RSS

ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΚΑΤΑΣΤΡΩΜΑΤΟΣ… ημέρα 92η…

21 Φεβ.

ad705928410a4a29b4136cd694219ad0

Σήμερα, έβγαλα λάδι από το 5λιτρο δοχείο και γέμισα τις καράφες της κουζίνας… Κοψομεσιάστηκα…
Στην Τράπεζα, κάνανε ένα λάθος και με κουβάλησαν τρεις (!) φορές, για 4,88 €… Μου ζήτησαν συγγνώμη βέβαια, αλλά εγώ… πάγωσα να τρέχω στους δρόμους, πρωινιάτικα…
Στο μαρκετάκι απέναντι, που πήγα το μεσημέρι για ψωμί, δεν φτάνει που είδα μια από τις απέναντι, που είχε ένα ύφος του στυλ «Χμμμ, η Μαρκησία, βγήκε επιτέλους από τα Ανάκτορα και πετάει τα σκουπίδια και αγοράζει και ψωμί, σαν όλες μας», με κάρφωσε και ο… μαρκετάκιας (ήταν κι αξύριστος ο σιχαμένος) με το «Πως πάει γιατρέ?… Συνηθίζουμε, συνηθίζουμε? Να… παντρευτείς, γιατρέ μου… Να βρεις έναν καλό… επιχειρηματία, χήρο ή ζωντόχηρο και να παντρευτείς… Η μοναξιά, δεν χωνεύεται». Μου ήρθε να του αντιγυρίσω «Εσύ για επιχειρηματίας περνιέσαι, παλιομαλάκα?», αλλά σε θυμήθηκα, που πάντα μου έλεγες «Μην αρπάζεσαι βρε Άννα με τους ανθρώπους… Να κάνεις υπομονή με τους ανόητους» και το… προσπέρασα…
……………..
Τρεις μήνες, χωρίς εσένα…
Τρεις μήνες, είναι πολύς καιρός…
Φτάνει, σταμάτα τα πείσματα…
Κόφ’ την πλάκα και γύρνα στο σπίτι…
Γύρνα πίσω ρε Τάκη…
Γύρνα πίσω…
.

.

Στο μεταξύ πολλές φορές μου φαίνεται πως είναι πιο καλά να κοιμηθείς παρά να βρίσκεσαι έτσι χωρίς σύντροφο και να επιμένεις τόσο. Και τί να κάνεις μέσα στην αναμονή, και τί να πεις;
Δεν ξέρω. Κι οι ποιητές τί χρειάζουνται σ’ ένα μικρόψυχο καιρό;

HÖLDERLIN

 

11 responses to “ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΚΑΤΑΣΤΡΩΜΑΤΟΣ… ημέρα 92η…

  1. Tzina Varotsi

    Φεβρουαρίου 21 , 2015 at 15:59

    δώσε χρόνο στον εαυτό σου Άννα μου.. δώσε χρόνο.. θα απαλύνει η πληγή.. θα μαλακώσει ο πόνος..

    φιλί και μια μεγάλη αγκαλιά από εμένα!

     
    • silia

      Φεβρουαρίου 24 , 2015 at 20:13

      @Tzina Varotsi
      Δεν μπορώ να κάνω κι αλλιώς, Τζίνα.
      Παρά να περιμένω τον χρόνο να απαλύνει τον πόνο…
      Μόνο που ο πόνος ακόμα σε ανηφορική πορεία είναι…
      Ίδωμεν…
      _________________
      Την αγκαλιά σου την ένιωσα, μέχρι τα… μέσα-μέσα της ψυχής μου.

       
  2. Snowball

    Φεβρουαρίου 21 , 2015 at 16:53

    Με συγκινει πολυ αυτη η καταγραφη των μικρων καθημερινων στιγμων που υπογραμμιζουν τοσο εμφατικα το κενο και την απωλεια…

    Δεν εχω να σου πω παρηγορητικα λογια που δεν τα εχεις ακουσει κι αλλες φορες ουτε θα σου πω να συνεχισεις να ζεις για χαρη των παιδιων σου… Πρεπει να σταθεις στα ποδια σου και να πας παρακατω για χαρη δικια σου, δεν μπορεις να παραιτηθεις απο τη ζωη σου και να μεινεις στον πονο και την απωλεια,ειμαι σιγουρος οτι και ο Τακης δεν θα το ηθελε…

    Καλο κουραγιο,ειμαι σιγουρος οτι θα το βρεις..,

     
    • silia

      Φεβρουαρίου 24 , 2015 at 20:16

      @Snowball
      Εξαιρετικά παρηγορητικός ο λόγος σου.
      Επικεντρώνω πάνω σ’ αυτό το υπέροχο: «Πρεπει να σταθεις στα ποδια σου και να πας παρακατω για χαρη δικια σου…».
      Την μεγαλύτερη υποχρέωση επιβίωσης, την έχουμε απέναντι στον εαυτό μας.
      Μένω λοιπόν σ’ αυτό, και υπόσχομαι να προσπαθήσω.

       
  3. mr e.

    Φεβρουαρίου 21 , 2015 at 20:41

    Καλη μου, συγκινηθηκα… Μακάρι να μπορουσαμε να τους φέρουμε πισω. Αν γινότταν εγω θα του πλήρωνα express τo εισιτήριο τoυ και θα τον εφερνα ξανα στην αγκαλια σου… Παρε δύναμη απ τον ανθρωπινο πόνο και τις απώλεις που που,ως εξ επαγγελματος, βίωσες μια ζωή… Ειμαι σίγουρος πώς υπάρχουν δίπλα σου ανθρωποι που σε αγαπάνε και σε στηρίζουν.Ειμαι σίγουρος πως και συ αγαπάς την Anna Silia… Μη την κάνεις να υποφερει. Φιλι.

     
    • silia

      Φεβρουαρίου 24 , 2015 at 20:24

      @mr e.
      Τι καλά που θα ήταν, να μπορούσε να γυρίσει με ένα… εισιτήριο… μια viza, ένα διαβατήριο, ή έστω «λαδώνοντας» τον… «βαρκάρη»… Αλλά, που…
      Να είσαι καλά φίλε μου mr e…. Να είσαι καλά…

       
  4. faros

    Φεβρουαρίου 23 , 2015 at 13:35

    Είναι σαν ΑΚΡΙΒΩΣ να λείπει και σε μας βρε Άννα …

    Κουράγιο …
    Υπομονή …

     
    • silia

      Φεβρουαρίου 24 , 2015 at 20:26

      @faros
      Ήταν πολύ γλυκό αυτό το «Είναι σαν ΑΚΡΙΒΩΣ να λείπει και σε μας βρε Άννα», που είπες.
      Γλύκανε το μέσα μου.

       
  5. erimos

    Φεβρουαρίου 23 , 2015 at 22:39

    Δύναμη βρε Άννα…

    Η βλακία και η ανοησία είναι ατέλειωτη ανάμεσα στους ανθρώπους, και για τέτοιου είδους τύπους δεν χρειάζονται ευγένειες, μιά καλή ροχάλα τους είναι αρκετή.

    Θαρρώ πως είναι προτιμότερο να σε ζηλεύουν, παρά να κάνουν πως σε λυπούντε.

    Μην το βάζεις κάτω βρε!
    Να έχεις ένα καλό ξημέρωμα, και.. μην ξεχνάς
    χαμογέλα.

     
    • silia

      Φεβρουαρίου 24 , 2015 at 20:37

      @erimos
      Είπες κάτι, που πάντα μου έλεγε ο Τάκης, όταν βρισκόμουν αντιμέτωπη με ανόητους ανθρώπους.
      Σ’ ευχαριστώ.
      ____________________
      Αύριο το πρωί, την ώρα που θα πίνεις τον πρωινό σου καφέ… χαμογέλασε. Να ξέρεις πως θα το νιώσω και θα χαμογελάσω κι εγώ…
      Υπόσχεση 🙂

       
  6. erimos

    Φεβρουαρίου 24 , 2015 at 21:56

    Έτσι μπράβο Κυρία μου!

    Στάσου όρθια στα πόδια σου κοίτα κατάματα την πραγματικότητα και συμβιβάσου μαζί της, (όπως κι΄ εγώ) …ξέρεις, το τετελεσμένο είναι αμετάκλητο.
    Αγάντα, που μου έλεγε ένας πολύ καλός φίλος Κρητηκός.

    Τώρα άνοιξα τον υπολογιστή, και πράγματι χαμογέλασα …ελπίζω να τηρηθεί η υπόσχεση.

    Καλή σου νύχτα και …
    χαμογέλα.

     

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: