RSS

ΣΕ ΘΥΜΑΜΑΙ … (αφιέρωμα στην ημέρα του πατέρα)

19 Ιον.

…..Ξερω πολυ καλα και ποιος ειμαι και που ειμαι και απο που ερχομαι και που πηγαινω , κι ας εχω γυρω μου ενα σωρο ανθρωπους , που προσπαθουν να με …πεισουν για το αντιθετο . Ειμαι ο Κονσταντίν……μμμμ….τελος παντων , δεν το θυμαμαι αυτη τη στιγμη , απο την Ευπατόρια της Κριμαίας . Ειμαι ζωηρος νεαρος και κατεβασα ενα βαρυ μελανοδοχειο (γεματο μελανι ….χα χα χα) στο κεφαλι του Αστυνομου που με ανεκρινε στο γραφειο του για ….δεν θυμαμαι ακριβως για ποιο πραγμα . Αυτο εγινε αιτια να βρεθω για τρια χρονια σε γκουλανγκ στη Σιβηρια , ….42 μερες ταξιδευαμε με τον Υπερσιβηρικό μεχρι να παμε…..Ημουν ψαρας στη Ιαπωνικη θαλασσα…Εξορια-εξορια , αλλα στο τελος μας πληρωσαν με ενα βαρελακι μαυρο χαβιαρι τον καθενα , ….οχι οπως εδω στην Ελλαδα που σε στελνουν εξορια και σου δινουν …μονο ξυλο ….Τι ειπα ; …Ελλαδα ; Λοιπον κοιτα να δεις….τωρα σαν να θυμηθηκα….Μα ναι….ΤΩΡΑ ζω στην Ελλαδα ….σε μια πολη ….Θεσσαλονικη τη λενε , μα δεν μοιαζει με την Θεσσαλονικη που μας εφερε ο πατερας μου……Τωρα που ειπα «πατερας μου»….Υπαρχουν πραγματα , που δεν μπορω να καταλαβω …..Λογου χαριν , σ’αυτη τη Θεσσαλονικη , που δεν ειναι η Θεσσαλονικη του 1937 ,που γνωρισα , ζω σ’ενα σπιτι με καποιους που δεν γνωριζω καθολου , αυτοι ομως , μου συμπεριφερονται σαν να με γνωριζουν ….και ιδιως αυτη η νεα γυναικα με τα δυο παιδακια , εννοει να με αποκαλει «πατερα» ….και ολο κλαίει….ολο δακρυσμενη ειναι …ιδιως οταν μου μιλα….Καλα….δεν προκειται ποτε στη ζωη μου να ξεχασω οταν καποιος , που εμοιαζε με γιατρος αλλα δεν ηταν , (δεν φορουσε ακουστικα στο λαιμο του) της ειπε μια γερμανικη λεξη – κατι σαν ….Αλτσχάιμερ…θαρρω – , πλανταξε στο κλαμμα , εμοιαζε και τρομοκρατημενη τοσο που μου ηρθε να τον μαλωσω αυτον τον γερμανο γιατρο «μαϊμου»…..Τωρα το τί γυρευα εγω μαζι της …μου διαφευγει αυτη τη στιγμη …..Ειναι κι εκεινη , η αλλη , η ηλικιωμενη , με τα μεγαλα ματια …..Αυτη , μαλιστα….Δεν λεει πολλα , δεν κλαψουριζει , μου κανει τσαϊ , βαζει κρυφα και λιγο μπράντι και πινει μαζι μου ,και….αχ ….καλη της ωρα …μου μιλα για την Ευπατόρια και μου λεει πως καποτε θα παμε ταξιδι εκει , μαζι ,……Και οταν τη ρωτω , ποτε ειναι αυτο το «καποτε» , μου απαντα με χαμογελο «αυριο»….παντα με χαμογελο….Αλεξανδρα την λενε…Πρεπει να ηταν πολυ ομορφη στα νιατα της…….Πω , πω …. ξεχαστηκα ….. Σημερα ειναι αυτο το …»αυριο»…το ξερω πολυ καλα ….Πρεπει να ετοιμαστω …. Λοιπον , εχουμε και λεμε ……την παλια μεγαλη βαλιτσα , που ειχα στη Σιβηρια….μμμ καλη ειναι….Τι θα παρω μαζι μου ; για να δουμε……

– Μπαμπα ;….τι κανεις αυτού ; Γιατι κατεβασες τη βαλιτσα ;

– Καλημερα σας , καλη μου . Φευγω ταξιδι …Καλοκαιριασε πια ….Διακοπες στην золотой пляж (χρυση παραλια) της ομορφης Κριμαίας .Θα μεινω ολο το καλοκαιρι , γι αυτο και η …μεγαλη βαλιτσα …… Μα , γιατι κλαίτε επιτελους ;τι σας συμβαινει ;

– Τιποτα , τιποτα…κατι μπηκε στο ματι μου…..Θελεις να ερθω μαζι σου ; Να σε βοηθω με τη βαλιτσα….Να μου μιλας για την ομορφη πατριδα σου…. Θα σε παω και με το αυτοκινητο ….Κοντα ειναι ….μιση ωρα δρομος ….τί λες ;

– Ειστε πολυ γενναιοδωρος ανθρωπος , καλη μου ,….φιλοτιμη , γαλαντομος ,…μια λεβεντιά …. Παμε λοιπον …. Θα σας κανει και καλο σ’αυτη την …ψιλοκαταθλιψή σας η θαλασσα . Η…. золотой пляж «ζαλατόϊ πλιάς» , ειναι απο τις …πιο γλυκες παραλιες της Μαυρης Θαλασσας , λενε ….. Καθαριζει η ψυχη σου απ’ τις μαυρίλες …… Τη βαλιτσα , θα την κρατω εγω …..Σας παρακαλω…Τί …καβαλλιέρος θα ημουν αλλωστε ;….

……………………………………………………………………………………………………..

– Λοιπον μπαμπα , τι λες ;…..σου αρεσε ; Πρεπει να πηγαινουμε πισω σιγα – σιγα …..η ωρα περασε …..

– Εχεις δικιο γλυκια μου Άννιτσκα….Ηταν θαυμα…Ηταν ενα υπεροχο απογευμα ….Εγω και η μονακριβη μου κορη , σε μια τοσο ομορφη παραλια …Αλήθεια πως ειπες πως το λεν το μερος ;

– Μαρώνεια ….. Παμε ….Μαζευει συννεφα . Θα βρεξει…..

– Ναι , θα βρεξει….Φυσάει κιόλας….Τί περιμενεις ;…Νοεμβρης μηνας ….. Παμε , ετοιμος…….. Εϊ….. τη βαλιτσα σου δεν θα την παρεις ; Την ξεχασες ; Μη περιμενεις απο μενα Άννιτσκα ….Ειμαι γερος ανθρωπος …..

– Δικια σου ειναι η βαλιτσα μπαμπα ……

– Δεν εισαι με τα καλα σου ….. Απο πού σου ηρθε αυτο ; ….. Η βαλιτσα ηταν παρατημενη εδω , απο τοτε που ηρθαμε ……. Φανταστηκα οτι ηταν δικη σου ….. Οχι ;…..Τελος παντων…… παμε……αστην την βαλιτσα ….μη σκοτιζεσαι …. Αδεια φαινεται , αλλωστε ….. ελαφρια ειναι ……. Παει , παραλόγησαν οι ανθρωποι ….ξεχναν δεξια κι αριστερα τις βαλιτσες τους …..Παμε ….Θα την παρει η παλιρροια ……το βραδυ…..οταν θα «σηκωθει» η θαλασσα ….. Παμε .

Η ιστορία μου είναι αυθεντική … Οι διάλογοι σχεδόν αυτούσιοι (απ’ό,τι ακόμα θυμάμαι) .
Την θυμάμαι (την ιστορία αυτή) κάθε τρίτη Κυριακή του Ιουνίου , καληώρα σαν σήμερα ,  που είναι μια μέρα , αφιερωμένη στον πατέρα .
Ο πατέρας μου πέθανε σε πλήρες  Alzheimer … Ώρες-ώρες , έμοιαζε να μην με θυμάται … Πάντοτε όμως στο τέλος με θυμόταν και έφεγγε το πρόσωπό του … στιγμιαία , αλλά … έφεγγε .
Εγώ μπαμπά , σε θυμάμαι … ακόμα …
 
 

Ετικέτες: ,

50 responses to “ΣΕ ΘΥΜΑΜΑΙ … (αφιέρωμα στην ημέρα του πατέρα)

  1. Sotiris Kanell.

    Ιουνίου 19 , 2011 at 01:29

    και θα τον θυμάσαι και ΝΑ τον θυμάσαι.
    Γλυκιά κόρη ωραίου πατέρα …

     
    • silia

      Ιουνίου 19 , 2011 at 15:24

      @ Sotiris Kanell.
      Νοιώθω πολύ όμορφα όταν τον θυμάμαι … Όχι μόνο γιατί ήταν ομολογουμένως «ωραίος» , αλλά γιατί το να μπορώ να θυμάμαι , με γεμίζει αισιοδοξία … Ένα είδος μικρής ευτυχίας …
      Ξέρεις … Λένε πως το Alzheimer είναι … κληρονομικό .

       
  2. espectador

    Ιουνίου 19 , 2011 at 05:34

    Είσαι πολύ γλυκειά! Τυχερός ο μπαμπάς σου! Ετσι κάπως την φαντάζομαι και εγώ την «αθανασία»……να ζούνε μέσα στους αγαπημένους τους οι άνθρωποι σαν ολογράμματα αγάπης.

     
    • silia

      Ιουνίου 20 , 2011 at 00:11

      @ espectador
      Πολύ όμορφο αυτό που είπες για τα … ολογράμματα αγάπης …
      Έτσι όπως φέρνω στον νου μου αυτούς που αγαπώ κάπως έτσι τους «βλέπω» …
      Μόλις επέστρεψα από μια μικρή βόλτα στις γειτονιές μου … Τις γειτονιές σου (μας) ήθελα να πω … Εκεί στα καλντερίμια , νόμιζα πως τον έβλεπα να μου χαμογελάει .
      Καλό σου βράδυ espectador .

       
  3. Φωτεινή

    Ιουνίου 19 , 2011 at 10:58

    Πώς τα καταφέρνεις, βρε Άννα, και όταν τελειώνω κάθε κείμενο δικό σου τα μάτια μου είναι θολωμένα, είναι τελικά απορίας άξιον.
    Πολύ συναίσθημα, βρε παιδάκι μου!
    Να είσαι πάντα καλά.
    ΥΓ. Έχεις σκεφτεί ποτέ αυτές τις μικρές ιστοριούλες από το ημερολόγιο της ζωής σου να τα εκδόσεις σαν διηγήματα?

     
    • silia

      Ιουλίου 13 , 2011 at 11:50

      @ Φωτεινή
      Πολύ όμορφο αυτό που είπες για τα «θολωμένα μάτια» . Ας ακούσουμε και κάτι αγαπημένο (μου) και ας τα … θολώσουμε , λίγο παραπάνω .

      ———————————–
      Το σχόλιο αυτό , κατα ένα μυστήριο τρόπο … εξαφανίστηκε και το ξανάγαψα … Σου ζητώ συγγνώμη .

       
  4. Τσαλαπετεινός

    Ιουνίου 19 , 2011 at 14:13

    Αν δεν ήταν η ίδια η ζωή και ήταν ένα σενάριο αυτό το ποστ, θα έλεγα μόνο μια λέξη: «εξαιρετικό». Τώρα το μόνο που μπορώ να πω είναι : να τους θυμόμαστε. όχι μόνο σήμερα, αλλά κάθε μέρα.

     
    • silia

      Ιουνίου 20 , 2011 at 00:34

      @ Τσαλαπετεινός
      Σ’ ευχαριστώ «πουλάκι» μου , για τον καλό σου λόγο .
      Ξέρεις τα πιο όμορφα σενάρια , γράφονται παρατηρώντας την ίδια την ζωή … Έτσι πιστεύω … Αν δεν βαριέσαι , διάβασε την παρθενική μου προσπάθεια συγγραφής σεναρίου :
      https://silia.wordpress.com/2009/04/01 (Ο ΖΙΓΚΟΛΟ ΤΟΥ ΑΠΡΙΛΗ)
      *
      Χαίρομαι κάθε φορά που σε «βλέπω» .

       
  5. Nοσφερατος

    Ιουνίου 19 , 2011 at 16:01

    κι εγώ κλαιω τωρα..οχι μόνο για τον δικο μου πατερα αλλά και για μένα ως πατερα

     
    • silia

      Ιουνίου 20 , 2011 at 00:45

      @ Nοσφερατος
      Θα ήθελες να μου το εξηγήσεις αυτό ;
      Θαρρείς πως δεν υπήρξες , ή δεν είσαι καλός πατέρας ;
      Θαρρείς πως είσαι ένας αδικημένος από τα παιδιά σου στον ρόλο σου τον πατρικό ;
      … ή κάτι άλλο ;

       
  6. Nοσφερατος

    Ιουνίου 19 , 2011 at 16:11

    ο πατερας μου:τον εχασα οτανηταν στην δικη μου πανω κατω ηλικια τωρα ..στο νοσοκοκομειο του εκανα λιγο μασαζ .Κοιμηθηκε .. ξυπνησε μια χαρά ..και μετα απο λίγο επσεσε σε κωμα .. Για τρεις μηνες τον μεταφεραμε απο νοσοκομειο σε νοσοκομειο.. Σε ενα απο αυτά πηγα και τον ειδα :Το σωληνακι του ορουειχε κοπει κι πανω του βοσκανε μυγες .. Αρχισα να του μιλώ και ειδα οτι δακρυσε : πατερα καταλαβαίεις τι λέω; αν ναι κλεισε τα ματια .. Τα κλεινε κι τα ανοιγε ,απαντουσε .. Καναμε μια ολοκληρη συνομιλια ημου τρελος απο χαρά / Επιασα μια νοσοκομα .. Καλαβαινει »της ελεγα .. Ετσι νομιζετε γατι τον αγαπατε μου λεει ..
    Εφερα εναν Νευρολογο φιλο .. Και σαυτον την ιδια στορια .. Εκλεινε κι ανοιγε τα ματια και δακρυζε .. Μου ειπε ο νευρολογος : εχει »συνδρομο εγκλειστου ‘ Τα καταλαβαινει ολα μα δεν μπορει να μιλήσει.. : Τελικα τον φεραμε στο Αχέπα : Εκει πεθανε .. ποτε δεν εκλαψα τοσο Μπροστα σε ενα αψυχ Μονιτορ οσο τουτη τη στιγμή..’

     
    • silia

      Ιουνίου 20 , 2011 at 01:01

      @ Nοσφερατος
      Όμορφη εμπειρία μου καταθέτεις … Για σένα , μπορεί να είναι επώδυνη η ανάμνηση της , εγώ όμως την βρίσκω όμορφη ευαίσθητο βαμπίρ μου .
      Ξέρεις φίλε μου , πέρασα πολλά χρόνια δουλεύοντας μέσα στις Εντατικές και στις Επιτροπές ελέγχου και πιστοποίησης του Εγκεφαλικού Θανάτου (για τις μεταμοσχεύσεις) … Πάμπολλες φορές , ενώ όλα ήταν πιστοποιημένα και σε απόλυτη ταύτιση με τα πρωτόκολλα , είχα την αμυδρή αίσθηση ότι ο … εγκεφαλικά νεκρός «πελάτης» μου … κινήθηκε , ή με … κοίταξε ή ακόμα μου … έγνεψε … Στην φαντασία μου βέβαια , αλλά ήταν μια άισθηση που κατέστρεφε κομμάτια του ψυχικού μου κόσμου , χωρίς τουλάχιστον εκείνη την στιγμή να το καταλαβαίνω … Τέλος πάντων … Περασμένα , ξεχασμένα … Εδώ και ένα χρόνο , είμαι συνταξιούχος .
      *
      Πολύ πολύ μου άρεσε αυτό το «ποτε δεν εκλαψα τοσο μπροστα σε ενα αψυχο Μονιτορ οσο τουτη τη στιγμή» … Αυτό κι αν είναι ευαισθησία …
      Διάβασε αν δεν σου κάνει κόπο , αυτό :
      https://silia.wordpress.com/2007/05/19 (Ο ΑΓΓΕΛΟΣ ΣΤΗ ΓΩΝΙΑ)
      Φιλί για καληνύχτα .

       
  7. Liakada

    Ιουνίου 19 , 2011 at 18:27

    Με εκανες και βουρκωσα παναθεμα σε! Ενας αγαπημενος φιλος λεει οτι «οι ανθρωποι που αγαπαμε δεν πεθαινουν παρα σαν πεθανουμε εμεις οι ιδιοι» …
    Κι εγω νιωθω πολυ ομορφα και δεν σου κρυβω οτι χαμογελω τις στιγμες που θυμαμαι τον πατερα μου.. Ωρες ωρες ειναι στιγμες που μου λειπει ακομα … και νομιζω πως χτες μολις χορευε την τελευταια του γυροβολια στο βεραντακι μου μετα το βραδινο κρασακι του και αστειευοταν μαζι μου και ας πανε πανω απο δωδεκα χρονια που μας «αφησε»
    Λενε πως εκτος απο το Αλτσχαιμερ και οι …καρδιοπαθειες ειναι κληρονομικες!
    Φιλια Αννακι μου

     
    • silia

      Ιουνίου 20 , 2011 at 22:49

      Νοιώθω περήφανη που έκανα πολλούς από εσάς , να ξαναφέρετε εικόνες από τους πατεράδες σας στο μυαλό σας …
      Η καθημερινότητα , τα παίρνει όλα από κάτω της , ακόμα και τις όμορφες αναμνήσεις … Ας μην την αφήσουμε (την καθημερινότητα) να μας το κάνει αυτό …
      ———————————————
      ΥΓ . Η Ιατρική , όσα δεν μπορεί να αποδείξει πειραματικά , τα ρίχνει στην κληρονομικότητα και την … ιδιοσυστασία .
      Φιλί Βορειοελλαδίτικο (= αρκετά δροσερό) .

       
  8. erimos

    Ιουνίου 20 , 2011 at 02:09

    σε ευχαριστώ που δω και κανά μισάωρο μέκανες να μη μπορώ να σταματήσω τα δάκρυα.
    κατά κάποιο τρόπο λυτρώνουν…

    ας με συγχωρίσει ο φίλος Νοσφεράτος που θα χρησιμοποιήσω τη φράση του.
    «κι εγω κλαίω τώρα… όχι μόνο για το δικό μου πατέρα,αλλά…και για μένα ως πατέρα»…
    και… μου είναι αβάσταχτο να πω περισσοτερα….
    καλό ξημερωμα και νάσαι πάντα καλά.

     
    • silia

      Ιουνίου 20 , 2011 at 23:00

      @ erimos
      Ναι έχεις δίκιο . Τα αυθόρμητα δάκρυα … λυτρώνουν .
      Λυτρώνει όμως και η κατάθεση αυτών που μας πληγώνουν στα «αυτιά» ενός καλοπροαίρετου φίλου … Κι εγώ ξέρεις καλέ μου φίλε , έχω μεγάλα … τεράστια θα έλεγα «αυτιά» . (Έχω και μεγάλη μύτη , αλλά κατά τα άλλα είμαι μια κατά γενική ομολογία … κουκλάρα) . Για το «μου είναι αβάσταχτο να πω περισσοτερα» , το λέω αυτό .
      Ok , ok … Δεν λέω ότι πρέπει να καταθέσεις τα προβλήματα ή τις πικρίες σου , σε έναν δημόσιο χώρο , όπως είναι ένα μπλογκ , αλλά και e-mail έχω και τηλέφωνο έχω , για όποτε θελήσεις να εφαρμόσεις την δια της συνομιλίας … ψυχοθεραπεία-χαλάρωση .
      Φιλί και να το ξέρεις … Πάντα εφαρμόζω αυτό που με συμβουλεύεις …
      Χαμογελάω .

       
  9. faros

    Ιουνίου 20 , 2011 at 08:19

    Με «έφτιαξες» πάλι … Τι να πω …

    Ας είναι !

    Καλημέρα, Καλή Βδομάς !

     
    • silia

      Ιουνίου 20 , 2011 at 23:30

      @ faros
      Καλά βρε Φάρε … είσαι με τα καλά σου ;… Σοβαρός οικογενειάρχης , ομολογείς δημόσια στο Διαδίκτυο , ότι … σε «φτιάχνω» ;;; Και καλά , εσύ μπορεί να τις συνήθισες τις … παντοφλιές από την Φάραινα … Εγώ τι σου φταίω να έρθει να με δείρει ;
      Φιλί γλυκό . Και σε σένα και σ’ αυτήν .

       
  10. DaisyCrazy

    Ιουνίου 20 , 2011 at 09:44

    Σίλια μου δεν ήξερα ότι έπασχε απ’αυτή την ασθένεια. Συγκινήθηκα πολύ. Τι τρυφερός άνθρωπος που ήταν ακόμα και άρρωστος. Ο Θεός να αναπαύσει τη ψυχούλα του! Μ’αρέσει πολύ που τον θυμάσαι μαζί μας και μοιράζεσαι τις προσωπικές σας στιγμές εδώ.

    Έχω μια γειτόνισσα που πάσχει εδώ και κάποια χρόνια από Αλτσχάιμερ και βλέπω τη τραβά ο σύζυγος της και πως εκείνη γίνεται μέρα με τη μέρα περισσότερο παιδί. Ήταν μια γυναίκα όλο ενέργεια και δυναμισμό και τώρα δεν μπορεί να περπατήσει χωρίς συνοδεία.

    Πιστεύω είναι απ’τις χειρότερες ασθένειες που μπορούν να κτυπήσουν κάποιον και την οικογένεια του. Ειδικά γιατί συχνά αλλάζει και την προσωπικότητα του ατόμου που κτυπά ώστε τα προσφίλη του άτομα να μην γνωρίζουν το άτομο που έχουν ενώπιον τους.

    Καλή σου μέρα με υγεία και αγάπη!
    Φιλιά

     
    • silia

      Ιουνίου 23 , 2011 at 01:18

      @ DaisyCrazy
      Θα μείνω λίγο σ’ αυτό το «Τι τρυφερός άνθρωπος που ήταν ακόμα και άρρωστος» …
      Λένε πως στην γεροντική άνοια , διαμορφώνεται μια νέα προσωπικότητα , που όμως δεν είναι διαμετρικά αντίθετη από αυτή που είχες … Θέλω να πω , πως , ο κακός άνθρωπος θα είναι πάλι κακός , ίσως και χειρότερος , γιατί δεν θα έχει πια τις αναστολές ή την πονηριά να το κρύβει . Ο αγαθός άνθρωπος , θα εμφανίζεται σαν καταθλιπτικός , ο υπερκινητικός , ακόμα περισσότερο , και ούτω καθ’ εξής …
      Το Alzheimer του πατέρα μου , είχε να κάνει με την … πατρίδα του την Ρωσία … «Συνομιλούσε» με τον Μεντελέγιεφ , «τηλεφωνιόταν» με τον Μπρέζνιεφ , «συνταξίδευε» με τον Γκαγκάριν κλπ κλπ … Και πάντα μα πάντα δάκρυζε (υπερευαισθησία) , μια που πάντα ήταν άνθρωπος ευαίσθητος …
      Η αρρώστια αυτή , ναι … είναι ασθένεια της οικογένειας και του περιβάλλοντος του αρρώστου … Είναι ένα δράμα , πίστεψε με …
      Σημειωτέον , ότι και η μητέρα μου πέθανε κι αυτή σε πλήρες Alzheimer … Το έχω αναφέρει κατά καιρούς , εδώ μέσα στο μπλογκ …
      https://silia.wordpress.com/2008/05/10
      ——————————————
      Καλό μας ξημέρωμα .

       
  11. Snowball

    Ιουνίου 20 , 2011 at 10:38

    Πραγματικά συγκινήθηκα…
    Να θυμάσαι πάντα τον πατέρα σου…

     
    • silia

      Ιουνίου 23 , 2011 at 01:20

      @ Snowball
      Αυτό που λες (Να θυμάσαι πάντα τον πατέρα σου) , το εκλαμβάνω σαν … ευχή . Κι αυτό γιατί λένε πως το Alzheimer , είναι κληρονομικό .
      ———————————–
      Μου έλειψες και χάρηκα που σε ξαναείδα εδώ .

       
  12. nosferatos

    Ιουνίου 20 , 2011 at 20:13

     
    • silia

      Ιουνίου 23 , 2011 at 01:34

      @ nosferatos
      Σ’ ευχαριστώ καλέ μου … Είναι πολύ γλυκό .
      Την είχα παρακολουθήσει σχεδόν όλη την «Στραγαλιάδα» στης Ροδιάς .

       
  13. ακροβατιστής

    Ιουνίου 20 , 2011 at 20:19

    Δεν έχω λόγια…
    Να σαι καλά γλυκιά μου Αννούτσκα….

     
  14. faros

    Ιουνίου 21 , 2011 at 18:43

    Ξέρεις, σ΄αυτή την ηλικία (τη δική μου, καλέ, μπαααα), όταν λέω «φτιάχνομαι», εννοώ συγκινούμαι, κλαίω, μελαγχολώ, αλλά και γεμίζω ευχάριστα συναισθήματα, χαίρομαι κλπ. κλπ. κλπ. ! 😀 😀 😀

    υ.γ.: τα φιλιά δεχτά, ανταποδίδουμε …

     
    • ακροβατιστής

      Ιουνίου 21 , 2011 at 20:58

      Φάρε όσο και να προσπαθείς να κρύψεις το «κόρτε» που κάνεις στην Αννα Σίλια δεν τα καταφέρνεις!!!!Ηρέμησε μεταξύ μας θα μείνει…δεν θα πούμε τίποτα στην Φάραινα!Αλλωστε όπως λέει και ο σοφός λαος «για όλα υπαρχει νόμος για τα μάτια όχι όμως»:D 😀 😀
      Και αυτά με τις ηλικίες εγώ τα ακούω βερεσέ…
      Φιλάκια πολλά και στους δυό σας.

       
    • silia

      Ιουνίου 24 , 2011 at 00:17

      @ faros
      Κι εγώ το ίδιο εννοώ όταν λέω «φτιάχνομαι» , αλλά όχι μόνο σ’ αυτήν την ηλικία , αλλά και σε όλες τις άλλες ηλικίες που πέρασα μέχρι τώρα …
      Μη βλέπεις που σε πειράζω …
      Το ίδιο εννοώ .
      Ξανά … φιλί .

       
  15. faros

    Ιουνίου 22 , 2011 at 21:29

    ακροβατιστής: Διακρίνω μια κάποια ζήλεια ;;; 😀

    Κοίτα κι εγώ αυτά με τις ηλικίες τ΄ακούω βερεσέ …
    Τ΄ακοώ, όμως … 😀
    Γιατί το τι … βλέπω … άστα … 😆
    (και μιλάω ΜΟΝΟ για μένα)

    Χαιρετισμούς ΚΑΙ απ΄τη Φάραινα ! 😀

     
  16. faros

    Ιουνίου 23 , 2011 at 06:58

    Καλημερούδια σας !

     
  17. mr e.

    Ιουνίου 23 , 2011 at 13:12

    Γιαυτόν ακριβώς το λόγο … ψιλοεξαφανίστηκα… Δεν τον αντέχω πια αυτόν τον… έρωτα… (του Φάρου ντέ με την Αννιτσκα μας…) Ζηλευω αθεράπευτα ! Φιλιά και στους δυο σας «ωστοσο» . Στο κατω κάτω από ‘εφηβους’ τι άλλο μπορεί κανείς να περιμένει…
    ——-
    Αννα χαίρομαι που επιτέλους ξαναπιασες το… «μολυβι»… μας είχες πραγματικά λειψει.
    Συμπεραίνω ότι είσαι καλά…
    Και παλι φιλια.

     
    • silia

      Ιουνίου 24 , 2011 at 00:28

      @ ακροβατιστής
      και
      @ mr e.
      Μάγκες … κοιτάξτε να μου τρομάξετε τον Φάρο και να μου τον διώξετε από εδώ μέσα … Σας προειδοποιώ … θα έχετε να κάνετε μαζί μου … Θα εισηγηθώ του ΓΑΠ που είναι και «κολλητός» μου , να σας … κόψει το Internet … Τι σκ… τόσα και τόσα έκοψε … Ένα Internet , δεν μπορεί να κόψει ;
      —————————————–
      Τώρα βέβαια , μ’ αυτό το «ο ΓΑΠ που είναι και «κολλητός» μου» που είπα , είναι πιο πιθανό να τρομάξει , μάλλον να στριφνιάσει τον καλό μου τον Φάρο …. Αλλά αυτό είναι πια … mea culpa
      ================================
      Και φυσικά σας πειράζω …
      Στην πραγματικότητα , οφείλω να ομολογήσω , πως άρχισε να μου ψιλοαρέσει όλη αυτή η … εκτροπή της κουβέντας …
      Ε , γυναίκα είμαι …
      Και μάλιστα … φιλάρεσκη .

       
    • silia

      Ιουνίου 24 , 2011 at 00:36

      @ mr e.
      Έτσι μπράβο … Να μάθετε όλοι να δικαιολογείτε την νεότητα και τις υπερβολές της … Κάποτε θα μεγαλώσουμε κι εμείς (σαν κι εσάς) και και θα χάσουμε την εφηβική μας ορμή και … αθωότητα … Ως τότε να μας … δικαιολογείτε .
      …………………………………
      Τι λέω η γυναίκα ;… Μια μπύρα ήπια μόνο … Τι παραλήρημα είναι αυτό ;…
      =============================
      Κι εγώ χαίρομαι που σε «ξαναβλέπω» εδώ μέσα .
      Καλά δεν είμαι , αλλά αποφάσισα να μην γκρινιάζω … Είμαι καλύτερα και … ελπίζω για το ακόμα καλύτερα στο «αύριο» .
      Έχεις mail .

       
  18. faros

    Ιουνίου 24 , 2011 at 22:07

    Τελικά, … αυγαταίνουν οι ζηλιάρηδες ή μου φαίνεται ; 😀

    Κοιτάξτε όλα είναι μια αυταπάτη …
    π.χ. ότι ο ΓΑΠ είναι «κολλητός» της Άννας …
    ότι θα πάρουμε … αυξήσεις …
    ότι θα βρει ο κόσμος δουλειά …
    ότι … ότι … ότι …
    Έτσι είναι και το θέμα «ηλικία» !
    Μια αυταπάτη που στηρίζεται στο κάλπικο … ημερολόγιο !
    Γιατί βγήκε άραγε το ημερολόγιο ; Δεν έγινε για να τα … οικονομήσουν κάποιοι ;;;;;
    π.χ. λένε είσαι μικρός, θα αγοράσεις ρούχα … μικρίστικα :D, όταν μεγαλώσεις (είπαμε δήθεν) λίγο, αγοράζεις άλλα … και πάει λέγοντας !!!
    Όλα για την ΄κονόμα, γίνονται !!!

    Άρα ;
    Ποιο συμπέρασμα βγαίνει ;
    Ότι αν κανείς παραβλέψει την αυταπάτη της «ηλικίας» – κι εγώ αυτό κάνω τόση ώρα – μόλις και μετά βίας αυτές τις μέρες εγώ κι η Άννα, η Άννα κι εγώ (και ίσως και κάποιοι άλλοι) μόλις και διανύουμε την … πρώτη μας εφηβεία ! 😀 😀 😀

    Γειααααααααααααααααααα !

    υ.γ.: άντε καλέ, μια μπύρα ήπια μόνο … 😆 😆 😆 … χικ …

     
    • silia

      Ιουλίου 18 , 2011 at 23:47

      @ faros
      Να κόψεις και την απλή μπύρα …
      Σε χαλάει , αφού …

       
  19. mr e.

    Ιουνίου 27 , 2011 at 09:15

    @ faros
    εξαιρετικα αφιερωμενο…
    «Λαέ μη σφίξεις άλλο το ζωνάρι,
    μην έχεις πια την πείνα για καμάρι.
    Οι αγώνες πούχεις κάνει δεν φελάνε
    το αίμα το χυμένο αν δεν ξοφλάνε.
    Λαέ μη σφίξεις άλλο το ζωνάρι,
    η πείνα το καμάρι είναι του κιοτή,
    του σκλάβου που του μέλλει να θαφτεί.»

     
  20. faros

    Ιουνίου 27 , 2011 at 18:13

    Τώρα, άμα φας καμιά … κατσάδα … δεν θα φταίω εγώ … 😀

    υ.γ. φχαριστώ …

     
  21. ακροβατιστής

    Ιουλίου 2 , 2011 at 21:29

    Θερμή καλησπέρα!!!!!!

     
    • silia

      Ιουλίου 18 , 2011 at 23:41

      @ακροβατιστής
      Όλα καλά . Και οι εσπέρες , και τα μεσημέρια και τα πρωινά μας .
      Να είμαστε όλοι καλά .

       
  22. faros

    Ιουλίου 4 , 2011 at 19:13

    Γειαααααααααααααααααααααααααααααα !

     
  23. Θεία Λένα

    Ιουλίου 5 , 2011 at 12:59

    Ελεγα παλιά ένα παραμύθι στα παιδιά μου, όταν με ρώταγαν που είναι η γιαγιά ( η μάνα μου). Οτι βρίσκονται μέσα σε σύννεφα πάνω θέ μας και διπλωμένοι σε πουπουλένια στρώματα (γιατί τα σύννεφα έχουν υγρασία) λαγοκοιμούνται. Κάθε που τους σκεφτόμαστε, καλή ώρα, ξυπνούν. Τινάζει τα στρώματα, η γιαγιά, στήνεται στο καθρέφτη του ουρανού και καλωπίζεται. Για το ραντεβού!. Μετά πετάει απο πάνω μας..θα δείς ένα φύλλο να πέφτει στα πόδια σου, ένα πουλάκι να σε κυττά. Είναι η ψυχούλες που όλο κοντά μας βρίσκονται, όταν τις μελετάμε.
    Ο μπαμπάς σου πετούσε δίπλα σου όταν μας άφηνες, Σίλια μου, αυτα τα ίχνη της συν-οδοιπορίας σας.

     
    • silia

      Ιουλίου 18 , 2011 at 23:50

      @ Θεία Λένα
      Πόσο όμορφος … σοφός λόγος , για να μιλήσεις στα παιδιά …
      Τόσο όμορφος , που λαχτάρησα να είχα μικρά τα παιδιά μου να τους πω κατι σαν αυτό το παραμύθι …
      Ελπίζω στα … εγγόνια .
      ————————————–
      Ο μπαμπάς μου , πάντα διπλα μας (όχι δίπλα «μου» … δίπλα «μας» ) πετάει … Με ακολουθεί πάντα στις «πορείες» μου με αγαπημένους φίλους .

       
  24. xk

    Ιουλίου 9 , 2011 at 08:48

    http://thecybercadesproject.blogspot.com/2008/10/what-time-is-it.html
    http://thecybercadesproject.blogspot.com/2008/11/vladivostok.html
    εμείς είμασταν τυχεροί, συντελέσθηκε ένα σωστό θαύμα κι επέστρεψε..
    για λίγο ακόμα, για όσο
    όσο ήταν κατάκειτος και σε αναλαμπές σχετικής διαύγειας, τον έβαζα να μου διηγείται το ταξίδι με το orient express ως το Vladivostok (μια απραγματοποίητη επιθυμία του) σχεδόν με τα λόγια του πατέρα σου..
    καλημέρα κι εδώ Silia

     
    • silia

      Ιουλίου 18 , 2011 at 23:58

      @ xk
      Με συγκίνησες …
      Πάντα με συγκινούν αυτοί που έζησαν την πληγή του Alzheimer στους αγαπημένους τους .
      Αν έχεις καιρό και διάθεση , (μια και ανέφερες το Vladivostok) , διάβασε αυτό :
      https://silia.wordpress.com/2007/07/19 ΠΡΟΟΡΙΣΜΟΣ ΖΩΗΣ Νο 2 (Βλαδιβοστόκ)
      ————————————
      Συγγνώμη που άργησα τόσο να σου απαντήσω . Είμαι καθηλωμένη στο κρεβάτι και το να καθήσω έστω και για λίγο στο πληκτρολόγιο , μου είναι επίπονο .
      Φιλί .

       
  25. Despoina's Decoupage

    Ιουλίου 14 , 2011 at 17:15

    Ρε κοπελια…; γιατι μου το κανεις αυτο; μολις αρχισα να σιγοξυπναω απο τον μακρυ ληθαργο μου, και ηρθα να σε δω γιατι μου ελειψες πολυ! και συ; τι κανεις; με γεμιζεις συγκινηση, ανατριχιλα, και δακρυα. αμαν πια δεν σε αντεχω αλλο, παω να… συσκευτω με τον εαυτο μου για να αποφασισω αν θα ξαναπεσω στη ναρκη μου, η θα συνεχισω να διαβαζω ολα οσα εγραψες τον καιρο που ελειπα.

    ( κοιτα, ειμαι σε υπολογιστη που δεν εχει ελληνικο ορθογραφικο ελεγχο, οποτε…δειξε ανοχη στα δολοφονικα μου λαθη.)

    Αννα Σίλια…Μου εχεις λειψει πολυ!!!

     
    • silia

      Ιουλίου 19 , 2011 at 00:01

      @ Despoina’s Decoupage
      Σε μένα να δεις , πόσο πολύ έχεις λείψει … Ξυπόλητη πριγκήπισσα μου …
      ———————————-
      Ελπίζω και εύχομαι να είσαι καλά . Υγιής και ευδιάθετη .

       
  26. Τζούτζη Μαντζουράνη

    Ιουνίου 16 , 2013 at 17:31

    Αχ πατερούλη μου…

     
    • silia

      Ιουνίου 16 , 2013 at 23:56

      @ Τζούτζη Μαντζουράνη
      Αχ , και πάλι … αχ .
      Καλό σου βράδυ .

       
  27. μαρίνα αποστολάκη

    Ιουνίου 21 , 2015 at 13:53

    οι ψυχες δε χανονται ποτε.τριγυρνουν και μας στοιχειωνουν.το μυαλο και τη συνειδηση μας.και οτν αυτη εχει πραξει τα δεοντα προς τους γεννητορες,ολα ειναι καλυτερα.και το κενο της ελλειψης φανταζει μη πραγματικο..ετσι και αλοιως περνωντας τα χρονια, η διαπιστωση ειναι μια και μοναδικη.θεικη.ποσο πολυ τους μοιαζουμε..και αν ειμαστε απο τους ‘τυχερους’ οπου ο θανατος ηρθε πρωτα στα γηρατεια, γιατι υπαρχει το τραγικο αναποδο, τοτε αιωνια τους η μνημη και χαρα σε οσους οπως εσυ σιλλια αννα μπορεις να το κανεις πραξη με την ικανοτητα σου να γραφεις τοσο ομορφα και να διαιωνιζονται συναισθηματα και ζωες που εγραψαν ιστορια.την δικη μας ιστορια.του καθενος

     

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: