RSS

ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΚΙ ΕΝΑΝ ΚΑΙΡΟ , ΕΝΑΣ ΣΤΡΑΤΙΩΤΗΣ ΚΑΙ ΕΝΑ ΚΟΡΙΤΣΙ ….

16 Ιολ.

Κάποιοι φίλοι bloggers κάνοντας ένα αφιέρωμα στην στρατιωτική θητεία , έγραψαν στα blogs τους , ιστορίες-εμπειρίες από την ζωή τους στον Στρατό και ζήτησαν και από κάποια «κορίτσια» (λέμε τώρα)-bloggers να γράψουν κάτι για την στρατιωτική θητεία , απ’ την σκοπιά της γυναίκας … Της γυναίκας-συζύγου , της γυναίκας-ερωμένης , -φίλης , -αδελφής , -μάνας … ενός στρατιώτη .Έζησα πολλές ιστορίες Στρατού , από αρκετούς άντρες … Από φίλους , από «αγαπημένους» , από τον πατέρα μου , από τους δυο γιους μου … Ιστορίες … συγκινητικές , αστείες , πατριωτικές , κλασσικές , περιπετειώδεις , ενοχικές … Ειλικρινά προβληματίστηκα , ποια απ’ όλες (που θυμόμουν) έπρεπε να γράψω …
Αποφάσισα , να γράψω την πιο … ενοχική (δικές μου ενοχές , απέναντι στον στρατιώτη) . Ίσως γιατί δεν θα πάψω ποτέ όσο ζω , να ψάχνω την «εξιλέωση» για τα σφάλματα , λάθη , παραλείψεις , μειοδοσίες , προδοσίες , αστοχίες , απάτες , ψεύδη , ολισθήματα , αδικίες , … αμαρτίες γενικά , απέναντι στους ανθρώπους με τους οποίους έζησα , δούλεψα , ανάθρεψα , δίδαξα , συγχρωτίστηκα , … Απέναντι στους ανθρώπους που με αγάπησαν … και αγάπησα (πάντα κάνεις λάθη και μ’ αυτούς… ).
Πάμε λοιπόν : 
Ήμασταν ήδη τρισήμισυ χρόνια μαζί … και είχαμε ήδη ανταλλάξει όρκους αιώνιας αγάπης … Συμφοιτητές , συνομήλικοι , χωρίς να «ταιριάζουμε» και σαν…  «νύχι με κρέας» που λένε . Αυτός μετρημένος και χαμηλών τόνων , εγκεφαλικός τύπος , εγώ κάπως … αλλοπαρμένη , κάπως φαντασιόπληκτη , περισσότερο άνθρωπος της «καρδιάς» ενώ εκείνος … του «μυαλού» … Λένε πως τα ετερώνυμα … έλκονται .
Στα 25 μας (περίπου) με ένα φρέσκο πτυχίο της Ιατρικής Σχολής του Αριστοτέλειου Πανεπιστήμιου  στην «τσέπη» , εγώ έφυγα από την αγκαλιά των γονιών μου για το Αγροτικό μου σε έναν εντελώς «άγριο» για ένα καλομαθημένο μοναχοπαίδι , τόπο , κι αυτός , λίγους μήνες μετά , για να υπηρετήσει στον Στρατό με πρώτη «στάση» στο Κέντρο Εκπαίδευσης Νεοσυλλέκτων , στην Κόρινθο . Ήμουν με ολιγοήμερη άδεια εκείνες τις ημέρες στην Θεσσαλονίκη για να τον αποχαιρετήσω .
Από την παραμονή της ημέρας της αναχώρησης του , … καυγαδίσαμε … Δηλαδή εγώ καυγάδισα μαζί του … Ήθελα ολοήμερη … αποκλειστικότητα . Εκείνος , είχε να αποχαιρετήσει την μάνα του που έκλαιγε όλη την εβδομάδα , τον πατέρα του απ’ όπου έπρεπε να πάρει κάποιο … χαρτζηλίκι , τον αδελφό του , που είχε αδυναμία , κάποιους φίλους … Μετά , έμεινα σιωπηλή όλο το βράδυ … Ήμουν μουτρωμένη … Έμεινε κι αυτός σιωπηλός .. .
Τη άλλη μέρα , η μάνα του ήταν στο κρεβάτι με κολικό , ο πατέρας του πίστευε πως οι αποχαιρετισμοί στον σιδηροδρομικό σταθμό , ήσαν … μαλακίες για «σοκολατόπαιδα» , ο αδελφός του είχε εργαστήριο στην Σχολή , κι εγώ … ήμουν μουτρωμένη από χθες …
Έτσι , έφυγε μόνος του για τον Σταθμό … Εκεί , δεν τον αποχαιρέτησε … κανείς …
Δέκα μέρες μετά ,  πήρα το πρώτο του γράμμα …
.
Σαράντα ημέρες μετά , βίωσε (ο στρατιώτης) την πρώτη του μεγάλη απογοήτευση . Επιθυμούσε από καρδιάς το να γίνει αξιωματικός , όχι για κανέναν άλλο λόγο (ματαιοδοξίας, ή «πατριωτικό» ) αλλά μόνο και μόνο για να … πληρώνεται στην θητεία του και να μην υποχρεώνει την μάνα του να τον χαρτζηλικώνει (ο πατέρας του δήλωνε , πως θα τον … τρέφει η μαμά-Πατρίς και … του φτάνει) . Παρ’ όλη την άριστη επίδοσή του στα τεστ , … αξιωματικός δεν έγινε γιατί :
– Δεν μας λες ρε Μ…. η Ρωσιδούλα , που κυκλοφορείς τα τελευταία χρόνια , τι σου είναι ?
– Θα γίνει γυναίκα μου .
– Η Ρωσίδα ρε στρατιώτη ?… και θέλεις να γίνεις και αξιωματικός του Ελληνικού Στρατού ?
– Δεν είναι Ρωσίδα …
– Η κόρη του Ρώσου και της Ρωσίδας ρε , τί είναι ?… Ελληνίδα ?
– …..
Έτσι , αξιωματικός , δεν έγινε . Λίγες ημέρες μετά , πήρα ένα γράμμα , γεμάτο πίκρα για την … αποτυχία του στα τεστ (όπως μου έγραφε) , αλλά γεμάτο αγάπη για το πρόσωπο μου , όπως πάντα …

Στην Κόρινθο , … δεν πήγα για να τον δω …
Ούτε στην ορκομωσία , ούτε στα άλλα «επισκεπτήρια» … Χαμένη στα άγχη μου και στους προβληματισμούς μου εκεί πάνω στην Πίνδο … έκρινα πως δεν ήταν και τόσο … απαραίτητο . Άλλωστε , στα γράμματα του δεν μου το ζητούσε και … επιτακτικά … Πιο πολύ μου έγραφε πόσο με αγαπάει … Αν και …
… αν και γι αυτό μου παραπονέθηκε λιγάκι … Πολύ λίγο όμως … Τόσο , που γρήγορα … ξεχάστηκε .

Την ανάρτηση αυτή την οφείλετε στον φίλο μου τον Βιβλιοθηκάριο και συγκεκριμένα σ’ αυτό :
Φίλε μου Βιβλιοθηκάριε :
Όταν επικοινώνησες μαζί μου και μου ζήτησες να γράψω μια ιστορία Στρατού από την πλευρά της γυναίκας , μου ζήτησες συγκεκριμένα , μια ιστορία , σαν … μάνα στρατιώτη (γ@μώ την ατυχία μου γ@μώ , που έλεγε και η Μαλβίνα … αλλά δεν φταις εσύ , εγώ φταίω που σου είπα την … ηλικία μου) … Όμως επειδή συνήθως κάνω του κεφαλιού μου , έγραψα αυτό που έγραψα και όχι αυτό που έλπιζες να γράψω … Αλλά , δεν θέλω να σου χαλάσω και το χατήρι γι αυτό ιδού … μια μικρή ιστορία , από την στρατιωτική θητεία του μικρού μου του γιου , που είναι και η μεγάλη μου αδυναμία (επειδή είναι πολύ όμορφος … σχεδόν όπως εγώ) . Η ιστοριούλα αυτή είναι απόσπασμα από σχόλιο σε φίλο αναγνώστη του blog μου , που κάποτε με ρώτησε , πως πέρασε τις γιορτές των Χριστουγέννων ο «Μαρκόνη» μου («μαρκόνης» , γιατί έκανε παρέλαση σαν … ασυρματιστής) :
Όσο για τον “μαρκόνη” μου , άκου (μια που νοιάζεσαι γι αυτόν … και με συγκινείς) , πως πέρασε τα Χριστούγεννα του :
Βρισκόταν σε υπηρεσία σε ορεινό Φυλάκιο της περιοχής , για δεύτερη εβδομάδα και θα κατέβαινε για τα Χριστούγεννα στο Τάγμα του στην πόλη , αλλά … έφαγε τριήμερη κράτηση , γιατί έκλεψε για λίγη ώρα το στικάκι του φορητού Internet , από τον συστρατιώτη του … Μουσταφά Μ . και πιάστηκε να σερφάρει στον υπολογιστή του φυλακιου (έχουν υπολογιστή , αλλά δεν έχουν Internet) … Το ζητούσε επίμονα από τον συστρατιώτη του , αλλά εκείνος του το αρνιόταν …. έτσι κι εκείνος το … “δανείστηκε” (το … «βούτηξε» για λίγο και τιμωρήθηκε με το να μείνει μέχρι και την Δευτέρα στο φυλάκιο , πάνω στο βουνό …
Στην ερώτησή μας “γιατί το έκανε αυτό” , απάντησε με αφοπλιστική ειλικρίνεια :
– Ήθελα να διαβάσω το Χριστουγεννιάτικο ποστ της μαμάς … Πάντα κάτι καλό γράφει τέτοιες μέρες και δεν ήθελα να το διαβάσω μπαγιάτικο” …
Ο “μαρκόνης” μου φίλε Γιώργο , έγινε “κλεφτρόνι” για να “διαβάσει” την … μαμά του και … με έκανε … πολύ περήφανη …
Χαλάλι του η … “στενή” …
Σκέφτομαι να τις … συνεχίσω τις ιστορίες του Στρατού …
Μου άρεσε το όλο εγχείρημα . 
Την παράκληση-προτροπή του φίλου Βιβλιοθηκάριου ακολούθησαν (ή θα ακολουθήσουν) και τα εξής κορίτσια-bloggers :
 http://iphimedea.blogspot.gr/ 
 http://motheringdays.blogspot.gr/  
http://rubycloud.blogspot.gr/ 
http://anagennimeni.wordpress.com/
 
 

Ετικέτες:

45 responses to “ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΚΙ ΕΝΑΝ ΚΑΙΡΟ , ΕΝΑΣ ΣΤΡΑΤΙΩΤΗΣ ΚΑΙ ΕΝΑ ΚΟΡΙΤΣΙ ….

  1. moment in the wind

    Ιουλίου 16 , 2012 at 05:15

    αυτή η θητεία «τα μεγαλύτερα λάθη να τα κάνουμε με όσους αγαπάμε» δεν σταματάει πουθενά..
    καλή εβδομάδα Κυρία μου..

     
    • silia

      Ιουλίου 16 , 2012 at 18:54

      @ moment in the wind
      Έχεις δίκιο . Δεν σταματάει πουθενά … όμως …
      Όμως , είναι … λατρεμένο «καψόνι» … Αρκεί να μας αγαπάνε κι αυτοί .
      ——————————————
      Ας ξαναθυμηθούμε το άσμα :

      ——————————————-
      Καλό βράδυ γλυκιά μου .

       
  2. -

    Ιουλίου 16 , 2012 at 08:36

    σαν να βλέπω αγαπημένη ταινία σε θερινό σινεμά που μυρίζει γιασεμί και ανθρωπιά.

     
    • silia

      Ιουλίου 16 , 2012 at 19:01

      @ –
      Με … κολακεύεις . Οποιοσδήποτε καλός λόγος δικός σου για μένα … είναι έπαινος .
      Ναι , εκείνη την εποχή , υπήρχαν ακόμη θερινά σινεμά … και γιασεμιά στις αυλές … και Ανθρωπιά , περισσότερη απ ‘ό,τι υπάρχει τώρα …
      ———————————–
      Σ’ ευχαριστώ , για το όμορφο σχόλιο σου .

       
  3. bibliothekarios

    Ιουλίου 16 , 2012 at 08:36

    Υποκλίνομαι… (μερικές φορές αρκεί που υπάρχουν οι σειρήνες για να σπάμε τα κεφάλια μας στα βράχια τους). Και σε ευχαριστώ που προσθέτεις σε αυτό το αφιέρωμα. Το βάρος της γυναικείας ματιάς σε αυτές τις ιστορίες είναι ιδιαίτερο. Πάντα ιδιαίτερα φωτίζει τις ιστορίες της ζωής…

     
    • silia

      Ιουλίου 29 , 2012 at 12:06

      @ bibliothekarios
      Μην με ευχαριστείς . Η ευχαρίστηση , ήταν όλη δική μου . Κι ακόμη , ήταν και ένα αίσθημα τιμής , για το ότι με διάλεξες .
      Όσο για την γυναικεία ματιά , ναι … βαραίνει σε πολλά .

       
  4. Georgina Kassavetes

    Ιουλίου 16 , 2012 at 10:46

    Πόσο όμορφα εξιστορείς τις μνήμες σου! Κάθε κείμενο σου γνήσιο και φίνο!

     
    • silia

      Αύγουστος 17 , 2012 at 00:00

      @ Georgina Kassavetes
      Πόσο όμορφα και επαινετικά (για μένα) κι εσύ σχολιάζεις …
      Πόσο μου αρέσει να μου κάνουν φιλοφρονήσεις .

       
  5. Stavrula

    Ιουλίου 16 , 2012 at 14:56

    Να τις συνεχίσεις, Σίλια 🙂
    Τι γλυκό να τιμωρούνται εξαιτίας της αγάπης σου κι οι δυο 😉

     
    • silia

      Αύγουστος 17 , 2012 at 00:03

      @ Stavrula
      Όντως , πρέπει να είναι γλυκό , γιατί παρ’ όλη την «τιμωρία» τους εξακολουθούν να μ’ αγαπάνε … μετά την εμφάνιση τους στην ζωή μου , 42 χρόνια ο πρώτος και 28 ο δεύτερος …
      Όντως … τι γλυκό !

       
  6. roubinakiM (@roubinakiM)

    Ιουλίου 16 , 2012 at 16:56

    νομίζω ότι δεν θα άντεχα να σκανάρω τα γράμματά του…είσαι τόσο δυνατή

     
    • froso

      Αύγουστος 2 , 2012 at 00:57

      …τόσο κυνική;

       
      • silia

        Αύγουστος 17 , 2012 at 00:07

        @ froso
        Αν λες εμένα κυνική , επέτρεψέ μου , αλλά κάνεις λάθος .
        Αν θα με γνώριζες λιγάκι από πιο κοντά , θα … αναθεωρούσες .

         
    • silia

      Αύγουστος 17 , 2012 at 00:05

      @ roubinakiM (@roubinakiM)
      Κι εγώ νομίζω , πως δεν είναι θέμα δύναμης …
      Τα 42 χρόνια , που είμαστε μαζί , θαρρώ πως μου δίνουν το κουράγιο να το κάνω αυτό .

       
  7. pitsiloti

    Ιουλίου 16 , 2012 at 20:46

    Να τις συνεχίσεις , είναι υπέροχες… συγκινητικές και αληθινές…τόσο μα τόσο αληθινές…..

     
    • silia

      Αύγουστος 16 , 2012 at 23:58

      @ pitsiloti
      Ευχαριστώ για τα πάντα όμορφα λόγια σου .

       
  8. Νewagemama

    Ιουλίου 16 , 2012 at 21:30

    Αχ, τι ρομαντικό…Θέλω κι άλλα τέτοια!

     
    • silia

      Αύγουστος 16 , 2012 at 23:57

      @ Νewagemama
      Κάνε υπομονή … Να περάσει πρώτα η ραστώνη του Καλοκαιριού …
      Να «συννεφιάσει» λίγο .

       
  9. DaisyCrazy

    Ιουλίου 17 , 2012 at 11:37

    Nα’ναι καλά ο Βιβλιοθηκάριος που στάθηκε αφορμή να μας επιστρέψεις γιατί πολύ μου έλειψες και μένα και όλων μας αγαπημένη Σίλια.
    Ελπίζω να πήγες έστω μια φορά να δεις τον ερωτοκτυπημένο Τάκη σου 🙂
    Δεν έχω καμιά προσωπική εμπειρία από στρατιώτες μόνο ιστορίες έχω ακούσει από μπαμπά, σύζυγο και φίλους.
    Είναι δύσκολη περίοδος απ’οτι καταλαβαίνω όσο κι αν κάποιοι προσπαθούν να την ωραιοποιήσουν μετά..
    Φιλάκια γλυκά και δροσερά μες το καμίνι που έχουμε!

    ΥΓ. περιμένω με ανυπομονησία και τις άλλες ιστορίες σου 😉

     
    • silia

      Σεπτεμβρίου 9 , 2012 at 23:18

      @ DaisyCrazy
      Επέστρεψα για λίγο και … ξαναχάθηκα . Συγχώρησέ με κι εσύ και όλοι όσοι «μπαίνετε» εδώ μέσα , αλλά να … έχει χαλάσει το κέφι μου . Ελπίζω πως θα το ξαναβρώ και θα συνεχίσω να γράφω στο μπλογκ .
      Ο ερωτοχτυπημένος εδώ και … 42 χρόνια Τάκης μου , υπηρέτησε την μαμά-Πατρίδα συνολικά … 30 μήνες . Σ’ αυτό το διάστημα , πήγα πολλές φορές να τον δω . Ξέρεις Daisy μου εκείνη την εποχή , δεν ήσαν και πολύ εύκολες οι μετακινήσεις . Αυτοκίνητο δικό μου , δεν είχα . Στα δυο χρόνια του Αγροτικού μου είχα μόνο μια ημέρα ρεπό την εβδομάδα . Τα λεωφορεία , ήσαν σπάνια και τα τραίνα αργοκίνητα . Όσο για τα αεροπλάνα … όνειρο θερινής νυκτός η τιμή του εισητηρίου τους …
      Θέλω με την ευκαιρία , να σου ξαναθυμίσω το :
      https://silia.wordpress.com/2010/12/05
      ————————————————-
      Σ’ ευχαριστώ , που μου δίνεις να καταλάβω , πως … σου λείπω .

       
      • DaisyCrazy

        Σεπτεμβρίου 27 , 2012 at 17:06

        μου λείπεις συνέχεια και πιο πολύ από πολλούς άλλοςυ μπλογκερ. να είσαι σίγουρη γι’αυτό. μου λείπουν οι κουβέντες σου, οι ιστορίες σου, ο τρόπος έκφρασης σου, οι απόψεις σου, εσύ η ίδια όπως σε γνώρισα μέσα από δω.
        φιλιά!

         
      • silia

        Οκτώβριος 21 , 2012 at 00:40

        @ DaisyCrazy
        Με συγκινείς …
        Ειλικρινά … με συγκινείς .

         
  10. Φωτεινή

    Ιουλίου 17 , 2012 at 16:34

    Aπλά σ’ ευχαριστώ που ξαναέγραψες για μας!

     
    • silia

      Σεπτεμβρίου 9 , 2012 at 23:20

      @ Φωτεινή
      Εγώ σ’ ευχαριστώ , που έγραψες αυτό στο σχόλιο σου .
      Είναι πολύ κολακευτικό για μένα .

       
  11. ακροβατιστής

    Ιουλίου 17 , 2012 at 23:27

    Πολλή όμορφες διηγήσεις αλλά με συγκίνησε βαθιά η ιστορία με τον γιο σου…(Συννενοούμε καλύτερα με τα αγόρια και στο σχολείο σε κάθε φουρνιά τυχαίνει να έχω σε ένα αγόρι αδυναμία…)
    Αν είχα γιό και μου κανε κάτι τέτοιο θα απογειωνόμουν!
    Φιλιά πολλά!

     
    • froso

      Αύγουστος 2 , 2012 at 01:59

      >τυχαίνει να έχω σε ένα αγόρι αδυναμία
      Αδυναμίες είναι αυτές

       
    • silia

      Οκτώβριος 20 , 2012 at 23:48

      @ ακροβατιστής
      Αχ … αν τον γνώριζες (τον μικρό μου γιο) … Γνήσιος Ρώσος στην ψυχή … Συγκινητικός όντως .
      Σου εύχομαι να αποκτήσεις έναν τέτοιο γιο .
      Φιλιά κι από εμένα .

       
  12. Τσαλαπετεινός

    Ιουλίου 19 , 2012 at 21:07

    Και η παλιά και η πρόσφατη, ζωντανές και πολύ συγκινητικές!
    Περιμένουμε συνέχεια…

    (τελικά είχε δίκαιο ο γκρινιάρης – τι θα πει ποιος γκρινιάρης;
    αυτός που μας ξεσηκώνει για αφιερώματα)

     
    • silia

      Οκτώβριος 20 , 2012 at 23:50

      @ Τσαλαπετεινός
      Είναι ο μόνος γκρινιάρης στον κόσμο , που έχει πάντα (σχεδόν) … δίκιο .

       
  13. mr e.

    Ιουλίου 19 , 2012 at 21:17

    72Α ΕΣΣΟ! 6 ο ΣΠ Κορίνθου ! Τι μου θύμισες…! 4.500 στρατιώτες στοιβαγμένοι , στους θαλάμους, ο ένας πάνω στον άλλο σχεδόν… 40 μέρες με μπισκότα «ΡΟΥΛΙΑ» και ζαχαρούχο γάλα «ΒΛΑΧΑΣ» Το πρώτο μας γεύμα μπακάλικος παστός με το αλάτι να κινδυνεύεις να σου σπάσει τα δόντια. Τα επόμενα το ίδιο. Κρέμα που έμοιαζε με … φασολάδα, φασολάδα που έμοιαζε με… ενυδρείο… Όποτε Ρούλα και ζαχαρούχο. (ρωτησετον είμαι σίγουρος ότι και ο δικός σου έτσι έζησε… χαχαχα) Και από την άλλη να μην σε έχει αποχαιρετήσει ο πιο «δικός» σου άνθρωπος… Να μην σε έχει επισκεφτεί έστω σε ένα επισκεπτήριο… Να σε κατατρώνε οι σκέψεις γιατί, πως, τι συμβαίνει ?. Να νοιώθεις μόνος μέσα σε τόσο πλήθος. Να μη μπορείς να σκεφτείς τίποτα άλλο… παρά τον μεγάλο σου ερωτα. Που είναι έξω στους… πειρασμούς… ΑΝ ΜΠΟΡΟΥΣΑΤΕ ΝΑ ΤΟ ΚΑΤΑΛΑΒΕΤΑΕ ΑΥΤΟ… Αν μπορούσαμε να σας καταλάβουμε θαταν ο κόσμος καλύτερος.
    Κι όμως έρχονται κάτι στιγμές που με μια κίνηση σας τα διορθώνετε όλα. Όπως αυτή σου η κίνηση τώρα. Που φανέρωσες ότι τα γράμματα του ήταν για σένα ιερά. Αφου 50 τόσα χρόνια ήταν καλά φυλαγμενα όχι τόσο στο συρτάρι αλλά περισσότερο στην… καρδιά σου !. ΓΥΝΑΙΚΕΣ ! Αλάτι και μέλι της ζωής μας !

     
    • silia

      Οκτώβριος 20 , 2012 at 23:58

      @ mr e.
      Υπέροχο σχόλιο … Θα μπορούσε από μόνο του να είναι ένα υπέροχο ποστ .
      Επί της ουσίας τώρα :
      Ο,τιδήποτε προέρχεται από εκείνον , είναι φυλαγμένο σαν ιερό , μέσα στην καρδιά μου . Άτυχος όποιος δεν τον «γνώρισε» , όποιος δεν τον συναναστράφηκε , όποιος δεν «πήρε» από τον άνθρωπο αυτό …
      ————————————
      Και κάτι άλλο :
      ΓΥΝΑΙΚΕΣ !… επαγγελματίες στο … καλό Σκωτσέζικο ντουζ !…

       
  14. Allu Fun Marx

    Ιουλίου 25 , 2012 at 23:16

    Ωραίο ποστ. Το απόλαυσα σαν ασπρόμαυρη ελληνική ταινία. Απ΄αυτές που ψιλοκοροϊδεύουμε αλλά μάς αρέσουν.

     
    • silia

      Οκτώβριος 21 , 2012 at 00:04

      @ Allu Fun Marx
      Πες μου ότι σου θύμισε το «Ευδοκία» και τι στον κόσμο !…
      (εδώ που τα λέμε , ουδεμία σχέση το ποστ με την εν λόγω ταινία , αλλά … εμένα αυτή μου αρέσει)

       
  15. heliotypon

    Ιουλίου 26 , 2012 at 05:37

    Αν και η θητεία είναι μια μαλακία, όλοι τη θυμόμαστε με ανάμικτα αισθήματα και, κυρίως, με περίεργη νοσταλγία. Βλέπεις είναι η ηλικία που πέρασε ανεπιστρεπτί και θα ήθελες να μην είχε φύγει, να είσαι ακόμη στα 23 και ας κάνεις και αγγαρίες! Είναι αυτά που ένοιωθες και που δεν τα νοιώθεις πλέον. Είναι πολλά!

     
    • silia

      Οκτώβριος 21 , 2012 at 00:14

      @ heliotypon
      Αυτό είναι μια … αλήθεια .
      Ίσως πρέπει να γεράσεις … (να ωριμάσεις , ήθελα να πω) για να «αγκαλιάσεις» με στοργή τις στρατιωτικές σου αναμνήσεις …

       
  16. faros

    Αύγουστος 4 , 2012 at 17:33

    Γειααααααααααααααα ! 😀 😀 😀

    Υπέροχες ιστορίες, όπως πάντα άλλωστε !

    6ο Σ.Π. – τι μας θύμησες τώρα …

     
    • silia

      Οκτώβριος 21 , 2012 at 00:17

      @ faros
      Γειά σου και σε σένα Φάρε .
      Κάνε πλάκα , να υπηρετήσατε μαζί !…
      Έλα … πες μας … τι σου θύμισα .

       
  17. erimos

    Αύγουστος 5 , 2012 at 00:56

    Πέρασα να πω μια καλησπέρα για τα γενέθλιά σου,
    μα… χρόνια πολλά δε θα σου πω
    για στο πούνε όλοι.
    Μονάχα θα σου ευχηθώ
    χαρούμενη να ‘ν΄ η ζωή σου όλη.
    =========================

    Όμορφα διατυπωμένη ιστορία από τη ματιά της Γυναίκας. Αλάτι και μέλι που λέει και ο mr e.
    Όμως… όμως νάξερες που μ΄έστειλες πάλι… στο ίδιο στρατόπεδο φλεβάρης του 60, γραφείο Α2 του Συντάγματος, πέρα από ένα ολωσδιόλου ετερόκλητο ερωτηματολόγιο το κερασάκι στην τούρτα ήταν,
    «τι γνώμη έχω διά τον κομμουνισμόν.»
    Έγραψα, δεν θέλω να απαντήσω.

    Την επόμενη εβδομάδα ένα ωραίο σαββατιάτικο απόγευμα μας συγκέντρωσαν στις κερκίδες του γηπέδου (όσοι έχουν περάσει από το συγκεκριμένο στρατόπεδο ξέρουν ) ,περίπου 5000 φαντάρους με το διοικητή για ένα δίωρο να κατακεραυνώνει τη δική μου μοναδική άρνηση.
    Το τι ένοιωθα … άστο καλύτερα, το πως πέρασα κατανοητό. Ούτε στης αδερφής μου το γάμο δεν μου έδωσαν μια 48ωρη να πάω…
    Συχώρα με που τέτοια ώρα σου μαύρισα την ψυχή, όμως κάποια πράγματα δεν ξεγίνονται.
    Καλό σου ξημέρωμα, και…
    χαμογέλα.

     
    • silia

      Οκτώβριος 21 , 2012 at 00:22

      @ erimos
      Καθόλου δεν μου μαύρισες την ψυχή μ’ αυτό που έγραψες … Ίσα – ίσα που γλύκανες την ψυχή μου , κάνοντας με να σε νιώσω πιο … οικείο … πιο «δικό» μου άνθρωπο .
      ———————————-
      Τα γενέθλια μου φέτος , ήταν από τα πιο … κακόκεφα των τελευταίων χρόνων … Ας τα … ξεχάσουμε .
      ———————————
      Καλό ξημέρωμα να έχουμε (μπορεί να απαντώ 2,5 μήνες μετά , αλλά πάλι … κοντά στο ξημέρωμα είμαι .
      Σε φιλώ και χαμογελώ .

       
  18. erimos

    Αύγουστος 5 , 2012 at 00:59

    υ,γ. μια διόρθωση:
    …για θα στο πούνε…

     
  19. ακροβατιστής

    Αύγουστος 6 , 2012 at 21:27

    Χρόνια πολλά γλυκιά μου Λιονταρίνα!!!
    Ελπίζω να απόλαυσες την πανσέληνο και στην συνέχεια τα γεννέθλια σου κάπου όμορφα…
    Σε φιλώ

     
    • silia

      Οκτώβριος 21 , 2012 at 00:26

      @ ακροβατιστής
      Σ’ ευχαριστώ για τις ευχές γλυκιά μου .
      Τα γενέθλιά μου , πάντα (σχεδόν) , κάπου όμορφα τα περνώ … Εκτός από φέτος … Φέτος , κλεισμένη στο σπίτι και στενάχωρα … Αλλά … δεν βαριέσαι … Ας τα αφήσουμε πίσω αυτά . Του χρόνου , θα το κάψουμε (στα γενέθλια μου) .
      Σε φιλώ κι εγώ .

       
  20. admin

    Αύγουστος 30 , 2012 at 22:30

    Ωραίες ιστορίες 🙂 by newsupgr.wordpress.com

     
    • silia

      Οκτώβριος 21 , 2012 at 00:35

      @ admin
      Καλώς ήρθες φίλε μου και σ’ ευχαριστώ για την καλή κριτική σου .

       

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: