RSS

ΕΙΣ ΜΝΗΜΗΝ …

28 Απρ.
Όλοι μας …είμαστε η συνέχεια κάποιου … Γι’αυτό συγκινιόμαστε με κάτι τέτοιες αναφορές… σαν αυτή που αποτελεί απλά , επανάληψη παλιότερης ανάρτησης .
Αφιερωμένο με περισσή αγάπη σε όλους τους φίλους αναγνώστες , που έχουν την τύχη να μπορούν να αντικρύζουν τον πατέρα τους … και ιδιαίτερα στον «φίλο» -αναγνώστη  silentcrossing , που έγινε σήμερα η αιτία , να ξαναθυμηθώ τον … μπον-βιβέρ πατέρα μου και μάλιστα το ότι σαν σήμερα , 30 του Απρίλη , κλείνουν 29 χρόνια από τότε που αποφάσισε να καταταγεί στην … χορεία των Αγγέλων …
.
 
ΚΑΒΑΛΑ ΣΤΟΝ ΚΟΜΗΤΗ
Μερες τωρα , ο κομητης τριγυριζε στις γειτονιες μας και η διαφημιση που του γινοταν στην TV στις εφημεριδες και στα «παρεϊστικα» πηγαδακια , αγγιζε τα ορια της υστεριας ….Αρνιομουν πεισματικα να βγω να τον χαζεψω . Να ιδω δηλαδη τι ; Ενα ουρανιο σωμα…..
– Εχει και ουρά .
– Ενταξει….εχει και ουρά…....Ενα ουρανιο σωμα με ουρα , λοιπον , που διασχιζει το χειμωνιατικο στερεωμα μας ….Κι έπειτα ;….Αν δωσω μια γερη κλωτσια στο σιαμεζο γατο μας , και διαγραψει μια γενναια τροχια πανω απο την αυλη μας , με γουρλωμενα τα γαλαζια του ματια και ανατριχιασμενη την καταμαυρη ουρα του , θα εχει περισσοτερο γουστο ……Χωρια , που θα πλακωσει και η Φιλοζωικη , μ’εκεινη τη φατσα , τη σμιλεμενη απο την αγαμια , να μου πεταει πετρες…….Μεγαλος …τζερτζελές
– Μη γινεσαι γελοια….Η Φιλοζωικη , δεν πεταει πετρες ….απλα συμβουλευει
– Εμενα μου λες ; Η καμπουρα μου το ξερει….Ξεχνατε φαινεται την ¨πετρια» που εφαγα περυσι απο την εκπροσωπο της Φιλοζωικης , επειδη…..
– Ωχου , καημενη….υπερβολικη και αρνητικη οπως παντα…Στο κατω της Γραφης , το θεμα μας δεν ειναι η Φιλοζωικη , αλλα ο Κομητης….
– Ε , ….και ;
– Τι «ε , και» χριστιανη μου ; που ταξιδευεις ;
– Το «χριστιανη»…., κομμενο!!!…
Δεν ηταν ο τονος της φωνης μου ο αυστηρος , αλλα η κουραση , που τωρα τελευταια , ολο και πιο ευκολα , στρογγυλακαθονταν αναμεσα στα ματια μου και εκανε τους – καλοπροαιρετους κατα τα αλλα – συνομιλητες μου , να φρεναρουν και να με παιρνουν «με το καλο» .
– Ελα καημενη ….παρε το και σαν , «περιπτωση» .Καθε 88 χρονια περναει ο Κομητης. Δεν θα εχουμε αλλη ευκαιρια να τον ξαναδουμε.
– Γιατι ;
– Γιατί θα έχουμε πεθάνει …
– Εγω ,….θα ζω . Μπορει …να ζω……Μαλλον …θα ζω…
– Κανεις δεν ζει τοσο , ωστε να δει τον Κομητη δυο φορες…….
Τοτε , κομητες και ουρες , Φιλοζωικες και πετροβοληματα , και Χριστιανοι Ορθοδοξοι , κανανε ταπεινα στην «παντα» για να περασει η λαμπυριζουσα μνημη του πατερα μου…………………………………………………………………………………………………………
Παντα «λαμπυριζουσα» ηταν η μνημη αυτη . Σπανια , αλλα λαμπυριζουσα . Αλλωστε και ο ιδιος , λαμπυριζων ανθρωπος ηταν , τιποτε αλλο . Κι αυτο το «τιποτε αλλο» , ηταν που εθλιβε τη μανα μου και την καταπονουσε και την εβγαζε απο τα ρουχα της . Ωστοσο , επειδη δεν της «καθοταν» και καλα να τον εμφανισει και σαν αχρηστο στα παιδικα μου ματια , βρισκοταν σε μεγαλο διλημμα . Διλημμα , απ’οπου την εβγαλε σαν «απο μηχανης Θεος» καποτε η …θεια Ευδοκια .»Θειες» αποκαλουσα ολες τις κολλητες της μανας μου , στα χερια των οποιων , μεγαλωνα κιολας , μια και αυτη , ολη την ημερα ελειπε , τρεχοντας δεξια και αριστερα , για τον ¨επιουσιο» .
– Ελα καημενη , παρτον σαν …»φολκλορ» …….της ειπε….
Κι ετσι , σωθηκε κι αυτη απο το διλημμα , σωθηκε κι αυτος στα παιδικα μου ματια………..Φολκλορ τυπος , λοιπον …..Εγχρωμος ….Διασκεδαστικος . Σαν σερπαντινα…Σαν κεντημενη φορεσια πανηγυριου ….Γεματος , νοτες και εικονες , που εσπαζαν τα μιζερα χρωματα της καθημερινοτητας , ενος μεταπολεμικου , επαρχιωτικου σπιτικου σαν το δικο μας……..Πολυ ψηλος , πολυ αδυνατος , πολυ …χαρουμενος για το ….»χάλι» μας . Διηγιοταν περιπετειες σε χωρες εξωτικες και τοσο μακρυνες , που , αμφεβαλλα ακομη και αν υπηρχαν σ’αυτον τον πλανητη . Κι ομως, σχεδιαζαμε μαζι , βημα προς βημα τα μελλοντικα μας ταξιδια – οταν θα πιαναμε λεφτα – στους μυστηριους αυτους τοπους ………Τραγουδουσε καποια αργοσυρτα και λυπητερα τραγουδια , σε γλωσσες παραξενες και ισως , ανυπαρκτες . Και ομως , μου τα μετεφραζε , λεξη προς λεξη , και δεν ηταν λιγες οι φορες , που συγκινιομασταν και δακρυζαμε ανταμα……..Προσευχοταν σε αγνωστους θεους και ζητουσε την ευνοια και την βοηθεια μυστήριων Αγίων , που αν και ηξερα , πως δεν υπηρχαν (τί στη οργη….χλευαζε τους Εβραιους , ευρισκε «φτωχη» την Χριστιανοσυνη , σιχαινοταν τους Κινεζους , αγνοουσε επιδεικτικα , ως μη υπαρχοντες τους Μουσουλμανους , φοβοταν τους Ινδιανους)……εν τουτοις , πολλα βραδια , αποκοιμιομουν καθυσηχασμενη , οτι , οι μυστηριες αυτες θεϊκες δυναμεις , που , «Κυριος οιδε» , σε ποια γωνια αυτου του δυστυχου πλανητη , ανθιζαν , θα συνηγορουσαν , ωστε να μεναμε μακρια απο τα δεινα του κοσμου ετουτου…………Κι οταν μιλουσε για τα …αστρα (αχ αυτα τα αστρα τα μαγικα !) , ηθελα δεν ηθελα , ταξιδευα μαζι του , καβαλα σε ουρανια σωματα ,σ’ολες τις γωνιες του αχανους και σκοτεινου Συμπαντος …….
Μπαμπα , φοβαμαι…..
– Μη φοβασαι χαρα μου ….Εχεις τα αθωα και ομορφα ματια σου , να……φεγγουν στα σκοταδια…..
Μα , πανω απο ολα αυτα τα φαιδρα και περιεργα , πανω απ’ολες αυτες τις παραξενιες , που διαόλιζαν την υπερκινητικη μανα μου …..μου αρεζαν τα παιχνιδια , που παιζαμε μαζι …..Και δεν μιλαω για τις πανπονηρες με τρανταχτα ονοματα στρατηγων , παρτιδες σκακι , ουτε για τα περιπλοκα κολπα με την τραπουλα αραδιασμενη σε μυστηριους «κωδικες» , αλλα για ΤΟ παιχνιδι μας . Ενα παιχνιδι ,που σχεδον παντα , κατεληγε με εκεινον νικητη κι εμενα ….ευτυχισμενη . Ηταν το παιχνιδι , με τις παραξενες …λεξεις . Συνεριζομασταν , για το ποιος θα πει , την πιο παραξενη λεξη , που ομως προσδιόριζε , πραγμα υπαρκτο . Οι γνωσεις , η μαθηση , η κουλτουρα , η φαντασια , οι μνημες , σε ενα ξεφρενο διονυσιακο χορό ….Τα νουμερα της ….»χασουρας» μου , απελπιστικα μεγαλα . Οι ελαχιστες νικες μου,….»πύρρειες» ,γιατι ή ξαπλωνα νηστικη τα βραδια , ή κοιμομουν πολυ αργα , ή πηγαινα αδιαβαστη στο σχολειο την επαυριο………….Γιατι , τελικα , τί ειχα να αντιταξω , εγω , η «πτωχη» στα τρανταχτα και μαγικα και στριμμενα …»Βλαδιβοστοκ» , «υπερσιβηρικος», «ιγκλου» , «πυγμαίοι» , «Λάος» «τρόϊκα» , «Παυλωφ» , «Μεντελ» «περιοδικο συστημα» ,»εκατόμβη» , «τιπιτέϊκα» * , «μπαλνταχίν»**, «χαβάγια» , «Μπαρμπαρόσσα» , ……..(Χριστε μου μεγαλοδυναμε , σωσε με)……Χείμαρρος , καταιγίδα , φως….Απλετο φως…..Φως , στα σκοταδια που φοβομουν….
– Υπεραιωνοβιος …….αντεταξα καποτε δειλα , και ξαφνικα ….σαν να κουραστηκε….Μια θλιψη , φτερωτη , περαστικη , τσαλακωσε το προσωπο του…….
– Το γνωριζω αυτο …το ξερω .Καταλαβαινω τι θελεις να πεις …..Ομως , ξερεις….δεν υπαρχει τετοιο πραγμα . Οι ανθρωποι , ζουν , ογδοντα , ενενηντα χρονια το πολυ …..Μονο εγω….Εγω , πρεπει να ζησω , μμμμ , ….περιπου 113 χρονια….
Τρελλαθηκα. Η αναιμικη προοπτικη μιας πιθανης νικης μου , πηγε περιπατο .
– Γιατι ;
– Για να ξαναδω τον κομητη……Ημουν 25 χρονων οταν τον ειδα να περναει πανω απο την ομορφη Κριμαια , την θαλασσα του Αζώφ , το Κιμμέριο κυμα .
Σωπασε . Η μανα μου , μαζεψε τα τελευταια πιατα , μουρμουριζοντας , οτι πρεπει να παω για υπνο…………………
Εκει , ….κοπηκε αποτομα η λαμπυριζουσα μνημη του πατερα μου . Και τοτε , ηταν που αποφασισα να βγω να ιδω κι εγω ….τον Κομητη .
…….Η Νυχτα , ποτε δεν ηταν ντροπαλη . Μου φανηκε ομως , πως εκεινη την ωρα , καθως ανοιξα την πορτα προς τον γεναριατικο κηπο , αρπαξε αποτομα , και ερριξε βιαστικα επανω της , το εναστρο πεπλο της . Σηκωσα το βλεμμα πανω της και ….χαμος . Τα παντα βρισκονταν πανω στο σκοτεινο πιατο του Ουρανου , μα , ο Κομητης , που ; Τα παντα . Αστερες κι αστερισκοι , πλανητες και απλανεις , ο Αυγερινος και ο Έσπερος , ο Νυχτοκόπος και η Παρθενος Σεληνη , οι Άρκτοι , η Κασσιόπεια , ο Ωρίων , οι Πλειάδες , ο Βέγας , Αλτάϊρ , Αντάρης , Σείριος και ο Πολικός του Βορρά και στη μεση , πανω απ’ολους , το ζωναρι της Καλογριάς , ο χαμογελαστος Γαλαξίας . Τα παντα , μα ο Κομητης πουθενα . Και πανω που οι ελπιδες μου για να τονιδω , αρχισαν να φυλλορροουν σαν τα «πεφταστέρια «, νά τος που φανηκε να ερχεται απο ….τον Νοτια………….Ο κομητης , δεν ειναι ευπειθης . Δεν ακολουθει κανεναν απο τους κανονες του Ουρανου . Ο ακριβοθωρητος αλητακος του Συμπαντος , συμπεριφερεται απροβλεπτα και το «παιζει» …ο αναρχικος του χωρου . Ομως , αυτη τη φορα , ο εκκεντρικος και ελευθερος δρομοκόπος του Χάους , ειχε βρει τον μαστορα του . Πιλαλούσε στα ουρανια μονοπατια και πλησιαζε λαχανιαζοντας κι αφριζοντας , ζωσμενος φωσφοριζοντα χάμουρα και ασημενια χαλιναρια , χτυπωντας νευρικα την ολοφωτη ουρα του , και πανω στην ραχη του , ο πιο απιθανος ιππηλάτης του κοσμου . …..Ο πατερας μου …..Ο πατερας μου , που τραβηξε τα γκεμια , τον φρεναρησε σιγα-σιγα , και τον εφερε μερικα μετρα πανω απο τις γυμνες φλαμουριες της εισοδου του κήπου . Εφεξε ο τοπος ολος …..Εφεγγε και το προσωπο του απο χαρα …..
– Ηρθα , να παιξουμε το παιχνιδι μας ….Και ειναι η σειρα σου .
……….Ο θανατος , ειναι καταλυτικος ……..Κανενας ελλογος ανθρωπος , δεν ελπιζει οτι θα ξανανταμωσει , εν ζωή , τους νεκρους αγαπημενους του . Κι ομως , κατι «παραξενιες» των κλιμακτηριακων αγρυπνιών μου , μ’εκαναν να πιστευω , πως ισως καποτε , καπως , ισως και να ξαναπαιζα μαζι του , το παιχνιδι μας …….Κι ετσι , μαζευα ο,τι καινουριο και απιθανο , πλουτιζε το λεξιλογιό μου στις «συγχρονες» ημερες μου . Κατι , μυστηρια , οπως «κυβερνοχώρος» , «διαδικτυο» , «απεμπλουτισμένο ουράνιο» , «κλωνοποίηση» , φτιαχνοντας την πονηρη παρακαταθηκη μου , για εκεινη την απιθανη ωρα , που………………Ομως , συνεχιζα να μενω αποσβολωμενη , ακίνητη , ξεθεωμένη μπροστα στο ανηκουστο θεαμα , ανημπορη να ψελλισω κατι απ’ολα αυτα , που χρονια μαζευα με διαθεση ρεβανσισμού . ……Ο πατερας μου , καβαλα στον Κομητη ….. Στον κομητη ΤΟΥ . Στον κομητη , που ποιος ξερει , ποιες συγκυριες ανταμωσαν τους δρομους τους στον ουρανο . Εκει ,…που πλανιοντουσαν και οι δυο …….Φαινεται , πως αργησα πολυ , γιατι :
– Αργεις….Ειναι η σειρα μου τωρα……
Προσπαθησα να τον κοιταξω στα ματια , αλλα θαμπωσα μεσα στο καταύγασμα……Η ενταση , κορυφωθηκε στο επακρο . Συναμα , ειχα την εντυπωση , οτι ο Κομητης σηκωθηκε ψηλοτερα και απομακρυνοταν προς τα πανω . Ολα , αρχισαν να γινονται , λιγοτερο φωτεινα . …..Πραγματι , ο Κομητης , εφευγε . Τωρα πια , μπορουσα να τον ιδω , χωρις να θαμπωνω . Λιγο πριν παρει την τελικη στροφη προς ανατολικη μερια , ακουσα την τραγουδιστη φωνη του καβαλαρη :
– Σ’ αγαπώ……
Τρελλαθηκα….
– Μα , αυτο το ξερω….ΤΟ ΞΕΡΩ . ΤΟ ΞΕΡΩ .
Αλλα μονο τα χειλια μου κουνιόντουσαν . Το ηξερα , παναθεμα με , αλλα κανεις δεν ηταν πια εκει για να μ’ακουσει . ….Ο Κομητης , με τον στοιχειωμενο αναβατη του , ειχαν χαθει προς την Ανατολη …..Ολα ξαναγιναν σκοτεινα . Σκοτεινα κι ακινητα , οπως οταν τελειωνει το ονειρο μεσα στην νυχτα . ….
– Το ξερω…..
Το ηξερα , αλλα δεν προφτασα να το πω . Κι ετσι ….εχασα και παλι……………….
Τωρα , πρεπει να πεθανω , το λιγοτερο 135 χρονων , για να βρω την ευκαιρια να ξαναπαιξω μαζι του και ισως να κερδισω …..135 χρόνων…..Οταν θα ξαναπερασει ο Κομητης …..Κι εκεινο……..ισως .
#########
* τιπιτέϊκα=μικρο βελουδινο κεντημενο με μεταξι καπελακι των Τατάρων
**μπαλνταχίν=καλυμενη με υφασμα κατασκευη , καθισμα , για την ραχη των ελεφαντων
………ΤΟ ΠΑΡΟΝ ΓΡΑΦΤΗΚΕ ΤΟΝ ΙΑΝΟΥΑΡΙΟ ΤΟΥ 1997…
.
 

Ετικέτες: ,

22 responses to “ΕΙΣ ΜΝΗΜΗΝ …

  1. Παντελής Μήτσιου

    Απρίλιος 28 , 2011 at 07:03

    Ασααχ, αχ! Πέμπτη πρωϊ, εικοσιοκτώ τ’ Απρίλη, μ’ έκανες να δακρύσω και να ζηλέψω τον τρόπο που φτιάχνεις υπέροχα αριστουργήματα με απλές λέξεις βαλμένες στη σειρά. Στον δικό σου ουρανό, είμαι σίγουρος, ο κομήτης σου πάντα θα ταξιδεύει.

     
    • silia

      Απρίλιος 30 , 2011 at 16:18

      @ Παντελής Μήτσιου
      Σ’ ευχαριστώ καλέ μου …
      Κι εσύ με έκανες να δακρύσω για τον όμορφο τρόπο με τον οποίο επαινείς τα γραπτά μου .
      Επέτρεψέ μου να πω κάτι που ίσως να ακούγεται υπερφίαλο , αλλά δεν είναι έτσι …
      Έχω έναν μεγάλο … απέραντο «ουρανό» μέσα μου , με πολλά , πάρα πολλά ταξιδιάρικα «άστρα» … Είναι η περιουσία μου … Μια περιουσία , που δεν μπορεί κανείς να μου την … φορολογήσει , ούτε να την … υφαρπάσει , ούτε να μου την «κουρέψει» , ούτε να μου την … στερήσει με τίποτα … Μόνο να με … «ζηλεύει» μπορεί , που κράτησα για να θυμάμαι όλα τα όμορφα και άφησα τα άσχημα να με προσπεράσουν .
      Καλόν Μάη να έχεις .

       
  2. newagemama

    Απρίλιος 28 , 2011 at 08:40

    Πολύ όμορφο…Τον φαντάζομαι τον μπαμπά σου κάπου ψηλά να χαμογελά ευχαριστημένος…

     
    • silia

      Απρίλιος 30 , 2011 at 17:45

      @ newagemama
      Σίγουρα χαμογελάει …
      Ξέρεις , newagemama … πάντα χαμογελαστός ήταν …
      Δεν ήταν αφελής ή αγαθιάρης … Κάθε άλλο . Ήταν απλά (ένιωθε) τρομερά ευτυχής και περήφανος που ήταν ο μπαμπάς μου … Ήξερε να κρύβει τις πίκρες του και να τις κρατάει μακριά μου …
      Τον θυμάμαι πάντα χαμογελαστό , πάντα να λάμπουν τα μάτια του καθώς με κοιτούσε .

       
  3. DaisyCrazy

    Απρίλιος 28 , 2011 at 11:24

    Αχ τι όμορφα περνούσες με τον πατέρα σου. Τι μαγικός άνθρωπος ήταν Σίλια μου! Και το παιχνίδι σας καταπληκτικό, πανέξυπνο. Γιατί να μη μαζεύεις ακόμα λεξούλες για να του πεις; Που ξέρεις μπορεί να τις ακούει και να χαμογελά 🙂
    Φιλάκια πολλά!

    υγ. όλα τα κείμενα σου μου φαίνονται τόσο μα τόσο φρέσκα, ανεξαρτήτως πότε γράφτηκαν έχουν μια δροσιά απίστευτη που μου δίνει χαρά.
    ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ!

     
    • silia

      Μαΐου 2 , 2011 at 00:16

      @ DaisyCrazy
      Ήταν πράγματι κάτι σαν … μαγεία , να ζει ένα παιδί μαζί του …
      ————————————–
      Εγώ σ’ ευχαριστώ Daisy μου , για όλα αυτά τα όμορφα που λες γι αυτόν και για μένα .

       
  4. faros

    Απρίλιος 28 , 2011 at 18:09

    Υποκλίνομαι !
    Δεν ξέρω, αλλά κάποιος (δεν θυμάμαι πια … ), μου είχε πει κάποτε ότι οι ψυχές δεν χάνονται …
    Κατοικούν σε κάποιο απ΄τ΄αστέρια που βλέπουμε …
    Τώρα που το σκέφτομαι … ίσως και σε κομήτες …
    Ειδικά όταν τους αγαπάνε …

    Δεν μπορώ να αρθρώσω άλλη λέξη, καλησπέρα !

     
    • silia

      Μαΐου 2 , 2011 at 00:17

      @ faros
      Καλησπέρα γλυκέ μου …
      Δεν χρειάζεται να μιλάς , όταν δεν θέλεις ή δεν μπορείς …
      Όπως και να έχει … εγώ «σ’ ακούω»…

       
  5. silentcrossing

    Απρίλιος 29 , 2011 at 09:52

    Σήμερα θα πάρω τον πατέρα μου να πάμε στο λιμάνι για ούζο και θα μιλήσουμε για τα μαστορέματα που χρειάζεται ακόμα το σπίτι μου, εγώ θα του ζητήσω να με βοηθήσει να φτιάξω τη νέα μου κλειδαριά και να κρεμάσουμε μερικά ακόμα κάδρα κι εκείνος για ακόμα μία φορά θα απορήσει που δεν πιάνουν καθόλου τα χέρια μου και ζητάω τη βοήθεια του για το παραμικρό. Καλημέρα Silia και ευχαριστώ!

     
    • silia

      Μαΐου 3 , 2011 at 00:55

      @ silentcrossing
      Αχ , silent , δεν ξέρω … από τους δυό σας ποιος είναι ο πιο ευτυχής . Εσύ που τον έχεις και μπορείς να πηγαίνεις για ουζο μαζί του , ή εκείνος που θα απολαύσει το να σε ακούει να του ζητάς την βοήθεια του για το παραμικρό …
      Καληνύχτα silent .
      Εγώ σ’ ευχαριστώ .

       
  6. A.F.Marx

    Απρίλιος 30 , 2011 at 12:13

    :’-)
    Σίλια…Nα επαναλαβάνεις την ανάρτηση κάθε χρόνο.
    Έτσι, σαν μνημόσυνο.
    Δεν πεθαίνουν όσο τους κουβαλάμε μέσα μας.
    Κι έπειτα είναι ένα υπέροχο κείμενο, που άξιζε να το διαβάσουμε και πάλι.

     
    • silia

      Μαΐου 3 , 2011 at 00:57

      @ A.F.Marx
      Θα το κάνω Allu . στο υπόσχομαι .
      Κι εσύ … κι εσείς , όλοι , να μου υπενθυμίζετε συνέχεια αυτό το υπέροχο : «Δεν πεθαίνουν όσο τους κουβαλάμε μέσα μας» .

       
  7. erimos

    Απρίλιος 30 , 2011 at 21:58

    Όλα όσα θα θέλαμε να πούμε…και να κάνουμε…
    με τους ανθρώπους που πολύ αγαπήσαμε…που είναι σίγουροι…
    που είμαστε σίγουροι…κι΄ας ξέρουμε ότι το ξέρουν…
    αφήνουμε το χρόνο μας και φεύγει…σα νεράκι σε χούφτες μικρού παιδιού…
    και μας μένει το σχήμα της απουσίας…σαν το ανικανοποίητο της δίψας… γιατί δεν προλάβαμε…να πούμε ένα ολόκληρο ευχαριστώ…
    ένα ολόκληρο τελευταίο σ΄αγαπώ…
    Είναι θαρώ ο,τι πιο όμορφο μπορούμε να προσφέρουμε στη μνήμη τους,
    κι΄εσύ καλή μας Σίλια το κάνεις με τον καλύτερο δυνατό τρόπο.

    Καλό σου ξημέρωμα,και να περάσεις μια όμορφη χαμογελαστή πρωτομαγιά

     
    • silia

      Μαΐου 3 , 2011 at 01:02

      @ erimos
      Ποτέ μην λες «Αύριο» για το «Σ’αγαπώ» … Κάνε το σήμερα … τώρα … Και αύριο , απλά … ξανακάνε το …
      ——————————
      Κι εσύ erime , καταφέρνεις με τον καλύτερο δυνατό τρόπο , να γαληνεύεις την ψυχή μου , με τον όμορφο λόγο σου … Και η γαλήνη ψυχής , μου χρειάζεται τόσο … για να μπορέσω να αποκοιμηθώ απόψε .
      Καλό ξημέρωμα .

       
  8. faros

    Μαΐου 1 , 2011 at 06:40

    Καλή Κόκκινη Πρωτομαγιά !

     
    • silia

      Μαΐου 3 , 2011 at 23:27

      @ faros
      Καλή να είναι για όλο τον κόσμο …
      Για μένα ήταν … λυπημένη … Έφυγε ξανά το παιδί μου μετά από ολιγοήμερες διακοπές …
      Εντάξει , το ξέρω , πως εσύ από άλλη σκοπιά το ευχήθηκες . Αλλά κι εγώ , κάπου πρέπει να πω τις … γκρίνιες μου .
      Και επειδή … οι μέρες πέρασαν , εύχομαι μια καλή κόκκινη Πρωτομαγιά και για του χρόνου .

       
  9. glaykidarling

    Μαΐου 2 , 2011 at 09:57

    όπως έχω ξαναπεί…κανείς δε φεύγει…τον κουβαλάμε στο dna μας…δε φεύγει άμα δε τον λησμονήσουμε!φιλιά!

     
    • silia

      Μαΐου 3 , 2011 at 23:29

      @ glaykidarling
      Η Μνήμη … είναι η πνοή που κρατάει στην ζωή , όλους αυτούς που με τον θάνατο , θαρρούμε ότι φεύγουν …
      Φιλιά κι από εμένα γλυκιά glayki .

       
  10. ακροβατιστής

    Μαΐου 2 , 2011 at 22:49

    Σίλια μου δεν μπορώ να συγκρατήσω τα δάκρυα μου…Ξέρεις έλειπα αυτές τις μέρες,έπρεπε να πάω κοντα στον πατέρα μου που αντιμετωπίζει πρόβλημα υγείας.Και όλες αυτές τις μέρες με το άγχος της αναμονής αποτελεσμάτων ιατρικών εξετάσεων έκανα και εγώ ταξίδια επιστροφής στις παιδικές μου αναμνήσεις.Στο χω ξαναπεί νομίζω…Παράλληλοι βίοι γλυκιά μου.Και όσο σε διαβάζω τόσο το νιώθω.
    Το χάρισμά σου να αποτυπώνεις συναισθήματα με λέξεις είναι σπάνιο
    Αγγιξες την ψυχή μου.
    Καληνύχτα γλυκιά μου

     
  11. silia

    Μαΐου 3 , 2011 at 23:44

    @ ακροβατιστής
    Τα δάκρυα που προέρχονται από ένα υγιές συναίσθημα συγκίνησης , είναι όμορφα και χρήσιμα… Ξεπλένουν τα μάτια μας και την ψυχή μας από «σκουπιδάκια» της καθημερινότητας , αλλά και από άλλα σπουδαιότερα «σκουπίδια» . … Χαίρομαι γι αυτό , με την σκέψη ότι σου τα … προκάλεσα (τα δάκρυα) .
    …………………….
    Άγγιξα την ψυχή σου ;… Αν όπως λες το κατάφερα κι αυτό , ε τότε νοιώθω κάτι σαν ενθουσιασμό … Κάτι σαν περηφάνεια .
    Φιλί .

     
  12. erimos

    Μαΐου 4 , 2011 at 21:56

    Δεν ξέρω αν έχω τέτοια ικανότητα,αλλά αν έτσι γίνεται,με κάνεις να νιώθω
    χαρούμενος αν βοήθησα σε κάτι να γαληνέψει η ψυχή σου…ευχαριστώ σε.

    Όμως , βάζω στοίχημα,κάπου θάχεις μια ξεχωριστή…δική σου γωνιά… που
    την ξέρουν πιθανόν…και ένας ή δύο δικοί σου άνθρωποι…εκεί λοιπόν μπορείς να του λες…
    όπου και νάσαι, σ΄αγαπώ…
    είμαι σίγουρος,θα σ΄ακούει…

    Μια ζεστή καληνύχτα,και καλό ξημέρωμα.
    χαμογέλα.

     
    • silia

      Μαΐου 5 , 2011 at 01:03

      @ erimos
      Πάντα μια καλή κουβέντα γαληνεύει τις θολούρες και τις ανακατωσιές μέσα μας … Η γκρίνια , η μιζέρια , οι παρατηρήσεις , οι απανωτές συμβουλές , οι υποδείξεις , οι αντιρρήσεις , η θυματοποίηση , τα παράπονα … κουράζουν και εκνευρίζουν τους ανθρώπους … Δεν λέω να … παραμυθιάζεις τον άλλο ή να τον αποκοιμίζεις με ευσεβείς πόθους ή ψέμματα … Αλλά να … πως να στο πω … Υπάρχει πάντα στον κάθε άνθρωπο και κάτι καλό … Αυτό το καλό πες του το … τόνισέ το , θύμισε του το … Του κάνει καλό .
      Όσο για το μέρος που λέω το «σ’ αγαπώ» που … δεν πρόλαβα στον παπάκη μου … ναι υπάρχει … πάω , του το λέω και του αφήνω κι ένα τσιγάρο :
      https://silia.wordpress.com/2007/08/05/
      Το τσιγάρο , που ο «καθωσπρεπισμός» μου του αρνήθηκε τότε στις τελευταίες του ώρες …
      Διάβασε αυτά τα δύο :
      https://silia.wordpress.com/2009/06/20
      https://silia.wordpress.com/2009/06/29
      ………………………..
      Αλλά , είπαμε : Το σ’ αγαπώ , πρέπει να το λες , όταν σ’ ακούνε με … τα αφτιά τους … Μετά το ακούνε οι … τοίχοι , οι κουρτίνες … τα … μάρμαρα …
      Φιλί νυχτερινό Έρημε .

       

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: