RSS

Грозный Павлик (Παυλάκης ο Τρομερός)

27 Φεβ.

pavel

Παλιά … ήμουν ανάφαγη . Όχι όπως τώρα , που σαβουριάζω τα πάντα η βουλιμικιά , κλιμακτηριακιά , συνταξιούχος του ΕΣΥ . Όταν ήμουν μικρή … ήμουν ανάφαγη .
Αυτή η αναφαγιά , ήταν και το μεγάλο βάσανο των γονιών μου . Και η μεν μαμά μου το πάλευε με διάφορους επιθετικούς τρόπους , όπως ας πούμε , τράβηγμα των μαλλιών , κυνήγι με την ομπρέλλα στο χέρι (κλειστή) , ή και καμιά ξυλιά στον … ξέρετε τώρα , ο δε μπαμπάς μου σαν πιο … ειρηνιστής , με άλλους τρόπους , όπως … παρακαλώντας με να φάω (ΔΕΝ έπιανε ποτέ) , ή διηγιώντας μου ιστορίες από την Κατοχή , όπου κάποια παιδάκια πέθαιναν με πρησμένες κοιλιές μέσα στους δρόμους από την πείνα (αυτό το τελευταίο , χειροτέρευε τα πράγματα , γιατί και τα ελάχιστα ψήγματα όρεξης που μπορεί να είχα , εξανεμίζονταν από την στεναχώρια ή πνίγονταν σε μια «θάλασσα» δακρύων .
Ωστόσο ο μπαμπάς μου ήταν υπομονετικός και επινοητικός τύπος , και βρήκε νέα μέθοδο για να παίρνω τις απαραίτητες θρεπτικές ουσίες («Για να μεγαλώσεις Άννιτσκα και να γίνεις σπουδαία , όπως σου πρέπει» ) και κάτι άλλα … σατανικά πράγματα , όπως «βιταμίνες» , «σίδηρο» , «κάλιο» (που Κύριος οίδε από που τα είχε ξεπατικώσει και έπρεπε εγώ … να τα τρώω για να γίνω … σπουδαία) .
Η νέα μέθοδος , λεγόταν «οικογένεια Αντρέγιεφ» και συγκεκριμένα «Πάβελ Αντρέγιεφ» ο επονομαζόμενος (από μένα) και «Παύλος ο Τρομερός» ή για να ακριβολογούμε «Πάβλικ (Παυλάκης-υποκοριστικό) ο Τρομερός … Το γιατί «Τρομερός» κάντε υπομονή και διαβάστε παρακάτω .
Ας τα πάρουμε όμως , για μια φορά ακόμα , από την αρχή
:
Ο πατέρας μου , όπως όλοι (σχεδόν) θα ξέρετε , ήταν Ρώσος . Δηλαδή … Ουκρανός ήταν , αλλά τότε , όλοι οι άνθρωποι αυτού του είδους λέγονταν «Ρώσοι» . Ήταν άνθρωπος κοινωνικός , και είχε πολλούς φίλους , αλλά πιο πολύ απ όλους , αγαπούσε τους  (κανα-δυο) Ρώσους φίλους του .
Η οικογένεια Αντρέγιεφ , ζούσε στην διπλανή μας πόλη , ήταν Ρώσοι émigré και απαρτίζονταν από τον μπαμπά Νικολάι , την μαμά Νίνοτσκα και το καμάρι τους τον τρομερό (κατ’ εμέ , πάντα) Πάβλικ , που ήταν και … πιλότος-αεροπόρος στην Τ.Α.Ε. (την «μαμά» της Ολυμπιακής Αεροπορίας του Ωνάση) … Ο Παύλικ λοιπόν , καθ’ ότι πιλότος-αεροπόρος , είχε το προνόμιο να ταξιδεύει , μια φορά τον μήνα στην … «
αρχαία» Ρώμη (δηλ. στην κανονική Ρώμη ταξίδευε , αλλά ο μπαμπάς μου κι εγώ την λέγαμε «αρχαία» , καθ’ ότι είχαμε δει στα θερινά «Ολύμπια» μια ταινία , πως ένας χοντρός ηλίθιος , έκαψε την Αρχαία Ρώμη τραγουδώντας και πολύ μας είχε αρέσει … 
Ο μπαμπάς μου λοιπόν επινόησε ένα νέο μαρτύριο για μένα : Παράγγειλε στον Πάβλικ , να μας φέρνει κάθε μήνα από την Ρώμη , μία … μπανάνα (που είχε πολλές βιταμίνες και Κάλιο , μέσα της) μπας και τρώγοντας την , μεγαλώσω και γίνω … σπουδαία . Βλέπετε , στην Ψωροκώσταινα της 10ετίας του ’50 , δεν υπήρχε τέτοιο … αναπτυξιακό μέσο που να δημιουργεί σπουδαίους ανθρώπους . Έτσι λοιπόν , μια φορά τον μήνα (Κυριακή πάντα) , όλη η οικογένεια «πρώην Γουμπαρένκο» (εμείς) , έβαζε τα καλά της φορτωνόταν σε ένα παρακμιακό λεωφορείο του φρεσκογεννημένου ΚΤΕΛ και ταξίδευε ως την γειτονική μας πόλη , για να επισκεφτεί την πρώην και νυν (Οι Αντρέγιεφ , δεν είχαν αλλάξει το επίθετό τους) οικογένεια Αντρέγιεφ , για να τους δουν , να μιλήσουν λίγα ρώσικα , να τραγουδήσουν παλιά ρώσικα τραγούδια με την συνοδεία του πιάνου της Νίνοτσκα και να πάρουν και την … μπανάνα τους …
Ο Πάβλικ , ήταν πολύ όμορφος και κανονικά , έπρεπε να ήμουν … ερωτευμένη μαζί του , αλλά εγώ τον Πάβλικ τον μισούσα πολύ και τον φοβόμουν ακόμα περισσότερο , για δυο λόγους : 1ον ) Μου έφερνε εκείνη την τρομερή μπανάνα που κατέληγε πάντα σε ξυλοφόρτωμα για να την φάω και 2ον) Ήταν … Ρώσος κι εγώ τους Ρώσους τους φοβόμουν , γιατί  οι Ρώσοι «τρώνε … μικρά παιδιά» (έτσι μας είχε πει η δασκάλα μας η κυρία Χριστούλα και όταν εγώ δήλωσα δειλά-δειλά πως ο μπαμπάς μου ΔΕΝ τρώει μικρά , αλλά ούτε και μεγαλύτερα παιδάκια , μου είπε αφού σκέφτηκε αρκετή ώρα , πως … ναι , ίσως ο μπαμπάς μου να ήταν από τους καλούς Ρώσους , υπάρχουν κι αυτοί – σπάνια , αλλά υπάρχουν – και ότι οι καλοί Ρώσοι , είναι αυτοί που ψηφίζουν Στρατηγό Πλαστήρα και … τώρα πια … ΕΡΕ … Δεν κατάλαβα Θεό , αλλά τουλάχιστον είχα πάρει μια σοβαρή απάντηση και ήμουν πια ήσυχη ) .
 ————————————
Όταν τους είδα (τον «Τρομερό Πάβλικ» και τον πατέρα του) φάντηδες μπαστούνια στην εξώπορτα του σπιτιού μας , ένιωσα τον πανικό να με κυριεύει … Ο Τρομερός , … ΔΕΝ κρατούσε καμία … μπανάνα , άρα είχε έρθει για να με φάει . Για τον μπαμπά Νικολάι , δεν πολυνιαζόμουν γιατί έδειχνε να μην τον πολυενδιαφέρω (μάλλον είχε φάει πολλά παιδάκια στη ζωή του και είχε ψιλοβαρεθεί … Άλλωστε το έβλεπα εγώ , πως με αντιμετώπιζε σαν μια … ενοχλητική μύγα) , αλλά ο Πάβλικ … Α , αυτός , ήμουν σίγουρη πως έτρωγε μικρά παιδιά . Ήταν αδύνατον να ψήφιζε Στρατηγό Πλαστήρα ή «τώρα πια … ΕΡΕ» . Κανένας Ρώσος ψηφοφόρος της ΕΡΕ , δεν θα κουβαλούσε ποτέ μπανάνα από την «αρχαία» Ρώμη σε ένα μικρό ανάφαγο παιδί μόνο και μόνο για να να γίνει (το παιδί) , κάτι σπουδαίο στην ζωή του  … Άρα ???…
Ο πανικός μου θέριεψε , όταν είδα τους … αφελείς γονείς μου να τους κάνουν και χαρούλες . Ιδίως σ’εκείνον … τον ακατανόμαστο , που …
– Γειά σου Άννιτσκα … Μάντεψε τί σου έφερα … 
– … μπανάνα … (αποτόλμησα)
– Α χα χα χα !… όμορφη Άννιτσκα ! τι αστεία που είσαι ! Όχι μπανάνα σήμερα , και ούτε από την Ρώμη . Σου έφερα κάτι πολύ σπουδαίο και σπάνιο από την Φρανκφούρτη … Ξέρεις που είναι η Φρανκφούρτη ? 
Όταν βλέπεις και το παίρνεις πια απόφαση ότι έχει φτάσει αμετάκλητα το τέλος σου , θωρακίζεσαι  με ένα είδος … θάρρους να το πω ?… αναίδειας να το πω ?… κάπως έτσι :
– Δεν ξέρω και ούτε που με νοιάζει …
Η τσιμπιά που έφαγα από την μάνα μου , πέρασε μάλλον απαρατήρητη από τα … παγωμένα μου (από το τρόμο) μέλη .
Ο Πάβλικ , άρχισε να ξεδιπλώνει με κάποια ιεροτελεστία ένα προχειροτυλιγμένο πακέτο , απ’ όπου έβγαλε ένα παράξενο μαύρο πράγμα (θα σας παρακαλούσα , να μην γελάτε κατά την διάρκεια της διήγησης … με ενοχλεί) , κάτι σαν κουτί , κάτι σαν σχολική κασετίνα …δεν μπορούσα να το προσδιορίσω …
– Μία … φωτογραφική μηχανή αυτόματη … για σένα ! για να βγαίνεις φωτογραφίες όποτε θέλεις .
– Τι να την κάνω εγώ την μηχανή ? Εγώ , δεν είμαι φωτογράφος . Άμα θέλω να βγω φωτογραφία , πρέπει να έρθει ο κύριος Σαράντης ο φωτογράφος που είναι πολύ ψηλός , πολύ χοντρός και χώνει το κεφάλι του κάτω από ένα μαύρο πανί για να μας φωτογραφίσει , και έτσι όπως σκύβει , αμολάει και μια φασαριατζίδικη κλανιά και λέει «Ουπςςςς συγνώμη , μου έφυγε ένας … «Ιμπρρρρραχήμ» ,αλλά καλύτερα «Ιμπρρρρραχήμ» που μόνο θόρυβο κάνει , παρά ένας … «Χουσσσσσεΐν» , που είναι ύπουλος και μόνο βρωμάει» … 
– Αχ Άννα , αυτή η μηχανή βγάζει μόνη της φωτογραφίες . Πάμε έξω στο φως του ήλιου να σας δείξω …
… και κινήσανε όλοι μες στην τρελή χαρά , για το κεφαλόσκαλο …
Μια τελευταία μου προσπάθεια » Μαμά , μην πάμε . Θα με σκοτώσει μ’ αυτό το κουτί και μετά θα με φάει … να το ξέρεις , αυτός ΔΕΝ ψηφίζει ΕΡΕ , ούτε καν Στρατηγό μμμμ… κάπως , δεν θυμάμαι το όνομά του» έπεσε στον βρόντο «Θα σε κανονίσω εγώ αύριο … κακομαθημένη ! Φαντασιόπληκτη ! που δεν καταλαβαίνω πια , τι λες … κι από που τα μαθαίνεις . Αλλά ξέρω ποιος φταίει . Εκείνος ο αχαΐρευτος ο πατέρας σου που σε βομβαρδίζει με όλες αυτές τις ανόητες ιστορίες που σου λέει … αλλά έννοια σου … ας φύγουν οι άνθρωποι … και τα λέμε» .
…………………………….
Έτσι βρεθήκαμε όλοι στο κεφαλόσκαλο , να ποζάρουμε μπροστά στο μικρό , μαύρο κουτί που ο Πάβλικ , τοποθέτησε με προσοχή πάνω σε ένα απ’ τα σκαλιά που ανηφόριζαν προς τα πάνω , αφού του έκανε κάτι σαν κούρντισμα με έναν μικρό μοχλό …
Βρρρρρρ , βρρρρρρρ , χρ , χρ , τικ-τακ , τικ-τακ … τικ, τικ , τικ ,…
Κοίταζα έξαλλη και έντρομη το σατανικό μηχάνημα , που θα μου στερούσε στο εξής τον κύριο Σαράντη και τους μυστηριώδεις … «Τούρκους» του , που αμολούσε χωμένος πίσω από το μαύρο πανί …
… τικ , τικ , τικ , τικ ….. ΚΛΙΚ !!!…
————————————–
Μια εβδομάδα μετά , ο μπαμπάς μου , γυρνώντας το μεσημέρι στο σπίτι , μου έφερε την φωτογραφία …
Ήμουν ακόμα … ζωντανή !
.
.
.
Η παρούσα ανάρτηση αποτελεί μέρος του συμμετοχικού δι-ιστολογικού αφιερώματος με τίτλο «μια παιδική φωτογραφία» το οποίο επινοήθηκε , προτάθηκε και οργανώθηκε από τον Βιβλιοθηκάριο , και στο οποίο συμμετέχουν (κατά πάσαν πιθανότητα) και οι :
 
Τα χαμένα επεισόδια :
Τσαλαπετεινός: Μοναχοπούλι 
Καγκουρώ:  Παιδικές φωτογραφίες και σκόρπιες μνήμες
Deva Aleema: Μια παιδική φωτογραφία
Nefosis και RoubinakiM:  Φωτογραφίες χωρίς αρνητικό
Polyanna:  Το γαϊτανάκι μας – μια παιδική φωτογραφία
Σημειωματάριο:  Μια παλιά φωτογραφία
AnnaSilia:  Грозный Павлик  (Παυλάκης ο Τρομερός)
Αναγεννημένη: Μια παιδική φωτογραφία
Κυνοκέφαλοι:  Τα καλοκαίρια ακόμα κόβονται στα τρία
Κidscloud:  Απόκρηες κάποια χρόνια πριν
Passionflower :
O Ήχος του Ανέμου: Είναι ψεύτρες οι φωτογραφίες
Βιβλιοθηκάριος:  Οι φωτογραφίες είναι καθρέφτης
Κόκκινο Καγκουρώ:  Μια (όχι και τόσο) παιδική φωτογραφία
Mambo Tango: Κοίτα το πουλάκι 
 
 

Ετικέτες: , , , , , , ,

33 responses to “Грозный Павлик (Παυλάκης ο Τρομερός)

  1. EVIE

    Φεβρουαρίου 27 , 2013 at 08:19

    Το απόλαυσα! Ασε που με έφερε πίσω στην δική μου αφαγια……..

     
    • silia

      Μαρτίου 9 , 2013 at 01:19

      @ EVIE
      Ζήτω η γενιά των ανάφαγων παιδιών !
      Χάρηκα που σε ξαναβλέπω μέσα στο μπλογκ μου .

       
  2. nefosis

    Φεβρουαρίου 27 , 2013 at 08:34

    Xαχαχα! Τί καλό! Έτσι δικαιολογείται και το έντρομο ύφος της φωτογραφίας. 🙂

     
    • silia

      Μαρτίου 9 , 2013 at 01:22

      @ nefosis
      Καιρό ήθελα να την γράψω αυτή την ιστορία . Κι αυτό , γιατί όλοι όσοι έβλεπαν την φωτο , μου έλεγαν «Μα για τον Θεό … μοιάζει να βλέπεις … φάντασμα» .
      Να είναι καλά ο Βιβλιοθηκάριος , που έγινε αιτία να νικήσω την φυσική μου τεμπελιά .

       
  3. DaisyCrazy

    Φεβρουαρίου 27 , 2013 at 08:57

    Τι όμορφη ιδέα να πάρεις μια παλιά παιδική φωτογραφία και να μας πεις την ιστορία πίσω απ’αυτή.
    Απολαυστικότατη όπως κάθε φορά.
    Μετά που τη διάβασα κατάλαβα το τρομαγμένο σου ύφος 🙂
    Τότε χρειαζόταν μια βδομάδα για να εμφανιστεί η φωτογραφία ε; Πως αλλάζουν οι καιροί! Θυμάμαι όταν ήμουν μαθήτρια οι φωτογραφίες οι εβδομαδιές όπως τις λέγαμε ήταν οι καλλιτεχνικές και πήγαινες σε φωτογράφο να σου τις βγάλει όταν τέλειωνες το σχολείο. Αν ακούσει αυτή την κουβεντα τελειόφοιτος του λυκείου σήμερα θα σκέφτεται ότι είμαι αρχαία! 😀
    Φιλιά

    υγ. μη χάνεσαι βρε Άννιτσκα μου

     
    • silia

      Μαρτίου 9 , 2013 at 01:25

      @ DaisyCrazy
      Σ’ ευχαριστώ Daisy μου .
      Αν εσένα σε πάρουν για … αρχαία , εμένα κανονικά , πρέπει να με ταυτίσουν με τους … δεινόσαυρους . Κρύβε λόγια …
      .
      ΥΓ. Προσπαθώ (να μην χάνομαι) και όλο υπόσχομαι …

       
  4. bibliothekarios

    Φεβρουαρίου 27 , 2013 at 09:19

    Εσύ, όταν μεγαλώσεις θα γίνεις παραμύθι- είμαι σίγουρος

     
    • silia

      Μαρτίου 9 , 2013 at 01:46

      @ bibliothekarios
      Χμμμ , ναι …
      Μια φορά κι έναν καιρό , ήταν μια ωραιοτάτη νεαρή γυναίκα , με δυο ονόματα (Άννα και Σίλια) , εκπάγλου καλλονής και μυθικής κορμοστασιάς , που είχε και το μαγικό χάρισμα να μην … γερνάει ποτέ . Εκτός από όλα τα χαρίσματα του κόσμου , που συγκέντρωνε επάνω της , είχε και ένα blog , με εκατομμύρια επισκέπτες και αναγνώστες κάθε ημέρα , κάτι που την έκανε εκτός όλων των άλλων … ευτυχιών της , να φουσκώνει και από υπερηφάνεια … Όλα λοιπόν θα κυλούσαν μέσα στην τρελή χαρά , για την εν λόγω καλλονή νεάνιδα , αν … Αν δεν υπήρχε ένας νεαρός (τι «νεαρός» δηλαδή … ένας παλιόγερος ήταν που παρίστανε τον νεανία) , μοχθηρός και κακότροπος , που τρεφόταν με … βιβλία και που είχε βάλει στο μάτι την … «εκπάγλου» , και ήθελε να την εκδικηθεί , επειδή είχε αποκρούσει τον γεροντικό έρωτά του πολλάκις . Έτσι λοιπόν , της έκανε τον βίο αβίωτο και την σύγχιζε συνεχώς , μέχρι που …
      ….
      (Η συνέχεια του παραμυθιού , στο επόμενο συμμετοχικό δι-ιστολογικό αφιέρωμα που θα μας καλέσεις)
      ===================================
      Τι θα πεί » θα γίνεις παραμύθι» ?…. Είμαι ήδη … μύθος .
      ===================================
      Φιλί Βιβλιοθηκάριε και σ’ ευχαριστώ , που μου έδωσες αυτή την ευκαιρία .

       
  5. Stavrula

    Φεβρουαρίου 27 , 2013 at 10:58

    Άννα, γέλασα πολύ:) Τι έντρομο ύφος που έχεις ! Ωραίος ήταν ο Πάβλικ όντως, ας όψεται η παλιομπανάνα 🙂

    Μη χάνεσαι. 😉

     
    • silia

      Μαρτίου 9 , 2013 at 01:56

      @ Stavrula
      Χαίρομαι που γέλασες . Έχει γίνει κι αυτό (το γέλιο) τόσο σπάνιο , επομένως και πολύτιμο , στην εποχή μας .
      Όντως ο Πάβλικ ήταν ωραίος … ξανθός , ψηλός , χαμογελαστός πάντα … Έτσι τον θυμάμαι . Εκείνη όμως που ήταν ωραιοτάτη , ήταν η Νίνα η μητέρα του … Δεν θα την ξεχάσω ποτέ . Έμοιαζε με τις όμορφες γυναίκες , που βλέπουμε στις παλιές καρτ-ποστάλ …
      ————————————
      Χα χα χα … Γελάω με την «παλιομπανάνα» που είπες …
      Τελικά , ξανάφαγα μπανάνα , το καλοκαίρι του … 1979 , όταν είχα μωρό τον μεγάλο μου γιο , και έπρεπε να του φτιάχνω φρουτόκρεμες … Μετά από … περισσότερα από 20 χρόνια …

       
  6. redkangaroo

    Φεβρουαρίου 27 , 2013 at 12:08

    εξαιρετικό 🙂

     
    • silia

      Μαρτίου 9 , 2013 at 01:59

      @ redkangaroo
      Σ’ ευχαριστώ . χαίρομαι που αυτή η ομαδική γραφή , έγινε αιτία , να γίνουμε φίλοι .

       
  7. roubinakiM (@roubinakiM)

    Φεβρουαρίου 27 , 2013 at 12:28

    τόσο ζωντανή διήγηση για τόσο παλιοκαιρίστικα θέματα, μπράβο!

     
  8. roubinakiM (@roubinakiM)

    Φεβρουαρίου 27 , 2013 at 12:33

    για να (μην) σας καθησυχάσω για δείτε και τις σημειώσεις στην ανάρτηση αυτή…http://kynokefaloi.blogspot.gr/2009/05/blog-post.html

     
    • silia

      Μαρτίου 9 , 2013 at 02:18

      @ roubinakiM (@roubinakiM)
      Λοιπόν να δεις , πως η κυρία Χριστούλα (η δασκάλα μου) διάβαζε μετά μανίας , … Άγιο Νικόδημο Αγιορείτη Συναξαριστή των δώδεκα μηνών του ενιαυτού και μάλιστα με ιδιαίτερη αδυναμία στον Τόμο Γ´…. Δε εξηγείται αλλιώς αυτός ο πλούτος των γνώσεών της …
      Και … όταν λες «παλιοκαιρίστικα θέματα» , τι εννοείς ?… Μήπως την … ΕΡΕ ?

       
  9. Tzina

    Φεβρουαρίου 27 , 2013 at 15:37

    Δεν καταλαβαίνω… γιατί δεν «ανεβαίνουν» τα σχόλιά μου;… ε;;; γιατί;;

     
  10. Tzina

    Φεβρουαρίου 27 , 2013 at 15:39

    Oυάου…. επιτέλους τα κατάφερα!!
    Έλεγα λοιπόν τί όμορφα που μας ταξιδεύεις Άννιτσκα κάθε φορά μέσα από τις αναρτήσεις σου, νά’σαι καλά !!!
    Σε φιλώ :))

     
    • silia

      Μαρτίου 9 , 2013 at 02:32

      @ Tzina
      Σε φιλώ κι εγώ και έχω να σου πω , πως πολύ-πολύ χαίρομαι που ξαναβρισκόμαστε στον αγαπημένο μου χώρο των blogs .

       
  11. Κατερίνα Τοράκη

    Φεβρουαρίου 27 , 2013 at 18:47

    Τι όμορφη ιστορία! Και να φανταστείς ότι τώρα κι εγώ, επειδή μ’ αρέσουν οι μπανάνες, όταν αγοράζω (προσπαθώ όχι συχνά), δικαιολογούμαι ότι… μού’ χει πέσει το κάλλιο!

     
    • silia

      Μαρτίου 9 , 2013 at 03:13

      @ Κατερίνα Τοράκη
      Ευχαριστώ για την καλή κριτική σου .
      Όσο για δικαιολογίες … ε, είμαστε τόσο ευφάνταστες εμείς οι γυναίκες .

       
  12. KidsCloudgr

    Φεβρουαρίου 27 , 2013 at 20:25

    Όταν εγώ λέω στους μικρότερους, ότι οι μπανάνες για εμάς ήταν «εξέχον» φρούτο, με κοροϊδεύουν…
    Κοίτα, να δεις ο Παυλάκης!

    Η περιγραφή σου με μετέφερε εκεί! Άκουσα και το ΚΛΙΚ! 😉

     
    • silia

      Μαρτίου 9 , 2013 at 03:16

      @ KidsCloudgr
      Κανονικά , πρέπει να άκουσες και το … γουργουρητό της σατανικής μηχανής , μέχρι να φτάσει στο ΚΛΙΚ … Αυτό ήταν βασικά , που με είχε τρομοκρατήσει …

       
  13. Marialena Hatziioann (@m4r1l0u)

    Φεβρουαρίου 28 , 2013 at 19:25

    Εξαιρετικο!!!!! Το υφος σου στη φωτογραφία ειναι πράγματι έντρομο. Δε θα φανταζομουν με τίποτα τι ήταν αυτό που σε τρομαξε τόσο.

     
    • silia

      Μαρτίου 9 , 2013 at 03:19

      @ Marialena Hatziioann (@m4r1l0u)
      Σ’ ευχαριστώ που κρίνεις σαν «εξαιρετικό» το γραπτό μου …
      Μα … λίγο τό’χεις , να έχεις μέσα στο σπίτι σου μαζί με μια αυτόματη μηχανή , κάποιον Ρώσο που ΔΕΝ ψήφισε (σίγουρο αυτό) ποτέ του ΕΡΕ , ούτε καν Στρατηγό Πλαστήρα ?

       
  14. faros

    Μαρτίου 5 , 2013 at 08:49

    Απίθανη Γραφή, Τέλεια Ιστορία, τι να πει κανείς …

    Έναν ΤΕΡΑΣΤΙΟ χαιρετισμό, θα μου τον επιτρέψεις …

    Γειααααααααααααααααααα ! 😀

     
    • silia

      Μαρτίου 9 , 2013 at 02:05

      @ faros
      Φάρε μου ! Χαίρομαι τόσο , που … ξαναγύρισες κοντά μου , και μάλιστα με επαινετικά σχόλια για την γραφή μου .
      Ε , όχι και τεράστιος ο χαιρετισμός (μην υπερβάλλουμε) με … 18 ΜΟΝΟ «α» στο γειά … τεράστιος θα ήταν με τουλάχιστον 60 «α» …..
      Τι έγινε ? Μήπως έπαψες να μ’ αγαπάς ?

       
  15. Velvet

    Μαρτίου 13 , 2013 at 00:27

    Χαιρομαι που επεστρεψες στην будинку

    (ελπιζω να το εγραψα σωστα)

     
  16. silia

    Μαρτίου 17 , 2013 at 00:11

    @ Velvet
    Σωστά (πρέπει) να το έγραψες . Αν και … ο πατέρας μου ήταν βέβαια Ουκρανός , αλλά δεν μιλούσε Ουκρανικά , αλλά πολύ ωραία Ρώσικα . Κι αν τον ρωτούσες από που είναι , απαντούσε «από την Ρωσία» και όχι «από την Ουκρανία» …
    Το γιατί , ειλικρινά … δεν το ξέρω .

     
  17. mr e.

    Μαρτίου 20 , 2013 at 13:07

    Χμ… τα φοβισμενα ματακια μαλλον από τη μαμα… αλλά η πανεξυπνη μυτουλα σιγουρα από τον μπαμπα… τα ξανθουλικα μαλακια ομως ?
    Φιλια από ενα φιλο που παρα το γεγονός οτι μικρος κινδυνεψε να τον … φανε οι … γυφτοι (ειμαστε βλεπεις της ιδιας γεννιας) εντουτοις επέζησε και αξιωνεται να σε διαβαζει.

     
  18. silia

    Μαρτίου 21 , 2013 at 01:26

    @ mr e.
    «…τα φοβισμενα ματακια μαλλον από τη μαμα… αλλά η πανεξυπνη μυτουλα σιγουρα από τον μπαμπα… τα ξανθουλικα μαλακια ομως ?»
    —————————————–
    Του … κουμπάρου … Μα τί ερώτηση είναι αυτή mr e. μου ? μετά από τόσα χρόνια που με γνωρίζεις και ξέρεις πολύ καλά τι θα σου απαντήσω σε κάτι τέτοιο ?
    Φιλιά κι από εμένα και … μου θύμησες ωραία ιστορία μ’ αυτό το » μικρός κινδύνεψε να τον … φάνε οι … γύφτοι » που είπες και που πρέπει να κάτσω μια μέρα να την γράψω και φυσικά … να σου την αφιερώσω .

     

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: