RSS

Autobahn και… «χρυσή βροχή»

08 Νοέ.
la_Autobahn_bmuΟδηγείς, λέει, σε έναν μεγάλο αυτοκινητόδρομο… Όλοι οδηγούμε σε κάποιον αυτοκινητόδρομο…
Οδηγείς προσεκτικά. Τηρείς τον ΚΟΚ, συντηρείς όσο μπορείς το όχημα σου… μια χαρά… Ε, όχι πάντα και «μια χαρά». Όσο να είναι, έχεις και τα προβλήματα σου. Άλλοτε ομίχλες, ολισθηρότητα του οδοστρώματος, κάποιος με επικίνδυνες προσπεράσεις. Αναμενόμενα πράγματα σε μια «πορεία» στον «αυτοκινητόδρομο». Άλλοτε, το service που αμέλησες να κάνεις, κανένα λάστιχο στην μέση της ερημιάς, ο συνοδηγός σου (πάντα σχεδόν, έχεις κάποιον συνοδηγό, που μοιράζεστε την οδήγηση) που μπορεί να κουράστηκε, ή να νύσταξε και επιμένει να οδηγεί… Κι εσύ… ζητάς να πάρεις το τιμόνι… κι εκείνος «όχι… δεν θέλω να κουράζεσαι, θα οδηγώ εγώ»… κι εσύ να επιμένεις και να παίρνεις την θέση του οδηγού με το ζόρι… Και χαμογελάς καθώς κοιτάζοντας τον λοξά, βλέπεις πως αποκοιμιέται σχεδόν αμέσως… και «τί εγωίσταρος» σκέφτεσαι και «καλά που επέμενα να ξεκουραστεί λίγο»… Και βάζεις τους υαλοκαθαριστήρες στο γρήγορο, γιατί άρχισε πάλι να βρέχει και βάζεις στο CD και την Ελεωνόρα, να σου λέει εκείνο το υπέροχο «… αχ νά’ξερες τι δύναμη, μου δίνει η δύναμη σου…», και όλα , μια χαρά, ώσπου…
… ώσπου, μέσα στο ψιλόβροχο, μπροστά σου, «διπλώνει» μια νταλίκα και… έρχεται με χίλια, ίσα κατά πάνω σου…
Κλείνεις τα μάτια σου… κι ακούς τον κρότο από σπασμένα γυαλιά και τσαλακωμένες λαμαρίνες…
………………………………..
Ή ένα ευχάριστο, ή ένα δυσάρεστο, μπορούν να συμβούν τότε:
Το ευχάριστο είναι, να… ανοίξεις τα μάτια, ξυπνώντας απότομα μέσα στην νύχτα… μέσα στην σιγουριά του κρεβατιού σου και να καταλάβεις πως όλα, ήταν ένας… εφιάλτης.
Το δυσάρεστο είναι, να ανοίξεις τα μάτια και να δεις, πως η «νταλίκα» έπεσε πάνω στον συνοδηγό σου, (ναι… ναι… αυτόν, που επέμενες να αναπαυθεί δίπλα σου), ενώ εσύ, δεν έχεις… ούτε γρατζουνιά…
———————————
Όμως… υπάρχει και κάτι άλλο, που μπορεί να συμβεί και ήδη… άρχισε.
Άρχισε να βρέχει, όχι όμως αυτή η βροχή που όλοι ξέρουμε, αλλά… άρχισε να πέφτει μια… «χρυσή βροχή»… ερωτική… γόνιμη… σαν την χρυσή βροχή, που πέφτοντας (σταγόνα-σταγόνα στην αρχή και σαν ορμητική καταιγίδα αμέσως μετά) πάνω στους ολόλευκους «διψασμένους» μηρούς της «Δανάης»… φέρνει μια «λύτρωση», απ’ όλους τους καημούς του κόσμου τούτου… Φέρνει μια ανάσα ζωής.
Ήδη… άρχισε.Danaë
 

Ετικέτες: , , , , , , ,

7 responses to “Autobahn και… «χρυσή βροχή»

  1. Επικουρος

    Νοέμβριος 8 , 2014 at 23:57

    Η αξιοπρέπεια, απ’ ότι έχω καταλάβει. έχει το σημαντικότερο ρόλο στην ζωή σου.
    Δεν ξέρω πως να προσλάβω τους «χρησμούς» σου,
    Πάντως διακρίνω υποδειγματική ψυχραιμία στην έλευση της νταλίκας και στην λύτρωση της «χρυσής βροχής». Να ευχηθώ για το καλύτερο στην ζωή σου και στην ζωή των αγαπημένων σου.

     
    • silia

      Νοέμβριος 9 , 2014 at 18:20

      @ Επικουρος
      «Δεν ξέρω πως να προσλάβω τους “χρησμούς” σου»… λες.
      Φίλε μου Επίκουρε, αφουγκράσου την καρδιά σου και θα σου φανερωθεί η αλήθεια…
      ———————-
      Όσο για την… «υποδειγματική ψυχραιμία», ένα έχω να πω:
      Όλοι κατά καιρούς στη ζωή μας λέμε, πως μια «διπλωμένη νταλίκα», μπορεί να την βρούμε κάποτε, στο ένα μέτρο μπροστά μας… Όμως, αν πραγματικά μας συμβεί, το μόνο που μας μένει να κάνουμε, είναι να κλείσουμε τα μάτια και να οραματιστούμε το… θαύμα.
      ———————–
      Ευχαριστώ για την ευχή.

       
  2. erimos

    Νοέμβριος 16 , 2014 at 23:22

    Μακριά κι αλάργα από τέτοια συναπαντήματα…
    Τι την θέλεις την νταλίκα …χάθηκε να είναι ένας λαγός;;;
    καλή νύχτα, και…
    χαμογέλα.

     
    • silia

      Οκτώβριος 19 , 2015 at 00:11

      @erimos
      Αχ, έρημε φίλε μου…
      Μόνο ένα «αχ», έχω να ξεστομίσω…

       
  3. magikifoni

    Νοέμβριος 20 , 2014 at 12:38

    Καλημέρα-καλησπέρα Anna-Silia καλώς σε βρήκα και χαίρομαι που συναντώ το μπλογκόσπιτό σου 🙂

    Εγώ θα τολμήσω να το δω λίγο πιο μεταφορικά-συμβολικά το κείμενό σου. Δηλαδή καταλαβαίνω την »νταλίκα» περισσότερο ως σύμβολο. Η πιο τέλεια εικόνα για να παρουσιάσει κανείς την ένταση μιας οποιασδήποτε επικείμενης καταστροφής, η τραγικότητα της οποίας βρίσκεται στο γεγονός ότι την βλέπουμε με τα μάτια μας να έρχεται κατα πάνω μας και αν κι έχουμε τα χέρια στο τιμόνι, δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα. Το καλό βέβαια, είναι ότι δίπλα μας ακριβώς υπάρχει ο συνοδηγός-συνοδοιπόρος με τον οποίο ταξιδεύουμε μαζί στον αυτοκινητόδρομο της ζωής…

    Και τελικά αυτή η νταλίκα-καταστροφή που έρχεται κατά πάνω μας, είναι μια δοκιμασία. Τέτοιες νταλίκες συναντά κανείς αρκετές φορές στη ζωή του και ή, όπως ίσως ήθελες να πεις κι εσύ, φέρνουν την πλήρη καταστροφή και τον θάνατο (μίας σχέσης,μιας κατάστασης, ενός στοιχείου του χαρακτήρα μας κλπ) ή μέσα από τον κίνδυνο φέρνουν με το πέρασμά τους την ολική αναζωπύρωση…

    Αμφιβάλλω για το αν »έπιασα» σωστά το νόημα (ίσως μόνο ένα μικρό μέρος του, μπορεί και καθόλου), αλλά σημασία έχει ότι κράτησα αυτές τις ωραίες σκέψεις από το κείμενό σου 🙂

    Καλώς σε βρίσκω και πάλι!

     
    • silia

      Οκτώβριος 19 , 2015 at 00:13

      @magikifoni
      Μια χαρά το έπιασες το νόημα…
      Μια χαρά. Καλύτερα, δεν γινόταν…

       
  4. Θεία Λένα

    Οκτώβριος 25 , 2015 at 14:09

    Αφού άφησα ένα σχόλιο για το μνημόσυνο κείμενό σου, κάθισα και διάβασα όλα όσα έγραψες για τη παλιά σου ζωή με τους γονείς σου. Σε ευχαριστώ για τα υπέροχα κείμενα. Να προσέχεις.

     

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: