RSS

«… με εκείνο το γνήσιο από καρδιάς χαμόγελό σου»

21 Οκτ.

c9cebb9cfe582679954182c4dd0ff153

Σαν σήμερα, τέτοια ημέρα, πριν ένα χρόνο, άρχισε ο «Γολγοθάς» μου…
… ο «Γολγοθάς» μας, ήθελα να πω… ή μάλλον…
… ο «Γολγοθάς» ΣΟΥ…
… γιατί, κακά τα ψέμματα, δικός σου ήταν μωρό μου ο «Γολγοθάς» αυτός…
Ολόδικός σου, γιατί εκτός από την «θηλιά» του θανάτου, γύρω απ’ τον λαιμό σου, είχες να αντιμετωπίσεις και τον πανικό στα μάτια μου… («Μην με κοιτάζεις έτσι. Με τρομάζεις, πιο πολύ κι απ’ αυτόν τον καρκίνο… ή τουλάχιστον βάλε λίγο χαμόγελο… από εκείνα τα ωραία σου, μπας και τον τρομάξουμε…» και… μου χαμογελούσες, όχι κοροϊδευτικά ή θλιμμένα, αλλά με εκείνο το γνήσιο από καρδιάς χαμόγελό σου.
Είχες να αντιμετωπίσεις και τον μεγάλο μας, που απ’ το Skype, έβλεπες πως προσπαθούσε να το αντιμετωπίσει, με την ίδια παροιμιώδη ψυχραιμία σου, μόνο που ήταν γεμάτος μικρά (ανεπαίσθητα σχεδόν), νευρικά τικ και… δεν μπορούσε να χαμογελάσει όπως έκανες εσύ… «Έλα βρε μεγάλε… Τί έγινε με εκείνο το Nobel Βιολογίας που μου έταξες, πριν 18 χρόνια?… Αργείς?… Βιάσου λίγο…», και… του χαμογελούσες, όχι κοροϊδευτικά ή θλιμμένα, αλλά με εκείνο το γνήσιο από καρδιάς χαμόγελό σου.
Είχες να αντιμετωπίσεις και τον μικρό μας, που «σκοτείνιασε» και επειδή εκεί… σαν να έσπασες λίγο κι έβαλες εμένα να του το πω και ο μικρός… μου κούνησε το δάχτυλο μπροστά στη μούρη και περισσότερο το… βόγγηξε παρά το είπε το «Πρόσεχε μάνα… τί μου λες… πρόσεχε με τις υπερβολές σου», και… «Έλα ρε μικρέ, που μου σκοτείνιασες και τά’ βαλες και με την μάνα σου… Θα το παλέψω… θα το παλέψουμε… εμείς… εσύ κι εγώ μαζί… θα το παλέψουμε και να την προσέχεις την μάνα σου» και ο μικρός… ησύχασε κι εσύ… του χαμογελούσες, όχι κοροϊδευτικά ή θλιμμένα, αλλά με εκείνο το γνήσιο από καρδιάς χαμόγελό σου.
Ο… «Γολγοθάς» σου…
Ο… μικρός σου «Γολγοθάς» … όχι, δεν έκανα λάθος… Δεν ήθελα να γράψω «πικρός», αλλά σωστά το έγραψα «μικρός Γολγοθάς»…
Μικρός…
Μόλις 30 ημέρες…

 
10 Σχόλια

Posted by στο Οκτώβριος 21 , 2015 in Uncategorized

 

10 responses to “«… με εκείνο το γνήσιο από καρδιάς χαμόγελό σου»

  1. argyris446

    Οκτώβριος 21 , 2015 at 20:00

    Reblogged στις worldtraveller70.

     
  2. patzaroula

    Οκτώβριος 21 , 2015 at 20:07

    ..δάκρυσα.Υπέροχο κείμενο,αληθινές ζωές,σαν να είδα ολόκληρη ταινία..μακάρι να ήταν μοναχά σε ταινίες..
    Μπράβο.

     
  3. DaisyCrazy

    Οκτώβριος 22 , 2015 at 06:40

    αχ βρε Αννούλα. πόσος πόνος κρύβεται πίσω από τις λέξεις, τα χαμόγελα, τις σιωπές..
    όσος καιρός κι αν έφυγε πάντα θα λείπει και πάντα θα ζει μέσα σας, στους ανθρώπους που τον αγαπούν και θα τον αγαπούν μέχρι την τελευταία πνοή τους.
    φέτος διαγνώστηκε και η μητέρα μου με καρκίνο και περιμένουμε να μάθουμε τα αποτελέσματα αξονικού κτλ. η αδελφή μου ζει στο εξωτερικό και δε θέλει να της το πει ακόμα. άδικο πιστεύω και της το έχω πει, αλλά είναι ανένδοτη. θέλει να την προστατεύσει από τον πόνο μάλλον. λες και γίνεται κάτι τέτοιο.
    πολλά φιλιά και να ξέρεις ότι χαίρομαι αφάνταστα να σε διαβάζω

     
  4. mr e.

    Οκτώβριος 22 , 2015 at 09:54

    Απλά σε θαυμαζω ! Σε ΘΑ Υ Μ Α Ζ Ω ! Σε θαυμαζω ΠΟΛΥ !

     
  5. Fani Lavida

    Οκτώβριος 23 , 2015 at 10:37

    Καλημερα αγαπημενη μου Αννα ….ακουμπας τοσο πολυ επανω στην ψυχη μου .με τον λογο και την παρουσια σου στην ζωη μου ….και να σκεφτεις ….δεν σου εχω σφιξει το χερι ακομα …..
    Υποκλινομαι …<3

     
  6. Θεία Λένα

    Οκτώβριος 25 , 2015 at 12:14

    Τυχερός άνθρωπος ο Τάκης σου, Αννα μου. Δεν βασανίστηκε πολύ ούτε υπέφερε σωματικά για χρόνια όπως άλλοι. Αναχώρησε ήσυχα και γρήγορα περιστοιχισμένος απο την αγάπη σας. Απο αυτής της πλευράς ήταν τυχερός. Ομως άφησε πίσω του πόνο, γιατί δύσκολα μπορούμε να αποχωρισθούμε τ’ αγόρια μας, ιδιαίτερα αν η σχέση μας ήταν στερεή και ερωτική..(γελούν οι νεωτεροι όταν ακούνε τέτοια απο το στόμα μου, θεωρούν ότι μετά τα 60 τέρμα απο συναισθήματα η γιαγιά, πόσο μάλλον για έρωτες και σέξ – θα τα δούνε όταν έρθουν στην ηλικία αυτή). Αλί λοιπόν σ’ αυτούς που μένουν πίσω με τις θύμησες…

     
  7. Velvet

    Νοέμβριος 9 , 2015 at 22:44

    Μερικες φορες τα λογια ειναι περιττα

     
  8. Σταυρούλα

    Νοέμβριος 12 , 2015 at 19:00

    Πριν επτά χρόνια αντιμετώπισα το ίδιο ακριβώς πρόβλημα αλλά δυστυχώς από την ανάποδη. Δεν υπήρξε χαμόγελο …. Ακριβώς μόλις 30 μέρες με άρνηση για τα πάντα. Ακόμα και για την λείψη τροφής….Χαίρομαι που σε βρήκα από μια παλιά ανάρτηση του Νίκου Παδιώτη για τα γεφύρια στο facebook….

     
  9. erimos

    Ιανουαρίου 1 , 2016 at 20:43

    Διαβαίνω κάπου κάπου το κατώφλι του μπλόγκ σου, όμως δεν βρίσκω κάτι να πω.
    Προτιμώ τη σιωπή, γιατί σε αυτές τις περιπτώσεις δεν χωράνε λόγια.
    Το ξέρεις, έχω πονέσει πολύ, και ξέρω.
    Αισθάνθηκα όμως την ανάγκη να σου ευχηθώ να έχεις υγεία και συ και η οικογένειά σου, και να είσαι πάντα όρθια.
    Καλή χρονιά…

     

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s