RSS

ΧΟΥΝΤΑ …

08 Φεβ.

xpr,escape,hand,man,odd,window-59f16f62754687e64fe74f7c7288bdf8_h

Θεσσαλονίκη , Οκτώβρης του 1970 ….φοιτηταριό…Με άρπαξαν βραδάκι στα καλά καθούμενα έξω από την πόρτα της πολυκατοικίας μας , και με …σύραν ως το Τμήμα Μεταγωγών , ένα τετράγωνο πιο πάνω . Μέσα σε ένα γραφείο (!) έδερναν έναν νεαρό..Πρώτη μου φορά τον έβλεπα . «Τον ξέρεις ;» Μόνο το κεφάλι μου πρόφτασα να κουνήσω αρνητικά …και άρπαξα την πρώτη μου σφαλιάρα . Μετά από ένα τέταρτο και καμιά 10ρια σφαλιάρες , πήραν τον νεαρό αλλού και βάλανε μπρος τις δυο μοτοσυκλέτες έξω από το Τμήμα…..Άκουσα τον νεαρό να ουρλιάζει κάπου στο βάθος .Ούρλιαξα κι εγώ , όχι από συμπαράσταση , αλλά γιατί ένας φαντάρος μου έσπασε με μια απότομη κίνηση τον αντίχειρα του δεξιού μου χεριού . Δεν μας ….άκουσε κανείς….(ο θόρυβος από τις μοτοσυκλέτες βλέπεις) … Λίγο μετά , χωρίς καμιά εξήγηση ή κάτι άλλο … με πέταξαν στο δρόμο …
Ο γιατρός που βρίσκονταν εκεί (γιατί είχαν και γιατρό … παρόντα στις ανακρίσεις) , έφυγε το κατόπι μου προφασιζόμενος κάποια σπουδαία δουλειά και με πρόλαβε στην επόμενη γωνία , όπου είχα σταθεί για να κλάψω και μου είπε :
– Τράβα στο φαρμακείο απέναντι που διανυκτερεύει και ζήτα του φαρμακοποιού , να σου το ανατάξει το δάχτυλο στη θέση του και να σου βάλει και ένα ξυλάκι για νάρθηκα να μην μείνει πολύ στραβό … Είναι φίλος μου … Πες του : «Ο Μιχάλης με στέλνει»  και δεν θα σε διώξει…
Και έτσι έκανα και το δάχτυλο δεν έμεινε πολύ στραβό … Λίγο στραβό είναι μόνο …ίσα – ίσα , για να … μην με πιάνει το μάτι …
Σαν γύρισα άγριο ξημέρωμα στο σπίτι , η μάνα μου , απλά με αγκάλιασε , χωρίς να με ρωτήσει τίποτα , μου έπλυνε το πρόσωπο , με βοήθησε να βγάλω τα ρούχα μου , και … με κοίμισε στην αγκαλιά της …
Όχι πως δεν με νοιάζονταν και δεν με αγαπούσε η μάνα μου … Η μάνα μου , με λάτρευε αλλά , πιστεύω πως (για εκείνη την εποχή) , έκανε ό,τι ήταν σωστό για να μείνουμε ζωντανοί και να έχουμε την ευκαιρία να αντικρύσουμε το «αύριο»… Γιατί όπως είπε κάποτε και κάποιος διαδικτυακός φίλος μου , πάλι από εδώ μέσα … «Τότε όλα τά’ σκιαζε η φοβέρα…»
——————————————————-
Γιατί το έγραψα όλο αυτό ? (που σημειωτέον , έχει γραφτεί και σε παλιότερες αναρτήσεις μου εδώ στο blog) …
… μα , για να σας πω κάτι που «καίει» την γλώσσα μου μέρες τώρα . Να σας πω :
Αυτό είναι (ήταν) … «χούντα» , αγάπες μου … Αυτό .

 

 

Ετικέτες: , ,

11 responses to “ΧΟΥΝΤΑ …

  1. Nina C

    Φεβρουαρίου 8 , 2013 at 01:47

    Ναι, αυτό ήταν χούντα. Κι άλλα πολλά: οι φυλακίσεις, τα ξερονήσια. Σήμερα φυλακίσεις και ξερονήσια δεν έχουμε, αν και εκφράζονται και τέτοιες απόψεις για τους μετανάστες, ενίοτε. Και το ξύλο πέφτει (γιατί πέφτει…) σε όλα τα αστυνομικά τμήματα και όχι στων Μεταγωγών. Έτσι, για να παίρνουν μια γεύση και οι σημερινοί νέοι από τη χούντα του τότε. Για ιστορικούς λόγους, αντιλαμβάνεσθε;

     
  2. bibliothekarios

    Φεβρουαρίου 8 , 2013 at 10:08

    Το «Αυτό» που λες δεν γίνεται σήμερα; Θεωρείς πως η πολύ λιγότερη δημοκρατία των τελευταίων 3 χρόνων δεν οδηγεί μέσω της αστυνομοκρατίας και της πολιτικής δαιμονοποίησης, του φασισμού και του ρατσισμού σε τέτοια καθεστώτα; Και αν όλα αυτά είναι μόνο πολιτικές/ιδεοληπτικές ευαισθησίες, δεν πρέπει να δείχνεις με το δάχτυλο πού οδηγούν όλα αυτά; Νομίζω πως χούντα δεν είναι το προσωπικό βίωμα, αλλά το συλλογικό. Η Αθήνα βράζει Silia, βράζει….

     
  3. DaisyCrazy

    Φεβρουαρίου 8 , 2013 at 14:24

    Αχ κάποιες εποχές θες κι εύχεσαι να μην ξαναρθουν ποτέ.. κι έπειτα αναρωτιέσαι αν είναι ήδη εδώ συγκεκαλημένες κάτω από το όνομα «δημοκρατία».
    Τελικά είναι καλύτερα να βλέπεις τον εχθρό που έχεις να αντιμετωπίσεις ή να σε κυνηγά το φάντασμα του και να σε βάζει σε αμφιβολίες αν μπορείς να εμπιστευτείς την κρίση σου..;

     
  4. panos

    Φεβρουαρίου 9 , 2013 at 01:46

    Δυστυχώς και σήμερα όλα τα σκίαζει η φοβέρα της εξαθλίωσης αυτή τη φορά. Σκέφτομαι δεν είναι χούντα και μετά από λίγο λέω μπας και είμαι και γώ σαν τους τότε βολέμενους που λέγανε οτι δεν ήταν και τόσο άσχημα στη χούντα; Λυπάμαι που το λέω αλλά βλέπω να γίνονται όλο και περισσότεροι αυτοί που επιζητούν αίμα και εξαθλίωση για τους άλλους.
    Σας διαβάζω εδώ και αρκετό καιρό αγαπητή Silia και πραγματικά χαίρομαι που μοιράζεστε μαζί μας και τόσο δύσκολες στιγμές σας .

     
  5. Λιακαδα ©

    Φεβρουαρίου 9 , 2013 at 02:38

    Σήμερα φυλακίσεις και ξερονήσια δεν έχουμε, εχουμε ομως τη φοβερα της εξαθλίωσης και τους δρομους της ξενειτιας..
    Γεναρης του 74. Μαθητρια στην Αθηνα τοτε, καλεσαν τον πατερα μου στην επαρχια στο αστυνομικο τμημα του χωριου μας για προσωπικη μου λεει υποθεση .. Παρουσιαστηκε τρομοκρατημενος γιατι επειδη εμενα και στα Εξαρχεια σε καποιους συγγενεις φοβηθηκε οτι με ειχαν συρει στην ασφαλεια! Ειχα χασει την αστυνομικη μου ταυτοτητα ..την ειχαν μαζεψει και απο αυτην ειχαν βρει τη δ/νση του πατρικου μου σπιτιου. Να περασει απο το ΚΘ παραρτημα ασφαλειας στην Αλεξανδρας να την παραλάβει! Η ιδια! Παω η καλη σου και με ρωταει ο μπατσουλης:
    – Ησουν στο Πολυτεχνειο ε? και σου έπεσε η ταυτοτητα! Ξερεις που την βρηκαμε? Στα Εξαρχεια! – Μα εκει μένω ! Που να μου επεφτε? στη Θήβα?
    χρατςςςςςςςςςς ενα χαστουκι ! (Μου εφυγε το μαγουλο απο την θεση του! Ακομα τον μισω..! )
    -Τσακισου φυγε απο μπροστα μου μη σε μπουσουριασω! α και που εισαι να μη σε ξαναδω στη γειτονια!
    Πως ηταν δυνατον να μην με ξαναδει αφου εμενα ενα δρομο πισω απο την τοτε ΕΑΤ ΕΣΑ?
    Δεν εβγαλα αχνα ομως ..που να τολμησω …
    Την αλλη μερα πηγα στην πλατεια στο γνωστο τοτε βιβλιοπωλειο και ειπα τον πονο μου στον Αιμιλιο ..
    Παρε να διαβασεις … ειπε και μου χαρισε το πρωτο μου βιβλιο με ποιηματα του Μπρεχτ για να παρηγορηθω!
    Τετοιες «ωραίες» εποχες…

     
  6. mr e.

    Φεβρουαρίου 9 , 2013 at 21:17

    Η ιστορία δεν έχει μόνο … «χρυσογραμματες» σελίδες… Γιαυτό ακριβώς και δεν είναι ανιαρή ! Γιαυτό και διδάσκει !

     
  7. ακροβατιστής

    Φεβρουαρίου 16 , 2013 at 09:01

    Ανάλογες ιστορίες «δημοκρατίας» έχουν πολλοί συνάνθρωποι μας να σου διηγηθουν για το σήμερα αγαπημένη Σίλια…δυστυχώς!Κάθε εποχή με τις αγριότητές της…
    Το δάχτυλό σου είναι ΠΑΡΑΣΗΜΟ!!!
    Να το δείχνεις στα παιδιά και τα εγγονια σου(εύχομαι να ρθουν σύντομα) για είναι περήφανα!
    Σε φιλώ

     
  8. heliotypon

    Φεβρουαρίου 24 , 2013 at 07:30

    Ο όρος «Police brutality» δεν βγήκε μόνο για αυταρχικά καθεστώτα όπως η δική μας χούντα. Ξεκίνησε από χώρες που έχουν δημοκρατία και πολύ καλλίτερη από τη δική μας. Η εξουσία παραμορφώνει τους κανονικούς ανθρώπους, πόσο μάλλον τους υπανθρώπους που συνήθως γεμίζουν τα γραφεία της αστυνομίας. Δεν λέω ότι είναι όλοι, αλλά φαίνεται ότι το το κτήνος «άνθρωπος» αναζητά ευκαιρίες για να δείξει το πραγματικό του πρόσωπο και η εξουσία του της δίνει. ‘Οσο για το αν έχουμε σήμερα χούντα, εδώ στην Ελλάδα εμείς έχουμε συνέχεια χούντα. Κάθε μία διαφορετικού τύπου. Τα ονόματα αλλάζουν και, φυσικά, η μορφή της κτηνωδίας. Σήμερα η κτηνωδία εκφράζεται με πιο ήπιο τρόπο. Πρόσφατα (τα τελευταία 30-40 χρόνια) εκφράστηκε με καταλήστευση του μεροκάματου του μέσου ανθρώπου. Την έλεγαν πασοκ (δηλαδή σοσιαλΗστές) ή νέα δημοκρατία. Πάντως δημοκρατία δεν ήταν. Κοινοβουλευτική δικτατορία ήταν (και είναι).

     
  9. erimos

    Φεβρουαρίου 26 , 2013 at 17:51

    «… είδαμε έλληνες αστυνόμους της ασφαλείας να χτυπάν με πάθος νέους που δεν τους μοιάζουν. Η εξουσία είτε κομμουνιστική, είτε δημοκρατική, είτε ροζ σοσιαλιστική, είτε θεοκρατική είναι άθλια, βάρβαρη κι απάνθρωπη. Νομίζω πως είναι καιρός προς τα εκεί να στρέψομε το μίσος μας και τους αγώνες μας…»
    Μάνος Χατζηδάκις , 1988 απόσπασμα από το Τρίτο Πρόγραμμα για την εξουσία.

    Πόσο ακόμα οι Έλληνες θα κοιμόμαστε;

    καλό βράδυ …και
    χαμογέλα.

     
  10. silia

    Φεβρουαρίου 27 , 2013 at 01:10

    @Προς όλους
    Συγχωρείστε με , που δεν θα απευθυνθώ στον καθένα ξεχωριστά , αλλά θεωρώ ότι αυτό που θα πω είναι αυτό περίπου που θα έλεγα στον καθένα σας .
    Πριν απαντήσω όμως θα πω κάτι άλλο :
    Όταν υπάρχουν 10 άτομα , και τα 9 λένε «άσπρο» και το ένα , λέει «μαύρο» , κατά πάσα πιθανότητα η αλήθεια είναι … «άσπρο» . Μ’ αυτό θέλω να πω πως δεν φταίτε εσείς , που δεν κατανοήσατε τι ήθελα να πω , αλλά φταίω εγώ , που δεν μπόρεσα να το κάνω σαφές . Και γι αυτό σας ζητώ συγγνώμη και η μόνη ας το πούμε δικαιολογία που έχω , είναι ότι ο διαδικτυακός λόγος δεν είναι πάντα ικανός να μεταδώσει αυτό που ο άλλος έχει στο μυαλό του … «Το πρόσωπο , είναι σπαθί» μου έλεγε η μάνα μου και είχε δίκιο . Καλός ο γραπτός λόγος , αλλά … κρύος , κάπως απρόσωπος … Δεν μπορείς να δεις , που και πότε χαμογελούν τα μάτια , που «σπάζει» η φωνή , πού βουρκώνει το πρόσωπο , που κομματιάζονται οι λέξεις από τον λυγμό … που τρέμουνε τα χέρια , που γίνονται αμήχανες κινήσεις , που χάνει τον ρυθμό της , η αναπνοή …
    Όταν έλεγα «Αυτό είναι (ήταν) … «χούντα» , αγάπες μου … Αυτό» , δεν εννοούσα ότι χούντα ήταν η βίαιη και χωρίς λόγο σύλληψη (λόγος υπήρχε , τέλος πάντων … ) , οι σφαλιάρες , το σπασμένο δάχτυλο , ούτε -ακόμα , ακόμα- τα ουρλιαχτά του νεαρού άγνωστου μου (που προφανώς βασανίστηκε άγρια) . Χούντα ήταν , το ότι η μάνα μου «… απλά με αγκάλιασε , χωρίς να με ρωτήσει τίποτα , μου έπλυνε το πρόσωπο , με βοήθησε να βγάλω τα ρούχα μου , και … με κοίμισε στην αγκαλιά της …Όχι πως δεν με νοιάζονταν και δεν με αγαπούσε η μάνα μου … Η μάνα μου , με λάτρευε αλλά , πιστεύω πως (για εκείνη την εποχή) , έκανε ό,τι ήταν σωστό για να μείνουμε ζωντανοί και να έχουμε την ευκαιρία να αντικρίσουμε το «αύριο»…» Χούντα ήταν που κρατούσε την ανάσα της , όταν με κράταγε στην αγκαλιά της , μην και κάποιος ακούσει τον λυγμό της και μου κάνουν περισσότερο κακό . Χούντα ήταν , η ανημπόρια της να βγει και να φωνάξει πως χτυπήσαν το παιδί της και πως θα κάνει τα αδύνατα δυνατά για να μην πειράξει ποτέ πια κανείς ούτε μια τρίχα του και πως ο Νόμος απαγορεύει την βία στον οποιονδήποτε άνθρωπο και … και … Και όλα αυτά να τα ακούνε χιλιάδες … εκατομμύρια ίσως άνθρωποι , από την τηλεόραση , το Διαδίκτυο , τις εφημερίδες … Στις πλατείες ,στα καφενεία , στις αίθουσες διαλέξεων , στα πηγαδάκια των Νομικών , των πολιτικών , των Αστυνομικών , των φίλων , των αγνώστων … μέσα στον τόπο της , αλλά και έξω από αυτόν … πιθανώς και στα πέρατα του κόσμου … όπως …
    … όπως η μάνα του νεαρού που συνελήφθη πριν λίγες ημέρες για την ένοπλη ληστεία στο Βελβενδό Κοζάνης …
    Αυτό ήθελα να πω …
    Και για μια φορά ακόμα , σας ζητώ συγνώμη .
    Συγνώμη που δεν κατάφερα να σας κάνω να καταλάβετε τι θέλω να πω , και συγνώμη , που δεν θα συνεχίσω αυτή την συζήτηση .
    Καλό μας βράδυ .

     
    • 4essera

      Μαρτίου 3 , 2013 at 12:38

      Στην (τότε) χούντα, οι φωνές πνίγονταν είτε από φόβο είτε με καταστολή. Διότι οι φωνές είχαν δύναμη. Στην (τώρα) χούντα οι φωνές αφήνονται ελεύθερες να διακινούνται. Διότι κανείς δεν τους δίνει σημασία. Στην (τότε) χούντα ο εχθρός ήταν ευκρινώς ευδιάκριτος. Υπήρχε. Στην (τώρα) χούντα, ο καθένας επιλέγει τον εχθρό του και επιλέγεται ως εχθρός κάποιου. Ελεύθερα.
      Κακώς κάνω σύγκριση: η τώρα χούντα δεν έχει καμμία σχέση με την τότε.

       

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: