RSS

ΚΑΤΕΥΟΔΙΟ

28 Αυγ.
Ήταν Μάης του 1985 … στα τελευταία του (ο Μάης) , όταν ήρθες να μας «δεις» , στην μικρή επαρχιακή μας πόλη του Βορρά , όπου ζούσα τα τελευταία χρόνια . Ήρθες να μας «δεις» , στα πλαίσια της προεκλογικής εκστρατείας των εκλογών του Ιουνίου του ’85 .
Είπα να έρθω να σε ακούσω . Με γοήτευε πάντα ο Λόγος σου .  Χειμαρρώδης , γλαφυρός , αριστοτεχνικός , προσηνής , αποφθεγματικός , αναλυτικός και συνθετικός συνάμα ,… Πολύτιμος … Είπα να έρθω να σε ακούσω , για ακόμα έναν λόγο . Σε … λάτρευα . Ήσουν το ίνδαλμά μου , το πρότυπο μου , κάτι σαν είδωλο . Με ενέπνεες , με οδηγούσες , με γέμιζες ιδέες και ιδανικά , ήσουν για μένα δάσκαλος , κήρυκας , διαφωτιστής , φορέας ιδεών , παράδειγμα …
Είπα να πάρω και το … μωρό (τον μικρό μου γιο) μαζί μου . Ο καιρός ήταν καλός και θα διασκέδαζε με μια βόλτα στην πλατεία .
Το … μωρό … Με ανησυχούσε ο μικρός , που στον ενάμισυ χρόνο της ζωής του (ήταν περίπου 18 μηνών τότε) , δεν περπατούσε ακόμα . Τι σε γιατρούς το έτρεξα , τι γρίνιαξα , τι άγρυπνες νύχτες από αγωνία μην έχει τίποτα κακό , έζησα … Όλοι μου έλεγαν , πως δεν έχει τίποτα , απλά είναι λίγο … «τεμπέλης» και πολύ δισταχτικός , και πως θα έρθει η ώρα , που θα το αποφασίσει και θα τα καταφέρει να περπατήσει μόνος του …
Τον έβαλα λοιπόν στο καροτσάκι του , τον ασφάλισα πρόχειρα με τις ζώνες και κατηφορήσαμε για την πλατεία , όπου θα μιλούσες …. Όχι , δεν ήταν κατάμεστη η πλατεία . Στα μέρη αυτά , τότε , δεν ήσουν ιδιαίτερα γνωστός , αλλά εντάξει … είχε τον κόσμο της . Δεν στάθηκα μπροστά – μπροστά , γιατί είχα αργήσει λίγο …
Είπα να έρθω να σε ακούσω , αλλά και να σε δω , γιατί ποτέ δεν είχε τύχει να σε δω δια ζώσης , αλλά … δεν τα κατάφερα γιατί απλός , σεμνός , ένα με τους ανθρώπους της πλατείας , δεν χρησιμοποίησες κάποιο μπαλκόνι , ή κάποιο βάθρο , αλλά στάθηκες εκεί … απέναντι από τους ανθρώπους που ήρθαν να σε ακούσουν , ένας προς έναν , κοιτάζοντας τους στα μάτια , χωρίς δισταγμό , χωρίς αιδώ , χωρίς φόβο ή ντροπή , κάτι που θαρρώ , πως δεν ξαναείδα στη ζωή μου …
Και «ήρθε» ο Λόγος σου και «χάιδεψε τον Νου μου … Και ξεχάστηκα , και παρασύρθηκα , και αφαιρέθηκα , και «ταξίδεψα» και ούτε που κατάλαβα πως και πόση ώρα πέρασε , μα όταν σε κάποια στιγμή έρριξα το βλέμμα μου στο καροτσάκι μπροστά μου , το μωρό … δεν ήταν εκεί …
Απότομη κλιμάκωση του φόβου , από το απλό σκιάξιμο , μέχρι τον απόλυτο πανικό … Τι έγινε ;… Κάποιος είχε κλέψει το μωρό μου ;… Και πως δεν το είχα πάρει είδηση ;… Στον απόλυτο πανικό επάνω , στρογγυλοκάθησε και η απόλυτη ενοχή … Στριφογύρισα γύρω από τον εαυτό μου κανα δυό φορές και  «σάρωσα» τον γύρω χώρο και τα πρόσωπα αυτών που στεκόντουσαν πίσω μου … Τίποτα … Αδιαφορία και το μωρό μου … πουθενά . Στιγμές μόνο , λίγο πριν μου φύγει η «παγωμάρα» και αρχίσω τις υστερίες , πρόσεξα κάποιον χαμογελαστό μεσήλικα πίσω μου , που μου μου έδειχνε με το δάχτυλο … προς το μέρος σου … Ξαναγύρισα μπροστά και σπρώχνοντας και παραμερίζοντας τους ανθρώπους γύρω μου , έφτασα στο κενό των δυο-τριών μέτρων , που σε χώριζε από το ακροατήριο σου …
Τότε τον είδα τον μικρό μου , να προχωράει (σχεδόν να τρέχει) με μικρά ασταθή βήματα προς το μέρος σου . Φτάνοντάς σε , αρπάχτηκε από το παντελόνι σου , αιωρήθηκε ελαφρά , χάνοντας πια την ισορροπία του και λίγο πριν σωριαστεί κάτω , έσκυψες και … βρέθηκε στην αγκαλιά σου …
– Ποιανής … αφηρημένης μάνας , είναι αυτός ο … ΚουΚουές  Εσωτερικού ;…
Με είχες δει … Με κοίταζες και μου χαμογελούσες … 
– Δικός μου [μουρμούρισα , την ώρα που τον απίθωνες στην αγκαλιά μου] . Συγγνώμη … Αφαιρέθηκα … Έχασα την προσοχή μου … Παρασύρθηκα από τα λόγια σας … και δεν κατάλαβα για πότε έλυσε την ζώνη , σηκώθηκε , έφυγε και ήρθε ως εδώ … Άλλωστε , δεν περπατάει ακόμα … Δεν περπατούσε , ως τώρα ήθελα να πω … Ξεμυαλίστηκα …
Θαρρώ ότι … κοκκίνησες … Αλλά δεν είμαι σίγουρη … Μπορεί και να μου φάνηκε …
.
.
.
Καλή σου ώρα για εκεί , όπου ξεκίνησες να πας σήμερα το πρωί Λεωνίδα …
Καλή «θητεία» στις στρατιές των Αγγέλων , όπου «κατατάχτηκες» .
 

Ετικέτες: ,

28 responses to “ΚΑΤΕΥΟΔΙΟ

  1. Tzoutzi Mantzourani

    Αύγουστος 28 , 2011 at 17:56

    Καλό σου ταξίδι Λεωνίδα Κύρκο…
    Ισως να ήσουν και ο τελευταιος από τους «ευγενείς» της πολιτικής. οταν η λέη είχε ακόμα νόημα και αξιοπρέπεια…

     
    • silia

      Αύγουστος 28 , 2011 at 23:01

      @ Tzoutzi Mantzourani
      Καλό του ταξίδι . Η ανάμνηση του (από εμάς) , ας γίνει φως στον «δρόμο» του .

       
  2. Τσαλαπετεινός

    Αύγουστος 28 , 2011 at 18:01

    Ωραίος αποχαιρετισμός
    με τόσο τρυφερή ανάμνηση.

     
    • silia

      Αύγουστος 28 , 2011 at 22:58

      @ Τσαλαπετεινός
      Παρελθόν , δεν είναι ό,τι έζησες , αλλά ό,τι … θυμάσαι .
      .
      .
      Τρυφερό … σχόλιο .

       
  3. indictos

    Αύγουστος 28 , 2011 at 22:46

    (ως συνήθως με αφήνεις άφωνο και συγκινημένο)

     
  4. silia

    Αύγουστος 28 , 2011 at 23:00

    @ indictos
    Η συγκίνηση είναι (εν πολλοίς) ένα υγιές συναίσθημα και πολύ χαίρομαι αν σου το προκάλεσα .

     
  5. erimos

    Αύγουστος 28 , 2011 at 23:53

    ασφαλώς το παλληκάρι σου είναι άντρας τώρα, και θαρρώ πως θάχει βρει για τα καλά την περπατησιά του, η αριστερά όμως, παρά και τις προσπάθειες του Λεωνίδα, πάει ακόμα με τα τέσσερα… και αναρωτιέται σαν
    την Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων…που οδηγεί αυτός ο δρόμος;;
    η αριστερά που θέλει να πάει;;;
    απάντηση…εντός και επί τα αυτά…
    καλό κατευόδιο για το Λεωνίδα και νάναι ελαφρύ το χώμα του.
    καλό ξημέρωμα, και… χαμογέλα.

    υ.γ. συχώρα με αν υπερέβην τα εσκαμμένα

     
    • silia

      Σεπτεμβρίου 2 , 2011 at 16:36

      @ erimos
      Σε … συγχωρώ , μετά από ένα τόσο γλυκό σχόλιο .
      Αναρωτιέμαι κι εγώ καμιά φορά , πάνω σ’ αυτό το θέμα . Αναρωτιέμαι και … πληγώνομαι ακόμα πιο πολύ .
      Καλό σου βράδυ .
      .
      .
      Κάτι ακόμα , πάνω στην «συγγνώμη» που ζητάς :
      Δεν με ενοχλεί (τόσο πολύ) η πολιτικολογία , αλλά οι «κραυγές» και τα συνθήματα . Μέσα σ’ αυτόν τον χώρο (αλλά και μέσα στους περισσότερους «χώρους» της ζωής μου) θέλω να κυριαρχεί η πραότητα . Όχι το «Δεν βλέπω , δεν ακούω άρα δεν υπάρχει»… (Όχι , όχι … δεν εθελοτυφλώ) , αλλά η πραότητα και ίσως- ίσως η ομορφιά του ήπιου Λόγου .

       
  6. monahikoslikos +

    Αύγουστος 29 , 2011 at 08:18

    Κυρία μου είστε εκπληκτική και δεν έχει καμιά σημασία αν τα πράγματα εξελίχτηκαν όπως τα περιγράφετε, σημασία έχει ότι με συγκινήσατε κάτι που δεν συνέβη όταν έμαθα το θάνατο του Λεωνίδα με τον οποίο σε πολύ δύσκολες εποχές έτυχε να συμπορευτώ.
    Πράγματι ο Λεωνίδας ήταν όπως τον περιγράφετε και ποτέ δεν έχασε το χιούμορ του, ακόμα και σαν δεσμώτης του καθεστώτος της Δικτατορίας, άσχετο αν εγώ ποτέ δεν τον «πήγα» μιας και διαφωνούσαμε σε πλείστα όσα σημεία.
    Σ΄ευχαριστώ για την ανάρτηση κι ας είναι ελαφρύ το χώμα που θα τον σκεπάσει.

     
    • silia

      Σεπτεμβρίου 2 , 2011 at 16:46

      @ monahikoslikos
      Αγαπημένε μου «Λύκε» , η ιστορία αυτή , είναι πέρα για πέρα αληθινή . Ήθελα από πολύ καιρό να την γράψω , αλλά φοβόμουν , μήπως εκληφθεί από τους φίλους μου -αναγνώστες αυτού του ιστολογίου , σαν αφορμή για πολιτικολογία και «παρασυρθώ» σε κάτι που δεν μου πολυαρέσει . Ο θάνατος του Λεωνίδα Κύρκου , με έβγαλε από αυτούς τους δισταγμούς και βρήκα την ευκαιρία για ένα αφιέρωμα-επικήδειο . Άλλωστε η κεντρική ιδέα αυτού του ιστολογίου , είναι η αφήγηση ιστοριών .
      Σ’ ευχαριστώ εγώ πολύ-πολύ για τα όμορφα λόγια σου .

       
  7. DaisyCrazy

    Αύγουστος 29 , 2011 at 09:07

    Απίστευτα συγκινητική ιστορία. Αραγε τι διεργασίες έγιναν στο μυαλουδάκι του 18μηνου γιου σου που τον τράβηξαν σαν μαγνήτη κοντά στο Λεωνίδα Κύρκο; Θα μαγεύτηκε το παιδί και δεν άντεχε να κάθεται άλλο! 🙂
    Ο Θεός ν’αναπαύσει τη ψυχή του!

     
    • silia

      Σεπτεμβρίου 3 , 2011 at 10:28

      @ DaisyCrazy
      Μπα … Πιστεύω πως απλά είχε έρθει η ώρα του για να περπατήσει .
      Η συγκυρία , όμως (το να περπατήσει – και μάλιστα μόνος του – και να πορευτεί τυχαία προς κάποιον που αγαπούσα και θαύμαζα) … είναι εντυπωσιακή .
      Ναι , Daisy μου … Ο Θεός ν’αναπαύσει τη ψυχή του .

       
  8. virginia rixter

    Αύγουστος 29 , 2011 at 12:47

    μπορει να διαφωνω πολιτικα μαζι του αλλα η ιστορια του οπου στην θεση του θα μπορουσε να ειναι ο καθε ενας αγωνιστης ειναι γραμμενη αψογα.
    Οι πολιτικες διαφωνιες μενουν αλλα το σωστο να λεγεται.

     
    • silia

      Σεπτεμβρίου 4 , 2011 at 23:48

      @ virginia rixter
      Συμφωνώ μ’ αυτό που λες για τις πολιτικές διαφωνίες .
      Καλώς ήρθες στο … «σπίτι» μου .

       
  9. Soduck

    Αύγουστος 30 , 2011 at 10:57

    ¨ Όταν διαβάζω κάτι σαν αυτό, πέρα από τη συγκίνηση για αυτό καθαυτό το γεγονός αλλά και τον τρόπο που το αποτυπώσατε, χαίρομαι που δεν είμαι μόνη να νιώθω τυχερή που αξιώθηκα να είμαι στις γενιές που άκουσαν, έμαθαν, ονειρεύτηκαν, διαφώνησαν ακόμα-ακόμα, αλλά «συνάντησαν» πολιτικούς σαν τον Λεωνίδα Κύρκο για να μπορούν να ξέρουν πως είναι να μπορεί ένας πολιτικός να σε κάνει να νιώθεις καθαρός και έντιμος πολίτης. Πως είναι ένας πολιτικός με καθαρό και έντιμο βλέμμα.

    (αναρωτιέμαι… αν τα πρώτα του βήματα – που τον οδήγησαν ερήμην του μπροστά στον Κύρκο – μπορεί να επηρέασαν τα επόμενα… τα επιλεγμένα βήματα; Απλώς αναρωτιέμαι, συγχωρήστε μου την αδιακρισία 🙂 )

     
    • silia

      Σεπτεμβρίου 4 , 2011 at 23:52

      @ Soduck
      Είμαστε αρκετοί (πολλοί) οι «τυχεροί’ , που αξιώθηκαν κάτι τέτοιο .
      ——————————-
      Όσο για τα «επιλεγμένα του βήματα» , πιστεύω πως … ναι … Επιρρεάστηκαν από εκείνα τα πρώτα .

       
  10. Velvet

    Αύγουστος 31 , 2011 at 23:49

    Ομορφος ο τροπος να τον θυμηθεις
    και να το χαιρετησεις
    Καλο του ταξιδι

     
    • silia

      Σεπτεμβρίου 4 , 2011 at 23:52

      @ Velvet
      Όμορφος ο τρόπος να … μου το πεις .
      Σ’ ευχαριστώ .

       
  11. newagemama

    Σεπτεμβρίου 2 , 2011 at 07:49

    Ti όμορφη ιστορία…Και τι ωραία ανάμνηση για τα πρώτα βήματα του γιόκα σου. Καλό ταξίδι στον Λεωνίδα Κύρκο…

     
    • silia

      Σεπτεμβρίου 4 , 2011 at 23:54

      @newagemama
      Καλό του ταξίδι , νεαρή μαμά … Καλό του ταξίδι .
      Μπορώ ποτέ να ξεχάσω τα … πρώτα του βήματα … «Ντύθηκαν» με έναν μύθο .

       
  12. silentcrossing

    Σεπτεμβρίου 2 , 2011 at 10:26

    Δεν μπορώ να μην το πω: ο γιόκας σου μεγάλωσε και βρήκε το βήμα του γιατί βρέθηκε στο δρόμο του ένας κυρ-Λεωνίδας, η αριστερά μας όμως ψάχνει ακόμα μπατζάκι να πιαστεί…Υπέροχο το κείμενο σου υπέροχη κυρία μου!

     
    • silia

      Σεπτεμβρίου 4 , 2011 at 23:58

      @ silentcrossing
      Πιστεύω πως απλά είχε έρθει η ώρα για να βρει το βήμα του … όπως ΟΛΟΙ άλλωστε …. Κάποτε έρχεται απλά η ώρα για να βρούμε το βήμα και τα ερείσματά μας .
      Υπέροχο το σχόλιο σου , καλέ μου φίλε .

       
  13. Liakada

    Σεπτεμβρίου 7 , 2011 at 22:42

    Kουκουες εσωτερικου ο μικρος λοιπον απο κουνια! 😉 p
    Oμορφο κατευοδοιο.. Πολυ τρυφερο …
    ακαρι να υπαρξουν ανθρωποι, φιλοι, γνωστοι να μας αποχαιρετισουν και μας με τοση αγαπη …
    Οχι δεν ειμαι πεσιμιστρια.. Ρεαλιστρια ειμαι !
    Σε φιλω κι ας μου θυμωσες με τη σκεψη μου! Ξεχασα να σου διεκρινισω πως αυτο θα αργησει πολυυυυυυυυυυυυ να γινει! χαχαχ

     
    • silia

      Σεπτεμβρίου 19 , 2011 at 12:30

      @ Liakada
      Καθόλου δεν σου θύμωσα . Δεν έχω ψευδαισθήσεις . Ξέρω πολύ καλά , πως το … πιο πολύ , έχει περάσει .
      Φιλιά .

       
  14. erimos

    Σεπτεμβρίου 10 , 2011 at 15:02

    Ας μου επιτραπεί αντί για σχόλιο στην απάντησή σου στο σχόλιό μου,
    να παραθέσω ένα ποίημα του Κώστα Βάρναλη με τίτλο «Βάστα Καρδιά»
    από τον ομότιτλο δίσκο, σε μουσική του Σπύρου Σαμοϊλη με τους Πέτρο
    Πανδή και Ελένη Βιτάλη.

    Βάστα Καρδιά
    Να με ξεριζώσεις χάρε, σ’ αντιστέκομαι σαν δρυ,
    όση φόρα θέλεις πάρε, να με πάρει δεν μπορεί.

    Να με ξεριζώσεις, όχι, δεν το θέλω και βαστώ,
    όσο η καρδιά μου το ’χει, το κουράγιο της σωστό.

    Στ’ αγιασμένο τούτο χώμα, που ’πιεν αίμα ποταμό
    μας κρατάει το χρέος ακόμα, για το μέγα λυτρωμό.

    Δεν το θέλω άλλοι να φτάσουν, δίχως μου, στην κορυφή,
    στ’ άκρον ύψος να γιορτάσουν οι γενναίοι μου σύντροφοι.

    Θα γιορτάσουμε σαν ένας τη μεγάλη Ανατολή,
    κάθε τόπου, κάθε γέννας, κάθε γλώσσας οι καλοί.

    Να με ξεριζώσεις τώρα μην σε τρώει αποθυμιά,
    όλη η γη είναι μια χώρα, ένα δρυ και ρίζα μια.

    Κώστας Βάρναλης

     
  15. silia

    Σεπτεμβρίου 19 , 2011 at 16:10

    @ erimos
    Όμορφο … Πολύ όμορφο .
    Ευχαριστώ .

     
  16. μήτσος

    Αύγουστος 28 , 2012 at 21:40

    Δεν ήμουν μαζί σας πολιτικά τότε … ίσως τώρα να ήταν διαφορετικά. Αλλά πάντα σας σεβόμουν και σας σέβομαι. Αιωνία σου η μνήμη! Μακάρι ο τόπος να είχε πολιτικούς σαν εσάς!

     
  17. Γς

    Αύγουστος 28 , 2013 at 01:41

     

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: