη. Στην πρώτη μάλλον αυτολογοκρίθηκες, έσβησες-ξαναέγραψες, υπαινίχθηκες….

     
    • silia

      Ιανουαρίου 27 , 2011 at 19:52

      @ Γιώργος Κατσαμάκης
      Θα αρχίσω , από την δεύτερη παράγραφο σου :
      Γιώργο Κατσαμάκη … Εκτός από βιβλιοθηκάριος , μάλλον ασκείς και ένα δεύτερο επάγγελμα , ίσως για να ενισχύσεις το … πενιχρό σου εισόδημα (δεν το ξέρω καθόλου αυτό το επάγγελμα , αλλά υποθέτω ότι δεν αμοίβεται σωστά – στην Ελλάδα , τίποτε που έχει να κάνει με το βιβλίο δεν αμοίβεται σωστά) … Αυτό το β’ επάγγελμα , κατά πάσα πιθανότητα , είναι τοποθέτηση κατασκοπευτικού υλικού σε σπίτια , δωμάτια , ηλεκτρονικούς υπολογιστές , πληκτρολόγια κλπ…. μεσηλίκων (ωραίων , όμως ακόμα… ) συνταξιούχων του ΕΣΥ , με τάση να αγαπούν το blogging και να φλυαρούν στο Διαδίκτυο … , καλή ώρα σαν κι εμένα … (πού θα μου πάει … δεν θα την βρώ την κάμερα που έβαλες να με παρακολουθεί , τί και πως … γράφω τα ποστ μου ;… ) Έχεις πέσει μέσα … Bingo !!! … πως το λένε …
      ——————————-
      Όσον αφορά την πρώτη σου παράγραφο , δεν θα σχολιάσω , αλλ’ αντ’ αυτού θα σε πληροφορήσω , ότι κι εγώ κάποτε , πριν πολλά – πολλά χρόνια , υπήρξα … βιβλιοθηκάριος και μάλιστα … εθελόντρια , αλλά ο … Θεός των βιβλιοθηκών , με αντάμοιψε για τους κόπους μου , με κάτι πολύ σπουδαίο … Μου χάρισε έναν από τους μεγάλους Έρωτες της ζωής μου … Γι αυτό , πάντα να … ελπίζεις .
      Φιλιά Κατσαμάκη …

       
      • Γιώργος Κατσαμάκης

        Ιανουαρίου 28 , 2011 at 14:24

        Μην κοιτάξεις στο βιβλίο με τη φθαρμένη ράχη στο δεύερο…. ουπς μου ξέφυγε….

        Καλά…. το είχα διαβάσει τότε αυτό το κείμενο…. κόλλησα τώρα…. το θυμάμαι πολύ καλά…. δεν ήξερα/θυμόμουν πως ήταν δικό σου….. «με έστειλες»
        Γιώργος-Σίλια: 1-1

         
      • silia

        Ιανουαρίου 28 , 2011 at 18:49

        @ Γιώργος Κατσαμάκης
        Ok , ok … Πάμε για ημίχρονο και ανασύνταξη δυνάμεων .
        Πού είναι ο … coach μου ?

         
  11. mr e.

    Ιανουαρίου 26 , 2011 at 21:41

    Γνώρισα «αγράμματους» που μεγάλωσαν τα παιδιά τους ως «ειδικοί επιστήμονες»… και «επιστήμονες» που έκαναν ακριβώς το αντίθετο. Μεγάλωσαν τα παιδιά τους ως… αγράμματοι…

    Ο Πλούταρχος (ας τον θυμηθούμε) είχε πεί :

    «Δεί τούς πατέρας τώ μηδέν αμαρτάνειν, αλλά πάντα ά δεί, πράττειν, εναργές εαυτούς παράδειγμα τοίς τέκνοις παρέχειν.»
    Δηλαδή
    Οι πατέρες (οι γονείς) οφείλουν να παρουσιάζουν τον εαυτό τους ως ζωντανό παράδειγμα στα παιδιά τους με το να μην κάνουν κανένα σφάλμα, αλλά με το να κάμνουν, όσα πρέπει.
    Καλό σου βράδυ.

     
  12. silia

    Ιανουαρίου 27 , 2011 at 20:07

    @ mr e.
    Ωραίο σχόλιο . Και μόνο που αναφέρει λόγια των αρχαίων ανιόντων μας , μπορεί να είναι λόγος να το … ερωτευθώ (το σχόλιο , βρε) παράφορα .
    Οι άνθρωποι («πολλοί άνθρωποι» , ήθελα να πω) , πιστεύουν εν πολλοίς , ότι κανόνας της ζωής και της εκπαίδευσης των κατιόντων τους , είναι να μην περιπίπτουν σε σφάλματα ποτέ … Λάθος . Πιστεύω ότι κανένα παιδί δεν θα εκτιμήσει έναν τέτοιο γονιό , που ξεφεύγει από την πραγματικότητα και προκαλεί ένα είδος δέους και την καταθλοπτική σκέψη , ότι ποτέ μα ποτέ δεν θα μπορέσει να του μοιάσει … Ένας όμως από τους χρυσούς κανόνες της διαπαιδαγώγησης , είναι να κάνουνε το Δέον , όσα δηλαδή πρέπει .

     

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: