RSS

ΠΩΣ ΕΡΩΤΕΥΤΗΚΑ ΜΙΑ … ΓΥΝΑΙΚΑ … (τίτλος «πιασάρικος»)

05 Ιολ.
Ήταν μεσημεράκι Κυριακής τέλη Σεπτεμβρη , πριν 5 χρόνια , όταν μου τηλεφώνησε φίλος ΩΡΛ (και συνάδελφος στο Νοσοκομείο)
– Σίλια , επειγόντως … έλα τρέχοντας στο Νοσοκομείο … Έκτακτο περιστατικό …. ξένο σώμα …
– Ξένο σώμα ;;; (πανικός για τους μη μυημένους) … Πού ; στον λάρυγγα , στην τραχεία , στους βρόγχους (στον οισοφάγο , δεν μας τρομάζει και τόσο) ;… Έρχομαι ….
– Όχι …. στο στόμα μέσα …
– Με δουλεύεις ;… τί θα πει “ξένο σώμα στο στόμα” ; Γιατί δεν το … φτύνει ;
– Δεν μπορεί … είναι καρφωμένο .
– ;;;;;….. δηλαδή ;
– Αγκίστρι ….
– Πάψε ρε … Ποιός …. μαλάκας (συγγνώμη , αλλά έτσι μιλάμε συνήθως μεταξύ μας … χαϊδευτικά) έβαλε αγκίστρι στο στόμα του ;… Και τί με βουρλίζεις με τα “επειγόντως” και “τρέχοντας” ;…. Εντάξει θα έρθω … αλλά όχι και να σκοτωθούμε …. δεν τρελλάθηκα για ένα αγκίστρι στο στόμα …. Έρχομαι …
– Έλεος Σίλια … γρήγορα …Πρόκειται για …. “επώνυμο” ασθενή και έχουν μαζευτεί εδώ , ο Νομάρχης , ο Δήμαρχος , ο Περιφεριάρχης , και ο … Μητροπολίτης (δυσδιάκριτη βρισιά , μέσα από το στόμα του) και μου τάχουν πρήξει …
– Οk , ok … έρχομαι … Γυναίκα ;
– Ναι … μάλλον …
– Τί θα πει μάλλον βρε ηλίθιε ; Υπάρχει άνθρωπος … «μάλλον γυναίκα» ;…. Τέλος πάντων . Νέα ;… γριά ;
– Πολύ γριά …. Πάρα πολύ γριά , μάλλον … Αλλά δεν το δείχνει …
– Άϊ χάσου βρε χαμένε , που με δουλεύεις Κυριακάτικα ….
– ΕΛΑ ΑΜΕΣΩΣ …
– Έρχομαι ….
——————————
Δέκα λεπτά μετά (οι αποστάσεις εδώ στην επαρχία είναι αστείες) βρισκόμουν μέσα στο χειρουργείο , αφού απομάκρυνα με τα υπολείμματα της υπομονής μου τον συρφετό των … “παραγόντων” , που είχαν μαζευτεί στον διάδρομο προς τις χειρουργικές αίθουσες .
Η …. “ασθενής” μου , ήταν μία μεγαλόσωμη Caretta caretta με αίματα στο στόμα … Ο φίλος ΩΡΛ , μαζί με έναν Κτηνίατρο κάτωχρο και κατατρομαγμένο (τρομαγμένος από τον συρφετό των «παραγόντων» που είχαν μαζευτεί και από το γεγονός ότι είχε πλήρη άγνοια) μου είπαν με ένα στόμα
– Νάρκωσέ την , να δούμε τί θα κάνουμε …
– Tρελλαθήκατε και οι δυό ; Πρώτη φορά στη ζωή μου βλέπω τέτοιο πράγμα … Που θα βάλω ορό .;… Που θα κάνω ενέσεις ;… πως θα την διασωληνώσω ;…
– ……..
——————————
Τότε ήταν που γύρισα και την πρόσεξα καλύτερα …. Με κοίταζε … Σας ορκίζομαι φίλοι μου … με κοίταζε … Είχε βλέμμα …. Ένα βλέμμα ικετευτικό … εμπιστοσύνης … παράκλησης …. Ελπίδας …. Δεν θα το ξεχάσω ποτέ … Με κοίταζε , φίλοι μου , και ξαφνικά , ένιωσα σπουδαία , … άξια για πολλά …. χρήσιμη …. μοναδική … Ένιωσα …. Επιστήμονας ….
Μισή ώρα αργότερα , την παραδώσαμε στους …. «παράγοντες»  του τόπου μας , σώα και αβλαβή … Λίγο ζαλισμένη , αλλά υγιή ….
Με κοίταζε ακόμα και όταν την απομάκρυναν με ένα φορείο σκεπασμένη ελαφρά , με ένα βρεγμένο σεντόνι …
Ο κτηνίατρος έφυγε μαζί της , και πλησίασε ,εύσχημα τους δημοσιογράφους …
Κοίταξα , μαγεμένη τον φίλο μου τον ΩΡΛ :
– Ρε σύ … Είμαι … ερωτευμένη μαζί της (του είπα)
– Κι εγώ …. (μου είπε) .
.
.
.
 

Ετικέτες: , , , , ,

35 responses to “ΠΩΣ ΕΡΩΤΕΥΤΗΚΑ ΜΙΑ … ΓΥΝΑΙΚΑ … (τίτλος «πιασάρικος»)

  1. atheofobos

    Ιουλίου 6 , 2011 at 07:53

    Ένα σύνηθες πείραγμα των χειρουργών προς τους αναισθησιολόγους ήταν να λές: υπάρχουν γιατροί και αναισθησιολόγοι!
    Μετά από αυτό που διάβασα μπορώ να πω πως υπάρχουν γιατροί και φιλόζωοι αναισθησιολόγοι!
    Ν΄ασαι καλά μου ΄φιαξες την μέρα!

     
    • silia

      Ιουλίου 8 , 2011 at 22:19

      @ atheofobos
      Το αγαπημένο πείραγμα των Αναισθησιολόγων , προς τους Χειρουργούς , (όταν βέβαια δεν υπάρχει ένταση μέσα στο Χειρουργείο , είναι στην αφηρημένη ερώτηση του Χειρουργού «Πως είναι ο ασθενής ;» , παίρνεις (ο Αναισθησιολόγος) το βαριεστημένο υφάκι σου και απαντάς : «Ο ασθενής … πέθανε πριν από μία ώρα και 45 λεπτά…» (υπαινισσόμενος , ότι μη έχοντας ιδέα αν χειρουργεί ή κάνει νεκροτομή , δεν πήρε χαμπάρι ότι ο ασθενής του «έφυγε» ) …
      black humor … δεν λέω … αλλά μιλάμε και για … ακραίες καταστάσεις , όπως είναι ο κόσμος των χειρουργείων .
      Δεν πιστεύω να είσαι … Χειρουργός ;…
      Ωχ !
      Κάποια άλλη φορά , θα σας πω το αγαπημένο ανέκδοτο των χειρουργών , για τους Αναισθησιολόγους τους …

       
      • atheofobos

        Ιουλίου 9 , 2011 at 08:51

        Από αυτό έχει βγει και η φράση στην ενημέρωση των συγγενών – η εγχείρηση πέτυχε αλλά ο ασθενής πέθανε!
        Υπάρχει και η πραγματική ιστορία με κεκέ ολιγόλογο αναισθησιολόγο που βγήκε να ενημερώσει τους συγγενείς λέγοντας :
        Πέ, πε, πε ….
        Κλαυθμός στους συγγενείς που δεν τον αφήνουν να ολοκληρώσει λέγοντάς του -Πέθανε γιατρέ μου;
        Ό, ο, ο ο ο χι!
        Πέτυχε η εγχείρηση! (Αυτό από το ζόρι του βγήκε μονοκόμματο!)

         
  2. DaisyCrazy

    Ιουλίου 6 , 2011 at 08:26

    Τι όμορφο να σου ξυπνήσει ένα τόσο γερασμένο πλάσμα τέτοιο έρωτα δυνατό κι αξέχαστο και να σ’αφήσει ανεξίτηλα σημάδια.
    Δε θα γράψω ότι πάλι με συγκίνησε η ιστορία σου γιατί εννοείται πλέον, αλλά θα πω ότι ο τίτλος είναι πολύ πιασιάρικος γιατί είναι αληθινός 🙂
    Φιλί γλυκό Αννούλα!

    υγ. δε μας είπες πως καταλάβατε το φύλο της 😉

     
    • silia

      Ιουλίου 8 , 2011 at 22:09

      @ DaisyCrazy
      Όλοι οι … «έρωτες» της ζωής μας , αφήνουν ανεξίτηλα σημάδια μέσα στην ψυχή μας …
      Αν δεν αφήσουν , τότε δεν είναι «έρωτες» … Είναι απλά … αγαπημένες εικόνες , ή αγαπημένες στιγμές …
      .
      Ποτέ . ούτε το καταλάβαμε , αλλά και ούτε το μάθαμε (κι ας είχαμε και κτηνίατρο μαζί μας) … Απλά φτιάξαμε στο μυαλό μας πως ήταν … γυναίκα , , γιατί πάντα λέμε … «Η χελώνα» .

       
  3. newagemama

    Ιουλίου 6 , 2011 at 09:20

    Ax, αυτό το βλέμμα ικεσίας έλιωσε όλες σου τις αντιστάσεις! Την αγάπησες γιατί σε βοήθησε να νιώσεις αληθινά χρήσιμη!

     
    • silia

      Ιουλίου 8 , 2011 at 20:31

      @ newagemama
      Αμοιβαίες οι «προσφορές» …
      Θα έλεγα «ισάξιες» , αλλά δεν είναι έτσι … Εκείνη , μου πρόσφερε κάτι πολύ πιο μεγάλο και σπουδαίο … Όπως λες κι εσύ , με έκανε να νιώσω χρήσιμη … Ξέρεις πόσο σπουδαίο είναι αυτό ;

       
  4. nefeli

    Ιουλίου 6 , 2011 at 14:37

    Και εκείνη σε αγάπησε, για αυτό είχε εκείνο το σπουδαίο βλέμμα:)
    Εκπληκτική εμπειρία!

     
    • silia

      Ιουλίου 8 , 2011 at 20:34

      @ nefeli
      Κάτι που με κάνει να αγαπώ πολύ τη ζωή που έζησα 35+ χρόνια μέσα στα χειρουργεία , είναι το ότι ο χώρος αυτός μου πρόσφερε καταπληκτικές και αξέχαστες εμπειρίες .
      Σ’ ευχαριστώ , για τον καλό σου λόγο .

       
  5. ακροβατιστής

    Ιουλίου 6 , 2011 at 16:11

    Μου δωσε τόση χαρά αυτή η ανάρτηση…Βλέπεις τραβιέμαι στα νοσοκομεία το τελευταίο διάστημα με τον πατέρα μου… Πραγματικά κάποιοι επιστήμονες δίνουν την ψυχή τους παρα τις αντίξοες συνθήκες…
    Σ’υχαριστώ γλυκιά μου για ακόμα μια φορα!
    Να σαι καλά!!!!

     
    • silia

      Ιουλίου 8 , 2011 at 20:38

      @ ακροβατιστής
      Εύχομαι γρήγορη ανάρρωση και με το καλό να αμομακρυνθείτε (κι εσύ κι αυτός) από εκεί μέσα .
      Ωστόσο , αν μέσα σε όλη αυτή την ταλαιπωρία , καταφέρνει η «ματιά» σου να ξεχωρίσει , το γεγονός ότι υπάρχουν μέσα στην Δημόσια Ιατρική επιστήμονες που δίνουν την ζωή τους στο καθήκον παρα τις αντίξοες συνθήκες , ε, τότε , μάλλον κάτι «έπιασε» όλη η προσπάθεια μιας ζωής …

       
  6. faros

    Ιουλίου 6 , 2011 at 22:40

    Τελικά ήταν … γυναίκα ;;;;;;;;;;;
    Αύριο φεύγω για το … γνωστό ταξιδάκι διακοπών μου …
    Θα έχω κάτι να διηγούμαι στο πλοίο !
    Και, είμαι σίγουρος, ότι θα αρέσει σε όλους !

    Γεια χαρά σου !

    υ.γ.: στο «κάτι», σκέψου ό,τι θες … μέσα θα είσαι !

     
    • silia

      Ιουλίου 8 , 2011 at 20:44

      @ faros
      Πω πω !… φοβερά κολακευτικό σχόλιο ! Μου έφτιαξες το κέφι …
      Μου τα χαλάς βέβαια λίγο , που πάλι φεύγεις για το «νησί» , και ΔΕΝ με παίρνεις μαζί σου , αλλά χαλάλι σου , αφού θα διηγείσαι τις ιστορίες μου στο καράβι της … φυγής σου … Να μοιράσεις και … φωτογραφίες μου … Ολόσωμες με μαγιώ … Μην μου πεις πως ΔΕΝ ΕΧΕΙΣ , γιατί θα χαλαστώ κι άλλο .
      Φιλί καλοκαιρινό .
      .
      ΥΓ. Και βέβαια γυναίκα ήταν … Άκουσε εσύ ποτέ την έκφραση «ο … χελώνος» ;

       
  7. erimos

    Ιουλίου 6 , 2011 at 23:41

    Επιτέλους… θαρρώ πως τώρα είσαι καλά… πολύ όμορφη ιστορία,και… καλά
    έκανες και την ερωτεύτηκες την κυρία ,,, δεν ξέρω πως γίνεται,όμως έχω την αίσθηση ότι πολλά από τα ελεύθερα ζώα,όταν βρίσκονται σε κίνδυνο, καταλαβαίνουν από που θα πάρουν βοήθεια,και…η αγαπητικιά σου το κατάλαβε.
    Νάσαι πάντα καλά Άννα μας, καλό ξημέρωμα και…
    χαμογέλα.
    φιλί

     
    • silia

      Ιουλίου 9 , 2011 at 00:36

      @ erimos
      Καλά (τελείως) ούτε είμαι , αλλά ούτε και θα ξαναείμαι ποτέ (φαντάζομαι) .
      Όμως νοιώθω πολύ καλά , όταν επικοινωνώ με τους φίλους του Διαδικτύου και νοιώθω ότι με νοιάζονται και εύχονται για μένα …
      Φιλί κι από εμένα .

       
  8. faros

    Ιουλίου 8 , 2011 at 22:36

    Όχι, δεν άκουσα …
    Λες να μην … υπάρχει χελώνος ;;;;;; 😆
    Και … πως … χμμ … πως … πολλαπλασιάζονται ;;;;;; 😀
    Γεια χαρά … Χαιρετισμούς … φτιάχνει χαλβά !!!
    (ναι ΤΕΤΟΙΑ ώρα)

     
    • silia

      Ιουλίου 13 , 2011 at 17:31

      @ faros
      Μωρέ υπάρχει χελώνος … δεν το συζητώ .
      Εντάξει … δεν ήθελες να γράψεις «πολλαπλασιάζονται» … άλλο ήθελες να γράψεις …
      .
      .
      Λοιπόν , πολύ την τυραννάς τη σύζυγο σου . Αν … ΤΕΤΟΙΑ ώρα , την βάζεις να σου φτιάξει χαλβά , μια άλλη ώρα , πιο «δύσκολη» , τί θα την βάλεις να σου φτιάξει ;… Ούτε να το σκεφτώ , δεν θέλω …
      Άντε , ας πιάσουμε λίγο την πλάκα , γιατί πολλή μαυρίλα έπεσε .
      Καλά μπάνια … Άσε που θα … παχύνεις με τους διάφορους χαλβάδες , και θα είσαι χάλια στην πλαζ …

       
  9. Velvet

    Ιουλίου 9 , 2011 at 08:46

    Και τι κακο ειναι να ερωτευτεις μια γυναικα
    Μηπως οι καρδιες μας
    δεν χτυπανε το ιδιο
    μεσα απο το στηθος μας

    Καλο καλοκαιρι Σηλια

     
    • silia

      Ιουλίου 13 , 2011 at 17:34

      @ Velvet
      Είπα εγώ πως είναι κακό ;
      Ο Έρωτας είναι σαν τους Αγγέλους … Φτερωτός και … άφυλος .
      .
      Καλό καλοκαίρι και σε σένα βελούδινε φίλε μου .

       
  10. Θεία Λένα

    Ιουλίου 9 , 2011 at 22:59

    Τα ζώα καταλαβαίνουν τα πάντα, με ένα βλέμμα μας περνάνε τα μηνύματα που θέλουν να μας πούν για τα αισθήματά τους, τη λύπη, την οργή και το πόνο τους. Τυχερή που βοήθησες τη χελώνα να επιστρέψει στις γειτονιές της.

     
    • silia

      Ιουλίου 13 , 2011 at 17:47

      @ Θεία Λένα
      Κάποτε πίστευα πως τα ζώα , δεν έχουν συναισθήματα , αλλά οι διάφορες αντιδράσεις τους οφείλονται στην … Μνήμη …
      Όσο περνάει ο καιρός μου , πάνω σ’ αυτόν το πλανήτη και μέσα σ’ αυτή την ζωή , … αναιρώ .
      Το βλέμμα δεν είναι μόνο ο καθρέφτης της δικής μας ψυχής , αλλά και της δικής τους .

       
  11. erimos

    Ιουλίου 9 , 2011 at 23:47

    Όταν πας για καλοκαιρινές διακοπές,αν πας σε κάποιο από τα νησιά μας,
    εύχομαι να συναντήσεις μία.
    καλό ξημέρωμα, και…χαμογέλα.

     
    • silia

      Ιουλίου 17 , 2011 at 01:00

      @ erimos
      Όμορφη ευχή … Μακάρι .

       
  12. Lilith

    Ιουλίου 12 , 2011 at 21:18

    Πράγματι, πιασάρικος ο τίτλος!
    Μήπως πρέπει να σκεφτείς μια late career σε lifestyle περιοδικό; 😆
    Κάνατε μια πολύ καλή πράξη και να είσαι σίγουρη ότι την ‘πληρωθήκατε’.

    Φιλιά πολλά!!!

     
    • silia

      Ιουλίου 17 , 2011 at 01:01

      @ Lilith
      Πράγματι … Ήταν υπέροχο το … «φακελάκι» μας .
      Λοιπόν , τώρα μου θύμησες την ιστορία , του πως πήρα το … μοναδικό φακελάκι στην 37χρονη καριέρα μου …
      Είναι μια πραγματικά πολύ όμορφη ιστορία , που μόλις καταφέρω να την γράψω , (γιατί η υγεία μου πια , δεν μου επιτρέπει να κάθομαι πολλή ώρα μπρος στο πληκτρολόγιο) , θα σου την αφιερώσω κιόλας , μιας και μου την θύμησες .
      Φιλί .

       
  13. Nοσφερατος

    Ιουλίου 13 , 2011 at 13:18

    κι εγω (σ) ερωτευτηκα μεσα απο τις τρελοιστοριες σου 😉

     
    • silia

      Ιουλίου 17 , 2011 at 01:02

      @ Nοσφερατος
      Αχ , ευαίσθητο , ερωτεύσιμο βαμπίρ μου !
      Τι λόγος !…
      Να προμηθευτώ … σκόρδα ; … σταυρούς ;… όστιες ;… φως πρωινό ;… ξύλινα παλούκια ;…
      … Ή απλά να παραδώσω τον … αλαβάστρινο (λέμε τώρα) λαιμό μου στην γοητεία των «δοντιών» σου ;…

       
  14. mr e.

    Ιουλίου 13 , 2011 at 14:44

    Τί «ψυχούλα» είσαι τέλος πάντων βρε Αννα. Και τι ταλέντο αυτή την ψυχούλα να την βγάζεις στην πέννα σου….
    Συγκινήθηκα ! Αλήθεια σου λέω ! Θυμήθηκα τα μάτια της… Ζιζελ… και δάκρυσα…
    Φιλιά

     
    • silia

      Ιουλίου 17 , 2011 at 00:56

      @ mr e.
      Η συγκίνηση , όταν είναι υγιής , είναι δημιουργική .
      Χαίρομαι λοιπόν , που σου την προκάλεσα .

       
  15. faros

    Ιουλίου 15 , 2011 at 17:38

    Αν και … καθιστή, ορθά μιλάς ! 😀
    Ξαναρχίζω … δίαιτα !!! 😆

     
    • silia

      Ιουλίου 17 , 2011 at 01:00

      @ faros
      Είτε καθιστή είμαι , είτε όρθια , είτε ξαπλωμένη (ανάσκελα , μπρούμητα… για ηλιοθεραπεία μιλάω βρε … πού πήγε το μυαλό σου) , είτε σε … κατακόρυφο αναστροφή . ΠΑΝΤΑ ορθά μιλάω …
      Παράτα την την δίαιτα . Θα γίνεις πολύ στυλάκι και θα έχεις πρόβλημα με τις ορδές των θαυμαστριών σου .

       
  16. erimos

    Ιουλίου 17 , 2011 at 00:02

    περνούσα, κι΄ είπα να πω μια καληνύχτα και ένα γλυκό ξημέρωμα.
    …και χαμογέλα.
    φιλί

     
    • silia

      Ιουλίου 17 , 2011 at 01:04

      @ erimos
      Φοβερά γλυκό σχόλιο …
      Μου έκανε τόσο καλό …

       
  17. ΝΟΣΦΕΡΑΤΟΣ

    Ιουλίου 18 , 2011 at 17:20

    τον λαιμο.. τον λαιμό
    ανκαι η αληθεια ειναι οτι δεν μουμειναν και πολλά (δοντια ) ακεραια.. ;(

     
    • silia

      Ιουλίου 18 , 2011 at 21:31

      @ ΝΟΣΦΕΡΑΤΟΣ
      Γιατί … μήπως εμένα μου έμεινε … αλαβάστρινος λαιμός ?…
      .
      .
      Αχ , τι τραβάτε κι εσείς οι … παραδοσιακοί βρυκόλακες …

       

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: