RSS

ΓΙΑΤΙ;;;…

23 Νοέ.
Σήμερα, έθαψα τον πιο σπουδαίο άντρα της ζωής μου…
Τον φίλο, τον εραστή των φοιτητικών μου χρόνων, τον αγαπημένο σύντροφο μια ολόκληρης ζωής (45 χρόνια), τον πιστό σύζυγο, τον πατέρα των γιων μου, τον άνθρωπο που μου στάθηκε σε κάθε δύσκολη στιγμή, που χάρηκε με κάθε χαρά μου, που αφιέρωσε όλη του την ζωή για να με βλέπει ευχαριστημένη, που στα 21 μας τον ερωτεύτηκα, γιατί μου έφερε ένα ποτήρι νερό, όταν κατάλαβε πως διψούσα και μου ορκίστηκε, πως δεν θα με άφηνε ποτέ να διψάσω και μου υποσχέθηκε πως θα γερνούσαμε μαζί…
Γιατί;
ΓΙΑΤΙ;;;
Γιατί αγάπη μου βιάστηκες τόσο πολύ να φύγεις; Ούτε ένα μήνα, δεν κράτησε η αρρώστια σου…
Γιατί μωρό μου;
Γιατί;

(24 ώρες, πριν να μου «φύγεις» )
Μπαμπάς

 
20 Σχόλια

Posted by στο Νοέμβριος 23 , 2014 in πόνος

 

20 responses to “ΓΙΑΤΙ;;;…

  1. mr e.

    Νοέμβριος 23 , 2014 at 01:37

    Λιτό το αποψινο μου σχόλιο. Καταλαβαίνω τον πόνο σου και σιωπω.
    Δεξου παρακαλώ τα πιο θρρμα και ειλικρινή μου συλλυπητήρια.
    Mr e.

     
  2. Velvet

    Νοέμβριος 23 , 2014 at 02:28

    Μια αγκαλια για σενα

    Καλο του ταξιδι….

     
  3. Evie

    Νοέμβριος 23 , 2014 at 06:18

    Θερμά Συλλυπητήρια, ελαφρύ να ναι το χώμα που τον σκέπασε τόσο πρόωρα. Πολύ λυπήθηκα!

     
  4. Zambia

    Νοέμβριος 23 , 2014 at 07:17

    Θερμά συλλυπητήρια…

    Ζ.

     
  5. cap1provo

    Νοέμβριος 23 , 2014 at 08:39

    καλή ανάπαυση…

     
  6. luka22

    Νοέμβριος 23 , 2014 at 09:26

    Aν και είναι πολύ νωρίς ακόμα και τα γιατί που συνοδεύουν το θυμό για την απώλεια …γιατί έφυγες, γιατί έφυγες χωρίς εμένα, γιατί να τύχει αυτό σ’ εμένα…είναι πάρα πολλά, αυτό που θα μείνει με το πέρασμα του χρόνου-γιατρού θα είναι το δώρο της 45χρονης κοινής σας ζωής. Όλα αυτά που δημιουργήσατε μαζί μένουν εδώ και συνεχίζουν για πάντα. Και να είσαι σίγουρη ότι ο άντρας σου εξακολουθεί να σε νοιάζεται και να θέλει να σε βλέπει να στέκεσαι στα πόδια σου και να προχωράς έτσι όπως εσύ ξέρεις. Μέσα από την ψυχή μου σου εύχομαι καλή δύναμη.

     
  7. Snowball

    Νοέμβριος 23 , 2014 at 09:52

    Καλό του ταξίδι και κουράγιο σε σένα…
    Λυπάμαι πολύ…

     
  8. Θεία Λένα

    Νοέμβριος 23 , 2014 at 10:45

    Καλημέρα Σίλια Αννα. Διαβάζω για την απώλειά σου. Οσφραίνομαι την αγωνία που πέρασες τους προηγούμενους μήνες..ότι και να λένε οι γιατροί, είσαι γιατρός και ξέρεις τι εννοώ, οταν πρόκειται για τον άνθρωπό σου, τα λόγια τους πέφτοθν στο κενό. Το μόνο που καταλαβαίνεις είναι η δυσπιστία (δεν είναι δυνατόν να συμβαίνει αυτό που ακούω, αυτό που βλέπω) και ο τρόμος της μίας πιθανότητας, εκείνης του να μένεις μόνος χωρίς ΑΥΤΟΝ. Συναισθάνομαι πως νοιώθεις τώρα..το πέρασα και εγώ τον Απρίλιο του 2014 οταν πέθανε ο δικός μου, ο Β. Και το «πλήρης ημερών» δεν λέει, γιατί όσο ετών να είναι κάποιος και 100 και 150 μέσα μας είναι αιώνιος, νέος αγαπημένος το έτερο ήμισυ για πάντα δίπλα μας.
    Πόσο στενοχωρέθηκα όταν διάβασα για την απώλειά σου. Εκλαψα ειλικρινά γιατί έχεις τόσο κέφι για ζωή και άνθρωποι σαν και εσένα που έχουν σώσει ζωές και ζωές, δεν χρειάζεται να πονούν, δεν είναι δίκαιο να υποφέρουν.
    Το κενό δεν υποφέρεται καλή μου, με το χρόνο απαλύνεται μάλλον, ακόμη δεν μπορώ να σου πώ στα σίγουρα ότι σβήνει. Ακόμη λέω γιατί να μη πεθαίναμε μαζί, να μας πατήσει μιά νταλίκα μπάμ και κάτω αλλά ταυτόχρονα. Δεν γίνεται έτσι.
    Βοηθάει πολύ να περιστοιχίζεσαι απο φίλους που δεν θα σου λένε κουράγιο, γιατί δεν έχεις κουράγιο. Δεν θα σου λένε τίποτα απο τις κοινοτυπίες κλισέ. Θα σιωπούν και θα προσφέρουν τον ώμο ή την αγκαλιά τους να κουρνιάσεις και να κλάψεις. Ισως να χρειαστεί να σε αγκαλιάζουν κιόλας. Τόσο φθάνει.
    Λένα Τ. (θεία Λένα)

     
  9. Dragoloth

    Νοέμβριος 23 , 2014 at 18:42

    Οταν έρχεται το κύμα της απώλειας ο πόνος είναι δυσβάσταχτος, το χέρι βοηθείας- συμπαράστασης προσφιλών προσώπων γίνεται διαφανές, δύσκολο να αναγνωριστεί.

    Η κρίση μας γίνεται θολή, ανίσχυρη να διαχειριστεί με σθένος την καθημερινότητα. Το μούδιασμα της ψυχής συμπορεύεται με μια γενικότερη δυσκαμψία, νωθρότητα ίσως ….και όλα αυτά περιμένοντας τι; Την αποδοχή ίσως, την συγχώρεση ή τελικά την ανακούφιση ότι ο δικός μας άνθρωπος βρίσκεται σε καλά χέρια και δεν έχει χαθεί στην αιώνια λήθη. ..Μπορεί και όλα αυτά μαζί…έτσι συγκεχιμένα ποιός ξέρει πραγματικά.

    Σκέφτεσαι έπειτα πόσο γεμάτη ήταν η ζωή του!!πρόλαβε, χάρηκε τη ζωή; είχε αρκετές συγκινήσεις; απόλαυσε τα δώρα της;Πάντα τίποτε απ’όλα αυτά δεν είναι αρκετά, αλλά τα ερωτήματα παραμένουν αναπάντητα και κλονίζουν την ψυχική σου ηρεμία….

    Συνειρμικά ακολουθούν και πιο προσωπικές σκέψεις, κυρίως αυτές που έχουν να κάνει με την προσωπική σου επαφή με αυτόν που έχει φύγει… και εκεί έρχονται οι τύψεις και τα πολλά αν είχα… και έπρεπε…γάματα
    Παραθέτω κάτι που έγραψα κι εγώ πάνω σε πόνο δικιάς μου απώλειας περυσι, σε συμμερίζομαι και σε συμπονω κορίτσι μου ….κρατήσου για τα αγόρια σου

     
  10. Ιωάννης Ντινόπουλος

    Νοέμβριος 23 , 2014 at 23:54

    Θερμά συλλυπητήρια και απο μένα !
    Εχεις τη συμπάθειά μου και την αγάπη μου !
    Καλή δύναμη !

     
  11. Stazybο Hοrn

    Νοέμβριος 24 , 2014 at 00:27

    κουράγιο…

     
  12. DaisyCrazy

    Νοέμβριος 24 , 2014 at 07:18

    πολύ στεναχωρήθηκα. θυμάμαι να μας αναφέρεις το σύντροφο σου πολλές φορές τα περασμένα χρόνια…
    θερμά συλληπητήρια και καλή δύναμη!
    πολλά φιλιά και μια θερμή αγκαλιά να σε τυλίξω σφικτά θα’θελα αν ήμουν κοντά :*

     
  13. erimos

    Νοέμβριος 26 , 2014 at 20:54

    Τα θερμά μου συλλυπητήρια με μια αγκαλιά για σένα, αγάντα και…
    σιωπώ…

     
  14. magdalini kountouraki

    Νοέμβριος 27 , 2014 at 16:11

    Να είναι ελαφρύ το χώμα που τον σκεπάςε κ σε σας κυρία Τσακίρη συλλυπητήρια κ καλό κουράγιο για να αντέξετε την απώλεια του

     
  15. faros

    Νοέμβριος 29 , 2014 at 00:44

    Τώρα το είδα …
    Ασυγχώρητος …
    Συμπάθα με …

    Δεν ξέρω τι να γράψω … Κουράγιο …
    Λένε ότι κανείς δεν φεύγει όταν τον αγαπάμε !

     
  16. Νewagemama

    Νοέμβριος 29 , 2014 at 19:13

    Αχ γλυκιά μου, πόσο μεγάλος είναι ο πόνος της απώλειας… Δεν υπάρχει παρηγοριά για μια τέτοια απώλεια…

     
  17. atheofobos

    Δεκέμβριος 9 , 2014 at 13:29

    Τα αγαπημένα μας πρόσωπα που χάνουμε συνεχίζουν να ζούν μέσα μας και όπως λέει και η Δημουλά

    Ἡ μνήμη,
    κύριο ὄνομα τῶν θλίψεων,
    ἑνικοῦ ἀριθμοῦ
    μόνον ἑνικοῦ ἀριθμοῦ
    καὶ ἄκλιτη.
    Ἡ μνήμη, ἡ μνήμη, ἡ μνήμη.

     
  18. heliotypon

    Δεκέμβριος 15 , 2014 at 18:59

    Δεν υπάρχει κάτι που να παρηγορεί για τέτοιαν απώλεια! Κουράγιο!

     
  19. ΗΡΩ ΚΟΛΛΙΑ-ΜΕΜΟΥ

    Σεπτεμβρίου 28 , 2015 at 13:46

    …αναπαντητο και το δικο μου ερωτημα στον αντρα μου 14 χρονια τωρα απο τον ξαφνικο θανατο του…ποτέ δεν πιστευα οτι, θα μας αφηνε στο ξεκινημα της ζωης μας…με πολυ θυμο τοτε κι αφορητο πονο τωρα…που τα τρια παιδια μας μεγαλωσαν πια…αν τοτε μου ελειπε μια φορα…τωρα μου λειπει απειρες…τοσες που… τα παιδια εκνευριζονται πια,οταν τον θυμαμαι σε καθε τους επιτυχια…σε καθε συσπαση του προσωπου τους και σε καθε προβλημα τους…το κενο ενος αξιου πατερα δεν αναπληρωνεται…και φυσικα το κενο ενος υπεροχου συντροφου…οσοι δεν το πιστευουν ειναι που δεν γνωριζουν την απολυτη ευτυχια…

     
  20. efge63

    Ιανουαρίου 11 , 2016 at 15:42

    Θα ‘ναι φορές που θα ‘ρχομαι στον ύπνο σου
    Σαν επισκέπτης μακρινός που δεν τον καρτερείς!
    Την πόρτα μας γι’ αυτό μη μανταλώνεις!
    Κι έξω στο κρύο μη μ’ αφήσεις να χαρείς!
    Θα μπαίνω αθόρυβα, θα κάθομαι αντικρύ σου,
    Στο σκότος θα καρφώνω τα μάτια στη μορφή σου
    Κι όταν κοιτώντας σε το βλέμμα μου χορτάσει
    Θα σε φιλώ, θα φεύγω, το φως μη με προφτάσει!

    ΝΙΚΟΛΑΪ ΒΑΤΣΠΑΡΟΦ

     

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: