RSS

ΜΙΑ … ΑΛΛΙΩΤΙΚΗ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ …

30 Απρ.
Θα σας μιλήσω για μια Πρωτομαγιά , μέρες που είναι , παράξενη , πικρή , νοτισμένη, χωρίς γλέντια στην εξοχή , χωρίς τραγούδια , χωρίς … απεργία , χωρίς αγώνες , χωρίς στεφ… Όχι … εδώ που τα λέμε , στεφάνια υπήρχαν … Όχι πολλά , αλλά … υπήρχαν .
Την Πρωτομαγιά του 1982 … Τριάντα χρόνια πίσω …
Αλλά , ας τα πάρω απ’ την αρχή κι ας σας βάλω στο πνεύμα των ημερών και των εποχών εκείνων με μια όσο γίνεται πιο λιγόλογη εισαγωγή . 
————————————————————————
Την Άνοιξη του 1981 , μετακομίσαμε οικογενειακά (εγώ , ο σύζυγός μου , ο 3χρονος τότε γιος μου , και οι δυο μου γονείς που ζούσαν μαζί μας) , από την Θεσσαλονίκη , όπου ζούσαμε τα τελευταία χρόνια , σε μια μικρή επαρχιακή πόλη του Βορρά (όπου βρισκόμαστε ακόμα) . Μέχρι τότε , δουλεύαμε (ο καθένας στην ειδικότητα του)  σε Δημόσια Νοσοκομεία της Θεσσαλονίκης , με πολύ καλές προοπτικές για Πανεπιστημιακή καριέρα εγώ (μου ζητούσαν σαν … τρελοί να μείνω στο Πανεπιστήμιο) και για μεικτό (ελεύθερο + νοσοκομειακό) επάγγελμα καριέρας (τότε , προ ΕΣΥ , επιτρεπόταν η μεικτή απασχόληση) ο χειρουργός σύζυγός μου .
Ο σκοπός αυτής της μετακόμισης , ήταν το … νεανικό μας όνειρο , να μεταφέρουμε και να προσφέρουμε τις καλές μας (έτσι πιστεύαμε) ιατρικές γνώσεις στην επαρχία , που διψούσε για καλή Ιατρική και προπαντός για ειδικευμένους σύγχρονους (με τα τότε δεδομένα) γιατρούς . 
Έτσι την Άνοιξη του ’81 , άρχισα να δουλεύω στο μικρό επαρχιώτικο Νοσοκομείο που είχαμε διαλέξει , σαν ο … μοναδικός (δημόσιος) Αναισθησιολόγος σε μια περιοχή πάνω από 100.000 (τότε) κατοίκους … Κάποιοι ιδιώτες συνάδελφοι , όχι μόνον δεν με βοήθησαν να «μοιραστεί» λίγο αυτό το βάρος , αλλά αντίθετα μου έκαναν και πόλεμο φθοράς , γιατί παίρνοντας την θέση αυτή και αρνούμενη να χρηματιστώ με οποιονδήποτε τρόπο , τους κόπηκε η … «τροφοδοσία» από το μεγάλο «βυζί» του κρατικού Νοσοκομείου , που ως τότε , λυμαίνονταν σαν ιδιώτες … 
Έτσι έφτασα να εργάζομαι … 365 ημέρες τον χρόνο , χωρίς έξτρα αμοιβή (δεν υπήρχε το καθεστώς των εφημεριών τότε ακόμα και ο μισθός μου ήταν 42.000 δρχ) , χωρίς ρεπό , χωρίς κανονικές άδειες , χωρίς … άδεια τοκετού (και μόνο 10 ημέρες άδεια λοχείας) , χωρίς Σαββατοκύριακα , Χριστούγεννα , Πάσχα , Εθνικές γιορτές , αργίες … Χωρίς μεσημέρια , βράδια , ξημερώματα … Χωρίς διακοπές , χωρίς εκδρομές , ταξίδια , «δικές μου ώρες» … Χωρίς Πρωτομαγιές …
Και για τους … αμύητους , θα προσθέσω πως η ειδικότητα της Αναισθησιολογίας , έχει πολλά , πάρα πολλά έκτακτα-επείγοντα περιστατικά , ίσως περισσότερα από κάθε άλλη χειρουργική ειδικότητα και ακόμη , είναι μια ειδικότητα … ανάδελφος , (που έλεγε και ο Πρόεδρος με τα … πατομπούκαλα),δηλαδή κανένας συνάδελφος οποιασδήποτε ειδικότητας , δεν μπορεί να αναλάβει για λίγο το περιστατικό του Αναισθησιολόγου , μέχρι να προσέλθεις στο χειρουργείο . Γι αυτό πρέπει να είσαι πάντα , έγκαιρα … εκεί …
……………………………
«Λιγόλογη» , είπα πως θα είναι η … εισαγωγή μου ?…
Ε , ξεχάστε το … Χρόνια τώρα που με διαβάζετε , πιστεύω πως το έχετε αντιληφθεί ότι … είμαι φλύαρη …
————————————————-
Ένα χρόνο μετά την μετακόμιση μας , την Άνοιξη του 1982 , και συγκεκριμένα στις 30 του Απρίλη , ο μπαμπάς μου , βαρέθηκε να μας … ταλαιπωρεί (έπασχε από Alzheimer τα τελευταία χρόνια) και αποφάσισε να «ταξιδέψει» με την Αχερόντια βαρκούλα , για τον Άλλο Κόσμο …
Έτσι , ανήμερα την Πρωτομαγιά του 1982 , … είχαμε κηδεία … 
……………………………
.
«Θρηνῶ καὶ ὀδύρομαι, ὅταν ἐννοήσω τὸν θάνατον , καὶ ἴδω ἐν τοῖς τάφοις κειμένην τὴν κατ’εἰκόνα Θεοῦ, πλασθεῖσαν ἡμῖν ὡραιότητα, ἄμορφον, ἄδοξον, μὴ ἔχουσαν εἶδος. Ὢ τοῦ θαύματος! Τὶ τὸ περὶ ἡμᾶς τοῦτο γέγονε μυστήριον; Πῶς παρεδόθημεν τῇ φθορᾷ , καὶ συνεζεύχθημεν τῷ θανάτῳ ;»
– Μην κλάψεις … (μου έσφιξε η μάνα μου το χέρι) . Δεν θα ήθελε με τίποτα να μας δει να κλαίμε  … Ιδίως εσένα …
……………………………
Η Νεκρώσιμη Ακολουθία ,  εψάλλη ολόκληρη στους … Ασφοδελούς λειμώνες (κοιμητήριο) της μικρής μας πόλης .
Ήταν μια μέρα βροχερή , αλλά ζεστή . Φυσούσε και ένας δυνατός Νοτιάς που «ανακάταυε» τον καιρό και μια άφηνε λίγο ήλιο να περάσει μέσα από την μαυρίλα , και άλλοτε σκοτείνιαζε τα πάντα  και  «γονάτιζε» την Ανοιξιάτικη άγρια πρασινάδα και τις «αυθάδεις» παπαρούνες ολόγυρα …
Εκεί πάνω στην προσπάθεια μου να μην κλάψω με το «Θρηνῶ καὶ ὀδύρομαι, ὅταν ἐννοήσω τὸν θάνατον…» , είδα το … περιπολικό της Αστυνομίας , ένα ετοιμόρροπο τζιπάκι , να μπαίνει με φόρα μέσα στον χώρο του νεκροταφείου  , πετώντας δεξιά κι αριστερά λάσπες , χαλίκια και … τρομαγμένα βατράχια .
Κατέβηκαν τρεις μπάτσοι, που προχωρούσαν κολλημένοι θαρρείς ο ένας πάνω στον άλλον , σε μια προσπάθεια να αντλήσουν θάρρος για να ξεφουρνίσουν αυτό που ήταν η … αποστολή τους , και μας πλησίασαν … 
Ο παπάς έκοψε το ψάλσιμο απότομα και ο αρχι…τελετάρχης του γραφείου κηδειών μουρμούρισε ένα «όχι ρε γ@… και άλλη καθυστέρηση» μέσα από τα δόντια του .
– Ποια είναι η κυρία Άννα ….. ? Χωρίς να απαντήσει κανείς , αλλά επειδή όλοι με κοίταξαν με ένταση , ο επικεφαλής απευθύνθηκε σε μένα :
– Γιατρέ , σας γυρεύουν επειγόντως στο Νοσοκομείο … Έχουνε , λέει , μια βαριά αιμορραγία και πρέπει να μπείτε επειγόντως στο χειρουργείο … Επειγόντως μας είπαν να … σας πούμε … και να σας … πάμε …
– Τελειώνουμε σε λίγο (αυθαδίασε ο παπάς) … θα τα πω και λίγο πιο γρήγορα …
– Επειγόντως μας είπαν !… (η φωνή του μπάτσου ακούστηκε σχεδόν υστερική και σαν … «σπασμένη» από λυγμό , αλλά αυτό το τελευταίο , ίσως και να μου φάνηκε) . 
– Πήγαινε … (ο σύζυγός μου , με έσπρωξε απαλά προς το μέρος των αστυνομικών) Ο θάνατος είναι το … «Τίποτε μετά» … Τά’χουμε πει τόσες φορές αυτά … Πήγαινε … Ούτε που θα τον νοιάξει τον μπαμπά σου … Δεν υπάρχει πια , για να τον νοιάξει … Τά’ παμε … (δεν με κοίταζε καθώς μου μιλούσε . Κοίταζε κατ’ ευθείαν τα κλεισμένα μάτια του … συχωρεμένου του πεθερού του) … Ούτε που σε νοιάζει … Έτσι δεν είναι Κώστα ?…
– Έτσι … (απάντησε ο μπαμπάς μου , χαμογελώντας)….
————————–
Με το που μπήκα μέσα στο ετοιμόρροπο περιπολικό , ο επικεφαλής χωρίς να αφήσει ούτε στιγμή το μπράτσο μου , σαν να προσπαθούσε από αυτή την επαφή να …κατανοήσει , γιατί κάποια πράγματα συμβαίνουν έτσι και όχι … αλλιώς , βλαστήμησε ένα  … «γ@… την Παναγία μου μέσα , με την κωλοδουλειά μας … ένα ασθενοφόρο , δεν μπορούσαν να στείλουν…» 
Βγαίναμε από την κεντρική Πύλη του … Ύστατου Ασύλου , όταν ο δυνατός Νοτιάς , έφερε απαλά στ’ αυτιά μου το :
«Δεῦτε τελευταῖον ἀσπασμόν, δῶμεν ἀδελφοὶ τῷ θανόντι , εὐχαριστοῦντες Θεῷ· οὗτο γὰρ ἐξέλιπε τῆς συγγενείας αὐτοῦ  , καὶ πρὸς τάφον ἐπεὶγεται, οὐκ ἔτι φροντίζων , τὰ τῆς ματαιότητος καὶ πολυμόχθου σαρκός. Ποῦ νῦν συγγενεῖς τε καὶ φίλοι; Ἄρτι χωριζόμεθα ὅνπερ , ἀναπαῦσαι Κύριος εὐξώμεθα»
– Αντίο μπαμπά … (μουρμούρισα … κι ο μπάτσος ξαναβλαστήμησε κάτι ακατανόμαστο) 

*** Η φωτογραφία του τέλους , γράφει από πίσω , «Εν Αθήναις τη 1-5-1950 . Οδός Ακαδημίας . Από την βάπτισιν της Άννιτσκας»

 

Ετικέτες: , , , ,

65 responses to “ΜΙΑ … ΑΛΛΙΩΤΙΚΗ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ …

  1. Velvet

    Απρίλιος 30 , 2012 at 21:13

    Τον αγαπουσες πολυ τον μπαμπα σου Σηλια…
    Αλλα και τωρα πια…που δεν ειναι πια

    Καλη Πρωτομαγια γλυκια μου

     
    • silia

      Μαΐου 2 , 2012 at 00:18

      @ Velvet
      Ναι βελουδένιε μου … πολύ . Και την μάνα μου την αγαπούσα πολύ , ίσως και … πιο πολύ , αλλά να … πως να το πω … Ο μπαμπάς ήταν πιο … χαριτωμένος …
      Το έχω πει και παλιότερα :
      Οι γονείς μου εκτός που μου χάρισαν τη ζωή , φρόντισαν και να μην … πεθάνω … Η μεν μάνα μου (δουλεύοντας σαν το σκυλί) να μην πεθάνω από πείνα και ο πατέρας μου , να μην πεθάνω από … πλήξη .
      Καλή Πρωτομαγιά (αν και πέρασε πια) .

       
      • Velvet

        Ιουνίου 5 , 2012 at 00:08

        Πως περναει ο καιρος μερικες φορες
        οταν βλεπεις την προηγουμενη ημερομηνια σταματημενη
        και καθεσαι να μετρας πισω τριανταπεντε ολοκληρες μερες
        Πως περνα και η ζωη χωρις να συμβει τιποτα το σημαντικο
        Ακομη και οι εκλογες επαναλαμβανονται
        Οπως δεκαετιες πισω, με τα ιδια προσωπα
        Τιποτα δε λεει να αλλαξει
        Κι ο Ιουνης, οπως και περσι το ιδιο,
        παντα ερχεται πριν το καλοκαιρι,
        δεν θα μπορουσε ναρθει μετα τον Σεπτεβρη ας πουμε
        να μεγαλωσει κατα ενα μηνα και το καλοκαιρι
        Λες να μας καψει φετος
        Κανενα καλο μετρο προφυλαξης γνωριζεις
        ……….

         
      • silia

        Ιουλίου 5 , 2012 at 11:09

        @ Velvet
        Η απόσταση της προηγούμενης ημερομηνίας από το τώρα , έχει μεγαλώσει ακόμα πιο πολύ . Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι σας ξεχνώ …
        Δεν έχω «φύγει» … Είμαι εδώ . Απλά δεν «εκπέμπω φως» όπως παλιά .
        Είμαι εδώ , και σας αγαπώ , το ίδιο .

         
  2. ακροβατιστής

    Απρίλιος 30 , 2012 at 22:28

    Εχω μείνει αποσβολωμένη!
    Οι γιατροί που παλέυουν ακόμα μέσα στα δημόσια νοσοκομεία σε εξαιρετικά αντίξοες συνθήκες για δημόσια δωρεάν Υγεία
    είναι οι σύγχρονοι ΗΡΩΕΣ.
    Βρέιτε τους.Εμπνευστείτε από αυτούς και κάντε το ίδιο ο καθένας από το δικό του μετερίζι…Κάπως έτσι θα γυρίσει ο Ηλιος…
    Υποκλίνομαι για μία ακόμα φορά Κυρία μου!
    Σε γλυκοφιλώ.
    Καλή εργατική Πρωτομαγιά!

     
    • silia

      Μαΐου 11 , 2012 at 00:42

      @ ακροβατιστής
      Πέρασαν αρκετές ημέρες από την Πρωτομαγιά , ώσπου να σου απαντήσω . Ωστόσο η όμορφη ευχή σου για μια όμορφη , καλή εργατική Πρωτομαγιά , δεν χάνει ποτέ την αξία της … Ίσως γιατί νοιώθω σαν «εργάτης» μιας κοινωνίας … της κοινωνίας μας … ίσως γιατί για κάποιους (θέλω … ή μάλλον μ’ αρέσει , να ανήκω σ’ αυτούς) Πρωτομαγιές υπάρχουν πολλές και διάφορες , δηλαδή καταστάσεις , όπου μπορούν και οφείλουν να αγωνιστούν …
      Ξέρεις όμως καλή μου φίλη , νοιώθω τόσο … ανήμπορη … τόσο τσακισμένη τον τελευταίο καιρό … Νοιώθω να … γέρασα … και θέλω … συγχώρησέ με γι αυτό που θα πω … θέλω να ξεκουραστώ … Ήθελα στα γεράματα μου να μείνω να ξεκουραστώ , ήπια , γαλήνια , να χαρώ με την «απόδοση» στους αγώνες μου , την αναγνώριση , την ευρύτερη παραδοχή… Πίστεψα πως η «Δύση» μου θα ήταν πιο όμορφη …
      ………………………….
      Ω , συγχώρησέ με … Δεν ξέρω τι μ’ έπιασε απόψε …
      Είμαι στα κάτω μου …
      Ευχήσου μου να … μου περάσει … Αν με αγαπάς … που πιστεύω πως … μ’ αγαπάς .
      Καλό μας βράδυ .

       
      • ακροβατιστής

        Μαΐου 11 , 2012 at 15:31

        Εσύ ποτέ δεν θα σαι ανήμπορη!
        Ανθρωποι σαν και σενα μένουν Όρθιοι πάντα.
        Γιατί τα δύσκολα είναι που τους εξιτάρουν…
        Μπόρα είναι θα περάσει..Ολοι κάπως έτσι είμαστε, πίστεψέ με, αδιακρίτως ηλικίας….Γέμισε μπαταρίες, πάρε όσο χρόνο θες για να βγείς από το σκοτάδι και είμαι σίγουρη οτι θα τα καταφέρεις.
        Συμβουλή:οι φίλοι είναι το καλύτερο φάρμακο σε όλα!
        Επειδή σ’εχω αγαπήσει από τα γραπτά σου, σου εύχομαι να περάσει…
        και η διαδικασία αυτή να είναι τόσο δημιουργική που η βουτιά που θα κάνεις μέσα σου να σε κανει δυνατότερη!
        Σε φιλώ και σε νοιάζομαι

         
      • silia

        Ιουλίου 5 , 2012 at 11:11

        @ ακροβατιστής
        Ευχαριστώ για το κουράγιο που μου στέλνεις …

         
  3. atheofobos

    Μαΐου 1 , 2012 at 09:03

    Δεν νομίζω πως θα μπορούσες να κάνεις καλύτερο μνημόσυνο στον πατέρα σου!

     
    • silia

      Μαΐου 11 , 2012 at 00:57

      @ atheofobos
      Η αλήθεια είναι ότι δεν συνηθίζω να τηρώ τα … κλασσικά , όσον αφορά το λατρευτικό μας … Μ’ άλλα λόγια δεν κάνω μνημόσυνα , τρισάγια , κόλλυβα , γεύματα , καφέδες , κεράκια και προσευχές για την μνήμη των γονιών μου …
      Πηγαίνω στο Κοιμητήριο όταν έχω τα γενέθλιά μου , γιατί πιστεύω πως εκείνη η ημέρα (της γέννησης μου) ήταν η πιο σπουδαία ημέρα της ζωής τους , κάθομαι λιγάκι «μαζί τους» στο … «μάρμαρο» τους και τους τρατάρω μια φράουλα τη μάνα μου και ένα τσιγάρο τον πατέρα μου … Ακούω τα τραγούδια που αγαπούσαν , μιλώ γι αυτούς στο μπλογκ μου , μιλώ γι αυτούς στα παιδιά μου , λέμε «ανέκδοτα» για τον παππού … Πηγαίνω ακόμα κοντά τους , όταν πρόκειται να πάω κάποιο ταξίδι γιατί ενδόμυχα λαχταρώ να έχω την ευχή τους … Αυτά …
      Μ’ αυτή την έννοια , ναι … έχεις δίκιο … Ήταν αυτή η ανάρτηση , ένα μνημόσυνο γι αυτόν .
      Ευχαριστώ για τον καλό σου λόγο .
      Και … δες αυτό :
      https://silia.wordpress.com/2007/08/05
      Φιλιά .

       
  4. Minorakias

    Μαΐου 1 , 2012 at 17:16

    1η Απριλίου, 1η Μαΐου….δηλαδή θα περιμένουμε μέχρι την 1η Ιουνίου έτσι ;
    Πάντα μας συγκινείς !

     
    • silia

      Μαΐου 2 , 2012 at 00:20

      @ Minorakias
      Μπα … έχω σκοπό να σας … συγκινήσω γρηγορότερα .
      Σ’ ευχαριστώ … Το εκλαμβάνω σαν φιλοφρόνηση το ότι … μετράς τις μέρες , μέχρι να με ξαναδείς (ξαναδιαβάσεις) .

       
  5. stephania

    Μαΐου 1 , 2012 at 18:19

    «Τιμή σ’ εκείνους όπου στην ζωή των ώρισαν και φυλάγουν Θερμοπύλες» …και μάλιστα σε μια εποχή κι από ένα πόστο που ο γρήγορος κι εύκολος πλουτισμός, με αθέμιτα τις περισσότερες φορές μέσα, ήταν ο κανόνας.
    Δυστυχώς οι πρωτοπόροι άνθρωποι είναι πάντα η μειοψηφία της κοινωνίας….αλλά τελικά και αυτοί που θα την αλλάξουν!!

    Όσο γι’ αυτό που σου συνέβει εκείνη την τραγική στιγμή και που τόσο όμορφα μας διηγήθηκες,…..πέρα από την ανθρωπιστική πλευρά του, πέρα από το ότι ήταν η καλύτερη τιμή που θα μπορούσες να αποδώσεις στον νεκρό πατέρα σου….. νομίζω ότι ήταν μια ευλογία για εσένα προσωπικά…..το να παραμερίσεις τον πόνο σου για να σώσεις μια ανθρώπινη ζωή είναι περισσότερο λυτρωτικό κι από τα δάκρια.
    Σε φιλώ.

     
    • silia

      Μαΐου 28 , 2012 at 01:38

      @ stephania
      Ναι … έτσι πίστευα . Πως θα άλλαζα απ’ τα θεμέλια , προκαταλήψεις και «κολλήματα» της επαρχιώτικης νοοτροπίας του 1980 …
      Σε κάποια στιγμή , είναι η αλήθεια πως κάτι πήρε να αλλάζει (ή έτσι μου φάνηκε) , αλλά μόνο σε κάποια σημεία ήταν η αλλαγή … μετρημένα στα δάχτυλα του ενός χεριού (τρόπος του λέγειν) ….
      Ο λαϊκισμός , η έλλειψη Παιδείας (καλλιέργειας) , η προχειρότητα , ο φθόνος , οι προσωπικές φιλο-ματαιοδοξίες και η … γκλαμουριά του χρήματος , κατάφεραν να κρατήσουν χαμηλά το επίπεδο στα πάντα …
      Και έτσι , ζαρωμένη στην γωνιά μου αυτή την στιγμή , βλέπω μια πολύ άσχημη εικόνα όταν κοιτάζω την δημόσια Υγεία αυτού του τόπου , που διάλεξα πριν 30+ χρόνια να ζήσω …
      Σ’ ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια . Είναι πολύ σπουδαίο για μένα , να με κατατάσσουν στους «πρωτοπόρους» και στους φύλακες Θερμοπυλών .

       
  6. AGGELIKI

    Μαΐου 1 , 2012 at 22:28

    μονον μια λεξη μου ερχεται να πω ελπίδα όσο υπάρχουν γιατροί και άνθρωποι σαν εσένα υπάρχει ελπίδα. Γιατί εκείνην την ημέρα δεν πέθανε η ελπίδα

     
    • silia

      Μαΐου 2 , 2012 at 00:47

      @ AGGELIKI
      Μεγάλος λόγος . Πολύ επαινετικός για την αφεντιά μου .
      Σ’ ευχαριστώ …
      Υπάρχουν πολλοί που κάνανε παρόμοια και περισσότερα και μεγαλύτερα … Δεν τους ξέρεις , γιατί δεν φαίνονται … δεν ακούγονται …
      Ε , εγώ , είμαι λίγο … παινεσιάρα .
      Θα σας γράψω εν καιρό και ‘άλλες τέτοιες ιστορίες .
      Φιλιά .

       
  7. erimos

    Μαΐου 1 , 2012 at 23:44

    Μένω άφωνος…
    φιλί , και..
    χαμογέλα.

     
    • silia

      Μαΐου 2 , 2012 at 00:13

      @ erimos
      Άφωνος μην μένεις με το τι έκανα στην πορεία της δουλειάς μου … Άλλωστε τα περισσότερα ήταν επιλογή μου , υπόσχεση στην μάνα μου και τον πατέρα μου , και λιγότερο υπηρεσιακή υποχρέωση .
      Άφωνος , να μείνεις , με το πως μου ανταπέδωσε η Πολιτεία αυτή την προσφορά …
      Κάποτε ζήτησα από την Διοίκηση του Νοσοκομείου , να μου χορηγήσουν κάποιο έγγραφο , όπου να φαίνεται έγγραφα (προφορικά , όλοι με … επαινούσαν και δήλωναν περιδεείς για την προσφορά μου) ότι σε κάποιες περιπτώσεις , … «υπερέβην εαυτόν» υπέρ του καθήκοντος . Το χαρτί θα το χρησιμοποιούσα για να εμπλουτίσω το βιογραφικό μου για κάποια θέση σε άλλη πόλη που με ενδιέφερε …. Μου απάντησαν εγγράφως , ότι δεν μπορούν να κάνουν κάτι τέτοιο , γιατί … «απλά , έκανα το καθήκον μου , ως όφειλα σαν δημόσιος λειτουργός» … Προφορικά μου δήλωσαν , ότι δεν είναι … μ@λ@κες να με διευκολύνουν να … τους φύγω …
      Αγαπούσα πολύ την δουλειά μου , Έρημε φίλε μου και τους συγχωρούσα πάντα .
      Χαμογελώ κάθε φορά , που σε βλέπω εδώ μέσα .

       
  8. erimos

    Μαΐου 2 , 2012 at 00:42

    Για όλα αυτά και άλλα πολλά που μόνο με τη διαίσθηση γίνονται αντιληπτά,
    και δεν μπορούν να ειπωθούν, εξακολουθώ να παραμένω άφωνος.
    Καλό σου ξημέρωμα, και… ναι
    να χαμογελάς.

     
  9. Nina C

    Μαΐου 2 , 2012 at 11:29

    …και σ’ αγαπάω τόσο…

     
    • silia

      Μαΐου 2 , 2012 at 14:26

      @ Nina C
      Κι εγώ σ’ αγαπάω , μωρέ … Αλλά να … είναι αυτός ο εκπάγλου … «ξερετεποιός» σου , που βάζει τον φθόνο ανάμεσά μας κι αυτά τα … γ@μημένα τα 792 χιλιόμετρα που μας χωρίζουν και δεν μπορούμε να έρθουμε τόσο (όσο πρέπει) κοντά …

      —————————————
      ΥΓ. Ο … μουσακάς μπαγιάτεψε … Να φτιάξω καινούργιο , ή να ψήσω ένα κατσικάκι η … αγκρικουλτουριάρα γυναίκα ?

       
      • Nina C

        Μαΐου 2 , 2012 at 15:59

        Υπομονή… Διατηρώ ακόμη κάποιες ελπίδες για φέτος το καλοκαίρι…

         
  10. mr e.

    Μαΐου 2 , 2012 at 20:37

    Μπορει και να μη συνεβει επειδη έτυχε… Μπορει ¨εκείνος¨ να τα κανονισε ετσι ωστε να μη δεις να τον πλακωνει το χωμα… Μπορει ετσι να σου εδειξε για στερνη φορα το πόσο πραγματικά σ΄ αγαπουσε… Μπορει…
    Οπως και ναχει δεν χανεις ευκαιρία να τιμας τη μνήμη του πιο, είμαι σίγουρος, αγαπητου σου προσωπου…
    Αυτή η τιμή επιστρεφει σε σενα γιατι εισαι το ξεχωριστο ατομο που οι παντες θαθελαν για κορη, αδελφη, μητερα, συζυγο…. Εισαι το ατομο που αποζηταει κανεις για φιλο…
    _____________________________
    Καλο μηνα καλη μου Αννα.

     
    • silia

      Μαΐου 16 , 2012 at 01:15

      @ mr e.
      Όμορφο αυτό που λες , αλλά θαρρώ πως είναι μια υπερβολή …
      Μια υπερβολή , που όμως , έτσι όπως την διατύπωσες , άγγιξε το πολύ ευαίσθητο «μέσα» μου και γλύκανε την ψυχή μου , πράγμα που μου χρειάζεται τον τελευταίο καιρό .
      Σ’ ευχαριστώ γι αυτό καθώς και για τις ευχές σου . Καλό μήνα σε όλους μας .

       
  11. -

    Μαΐου 3 , 2012 at 08:01

    εύχομαι ο πατέρας σου να έχει δώσει πολλά λουλούδια από τότε, κι αυτή την πρωτομαγιά όπως και κάθε πρωτομαγιά, να τα προσφέρει με τη μνήμη τους στους αγαπημένους του…
    ένα λουλούδι που έδωσε και σ’ εμάς, είσαι εσύ, η στάση σου στη ζωή
    ένα λουλούδι που πήρε, ήταν η μάνα σου, που στήριζε κι εσένα εν ονόματι του ανθρώπου που έχασε…
    τι να πει η μικρή πόλη, τυχερή είναι, και μπορεί να μην το ξέρει.
    με τέτοια λαμογιά που βασιλεύει στη μπανανία μας, ακόμη και η συνείδηση χάνεται και θάβεται, και κανείς, σχεδόν, δε μιλά γι’ αυτήν.
    σου εύχομαι πάντα να ανθίζεις. με κείμενα, με λόγια, με σκέψεις, με πράξεις.
    χρόνια πολλά!

     
    • silia

      Μαΐου 28 , 2012 at 01:56

      @ –
      Χα χα … Μου θύμησες μια ακόμα ιστορία με τον πατέρα μου :
      Παλιά , όταν ζούσαμε ακόμα στην Θεσσαλονίκη (πριν από το 1981) , κάποτε στα πλαίσια κάποιας γιορτής (δεν θυμάμαι πια , ποιας) , μου έφερε δώρο μια τσουρομαδημένη ανθοδέσμη , που φαινόταν από μίλια μακριά , πως δεν ήταν του ανθοπωλείου (κήπο , ή γλάστρες , δεν είχαμε)
      – Από που τα βρήκες αυτά τα λουλούδια μπαμπά ?(τον ρώτησα αφού του έσκασα το ευχαριστήριο φιλί , που γύρευε)
      – Τα έκλεψα από τον κήπο του Τάδε …
      – Μα βρε μπαμπά , γιατί το έκανες αυτό ?… Δεν είχες λίγα χρήματα για να πας σε ανθοπωλείο ?… αφού , είχες …
      – Μα , απλά , γιατί έχει μεγαλύτερη αξία το δώρο μου όταν έχω κινδυνέψει για σένα …
      ———————————-
      Ήταν πολύ γλυκός …
      Ήταν … αφοπλιστικός . Δεν μπορούσες να τον ψέξεις σχεδόν για τίποτα .
      Σ’ ευχαριστώ καλή μου φίλη .

       
  12. Snowball

    Μαΐου 3 , 2012 at 08:32

    Πολύ όμορφο post, μέσα στην πίκρα του…
    Αν άξιζε το blogging κάτι ήταν για αυτές τις ιστορίες, τις απλές, τις καθημερινές αλλά τόσο ωραίες…

    Να είσαι καλά, καλό μήνα!

     
    • silia

      Μαΐου 4 , 2012 at 18:11

      @ Snowball
      Το blogging , αξίζει ακόμα . Μόνο που λίγο «ξεθώριασε» με κάτι … μοντέρνα και … πιο άμεσα (=πιο νεανικά … Η νιότη βλέπεις , βιάζεται , θέλει να τα κάνει όλα πιο γρήγορα , πιο άμεσα) , όπως το facebook και το twitter .
      Σ’ ευχαριστώ για την καλή κριτική σου στην ανάρτηση μου και για τις ευχές σου .

       
      • Snowball

        Μαΐου 14 , 2012 at 07:51

        Κι εγώ πιστεύω ότι αξίζει ακόμα απλά δεν είναι πια το καινούργιο κοσκινάκι… Δεν πειράζει…

        Καλημέρα!

         
      • silia

        Μαΐου 28 , 2012 at 01:18

        @ Snowball
        Πως λέει εκείνο το άσμα (ή παροιμία , δεν ξέρω) ?
        «Ο νέος είναι ωραίος , αλλά ο παλιός είναι αλλιώς»

         
  13. DaisyCrazy

    Μαΐου 3 , 2012 at 19:18

    έτσι θα θυμάσαι πάντα την πρωτομαγιά Αννίσκα γλυκιά με ένα δάκρυ κι ένα χαμογελο γιατί όντως δεν θα τον πείραξε τον μπαμπά σου, το γλυκό αυτό άνθρωπο που εφυγες.
    με συγκίνησες όπως τα καταφέρνεις τόσο καλά. να’σαι καλά!
    φιλιά πολλά!!
    υγ. αχ μου’λειψε το μπλογκιν! 🙂

     
    • silia

      Μαΐου 11 , 2012 at 01:09

      @ DaisyCrazy
      Τον μπαμπά μου δεν τον πείραζε (ειλικρινά αυτό) , τίποτα απ ό,τι «κακό» κατά την γνώμη του κόσμου , έκανα … Τέτοια εμπιστοσύνη και λατρεία μου είχε .
      Να σκεφτείς πως δεν τον πείραζε που διάβαζα φιλοαριστερές εφημερίδες (ήταν φιλοδεξιός) , που κάπνιζα μπροστά του από τα 18 μου , που τριγυρνούσα «αναιδέστατα» στην μικρή επαρχιακή μας πόλη της δεκαετίας του ’60 , με το τότε αίσθημά μου χωρίς να κρύβομαι , και χωρίς να ντρέπομαι (ήταν και … παντρεμένος) ή να φοβάμαι … όχι γιατί δεν τον σεβόμουν , αλλά γιατί έτσι ένοιωθα ευτυχισμένη και ήξερα πολύ καλά πως το μόνο που τον ένοιαζε πάνω απ’ όλα , ήταν το να … είμαι ευτυχισμένη .
      Ήταν ένας … εντελώς … ασυνήθιστος μπαμπάς (για εκείνες τις εποχές) .
      ——————————-
      Με συγκίνησες κι εσύ , με τα καλά σου λόγια .
      ——————————
      Σταμάτησες το blogging ?

       
  14. Lemonia patsakas letsou

    Μαΐου 4 , 2012 at 16:22

    Katapliktiko ….xairomai pou kata lathws vrethike brosta mou…. Filia apo to chicago….

     
    • silia

      Μαΐου 10 , 2012 at 22:52

      @ Lemonia patsakas letsou
      Υπάρχουν τελικά και … όμορφα «λάθη» , ε?…
      Εγώ χαίρομαι που έγινε αιτία κάτι τυχαίο , να μπεις εδώ μέσα .
      Φιλιά από την όμορφη Θράκη .

       
  15. Yiannis Stoupis

    Μαΐου 5 , 2012 at 00:32

    Mας συγκίνησες για άλλη μια φορά. Ο Μπαμπάς χαμογελάει απο κει πάνω. Σε ευχαριστούμε Να είσαι καλά.

     
    • silia

      Μαΐου 10 , 2012 at 22:56

      @ Yiannis Stoupis
      Ο μπαμπάς μου πάντα χαμογελούσε . Όχι πως ήταν κανένας … χαζοχαρούμενος , αλλά να … ήταν άνθρωπος χαμογελαστός . Ακόμα και όταν ήταν πονεμένος ή στεναχωρημένος , πάντα όταν με έβλεπε να τον κοιτώ , χαμογελούσε … Ε , κάποιες φορές , αυτό του έβγαινε σαν … γκριμάτσα , αλλά το προσπαθούσε … για τι με λάτρευε , και δεν ήθελε με τίποτα να με δει στεναχωρημένη …
      Εγώ σ’ ευχαριστώ .

       
  16. Konstantinos Floridis

    Μαΐου 5 , 2012 at 14:51

    Εγώ τώρα τι να πω; Να υποθέσω ότι με την κρίση ίσως αναδειχθεί ένας ιατρικός αλτρουισμός παλαιότερων εποχών, που ίσως είναι πιο σπουδαίος και πιο απαραίτητος και από το πιο οργανωμένο ΕΣΥ;
    Καλό Σαββατοκύριακο Άννα

     
    • silia

      Μαΐου 28 , 2012 at 01:15

      @ Konstantinos Floridis
      Μακάρι , αν και … χλωμό το βλέπω …
      Η «φτώχεια» , δεν βρίσκεται πια μόνο μέσα στα οικονομικά μας …
      Δυστυχώς .
      Καλή εβδομάδα , καλέ μου φίλε .

       
  17. ακροβατιστής

    Μαΐου 13 , 2012 at 17:10

    ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΓΙΟΡΤΗ ΤΗΣ ΜΑΝΟΥΛΑΣ!!!

     
    • silia

      Μαΐου 28 , 2012 at 01:13

      @ ακροβατιστής
      Με είχες κάνει να δακρύσω μ’ αυτή την ευχή σου εκείνη την ημέρα …
      Ήταν μια από τις πολύ δύσκολες ημέρες μου εκείνη η Κυριακή … Δυστυχώς …
      Το γεγονός όμως ότι … δάκρυσα , ήταν πολύ καλό , γιατί τελευταία δεν «ακούω» και πολύ τα συναισθήματα μου (κι αυτό είναι κακό) .
      Για μια φορά ακόμα , σ’ ευχαριστώ .

       
  18. Liakada

    Μαΐου 18 , 2012 at 09:14

    Πέρασα να αφήσω μια καλημερα!
    Φιλάκια

     
    • silia

      Μαΐου 28 , 2012 at 01:08

      @ Liakada
      Καλή σου μέρα Λιακαδίτσα .

       
  19. onlyandjustme

    Μαΐου 26 , 2012 at 17:49

    Μόλις σήμερα το είδα…Έχω να σου πώ την καλησπέρα μου..όσο για τα του κειμένου,αυτή η μέρα πρέπει να είναι δύσκολη για εσένα…καλή δύναμη λοιπόν…

     
    • silia

      Μαΐου 28 , 2012 at 01:07

      @ onlyandjustme
      Καλώς ήρθες στα μέρη μου .
      Πάντα αυτές οι ημέρες , είναι δύσκολες .
      Ευχαριστώ για την ευχή σου .

       
  20. ακροβατιστής

    Μαΐου 27 , 2012 at 20:37

    Πάρε το χρόνο σου…
    Σε φιλώ!

     
    • silia

      Μαΐου 28 , 2012 at 01:05

      @ ακροβατιστής
      Σ’ ευχαριστώ για την κατανόηση … για το νοιάξιμο … για όλα …

       
  21. Georgina Kassavetes

    Μαΐου 31 , 2012 at 12:24

    Πόσο χαίρομαι που σε βρήκα! Συγκινήθηκα πολύ! Να είσαι καλά! Υπέροχο μπλογκ!

     
    • silia

      Ιουνίου 1 , 2012 at 00:21

      @ Georgina Kassavetes
      Όλη η χαρά δική μου , να βλέπω νέους φίλους μέσα εδώ .

       
  22. erimos

    Μαΐου 31 , 2012 at 23:42

    Πέρασα να σου πω μια καλησπέρα,
    και να αποθέσω αυτό για μνήμη…

    Αγάντα, που μου έλεγε ένας φίλος κρητικός, και…
    χαμογέλα.

     
    • silia

      Ιουνίου 1 , 2012 at 00:20

      @ erimos
      Πόσο … σ’ ευχαριστώ …
      Είσαι τόσο γλυκός άνθρωπος …
      Βάλσαμο πάνω σε πληγή οι στίχοι του Βρεττάκου … Φιλί της μάνας πάνω στα κουρασμένα βλέφαρα η μουσική …
      Ξανά , σ’ ευχαριστώ και καληνύχτα .

       
  23. faros

    Ιουνίου 1 , 2012 at 19:04

    ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ !

     
    • silia

      Ιουνίου 1 , 2012 at 22:55

      @ faros
      Καλό μήνα , Φάρε μου .
      Και καλό καλοκαίρι πια , από σήμερα … αν και με σχετική ψυχρούλα ακόμα .
      Μου έλειψες …
      Μου … λείπεις , γενικώς .
      Φιλί .

       
  24. DaisyCrazy

    Ιουνίου 8 , 2012 at 14:59

    Αχ Σίλια μου ελπίζω να το καταχαίρεσαι το καλοκαίρι κι αυτός να είναι ο λόγος που δε μας γράφεις πιο συχνά 🙂
    Φιλάκια δροσερά!

     
    • silia

      Ιουνίου 23 , 2012 at 16:54

      @ DaisyCrazy
      Όχι Daisy μου … Αυτό το καλοκαίρι , δεν το καταχαίρομαι .
      Ωστόσο , εκλαμβάνω την … ελπίδα σου , σαν ευχή κι αυτό μου δίνει χαρά .
      Φιλιά πολλά .

       
  25. faros

    Ιουνίου 16 , 2012 at 08:15

    Βασικά, πολλοί (νομίζω) λείπουμε σε πολλούς …
    Βλέπεις, σχεδόν, σταμάτησαν οι «επισκέψεις» (οι φανερές !!!) … 😀

    Μια Θερμή Καλημέρα και Καλό Βόλι !

    υ.γ.: φυσικά και είμαι στη Σαμοθράκη !

     
  26. silia

    Ιουνίου 23 , 2012 at 17:01

    @ faros
    Γιατί βρε , σταμάτησαν οι φανερές επισκέψεις ?…
    Μόνο στα … κρυφά θα βλεπόμαστε πια ?… Εξιταριστικό , μου ακούγεται … Σαν να βγαίνουμε πονηρό ραντεβού .
    —————————-
    ΥΓ. Και φυσικά εσύ είσαι στην Σαμοθράκη , και φυσικά εγώ … ζηλεύω . Και επειδή τα οικονομικά μου είναι ψιλοχάλια … δεν μπορώ να έρθω να σε δω , και να βουτήξουμε τα θεϊκά κορμιά μας στα κρυστάλλινα νερά της … γιατί δεν μπορώ να βάλω βενζίνη στο ιδιωτικό μου jet …
    Στείλε το δικό σου , να με φέρει .
    Άντε περιμένω . Φιλιά .

     
  27. faros

    Ιουνίου 27 , 2012 at 09:27

    Κατά βάση, εννοώ όλη την παλιοπαρέα που τουλάχιστον σε μένα έχει να φανεί από κείνες τις ωραίες μέρες στη Θεσσαλονίκη !
    Λες και κάτι σας έκανα σε όλους !
    Ούτε για μια καλημέρα δεν έχει «περάσει» ΚΑ-ΝΕ-ΝΑΣ !

    Δεν ξέρω τι τους (σας) έκανα …

    Που λες, θα είμαι στο νησί σχεδόν όλον τον Ιούλη.
    Αν βρεις κάποια ευκαιρία …

    Θερμότατη Καλημέρα !

     
    • silia

      Ιουλίου 5 , 2012 at 10:38

      @ faros
      Σου το είπα και παλιότερα . Μην συγχέεις τα συναισθήματα με τις ανθρώπινες επαφές μέσω των … social media .
      Άλλο τι νοιώθω για κάποιον και άλλο τι κάνω μέσα στο Internet …
      Εσύ κι εγώ Φάρε μου , και κάποιοι άλλοι από εδώ μέσα) ανήκουμε σε μια γενιά που έχει μάθει να μετράει την ανθρώπινη «επαφή» με άλλα μέτρα και σταθμά . Ο ψηφιακός κόσμος , μας … γυάλισε με την γκλαμουριά και τα «μπιχλιμπίδια» του και μπήκαμε μέσα του αλλά … ως εδώ … Δεν αφήνουμε να παρασυρθούμε σε … ψηφιακά συναισθήματα …
      Να , δες σαν παράδειγμα , εμένα . Δεν γράφω πια στο μπλογκ … Αυτό δεν σημαίνει όμως , ότι δεν συγκινήθηκα από την πρόσκληση σου ( θα είμαι στο νησί σχεδόν όλον τον Ιούλη.Αν βρεις κάποια ευκαιρία … ).
      Εγώ πιστεύω , ότι πολλοί διαδικτυακοί φίλοι σ’ αγαπάνε και δεν σε ξεχνούνε , αλλά ασχολούνται με άλλα πια στο Διαδίκτυο , πιο μοντέρνα , πιο απλοϊκά , πιο εύκολα , πιο άμεσα , πιο … φτηνά …
      Ο άνθρωπος , έχει μια τάση να … κατεβάζει τον πήχυ , όταν «κουράζεται» από κάτι .
      Μη χαλάς λοιπόν την ζαχαρένια σου και πίστευε ότι σ’ αγαπάμε .

       
  28. ακροβατιστής

    Ιουνίου 28 , 2012 at 22:47

    Καλό βράδυ!
    Φιλάκια πολλά!
    Miss u

     
    • silia

      Ιουλίου 5 , 2012 at 10:48

      @ ακροβατιστής
      Κι εσύ μου λείπεις καλή μου φίλη .
      Και πίστεψέ με , εσύ λείπεις σε εμένα , περισσότερο απ ό,τι εγώ σε σένα (έτσι πιστεύω … έτσι νοιώθω) , κι αυτό γιατί εσύ σαν πιο νέος άνθρωπος έχεις πολλά περισσότερα να κάνεις και να γεμίζεις τις μέρες σου και να μπορείς από κάποια (όπως το «Miss u» ) να … ξεχνιέσαι .
      Σε φιλώ και σου υπόσχομαι να ξαναπροσπαθήσω να γράψω εδώ μέσα .

       
  29. erimos

    Ιουνίου 30 , 2012 at 23:59

    Μας λείπεις.
    Είσαι καλά;;;
    Η γνώση αυτού μόνο, φτάνει. Όπου και αν βρίσκεσαι να είσαι καλά.
    Καλό μήνα, καλό ξημέρωμα, και…
    χαμογέλα.

     
    • silia

      Ιουλίου 5 , 2012 at 11:00

      @ erimos
      Είμαι καλά φίλε μου . Μην ανησυχείς . Εντάξει , υπήρξα και καλύτερα , αλλά δόξα στον Γιαραμπή (που λέμε εδώ στα μέρη μου στην Θράκη) είμαι καλά . Από υγεία , που είναι και το σπουδαιότερο , είμαι και καλύτερα από κάποιες άλλες περιόδους . Απλά είμαι άκεφη στο να γράφω στο μπλογκ … Μπλέχτηκα και με το facebook που είναι πιο απλοϊκό και εύχρηστο και ψιλοαπασχολούμαι εκεί .
      Το ενδιαφέρον σου , το νιάξιμο σου και οι προτροπές σου , είναι «ένεση» ζωής στις φάσεις της ακεφιάς μου .
      Σ’ ευχαριστώ και σε σου στέλνω μια νοητή αγκαλιά … ένα φιλικό άγγιγμα παρηγοριάς στο χέρι , ένα …χάδι ψυχής , που τόσο πολύ όλοι μας χρειαζόμαστε .
      Γειά σου Έρημε . Είμαι η Anna-Silia και είμαι καλά .

       
  30. mr e.

    Ιουλίου 11 , 2012 at 16:09

    «Κατέρευσα» διαβαζοντας την προηγουμενη απαντηση σου στον @erimos. Ακου άκεφη να γραφω στο μπλογκ… γιατι «ψιλοασχολουμαι» με το… facebook…
    Πίστευα πως θα μας έλεγες οτι χάθηκες γιατί εβαζες τις τελευταιες πινελιες στο… βιβλιο σου… που φαντάζομαι οτι γράφεις… Μας το χρωστας και «μου» το έχεις υποσχεθει… Τουλάχιστον να προλαβουμε να το διαβάσουμε… πριν μας αγκαλιασει κανα αλτζχαιμερ….
    Τεσπα. Χαιρομαι που εισαι καλά. Το καλοκαίρι ετσι κι αλλιως τα πραγματα γινονται για ολους πιο χαλαρα. Το φθινόπωρο με πιο γεματες τις μπαταριες πιστευω πως θα μας κρατησεις και παλι συντροφια με τη ζεστη σου την ανθρωπινη τη ζωντανη σου πεννα… Να ειστε καλα και να περασετε ενα αξεχαστο καλοκαιρι.
    Σε περιμενουμε….

     
    • silia

      Ιουλίου 16 , 2012 at 19:43

      @ mr e.
      Γιατί καλέ μου φίλε το … απαξιώνεις τόσο το facebook ?… Είναι τόσο άμεσο , απλό (χωρίς προβληματισμούς) και προπαντός τόσο … νεανικό , ώστε είναι φυσικό να με … ελκύει .
      Χα χα χα !!! Και φυσικά , κάνω πλάκα . Η αλήθεια είναι ότι δεν είμαι πια στα μεγάλα μου κέφια … σαν να ψιλοεξαντλήθηκα λιγάκι στον τομέα «γραφή» . Τα οικονομικά , ειναι χάλια και αυτό με … πήρε λίγο από κάτω … Δεν ξέρω , τι να πω … ίσως κι αυτό το πολύ καυτό καλοκαίρι , με κουράζει . Ίσως να έχεις δίκιο για την «αφύπνιση» το Φθινόπωρο … Ίδωμεν .
      Όσο για το Alzheimer , που νιώθεις να σε «απειλεί , μην φοβάσαι … Το βιβλίο μου θα είναι τόσο δυνατό και ενδιαφέρον , που θα το … τσαλακώσει» το πιθανό Alzheimer σου και θα το πετάξει στον κάλαθο των αχρήστων … Το βιβλίο μου θα μου χαρίσει το …. Nobel νευροεπιστημών για την θεραπεία του Alzheimer …
      Άντε , άντε … πήρα φόρα όπως παλιά .
      ————————————————-
      Αξέχαστο , μπορεί να μην γίνει το καλοκαίρι μου αυτό , αλλά σίγουρα ήδη έγινε πολύ όμορφο καθώς «ξεδιπλώνει» μπρος στα μάτια μου το νιάξιμο των καλών διαδικτυακών μου φίλων .
      Σ’ ευχαριστώ mr e. απ’ την καρδιά μου για τις ευχές και σου εύχομαι τα καλύτερα .
      (Ρίξε μια ματιά στο … παρακάτω . Ανέβασα καινούριο ποστ) .

       

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: