RSS

ΔΕΝ ΘΑ ΓΛΥΚΑΝΕΙ ΠΟΤΕ ΜΕΣΑ ΜΟΥ…

20 Νοέ.

Τόσο σκληρός ο Νοέμβρης, μωρό μου… Τόσο πικρός…
Δεν θα γλυκάνει ποτέ μέσα μου.
Μα…
…και η ημέρα που ξημερώνει, θα είναι μάλλον δύσκολη… 
Είναι η μέρα, που θα θυμάμαι το δραματικό εκείνο 10ωρο, 12ωρο (δεν θυμάμαι πια καλά) χειρουργείο σου από όπου βγήκες κλινικά νεκρός και το πρωί της επαύριο, μας «αποχαιρέτησες» οριστικά. 
Θυμάμαι που μπήκα στην Εντατική, μαζί με τον Κωστή, τον μικρό μας γιο για να σε αποχαιρετήσουμε…
Ο τραχειοσωλήνας «τραβούσε» ελαφρά τα χείλη σου προς τα δεξιά… Έμοιαζες σαν να… να χαμογελούσες. Έτσι μου φάνηκε, σαν να μας… χαμογελούσες.
Άφησα τον Κωστή να πλησιάσει πρώτος.
-Μπορεί να με ακούσει μαμά?
-Και βέβαια μπορεί μωρό μου… απλά δεν μπορεί να κινηθεί ή να σου μιλήσει… του είπα ψέμματα. Πάντα, σαν γιατρός χειρουργείων και Εντατικών, έλεγα την αλήθεια στους «δαρμένους» από πόνο και αγωνία συγγενείς… (ίσως γι αυτό δεν ήμουν και ιδιαίτερα «δημοφιλής» γιατρός). Στον Κωστή μας όμως, δεν την άντεξα την αλήθεια… «Και βέβαια μπορεί να σ’ ακούσει μωρό μου…», μουρμούρισα σαν Ιούδας…
-Γειά σου μπαμπά… σου είπε μόνο…
Δεν τον άκουσες… είμαι σίγουρη. Γι αυτό σου τα λέω τώρα.

Είμαι άρρωστη μωρό μου. Πονάει το πόδι μου αφόρητα και νιώθω μεγάλη αγωνία, γιατί πονάει από την άλλη μεριά, όχι από την χειρουργημένη… Ήρθε από χθες και ένας κολικός χοληδόχου και απογείωσε την αγωνία και τους φόβους μου…
Θυμάμαι, πως κάθε φορά που σου γρίνιαζα για τις αρρώστιες μου, αντιδρούσες με εκείνη την απίθανη μακαριότητά σου:
-Μην φοβάσαι γλάρε μου. Εδώ είμαι εγώ. Όσο έχεις εμένα, μην φοβάσαι τίποτα. Στηρίξου επάνω μου και όλα θα πάνε καλά. Θα δεις…
Τώρα…
… τώρα στηρίζομαι μόνο σε ένα… μπαστούνι… Ναι, εκείνο το γνωστό, με το λουράκι στο πλάι για να μην μου πέφτει κάτω, όταν το αφήνω… Εκείνο που μου έλεγες ότι με δείχνει, ιδιαίτερα… σέξι.
_______________________________________
11800467_10207466519724076_548520443879890666_n

 

Ετικέτες: , ,

5 responses to “ΔΕΝ ΘΑ ΓΛΥΚΑΝΕΙ ΠΟΤΕ ΜΕΣΑ ΜΟΥ…

  1. argyris446

    Νοέμβριος 20 , 2018 at 13:56

    Reblogged στις worldtraveller70.

     
  2. mr e.

    Νοέμβριος 20 , 2018 at 16:15

    Πολλές φορές αναρωτιέμαι αν, γλυκύτατη Αννα, υπάρχε/υπηρξε άλλος/η που ν΄αγάπησε/αγαπά τόσο πολύ όσο εσύ…Βασανίζεσαι καλή μου… απάλυνε λίγο την ψυχή σου με τη σκέψη ότι ο αγαπημένος σου δεν έζησε τη φθορά του χρόνου τα «άτιμα» γηρατειά, μια ενδεχόμενη αναπηρία μια άνοια…έφυγε όρθιος και σε άφησε όρθια…και έτσι πρέπει να μείνεις…Όταν τον φέρνεις στη μνήμη σου να ανεβαίνει η διάθεση σου γιατί εκείνος μπορεί να ήταν τυχερότερος από σένα, από μας όλους που μένουμε πίσω και δεν μπορούμε να λησμονήσουμε…Να σαι καλά και να προσέχεις την υγεία σου.

     
  3. DaisyCrazy

    Νοέμβριος 20 , 2018 at 22:15

    Άννα μου πως πέρασε ο καιρός, πως πέρασαν τα χρόνια και πόσο σκληρά είναι που μας απομακρύνουν από όσους αγαπάμε κ δε θα ξαναδούμε σε αυτή τη ζωή. Μα και πόσο απαλύνουν τον πόνο τα χρόνια, ακόμα κι όταν δε θες να τον απαλύνουν ποτέ. Αν υπάρχουν κάπου όσοι αγαπάμε και μας περιμένουν είναι το μόνο παρήγορο. Τίποτα άλλο.
    Σε φιλώ και σε σκέφτομαι.

     
  4. erimos

    Σεπτεμβρίου 4 , 2019 at 14:00

    Δεν ξέρω γιατί γράφω για κάτι που σε αφορά εντελώς προσωπικά. Ίσως γιατί διαφωνώ, και ας μην ξέρω το γιατί, με το αθώο ψεματάκι που είπες στο γιο σου. ίσως γιατί πρόσφατα (8 μέρες σήμερα) έχασα τη σύντροφο της ζωής μου,- είναι και ο κύριος λόγος που εξαφανίστηκα από τη σελίδα σου – Ίσως γιατί μέχρι την τελευταία στιγμή της έλεγα την αλήθεια,ίσως γιατί δεν ξέρω αν, ναι ή όχι, καμιά φορά χρειάζονται και τα ψέματα.
    Πάντως εκείνο που σίγουρα ξέρω, είναι ότι καμιά φορά η αλήθεια σκοτώνει, κι ας μην μπορώ να πω έστω ένα μικρό ψεματάκι για πράματα που έχουν μια κάποια σημασία. Δεν ξέρω τι είναι προτιμότερο.
    Πάντως από την αρχή μέχρι το τέλος της είπα την πικρή αλήθεια κι ας μου έλεγε «ωραίο κουράγιο μου δίνεις».
    Τελικά δεν ξέρω τι είναι το σωστό…
    Να είσαι καλά, πάντα όρθια και
    χαμογέλα.
    έρημοςmastrolia

     
    • silia

      Σεπτεμβρίου 20 , 2019 at 13:04

      Τα θερμά μου συλλυπητήρια Έρημε φίλε μου…
      Ναι, είχα ανησυχήσει, μη βλέποντας σε εδώ μέσα, αν και δεν «μπαίνω» πια συχνά στο blog μου.
      Είναι πολύ σκληρός ο χαμός γενικά, μα πολύ σκληρότερος όταν βρίσκεσαι σε μεγάλη ηλικία και
      χάνεις τον σύντροφο σου… Έννοια σου… ξέρω από τέτοιον χαμό. Κι εσύ ξέρεις καλύτερα από
      χειρότερους χαμούς…
      Δεν θα σου πω τα τετριμμένα περί της γιατρειάς του Χρόνου-γιατρού και του τί πρέπει να κάνεις για να παρηγοριέσαι. Θα σου πω μόνο, πως χαμογέλασα μόλις βρήκα το σχόλιο σου… Όχι για τίποτε άλλο, αλλά γιατί ξέρω, πως σου αρέσει να χαμογελώ και πάντα με προτρέπεις γι αυτό, ακόμα και στην φάση που βρίσκεσαι, δηλαδή επάνω στο νωπό πένθος.
      _______________________________________________
      Έχεις e-mail

       

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: