RSS

…ΣΑΝ ΕΝΑ ΑΓΚΑΘΙ ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ…

29 Νοέ.
Α ρε Τάκη… που μου παραπονιόσουν, 40 χρόνια πριν… για έναν δίχρονο (περίπου) χωρισμό, για να υπηρετήσεις την θητεία σου…
Αν ήξερες, ΑΥΤΟΣ (ο τελευταίος μας χωρισμός), σαν τι μου στέκεται εμένα στην καρδιά…
.fant21

 

Ετικέτες:

9 responses to “…ΣΑΝ ΕΝΑ ΑΓΚΑΘΙ ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ…

  1. mr e.

    Νοέμβριος 30 , 2014 at 00:29

    Λήθη

    Καλότυχοι οι νεκροί που λησμονάνε
    την πίκρα της ζωής. ‘Οντας βυθίσει
    ο ήλιος και το σούρουππο ακλουθήσει,
    μην τους κλαις, ο καημός σου όσος και νά ναι
    Τέτοιαν ώρα οι ψυχές διψούν και πάνε
    στης λησμονιάς την κρουσταλλένια βρύση~
    μα βούρκος το νεράκι θα μαυρίσει,
    ά στάξει γι’ αυτές δάκρυ όθε αγαπάνε.

    Κι αν πιούν θολό νερό ξαναθυμούνται,
    διαβαίνοντας λιβάδια από ασφοδήλι,
    πόνους παλιούς, που μέσα τους κοιμούνται.

    ‘Α δε μπορείς παρά να κλαις το δείλι,
    τους ζωντανούς τα μάτια σου ας θρηνήσουν:
    θέλουν, μα δε βολεί να λησμονήσουν.

    Ξέρω καλη μου πως ο πόνος σου ειναι αβασταχτος
    και πως τα λογια δε βοηθούν…
    Απλα σε σκέφτομαι και σε καταλαβαίνω.

     
  2. silia

    Νοέμβριος 30 , 2014 at 00:53

    @ mr e.
    Κι εγώ, (όσο κι αν σου φαίνεται παράξενο αυτό), το καταλαβαίνω ότι με σκέφτεσαι κι αυτό… μου κάνει τόσο καλό…

     
  3. faros

    Νοέμβριος 30 , 2014 at 09:13

    Εκπληκτικό που έχεις το γράμμα …

    Συγκινητικό, με κάνει και δακρύζω … και κλαίω …

    Έχεις την συμπάθεια και της συζύγου μου …

    Ψάχνω να βρω τηλέφωνο …

     
  4. silia

    Νοέμβριος 30 , 2014 at 12:19

    @ faros
    Όλα τα γράμματα του τα έχω Φάρε μου…
    Το ξέρω, πως λυπάσαι πολύ. Ξέρω πόσο ευαίσθητος άνθρωπος είσαι…

     
  5. erimos

    Νοέμβριος 30 , 2014 at 14:47

    «Ό,τι έφυγε, ριζώνει εδώ, στην ίδια θέση, λυπημένο, αμίλητο,…
    αμετάθετο, ν΄ αστράφτει διάφανο στην αντηλιά, όταν ανοίγουν πότε – πότε τα παράθυρα…

    Και, κάποτε, τη νύχτα, σε μιαν ώρα σιωπηλή,
    ή και τη μέρα,ανάμεσα στις ομιλίες,
    ακούς βαθιά σου κάποιον ήχο οξύ, πικρό και πολυκύμαντο
    σαμπως ένα αόρατο δάχτυλο να έκρουσε
    κείνο το απόν, ευαίσθητο, κρυστάλινο… -«ΑΝΗΣΥΧΗΣΑ» -»

    Ελπίζω και εύχομαι να βρεις το κουράγιο και να συμβιβαστείς με το σχήμα της απουσίας του.
    Παρ΄ όλα αυτά, εγώ θα επιμένω, κι ας είναι βάλσαμο ο λόγος μου στη μνήμη του…
    χαμογέλα.

     
    • silia

      Δεκέμβριος 17 , 2014 at 14:28

      @ erimos
      Αχ Έρημε, φίλε μου αγαπημένε, αν ήξερες τι βάλσαμο, ήταν για μένα, αυτή η… γλυκιά παράφραση των στίχων του Ρίτσου…
      Αχ, νά’ξερες πόσο καλό μου έκανε αυτό το «…ευαίσθητο, κρυστάλινο… -«ΑΝΗΣΥΧΗΣΑ»»…
      ένας άνθρωπος, τόσο πονεμένος, σαν κι εσένα, ξέρει με τι παρηγοριέται ο πόνος του χαμού…
      Κι εγώ για να σου ανταποδώσω το καλό που μού’ κανες με το σχόλιο σου, θα… χαμογελάσω… Θα προσπαθήσω…

       
  6. pitsiloti

    Νοέμβριος 30 , 2014 at 16:02

    «Κάποια στιγμή θα χωρίσουμε..
    είτε τώρα είτε αργότερα,
    είτε φύγεις εσύ είτε εγώ σ’ αφήσω…
    Είτε μας χωρίσει η ζωή,
    είτε ο θάνατος….
    Μαζί για πάντα λοιπόν αγάπη μου!
    Και αυτό το «για πάντα»,
    να κρατάει μόνο μια στιγμή,
    εκείνη τη στιγμή που ζούμε,
    γιατί, η επόμενη,
    μπορεί,
    να μην έρθει ποτέ….»

    Αγαπημένη μου Άννα,
    μαζευψε όσες στιγμές έζησες μαζί, θησαυρισέ τες…
    και ζήσε μάυτό το θησαυρό σου,
    τις υπόλοιπες ώρες, μέρες, μήνες, χρόνια,
    που η ζωή μας φυλάει,
    Μαθαίνουμε, να ζούμε με τις απώλειες,
    δεν συνηθίζουμε ποτέ, απλά μαθαίνουμε,
    να δεχόμαστε το γεγονός…
    Μέσα απο την καρδιά μου σε φιλώ , σε αγκαλιάζω και σου στέλνω όλη μου την αγάπη…..
    Τζου.

     
  7. DaisyCrazy

    Δεκέμβριος 1 , 2014 at 07:12

    αχ βρε Αννούλα τι όμορφο που έχεις τα γράμματα του που’χουν τη φωνή, το άγγιγμα του φυλαγμένα μέσα τους.
    όπως κι άλλοι είπαν πιο πάνω η απουσία ποτέ δε γίνεται αποδεχτή. ίσως να ζούμε μόνο μαζί της γιατί δεν έχουμε επιλογή. αν μπορούσαμε θα δίναμε μια κ θα τη διώχναμε αμέσως.

    πίστεψε με από τη μέρα που διάβασα το περασμένο σου ποστ σε σκέφτομαι καθημερινά κ εύχομαι καλά να’σαι. σου στέλνω την αγάπη μου από καρδιάς.

     
  8. erimos

    Δεκέμβριος 9 , 2014 at 22:04

    Πέρασα να πω μια καλησπέρα.
    ξέρω και καταλαβαίνω μια τέτοια μέρα τα λόγια δεν πολυ- βοηθάνε.
    να είσαι καλά και πάντα όρθια, και… μην ξεχνάς
    χαμογέλα.

     

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: