RSS

ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΚΑΤΑΣΤΡΩΜΑΤΟΣ… ημέρα 102η

03 Μαρ.

221611_1885788378639_3154351_n

Την προπαραμονή της ημέρας του χειρουργείου σου (εκείνου, απ’ το οποίο, δεν… «ξύπνησες» ποτέ), είχαμε μια συζήτηση, η οποία κατέληξε στο να με… μαλώσεις.
Και το θυμάμαι καλά αυτό, αν και δεν ήταν και τόσο σπουδαίο θέμα, γιατί με μάλωνες τόσο σπάνια… Σχεδόν ποτέ τον τελευταίο χρόνο…
Μου είπες:
-Το Σαββατοκύριακο που έρχεται (ήταν Τρίτη, όταν έγιναν αυτά), να τηλεφωνήσεις στον Τζαήτ, να έρθει να περιποιηθεί τον κήπο. Χάλια είναι. Να κουρέψει λίγο, να καθαρίσει τις τριανταφυλλιές, να μαζέψει τα ρόδια…
-Ωχ μωρέ Τάκη… που θα έχω εγώ μυαλό να νοιάζομαι για τον κήπο…
-Να έχεις… Δεν θα παραμελήσουμε τον κήπο, για μια εγχείρηση…
Δεν ήθελα να σου χαλάσω το χατίρι, τέτοιες ώρες και μουρμούρισα βαριεστημένα:
-Ok, ok… Θα τηλεφωνήσω και στον Δήμο, να έρθουν να κλαδέψουν και τις φλαμουριές της εισόδου… Θέλει αυτή η δουλειά… γερανό… Ο Τζαήτ, δεν μπορεί…
Θύμωσες… Το θυμάμαι πως μου έκανε εντύπωση, γιατί θύμωνες σπάνια…
-Ούτε που να το σκέφτεσαι… Οι «κούκλες» μου, θα μείνουν όπως έχουν… με τα χέρια μου τις φύτεψα μια σταλιά κλαράκια, πριν… 30 χρόνια, δεν θα μου τις κουτσουρέψεις τώρα εσύ…
-Μα ψήλωσαν πολύ… και…
-Δεν θέλω κουβέντα!… Αν πεθάνω… όταν τέλος πάντων θα πεθάνω, κάνε ό,τι καταλαβαίνεις… Αλίμονο σου κακομοίρα μου, αν τις πειράξεις… όσο ζω…
_____________________________
Σήμερα το πρωί στις 08.10, ήρθε το συνεργείο του Δήμου, με έναν τεράστιο γερανό και 5-6 εργάτες με αλυσοπρίονα… και…
Ούτε που βγήκα έξω…
Πήρα απέναντι μου την φωτογραφία σου και σου μιλούσα… σου μιλούσα, να σε κρατάω συνέχεια απασχολημένο, μην ακούσεις… μην ψυλλιαστείς τίποτα και… κοιτάξεις έξω…
_______________________________
Τί λέω η ανόητη, νυχτιάτικα?… προσπαθώ να κλάψω, μα… μάταια το παλεύω.
Μάλλον, με… τιμωρείς…
=====================
Η πάνω-πάνω φωτογραφία, είναι από την περυσινή Άνοιξη… Μόλις είχαν βγάλει τα πρώτα φυλλαράκια τους…
Η κάτω-κάτω… σημερινή.
Ό,τι και να πεις… θα έχεις δίκιο…

SAM_0403

 

4 responses to “ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΚΑΤΑΣΤΡΩΜΑΤΟΣ… ημέρα 102η

  1. pitsiloti

    Μαρτίου 3 , 2015 at 01:49

    Και γω που κλαίω τώρα για εναν άντρα μέχρι εκει πάνω που έχει μείνει επίσημα δια στόματος ιατρών φυτό,τι να σου πω βρε Άννα μου?
    Πού αγαπηθήκαμε δυό φορές όλες κι’ όλες, και μετά ξέροντας πως είναι λάθος, γιατί ήταν τα παιδιά μικρά και όλα τα υπόλοιπα , μείναμε 7 χρόνια να αγαπιόμαστε με τα μάτια, κι’ ενα φιλί στο μάγουλο. Και κάναμε την αγάπη μας με το ζόρι φιλία, και περπατούσαμε παρέα, πιασμένοι απο το χέρι σαν δυό καλοί φίλοι χωρίς να μιλάμε στις βόλτες μας, γιατί, αν ξεστομίζαμε έστω και μια λέξη θα ‘πεφτε ο φράχτης και τότε ποιός θα μας μάζευε…
    Και μπήκα σήμερα πάλι για δέκατη μέρα μέσα στην εντατική και του μίλαγα, και του έλεγα, «ελα καμάρι μου, ανοιξε τα μάτια σου, έλα μάτια μου ξύπνα να δείς το παραμύθι σου, που έβαψε τα μαλλιά του κόκκινα και τα έκοψε κοντά, έλα καρδούλα ανοιξε τα μάτια σου,»… μέχρι που με έβγαλαν τα παιδιά της εντατικής έξω, τι να σου π’ω βρε μάτια μου?
    Πως να σου πω πως αν τον είχες τον Τάκη έτσι διασωληνομένο , να μην σε ακούει οταν του μιλάς, θα ήταν χειρότερα?
    Και που το ξέρω αν θα ήταν κιόλας…. Και οι δύο μας, σε μια φωτογραφία μιλάμε πια, χωρίς να παίρνουμε απάντηση. Μονο που η δικιά σου είναι χάρτινη και η δική μου αναπνέει ακόμα…
    Και να σκεφτείς, οτι μόλις τώρα συνειδητοποίησα, οτι 7 χρόνια τώρα, μια φωτογραφία για νά ‘χω, δική του, εγώ, δεν έβγαλα ποτέ….

     
  2. erimos

    Μαρτίου 4 , 2015 at 08:35

    Πέρασα να πω μια καλημέρα, κι όχι μόνο, διάβασα κάτι του Χόρχε Λουίς Μπόρχε, και ήθελα να το μοιραστώ.

    Κατοχή του χθες

    Ξέρω πως έχω χάσει αμέτρητα πράγματα και πως, τώρα, αυτές οι απώλειες είναι τα μοναδικά δικά μου πράγματα. Ξέρω πως έχω χάσει το κίτρινο και το μαύρο, κι αυτά τ’ ασύλληπτα τα αναλογίζομαι όπως δεν τα αναλογίζονται όσοι βλέπουν. Ο πατέρας μου έχει πεθάνει κι είναι πάντα πλάι μου. Όταν, καμιά φορά, απαγγέλλω στίχους του Σουίνμπερν, λένε πως το κάνω με τη φωνή του. Μόνο αυτός που έχει πεθάνει είναι δικός μας -δικό μας είναι μόνο αυτό που έχουμε χάσει. Το Ίλιον υπήρξε, αλλά το Ίλιον επιζεί στο εξάμετρο που το θρηνεί. Το Ισραήλ υπήρξε όταν ήταν μια αρχαία νοσταλγία. Με τον καιρό, κάθε ποίημα γίνεται ελεγεία. Δικές μας είναι οι γυναίκες που μας άφησαν, γλιτώνοντάς μας απ’ το άγχος της αναμονής, τους συναγερμούς και τους τρόμους της ελπίδας. Δεν υπάρχουν άλλοι παράδεισοι από τους χαμένους παραδείσους.

    Να έχεις μια καλή μέρα, και…
    χαμογέλα.

     
  3. Θεία Λένα

    Μαρτίου 4 , 2015 at 18:55

    Μη στενοχωριέσαι καλέ Αννα για τις φλαμουριές, ένα κουρεματάκι μάλλον το θέλανε, θα πετάξουν νέα κλαδιά, νέα φύλλα. Και ο Τάκης υπερβολικός ήταν, καλή του ώρα σε όποια μεριά του Παραδείσου στέκεται και σε κυττά. Ολα τα δένδρα, όπως και οι άνθρωποι πάντα χρειάζονται νέα κούπ! Σϊγουρα επικροτεί, που έδωσες νέα πνοή στο κήπο σας. Απλά όλοι οι άντρες..μουρμούρηδες λίγο είναι..
    Αχ, βρε Αννα..

     
  4. pestooposthes

    Απρίλιος 12 , 2015 at 07:47

    κι εγω (αν ημουν στην θεση του) θα σ’εψελνα…»μουρμουρα» κι εγω…σαν τον Τακη… Τα φυτα ειναι σαν … παιδια! βαζεις εναν τοσο δα μικρουλη σπορο και γινονται…μεταλλασονται μαλλον, σ’ αυτο που προσδιοριζουμε ως «ομορφια»!!! Anyway….ισως καλα να’κανες που τα κλαδεψες! Να’ναι μια «ωθηση» να φτασουν παραπανω…ισαμε τον ουρανο…ν’ανταμωσουν με τον Τακη,που τοσο τ’αγαπησε… Να’σαι καλα Αννα 🙂

     

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: