RSS

ΓΙΑ ΕΝΑ… «ΘΑΥΜΑ»

25 Δεκ.

Τώρα τις γιορτές, συνηθίζουμε να μοιράζουμε και να δεχόμαστε ευχές…
Πολλές ευχές, άλλες από συνήθεια, άλλες από καρδιάς.
Ακόμα, όταν μένουμε μόνοι με τον εαυτό μας, κλείνουμε τα μάτια και κάνουμε μέσα απ’ την καρδιά μας ευχές, ελπίζοντας να πραγματοποιηθούν.
Κατά καιρούς, όλοι μας αναρωτηθήκαμε, αν αυτές οι ευχές μας… «πιάνουν», ή απλά, μένουν στο επίπεδο την κοινωνικής υποχρέωσης, ή της «εσωτερικής» επιθυμίας.
——-
Υπάρχει ένα… μυστικό για να πετύχεις το «θαύμα», του να πραγματοποιούνται οι ευχές σου και θα σας το… κάνω δώρο για τις Γιορτές:
Όταν εύχεσαι κάτι…
Να μην ξεφεύγεις ποτέ απ’ την πραγματικότητα…
Να είσαι προσγειωμένος…
Να μην ζητάς ποτέ το απίθανο…
Να είσαι πάντα κοντά στο εφικτό.
Η ομορφιά, η πραγματική ομορφιά, κρύβεται και ενυπάρχει μέσα στην απλή καθημερινότητά μας και για το… «θαύμα», πρέπει να κοπιάσεις κι εσύ λιγάκι…
Στα «υπόγεια» είναι η θέα… που λέει και κάποιος λαϊκός μας βάρδος… δεν θυμάμαι τώρα το όνομα του.
…………
Ωστόσο… σαν άνθρωπος απλός κι αδύναμος μπροστά στο τρομερό και πολυαγαπημένο «θηρίο», που λέγεται Ζωή, δεν μπορώ να ξεφύγω απ’ την σφοδρή Επιθυμία του… «θαύματος» και ομολογώ, πως θά’θελα σαν Χριστουγεννιάτικο δώρο, να ακούσω το κλειδί του… Τάκη, να γυρνάει μέσα στην κλειδωνιά του σπιτικού μας και να μπαίνει μέσα, χαμογελαστός και ευπροσήγορος όπως πάντα…
Ό,τι και να κάνουμε, ό,τι κι αν λέμε, βαθιά μέσα μας, ζει και αναπνέει, η σφοδρή επιθυμία, του… να ζήσουμε ένα θαύμα…

 

7 responses to “ΓΙΑ ΕΝΑ… «ΘΑΥΜΑ»

  1. mr e.

    Δεκέμβριος 25 , 2014 at 11:12

    Αχ καλή μου Αννα πόσες φορές δεν μας «έσπασε» τα τύμπανα το «βουητό της σιωπής»… πόσες φορές δεν αναστάτωσε τη ζωή μας η «φασαρία της μοναξιάς»…πόσες φορές δεν ονειρευτήκαμε το αδύνατο… πόσες φορές δεν κλάψαμε στη χαρά και τραγουδήσαμε στη λύπη ? Αυτά δεν είναι θαύματα ?
    Που ξέρεις το βράδυ την ώρα που τα μάτια σου βαραίνουν που δεν είσαι σίγουρη αν είσαι ξύπνια η κοιμάσαι μπορεί και να τ ακούσεις αυτό το κλειδί… μόνο που δεν θα ξεκλειδώνει την πόρτα του σπιτιού αλλά θ ασφαλίζει την πόρτα της καρδιάς σου, από μέσα, για να μην μπορεί ποτέ και κανένας να τον βγάλει από εκεί…κι αυτό θα είναι ένα ΘΑΥΜΑ !

     
  2. mr e.

    Δεκέμβριος 25 , 2014 at 11:17

    Καλά Χριστούγεννα με τα «πραγματικά θαύματα» που είναι τα παιδιά σου και που ο ήχος των κλειδιών τους στην πόρτα είναι αληθινός. Ο Θεάνθρωπος που μόλις ξαναγέννησε την ελπίδα να σας έχει πάντα καλά.

     
  3. Θεία Λένα

    Δεκέμβριος 26 , 2014 at 03:47

    Καλημέρα Αννα μου. Ξαγρυπνώ κάθε σχεδόν νύχτα, αφουγκραζόμενη βήματα που δεν έρχονται, καθώς και τους ήχους του Β. (του άνδρα μου που πέθανε τον Απρίλιο) όταν κοιμόταν. Οι νύχτες όσων μένουν πίσω, δύσκολες, εκεί χρειαζόμαστε πολλά θαύματα για να χωνέψουμε το άφαντο σώμα δίπλα μας.
    Ξαγρυπνώ και σεργιανίζω στα μπλόγκς αγαπημένων φίλων. Οι προσδοκίες και οι ευχές ανέφικτες. Εσύ τουλάχιστον είχες μία σχέση ισότιμη με το Τάκη, τιμούσατε ο ένας τον άλλο, φαντάζομαι τιμούσατε και το στεφάνι σας. Εμείς είχαμε μία θυελλώδη σχέση, πότε μαλώναμε, πότε φιλιώναμε, πότε δεν τιμούσε το στεφάνι του και πότε δεν το τιμούσα ούτε εγώ. Και πορευτήκαμε απο το ’59 μαζί έως το 2014.., 55 χρόνια με φουρτούνες αλλά και μπουνάτσες. . Δύσκολα ξεπερνιώνται..
    Οι επιθυμίες για θαύματα πλέον έχουν να κανουν με τα παιδιά και για την υγεία. Κανείς δεν σκέφτεται πόσο πενθούμε τις καλές στιγμές που έχουμε ζήσει, μεταξύ μας, και τους καυγάδες έχω πεθυμήσει, όλα μου λείπουν, τις ήσυχες νύχτες των Χριστουγέννων που οι νεότεροι γλεντούν. Κάποτε ήμουν στα παπούτσια τους.. τώρα κυττάω τις παντόφλες μου και απορώ, που να πήγαν άραγε οι γόβες στιλέτο που φόραγα.. Το θαύμα που καρτερώ είναι η ζεστή του αγκαλιά.
    Καλή χρονιά σου εύχομαι, είθε ένα νέο Θαύμα, εφικτό και πρόσχαρο, να φωτίσει τη ζωή σου το 2015.

     
  4. erimos

    Δεκέμβριος 29 , 2014 at 19:30

    Δεν ξέρω αν θα μπορέσει να σου προσφέρει έστω και ένα φίχουλο ανακούφισης, – στα θαύματα δεν πιστεύω- αν όχι, σχώρα με,
    όμως θα στο πω.

    Θα είχε περάσει περίπου ένα τετράμηνο. Βραδάκι, λίγο φθινοπωρινό, η γυναίκα μου εγώ και τρείς φίλοι, μας κρατούσαν συντροφιά. Έξαφνα, έτσι από το πουθενά και χωρίς να περιμένουμε κάποιον, ακούμε τέσσερα ευδιάκριτα χτυπήματα στην πόρτα, σαν κάποιος του σπιτιού που έχει ξεχάσει να πάρει τα κλειδιά του και με τη σιγουριά ό,τι αυτοί που είναι μέσα ξέρει ότι θα του ανοίξουν, ανοίγω την πόρτα.
    Ποιός είναι Ηλία; …Παραμέρισα να δούν και οι άλλοι.
    Δεν ήταν τίποτα. Βλέπαμε μόνο το κενό των άδειων σκαλοπατιών μπρος στην πόρτα μας, …ξανάκλεισα την πόρτα σα να μπήκε μέσα…

    Αν ήμουν μόνος θα πίστευα ότι ονειρεύτηκα, ή ότι έπαθα παράκρουση, όμως …όμως τα κτυπήματα τ`άκουσαν τέσσερεις ακόμα άνθρωποι…
    Έχουν περάσει 23 χρόνια και 7 μήνες ακριβώς από τότε, κι όμως, δεν έφυγε ποτέ,όπως δεν φεύγουν
    κι ούτε πεθαίνουν ποτέ οι αγαπημένοι μας «ζωντανοί» άνθρωποι,-(όπως λέει κι ο άλλος μας ποιητής στο «Ανθρωποι, ζωντανοί – νεκροί)- και ο δικός σου ήταν ως φαίνεται, πάρα πολύ «ζωντανός» άνθρωπος.
    Υπομονή και κουράγιο αγαπητή μου φίλη, και άσε με να σου ευχηθώ με τον καινούριο χρόνο -ξέρω… δεν πρόκειται να ξεχάσεις- να αποδεχθείς το σχήμα της απουσίας του, και …μην ξεχνάς κάποια αόρατη γερή κλωστή που, κάποτε δικός σου διαδικτυακός φίλος, σου είχε χαρίσει, βρες την άκρη της για να μη χάσεις το δρόμο…
    Να έχεις ένα γαλήνιο καλό ξημέρωμα, και…
    χαμογέλα.

     
  5. erimos

    Δεκέμβριος 29 , 2014 at 20:32

    Δεν ξέρω αν θα μπορέσει να σου προσφέρει έστω και ένα ψίχουλο ανακούφισης, – στα θαύματα δεν πιστεύω- αν όχι, σχώρα με,
    όμως θα στο πω.

    Θα είχε περάσει περίπου ένα τετράμηνο. Βραδάκι, λίγο φθινοπωρινό, η γυναίκα μου εγώ και τρείς φίλοι, μας κρατούσαν συντροφιά. Έξαφνα, έτσι από το πουθενά και χωρίς να περιμένουμε κάποιον, ακούμε τέσσερα ευδιάκριτα χτυπήματα στην πόρτα, σαν κάποιος του σπιτιού που έχει ξεχάσει να πάρει τα κλειδιά του και με τη σιγουριά ό,τι αυτόί που είναι μέσα ξέρει ότι θα του ανοίξουν, ανοίγω την πόρτα.
    Ποιός είναι Ηλία; …Παραμέρισα να δούν και οι άλλοι.
    Δεν ήταν τίποτα. Βλέπαμε μόνο το κενό των άδειων σκαλοπατιών μπρος στην πόρτα μας, …ξανάκλεισα την πόρτα σα να μπήκε μέσα…

    Αν ήμουν μόνος, θα πίστευα ότι ονειρεύτηκα, ή ότι έπαθα παράκρουση, όμως …όμως τα κτυπήματα τ`άκουσαν τέσσερεις ακόμα άνθρωποι…
    Έχουν περάσει 23 χρόνια και 7 μήνες ακριβώς από τότε που τη χάσαμε, κι όμως, δεν έφυγε ποτέ, όπως δεν φεύγουν κι ούτε πεθαίνουν ποτέ οι αγαπημένοι μας «ζωντανοί» άνθρωποι, -(όπως λέει κι ο άλλος μας ποιητής στο «Ανθρωποι, ζωντανοί – νεκροί»)- και ο δικός σου αγαπημένος, ως φαίνεται, ήταν πάρα πολύ «ζωντανός» άνθρωπος.
    Υπομονή και κουράγιο αγαπητή μου φίλη, και άσε με να σου ευχηθώ με τον καινούριο χρόνο -ξέρω… δεν πρόκειται να ξεχάσεις- να αποδεχθείς το σχήμα της απουσίας του, και …μην ξεχνάς κάποια αόρατη γερή κλωστή που, κάποτε δικός σου διαδικτυακός φίλος, σου είχε χαρίσει, βρες την άκρη της για να μη χάσεις το δρόμο…
    Να έχεις ένα γαλήνιο καλό ξημέρωμα, και…
    χαμογέλα.

     
  6. faros

    Δεκέμβριος 31 , 2014 at 20:37

    Δεν ξέρω τι να γράψω …
    Δεν μου έρχεται τίποτα …
    Στέρεψα …
    Γεια !

     
  7. Velvet

    Ιανουαρίου 5 , 2015 at 00:22

    Για οσους περιμενουν ενα θαυμα…….

     

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: