RSS

ΓΙΟΡΤΑΖΩ ΑΠΟΨΕ…

29 Δεκ.

28 Δεκεμβρίου 1970… καλή ώρα σαν και σήμερα να λέμε, στο Εργαστήριο της Ιατροδικαστικής, του 4ου έτους της Σχολής μας, ανάμεσα σε μια… νεκροτομή και ένα μάθημα περί… της «ρήξεως του παρθενικού υμένος» (θεωρητικό… μην τρελαίνεστε)… γνωριστήκαμε ο Τάκης κι εγώ και τα… «φτιάξαμε»  🙂
Από τότε, κάθε 28 του Δεκέμβρη (δηλ. καλή ώρα σαν και σήμερα… τα είπαμε αυτά), ο Τάκης κι εγώ, γιορτάζαμε πανηγυρικά την επέτειο της πρώτης μας γνωριμίας.
Πέρυσι και πρόπερυσι, δεν γιορτάσαμε, γιατί θεώρησα πως ήταν πολύ πρόσφατο το… πένθος μου. Βασικά, δεν είχα τα κέφια μου, γιατί έλειπε ο Τάκης.
Φέτος, πάλι δεν θα γιορτάσουμε… γιατί ο Τάκης… λείπει ακόμα…
…ή μάλλον…
…γιατί όχι;…
…φέτος, λέω να γιορτάσω… μόνη μου.
Μα ναι… θα στολιστώ και θα γιορτάσω μόνη μου.
Ουάου!!!… με φαντάζομαι:
12ποντη Christian Louboutin με σόλα… κόκκινη του θανάτου,
little black dress οίκου Chanel εξώπλατο… με κόψιμο πλάτης χαμηλά, πολύ χαμηλά, πιο χαμηλά κι απ’ την χειρουργημένη μου δισκοκήλη (Ο4-Ο5), μαλλιά… α λα γκαρσόν, βαμμένα σε απόλυτη ταύτιση με τις σόλες των Louboutin μου, μακιγιάζ… μεσοπολέμου, smokey eyes, ψεύτικες βλεφαρίδες,
και… μπριγιάν παντού…
….
Πού είσαι ρε Τάκη, να… χαχανίσεις άμα τη εμφανίσει μου?
Πού είσαι ρε Τάκη?… γενικώς…
__________________________
Θα γυρνώ και θα ξαναγυρνώ κατά καιρούς, στα ίδια και στα ίδια…
Στους ίδιους πόνους, στα ίδια δάκρυα, στα ίδια γραπτά, στις ίδιες πληγές μου, γιατί μου κάνει… καλό, όσο τραγελαφικό κι αν ακούγεται…
Θα το κάνω, γιατί το ξέρω πολύ καλά, πως από εκεί που βρίσκεται (πάνω?… κάτω?… ποιος ξέρει… άλλοι λένε «πάνω στους ουρανούς», άλλοι «κάτω από το χώμα»), το μόνο που «επιθυμεί», είναι να κάνω αυτά, που μου κάνουν καλό.
__________________________
Γιορτάζω απόψε…

15727392_10209780330839194_5187827488083685862_n

 

2 responses to “ΓΙΟΡΤΑΖΩ ΑΠΟΨΕ…

  1. erimos .

    Δεκέμβριος 29 , 2016 at 16:12

    Αα, Ααα Κυρία μου, δεν είσαι εντάξει!

    Άκου εκεί, τη μια μας μοστράρεσαι με έναν παίδαρο αγκαλιά και την άλλη μας λές θα γιορτάσεις μόνη σου στολισμένη, άντε να μην πω σαν τι…
    Ντροπή Κυρία μου!

    Έτσι αφήνεις έναν λεβέντη παίδαρο στα κρύα του χειμώνα για να γιορτάσεις μόνη σου;

    Σίγουρα ο εγγονός σου όταν με το καλό μάθει να διαβάζει και ανακαλύψει το μπλογκ της γιαγιάς του, θα έχει να ρίξει χαχανητό που θα το ακούσει όλη η Κομοτινή, ακόμα… και ο παππούς που δεν πρόλαβε να γνωρίσει.

    Χμμ.. ε ναι, εκεί θα γυρνάς, στα χρόνια της νιότης σου (όπως άλλωστε γυρνάμε όλοι μας, όπως και γώ που πρίν ένα μήνα συμπλήρωσα 50 ολόκληρα χρόνια από τη μέρα που αραβωνιαστήκαμε με την γυναίκα μου, της πρόσφερα ένα τριαντάφυλλο και μας πήραν τα ζουμιά) στη ζωή που έζησες και ποτέ δεν θα πάψεις να νοσταλγείς.

    Να περάσεις μια χαρούμενη πρωτοχρονιά και ευχές για καλή χρονιά.

    Συγγνώμη για τις χοντράδες μου… και μην εχνάς
    χαμογέλα.

     
    • silia

      Ιανουαρίου 1 , 2017 at 14:55

      @erimos .
      Οι… «χοντράδες» σου, είναι από τις πολύ αγαπημένες μου.
      Χαμογελώ, έννοια σου. 🙂

       

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: