RSS

ΤΟ roast beef … ΣΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΣ ΠΕΙΝΑΣ

11 Ιον.
 
Τους … κρυφάκουγα για ώρα πολλή . Δεν μπορούσα να καταλάβω γιατί τόση πρεμούρα με την … κρεατοφαγία … Όταν είσαι νέος … πολύ νέος , δεν μπορείς να καταλάβεις την ενασχόληση των μεγάλων … των γονιών σου με το γιατί και τι πρέπει να τρώνε τα παιδιά τους .
– Πάνε 6 μήνες πια , που δεν έχουμε βάλει κρέας στο τραπέζι … Δεν με νοιάζει εμένα τόσο , αλλά το παιδί πρέπει να τρώει και κρέας που και που …
– Είναι τόσο αδύνατη … Ναι πρέπει … Διαβάζει κιόλας …
– Φοβάμαι τόσο για πάρτη της … Μην μας πάθει και καμιά … αδενοπάθεια  …
……………………….
Αχ , μ’ αυτήν την «αδενοπάθεια» της μάνας μου … Πάντα μου ερχόταν να χαχανίσω όταν το άκουγα , όπως και τώρα , αλλά κρατήθηκα και δεν το έκανα , γιατί θα προδινόμουν που κραφάκουγα , κι η μάνα μου πάντα θύμωνε με κάτι τέτοιο … Ωστόσο αναλογίστηκα , πως … ναι όντως , ήταν μεγάλος ο χρόνος των 6 μηνών που είχε να «μπει» κρέας στο τραπέζι μας …
Πάντα στην «χορεία» των … φτωχών ήμασταν καταταγμένοι (άλλωστε ο περισσότερος κόσμος έτσι ήταν τα χρόνια εκείνα , 10ετία του 50 και 60) , αλλά όσο ζούσαμε στην μικρή επαρχιακή μας πόλη που είχα γεννηθεί , τα ψιλοκατάφερναν (οι γονείς μου) , να μην το πολυκαταλαβαίνω . Κι αυτό , γιατί αφ’ ενος είχαν μόνο ένα παιδικό στόμα να θρέψουν (ήμουν το μοναχοπαίδι τους) , αφ’ ετέρου στην μικρή μας επαρχία , η νοσοκόμα μάνα μου , όλο και εύρισκε κάποια δουλειά και συμπλήρωνε το οικογενειακό εισόδημα , ο δε πατέρας μου που ήταν ράφτης , είχε το δικό του μαγαζί και την πενιχρή του πελατεία … Πενιχρή , αλλά όλο και κάτι γινόταν … Το Φθινόπωρο του 1967 , κατέβηκα στην Θεσσαλονίκη για να σπουδάσω και όταν τελείωνα το δεύτερο έτος , μη μπορώντας να με συντηρούν οικονομικά , και επειδή δεν είχαν τίποτα δικό τους στην πόλη που ζούσαν (ούτε καν δικό τους σπίτι) , αποφάσισαν να έρθουν κι αυτοί στην Θεσσαλονίκη , όπου φαντάστηκαν πως με ένα ενοίκιο και μία … «κατσαρόλα» , θα τα έβγαζαν πέρα … Όμως έπεσαν έξω , γιατί ο μπαμπάς , δεν μπορούσε πια να φέρει ούτε ένα μεροκάματο στο σπίτι , χωρίς ραφείο δικό του και μάλιστα σε μια εποχή (τέλος 10ετίας του ’60) όπου είχε ξεκινήσει με ορμή και το βιομηχανοποιημένο ρούχο , η δε μαμά μου άγνωστη μεταξύ αγνώστων, έψαχνε απεγνωσμένα για δουλειά από πόρτα σε πόρτα … «καλημέρα σας , μήπως χρειάζεστε κάποιον να σας κάνει … ενέσεις , κλύσματα , σφουγγάρισμα , μαγείρεμα κλπ…» , αλλά χωρίς να βρίσκει παρά μόνον κάτι ψίχουλα … Κατάντησε να ζούμε από το … δικό μου «φοιτητικό δάνειο» της Χούντας , γιατί από πίσω τους η μόνη «περιουσία» που τους βρίσκονταν , ήταν οι … αναμνήσεις , της αριστοκρατικής καταγωγής της μαμάς και της ευμάρειας λόγω του εμπορίου σιτηρών της οικογένειας του μπαμπά .
Έτσι , μπήκαμε οικογενειακά στα χρόνια της … μεγάλης πείνας …
………………………………
– Αδενοπάθεια ε ;… Λοιπόν , δεν θα σου το έλεγα , αλλά μ’ αυτή την … αδενοπάθεια , με τρόμαξες … Να … τις προάλλες , συζητούσα γι αυτό το πρόβλημα μας με τον Πέτρο (φίλος τους παλιός , που είχε μετακομίσει κι αυτός οικογενειακά στην Θεσσαλονίκη , αλλά πριν από τρία ή τέσσερα χρόνια) και μου είπε πως τον πρώτο καιρό που είχαν έρθει , αντιμετώπισαν κι αυτοί τα ίδια και μου είπε το … κόλπο για να βάζουν κρέας στο Κυριακάτικό τους τραπέζι ….
– Μπα ;… για λέγε (η μάνα μου)
– Πήγαινε που λες ο Πέτρος κάθε Σάββατο στα σφαγεία και ζητούσε να του δώσουν μια … γλώσσα βοδινή (τα χρόνια εκείνα η βοδινή γλώσσα θεωρείτο … ευτελής τροφή και σχεδόν την … χάριζαν στα πατσατζίδικα , ή ακόμα και την … πετούσαν στα παρεπιδημούντα των σφαγείων … αδέσποτα) . Αυτή λοιπόν την γλώσσα , την έφτιαχνε η γυναίκα του … roast beef , κοκκινιστό με τα σκορδάκια του και τα πιπέρια του και σχεδόν ξεγελιόντουσαν πως τάχα μου τρώνε original roast beef … Εντάξει … γλώσσα ήταν , αλλά δε βαριέσαι … Την έβγαλαν καθαρή τα χρόνια της … μεγάλης πείνας και τώρα που στρώσανε γι αυτούς λίγο τα πράγματα , βάζουν και κανα κρεατικό πια της προκοπής στο κυριακάτ….
– Μα , … γλώσσα βρε Κώστα ;…
– Διάβασα κάπου , πως οποιοδήποτε είδος κρέας κι αν φας , την ίδια ωφέλεια έχει ο οργανισμός σου … Είτε για bonfile πρόκειται , είτε για … πατσά …
– …………
– Να πάω κι εγώ το Σάββατο ; 
– …………
————————————-
Παρ’ όλο που δεν πήρε απάντηση από την μάνα μου , προφανώς πήγε , γιατί το βραδάκι του επόμενου Σαββάτου , μου ανακοίνωσε περιχαρής :
– Αύριο έχουμε … roast beef … Από εκείνα τα πετυχημένα της μαμάς , με χοντρά τρυπητά μακαρόνια … Δεν πιστεύω να μη φας ;…
– Θα φάω … Θα προσπαθήσω (του υποσχέθηκα χαμογελώντας … Δεν ήθελα να του το χαλάσω … άλλωστε με έτρωγε και η περιέργεια για το … roast beef-μαϊμού … ) .
Το βράδυ του Σαββάτου , κοιμηθήκαμε και οι τρεις έναν ανήσυχο ύπνο , χαμένος ο καθένας στις σκέψεις του …
………………………………
Οι Κυριακές εκείνα τα χρόνια , είχαν άλλο χρώμα . Εορταστικό , αισιόδοξο … Είχαν κάτι το επίσημο . Ήρθαν κι οι μυρωδιές του κοκκινιστού από την κουζίνα και θα μπορούσε να γίνει μια πραγματικά όμορφη Κυριακή , αν δεν υπήρχε εκείνη η διάχυτη αμηχανία … 
Φορώντας τα καλά μας  (ο μπαμπάς κι εγώ) καθήσαμε στο τραπέζι . Πάντα τα καλά μας φορούσαμε την Κυριακή … Σαν ένα είδος τιμής απέναντι στην ημέρα . Λευκό τραπεζομάντηλο από την προίκα της μαμάς και τα «καλά» μας πιατικά . Ο μπαμπάς άναψε τσιγάρο … Δεν μπορούσε να κρύψει την νευρικότητα του … Γενικά ο μπαμπάς , δεν μπορούσε να κρύψει τίποτα , ούτε και να κρυφτεί από κανέναν . Όταν η μαμά μπήκε μέσα κρατώντας την οβάλ λευκή πορσελάνινη (φαγιάνς ήταν , αλλά της μαμάς της άρεσε να την λέει «πορσελάνινη» )πιατέλα με το   roast beef που μοσχοβολούσε , θέλησε να … χειροκροτήσει , αλλά το μόνο που κατάφερε , ήταν να ρίξει την στάχτη πάνω στο καλό τραπεζομάντηλο και να τον αγριοκοιτάξει η συμβία του ….
Κάθησε και η μαμά ….
Σιωπή …
Τα βλέμματα καρφωμένα πάνω στο ομολογουμένως ευπαρουσίαστο «κοκκινιστό» …
Κανένας , δεν έκανε καμία κίνηση .
Σιωπή … Ακινησία …
Ο Χρόνος έγινε … κολλώδης … δυσκίνητος …
Σε κάποια φάση , τα βλέμματα μας , άφησαν το … κίβδηλο   roast beef , και διασταυρώθηκαν μεταξύ τους . Σαν να δόθηκε τότε ένα μυστικό σύνθημα , η μαμά σηκώθηκε αμίλητη αλλά αποφασισμένη , πήρε την πιατέλα με το φαγητό , κινήθηκε με σταθερό βήμα προς την κουζίνα και το … άδειασε στον σκουπιδοτενεκέ …
Ήταν μια κίνηση , που γέμισε όλους μας με … ανακούφιση .
Ασχοληθήκαμε με όλα τα συνηθισμένα μιας χειμωνιάτικης Κυριακής και ποτέ , μα ποτέ … δεν ξαναμιλήσαμε γι αυτό .
*
 
*
Αυτή την ιστορία , την ξαναθυμήθηκα  τις τελευταίες ημέρες , βλέποντας και ακούγοντας συνέχεια γύρω μου για … καταστάσεις πείνας .
Επειδή η υγεία μου βελτιώθηκε κάπως , και μπορώ κάποια ώρα να κάθομαι στον υπολογιστή , είπα να σας την γράψω .
Ξημερώνει Κυριακή …
Καλή σας όρεξη . 
 
 

Ετικέτες: , , , , ,

25 responses to “ΤΟ roast beef … ΣΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΣ ΠΕΙΝΑΣ

  1. Niko_lios

    Ιουνίου 12 , 2011 at 09:44

    Ευχομαι μια ομορφη και πολυ…χορτατη Κυριακη!

     
    • silia

      Ιουνίου 20 , 2011 at 01:08

      @ Niko_lios
      Γειά σου Νικόλα και σ’ ευχαριστώ .
      Ξέρεις τί μαγείρεψα σήμερα Κυριακή ;… Ροστ-μπηφ … Τιμής ένεκεν στην μέρα .

       
  2. Yiota Filou

    Ιουνίου 12 , 2011 at 10:24

    Ένα καταπληκτικό κείμενο, όπου το μυαλό φτερουγίζει στα «πέτρινα» χρόνια της νεότητας, ενώ η σκέψη επιτελεί κοινωνικό έργο…
    Κανείς, δυστυχώς, δεν γράφει σήμερα για τέτοια θέματα… Ο χορτασμένος δεν κατάλαβε ΠΟΤΕ τον πεινασμένο!
    Η ιστορία σου αυτή μου έφερε στο μυαλό και μια παλιά γελοιογραφία του ΚΥΡ, που έδειχνε ένα πολιτικό να μιλάει κι έναν ακροατή να κρατάει μια ταμπελίτσα που έγραφε: «κρέας με πατάτες»…
    Καλή Κυριακή

     
    • silia

      Ιουνίου 22 , 2011 at 00:00

      @ Yiota Filou
      Στα χρόνια μου η πείνα , ήταν πιο αξιοπρεπής … Δεν κραύγαζε … Έτσι νομίζω … Μπορεί να κάνω και λάθος , αλλά …
      Ευχαριστώ σε πολύ – πολύ για τον καλό σου λόγο .

       
  3. agriada52

    Ιουνίου 12 , 2011 at 20:15

    Είσασταν με τα καλά σας; πετάξατε ολόκληρη μοσχαρίσια γλώσσα; κοκκινιστή! και δεν μας φωνάζατε; κάπου εκεί κοντά στο τουρκικό προξενείο ήμασταν. Γονείς, γιαγιά και τέσσερα παιδιά… Περαστικά σου Σίλια, καλά κάνεις και μας θυμίζεις άλλες εποχές…

     
    • silia

      Ιουλίου 19 , 2011 at 00:52

      @ agriada52
      Πω πω !… Στις ίδιες γειτονιές «περπατούσαμε» …

       
  4. erimos

    Ιουνίου 12 , 2011 at 23:44

    Χαίρομαι που είσαι πάλι κοντά μας,περαστικά σου Άννα μας και νάσαι πάντα δυνατή…
    Δυστυχώς, ήδη πάρα πολοί άνθρωποι ζουν παρόμοιες και μερικές φορές,ακόμη πιό χειρότερες καταστάσεις,γιατί σήμερα λείπει η καταννόηση και η αλλεγγύη,ενώ τότε
    κάτι υπήρχε από αυτά ακόμα.
    Καλή σου εβδομάδα, καλό ξημέρωμα… και χαμογέλα.
    ελπίζω να ξημερώσει μια καλύτερη μέρα…

     
    • silia

      Ιουλίου 19 , 2011 at 00:50

      @erimos
      Σ’ ευχαριστώ καλέ μου , έρημε φίλε μου .

       
  5. vasilis

    Ιουνίου 13 , 2011 at 18:11

    περαστικά Αννα!

     
    • silia

      Ιουνίου 20 , 2011 at 01:11

      @ vasilis
      Σ’ ευχαριστώ Βασίλη … Είμαι ήδη καλύτερα . Απόδειξη , ότι άρχισα δειλά-δειλά να ξανακάθομαι στον υπολογιστή και να τελειώνω τουλάχιστον με τις … υποχρεώσεις μου .

       
  6. faros

    Ιουνίου 13 , 2011 at 19:45

    Από σένα βγήκε το «το καλό πράγμα, αργεί να γίνει» ;

    Αργησες … Αλλά μας αποζημίωσες με ένα ΥΠΕΡΟΧΟ άρθρο !
    Ξέρεις, φυσικά, ότι όλοι μας, λίγο πολύ (για μένα ΠΟΛΥ) περάσαμε τα ίδια και χειρότερα !
    Όμως, δεν ξέρω, είμαστε πιο αγαπημένοι τότε οι άνθρωποι μεταξύ μας …

    Ενώ τώρα …
    Στον καιρό της αφθονίας …
    Σκέτη ζήλια και φθόνος !

    Τώρα που το σκέφτηκα …
    Μήπως αυτό προσπαθεί ο … Γιωργάκης ;;;;;;;;;;;;
    Να μας … ξαναγυρίσει σε κείναι τα μίζερα μεν, αλλά ευτυχισμένα χρόναι της νιότης μου ;;;;;;;;;;
    Ποιος ξέρει …

    Χαίρομαι που σε ξαναβλέπω (ιντερνετικά) χαιρετισμούς από την Φάραινα !

     
    • silia

      Ιουλίου 19 , 2011 at 00:49

      @ faros
      Αργώ , αλλά δεν σας ξεχνώ ποτέ … (σχεδόν ποτέ) .
      Φιλιά στην δικιά σου .

       
  7. ακροβατιστής

    Ιουνίου 13 , 2011 at 23:01

    Κείμενο πολλαπλών αναγνώσεων…
    Μακάρι όλοι μας να είχαμε την δύναμη να πετάξουμε στον σκουπιδοντενεκε τα κάθε είδους υποκατάστατα και να είμαστε χαρούμενοι παρόλη την «πείνα» μας!!!!
    Για άλλη μια φορά ένα υπ’εροχο κείμενο Αννα μου…
    Σ’ευχαριστώ…Ευχομαι μέσα από την ψυχή μου να σαι καλά
    Φιλί γλυκό

     
    • silia

      Ιουλίου 19 , 2011 at 00:47

      @ ακροβατιστής
      Άργησα να σου απαντήσω . Συγχώρεσε με .
      —————————————-
      Η μάνα μου ήταν πολύ δυνατός άνθρωπος … Ψυχικά …
      Εγώ σ’ ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια .

       
  8. faros

    Ιουνίου 14 , 2011 at 06:48

    Θερμή Καλημέρα, Καλή Βδομάδα !

     
    • silia

      Ιουνίου 21 , 2011 at 23:54

      @ faros
      Καλή σου μέρα Φάρε .

       
  9. newagemama

    Ιουνίου 14 , 2011 at 07:04

    Ετσι είναι. Το ψέμα δεν το θέλει κανείς. Η μάνα έδωσε τη λύση κι όλοι νιώσατε πιο αληθινοί. Εξαιρετικό κείμενο!

     
    • silia

      Ιουνίου 20 , 2011 at 01:16

      @newagemama
      Έτσι μπράβο … Το ψεύτικο , το κίβδηλο , την απομίμηση , το προϊόν-μαϊμου , μπορεί κάποτε όλοι να το βάλαμε από λάθος , ή από ανάγκη μπροστά μας , αλλά ποτέ , μα ποτέ δεν το αγαπήσαμε …
      Η μάνα μου , καλή μου φίλη , ήταν σπουδαίος άνθρωπος . Η όλη της συμπεριφορά και αντίδραση , ήταν η … επιτομή της Αξιοπρέπειας …
      Και θέλω να πω και κάτι ακόμα : Η πραγματική πείνα , είναι … αξιοπρεπής .

       
  10. DaisyCrazy

    Ιουνίου 14 , 2011 at 08:38

    Σίλια μου πολύ χαίρομαι που’σαι καλύτερα! Περαστικά να’ναι όλα!

    Πολύ δυνατή ιστορία. Ειδικά η δύναμη της μάνας σου να πετάξει το ‘ροστ πηφ’ ενώ σίγουρα θα πεινούσατε. Έχει όμως και η αηδία τα όρια της ε; 🙂

    Πάντως δεν νομίζω να παθαίνατε και τίποτα που δεν τρώγατε κρέας καθημερινά. Ενώ εμείς που το τρώμε συχνά τι καταλαβαίνουμε; Αρρωστάμε πιο εύκολα και πιο συχνά. Αυτό καταλαβαίνουμε. Λες η κρίση να μας φτιάξει το διαιτολόγιο;

    Καλή σου μέρα!
    Πάντα γερή και δυνατή να’σαι!
    Φιλιά πολλά!

     
    • silia

      Ιουνίου 21 , 2011 at 23:53

      @ DaisyCrazy
      Η μάνα μου Daisy , ήταν η επιτομή της αξιοπρέπειας και της περηφάνειας (με την καλή την έννοια της υπερηφάνειας) . Ακόμα απορώ , πως άφησε … μπόσικο τον εαυτό της να παρασυρθεί από την … προχειρότητα του μπαμπά μου . Θεωρούσε την πείνα λιγότερο επικίνδυνη από ένα … υποκατάστατο …
      Παλιοί άνθρωποι … Άλλες νοοτροπίες .
      .
      .
      Περίεργο δεν είναι , ολο και περισσότερες δίαιτες χωρίς κρέας , να δίνουν στην εποχή μας γιατροί και διαιτολόγοι ;…

       
  11. Liakada

    Ιουνίου 18 , 2011 at 18:20

    Οχι! Αυτη τη φορα δεν θα σου πω «υπεροχη αναρτηση»! Θα σου πω μονο ευχαριστω για τις μνημες που ξυπνησες μεσα μου διαβαζοντας το κιαθα σου αφησω ενα σβουριχτο φιλι στο μαγουλακι μαζι με ευχες συντομα να νιωσεις πολυ καλυτερα και να μας γραψεις και παλι! Καλο υπολοιπο Σκ

    Υγ. Ανεκδοτακι για να χαμογελασει το χειλακι μας!
    – Τι συνεβει στο Καλοκαιρι μας ? Γιατιι φετος ειναι οπως ειναι ? Με βροχες υγρασια κτλ?
    – Γιατι το απιδιωτικοποιησαν κι αυτο, σταδιακα !

     
    • silia

      Ιουνίου 21 , 2011 at 23:48

      @ Liakada
      Θα γράφω … Ελπίζω …
      Ίσως όχι στους ίδιους ρυθμούς , αλλά θα γράφω .
      ————————————-
      ΥΓ. Το απιδιωτικοποιησαν , ή το … αποκρατικοποίησαν ;

       
  12. silia

    Ιουνίου 20 , 2011 at 01:19

    @ Προς όλους
    Οι υπόλοιπες απαντήσεις … αύριο .
    Συγχωρείστε με … Το πολύωρο κάθισμα στον υπολογιστή , έχει γίνει πια για μένα … επώδυνο … Σωματικά . Γιατί ψυχικά , με ανακουφίζει από πολλά .
    Αύριο λοιπόν …

     
  13. Γς

    Μαΐου 27 , 2014 at 02:03

    Αντε ν ακουμπήσω και την δικιά μου «αδενοπάθεια»

    http://caktos.blogspot.gr/2012/08/3_6.html

     
  14. silia

    Μαΐου 27 , 2014 at 10:43

    @ Γς
    Ωραία η «αδενοπάθεια» σου…
    Είναι η… original αδενοπάθεια.
    Ως γνωστόν, «αδενοπάθεια» λέγεται το πρωτοπαθές σύμπλεγμα της φυματίωσης, και όχι η αδυναμία ή η απίσχναση…
    ————————
    Χάρηκα που σε είδα εδώ. 🙂

     

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: