RSS

Author Archives: silia

About silia

Γεννηθηκα στην Ελλαδα . Ειμαι το μονακριβο παιδι ρωσων εμιγκρε . Καλομαθημενη . Ευαισθητη. Λεων ...με ωροσκοπο Λεοντα . Ειμαι γιατρος ....της επιθετικης λεγομενης Ιατρικης . Λατρευω τους αρχαιους ....θαρρω πως τα ....ειπανε ολα . Ειμαι μητερα . Ζω μακρυα απο το κεντρο , στις "εσχατιες" αυτης της ομορφης χωρας . Μου αρεσει το γραψιμο.....

ΤΟ ΤΡΙΣΑΓΙΟ

Δεν έχω καλή σχέση με το… λατρευτικό της θρησκείας μας, ιδίως ό,τι αφορά σε μνημόσυνα, τρισάγια, εννιάμερα, σαράντα κλπ, μου γυρνάει τ’ άντερα (που λένε). Στο Κοιμητήριο, πηγαίνω όταν είμαι πολύ χαρούμενη για κάτι, στα γενέθλια μου (ίσως γιατί η ημέρα της γέννησης μου ήταν η πιο ευτυχισμένη ημέρα των γονιών μου) και όταν πρόκειται να πάω κάποιο μακρινό ταξίδι…
Ωστόσο, όταν προχθές, μια φίλη με πληροφόρησε «Στα νεκροταφεία, έπεσε κάτω η φωτογραφία του Τάκη και διαλύθηκε και η κορνίζα», αποφάσισα να κάνω μια βόλτα απ’ εκεί, να δω τι συνέβη.
Ξεκίνησα κατά τις 4 το απόγευμα. Η μέρα ζεστή και υγρή, αλλά ηλιόλουστη. Σκέφτηκα πως σε λίγο θα σκοτείνιαζε, αλλά από την άλλη, σκέφτηκα πως δεν θα έκανα παραπάνω από λίγα λεπτά της ώρας…
Πράγματι, η φωτογραφία, είχε πέσει και αποσυναρμολογήθηκε και η κορνίζα, αλλά δεν είχε σπάσει τίποτα και τα έβαλα όλα στην θέση τους. Καθάρισα και πέταξα όλα τα ξερά λουλούδια, που του φέρνουν κατά καιρούς, δεκάδες άγνωστοι και γνωστοί άνθρωποι, εδώ και 3+ χρόνια από τον θάνατο του και… κίνησα να φύγω.
Η απόλυτη ερημιά. Ψυχή ολόγυρα, μόνο εγώ και το… ελαφρό αεράκι, που κάνει τα τζαμάκια από τους τάφους, να χτυπάνε ανατριχιαστικά… και…
…και ξαφνικά, τον είδα…
Εμφανίστηκε από το πουθενά (έτσι μου φάνηκε) και ερχόταν απέναντί μου… Ένας νεαρός ιερωμένος, ψηλός, όμορφος. Με χαιρέτησε με ένα ελαφρό κούνημα του κεφαλιού, τον χαιρέτησα, μουρμουρίζοντας κάτι ακατάληπτο μέσα από τα δόντια μου και… προσπέρασα…
Με το που έκανα καμιά 10ριά βήματα, μου ήρθε φλασιά:
Ρε, λες να μου κάνει καμιά πλάκα ο Τάκης? Τα συνήθιζε κάτι τέτοια. Γιατί να εμφανισθεί έτσι απότομα και γιατί ερχόταν προς το μέρος μου? Λες να…?
Σταμάτησα απότομα, μεταβολή και…
-Πάτερ?
Σταμάτησε κι αυτός, γύρισε και βάδισε αργά προς το μέρος μου:
-Ορίστε?
-Μήπως θα μπορούσατε να διαβάσετε ένα Τρισάγιο, για τους νεκρούς μου?
-Βεβαίως…
Προχωρήσαμε μαζί προς τον οικογενειακό μας τάφο.
-Ξέρετε πάτερ, δεν έχω μαζί μου τα… συμπαρομαρτούντα… κρασιά, νερά, καντήλια, κεριά… δεν είχα σκοπό να…
Χαμογέλασε πλατιά (είχε γίνει ακόμα πιο όμορφος):
-Αυτά είναι… κουταμάρες, σημασία έχει η προσευχή (με κόπο κρατήθηκα να μην χαχανίσω, γιατί ήμουν σίγουρη πως κι αυτός με κόπο κρατήθηκα να μην πει «Αυτά είναι… μαλακίες» και είπε «κουταμάρες».
Διάβασε το Τρισάγιο, με ευκρίνεια και καλή άρθρωση, εγώ… ψιλοσυγκινήθηκα, και τελειώνοντας, τον ευχαρίστησα και πήγα να του βάλω στο χέρι, ένα εικοσάρικο… Με σταμάτησε αυστηρά, απλώνοντας απαγορευτικά το χέρι του:
-Η προσευχή, δεν πληρώνεται…
Ένιωσα έντονη ντροπή… τα έχασα
-Συνηθίζεται πάτερ μου (μουρμούρισα)
-Κακώς… εγώ προσωπικά, δεν… Ακόμα όμως κι αν το… «συνήθιζα», από εσάς δεν επρόκειτο να δεχτώ χρήματα. Ξέρετε, κυρία Μπαντούνα, είστε μια από… τις ομορφότερες αναμνήσεις της μέχρι τώρα ζωής μου…
Τρελάθηκα… Ένιωσα μια τραγική αμηχανία, δεν ήξερα τι να πω… Μέχρι και φόβο ένιωσα… Ποιος ήταν? Τι ακριβώς μου έλεγε? Από πού με γνώριζε?… Μήπως δεν ήταν παπάς?… μήπως?… (μέχρι κι αυτό σκέφτηκα, μέσα στην αμηχανία και τον μικροπανικό μου).
-Γνωριζόμαστε? (ψέλλισα)
-Όχι… Εγώ σας γνωρίζω, ή μάλλον σας «γνώρισα» πριν 20 χρόνια… όταν θα χειρουργείτο η γιαγιά μου και ζητήσατε να ενημερώσετε τους κοντινούς συγγενείς για το είδος και τους κινδύνους της αναισθησίας. Θυμάμαι πως ο πατέρας μου, έβαλε βλαστημώντας, κάποια χρήματα στην μέσα τσέπη του σακακιού του, με πήρε από το χέρι –μικρό παιδί ήμουν… στα 11- και ήρθαμε στο γραφείο σας. Αφού είπατε αυτά που ήταν να πείτε, ο πατέρας μου, βάζοντας το χέρι στην μέσα τσέπη του σακακιού του…
-Τι οφείλω γιατρέ?
-Στο Δημόσιο Νοσοκομείο, δεν πληρώνει κανείς και για τίποτα (η φωνή σας, ήταν κοφτή, σχεδόν θυμωμένη)
-Μα… στο χειρουργό, ήδη πλήρωσα κάποια χρ…
-Κακώς… να πας να τα ζητήσεις πίσω (τον διακόψατε. Ήδη χαμογελούσατε με ένα κουρασμένο χαμόγελο θυμάμαι… Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί θυμάμαι το κουρασμένο χαμόγελο…)
-Δεν μπορώ… Ντρέπομαι… (ο πατέρας μου)
-Όποιος ντρέπεται… κακά ζει (εσείς)
————
-Δεν θα το ξεχάσω ποτέ αυτό κυρία Μπαντούνα… Είναι από τα πράγματα, που δεν ξεχνάει ένα παιδί… 
Αλλά… πρέπει να πηγαίνουμε. Είναι αργά και σκοτεινιάζει γρήγορα και ο φύλακας, ήδη άρχισε να κλείνει τις καγκελόπορτες. Από εδώ ελάτε μαζί μου… μην σας κλείσουν μέσα (χαμογελούσε και είπαμε… πολύ όμορφος ο νεαρός παπούλης)
Φτάσαμε σχεδόν τρέχοντας στην κεντρική πύλη.
-Καληνύχτα πάτερ
-Καληνύχτα γιατρέ… Να είστε ευλογημένη.
_____________________________________
.
Είναι το τελευταίο ποστ μου, για το 2017 και είναι αφιερωμένο σε όποιον πιστεύει ή νομίζει πως το Καλό, πάει… χαράμι.
Το Καλό, ξαναγυρίζει πάντα σ’ αυτόν που το «εκπέμπει» και… όχι, δεν εννοώ πως το καλό που μου αντιγύρισε ο νεαρός ιερωμένος, ήταν το ότι… γλύτωσα το εικοσάρικο…
Όχι. Το Καλό ήταν το ότι με θυμόταν 20 χρόνια μετά, με Αγάπη. Το Καλό ήταν, πως θα με θυμάται πάντα, σαν έναν καλό άνθρωπο. Το Καλό ήταν το ότι μου ευχήθηκε να είμαι ευλογημένη…
================
Χαρούμενη Πρωτοχρονιά, αγάπες μου.

df8ffba8f817551382a11bdcf34ef7a4

 

Ετικέτες: , , , ,

ΠΕΘΑΙΝΟΥΝ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ?

Όταν είσαι μικρός (στην ηλικία), το οπτικό πεδίο της ψυχής σου, είναι – ας το πω – περιορισμένο. “Βλέπεις”, μόνο ό,τι αφορά, εμπεριέχει και αναφέρεται στη ζωή. Ο θάνατος, δεν σε αφορά…Σαν να μην υπάρχει. Σαν να είναι ένα μπλάκ χιούμορ που μια αρρωστημένη παραξενιά των… μεγάλων, δημιούργησε.
Θυμήθηκα μια ακόμα… «μαύρη» ιστορία, από τον χώρο της δουλειάς μου.
Είχαν μαζευτεί καμιά δεκαριά πιτσιρικάδες γυμνασιόπαιδες, (ηλικίες από 12 ως 15 το πολύ) έξω από την πόλη και μαζί με ένα μηχανάκι, κάναν πλάκες σούζες, φιγούρες, εκ περιτροπής. Ώσπου…
… ώσπου ένας, δεν ξέρω πώς ακριβώς, έπεσε με την μηχανή σε ένα χαντάκι στην άκρη του δρόμου και… έμεινε στον τόπο…
Εφημέρευα και ήμουν αραγμένη στο γραφείο μου στον χώρο των χειρουργείων, όταν δέχθηκα τηλεφώνημα, από τον χώρο των Επειγόντων:
-Διασωλήνωση για βαριά κρανιοεγκεφαλική κάκωση από τροχαίο στα Επείγοντα…
Κατέβηκα κάτω. Ο διάδρομος, γεμάτος από νεαρούς πιτσιρικάδες, που πειραζόντουσαν, γελούσαν και μιλούσαν μεταξύ τους…
Μπήκα στον χώρο… μου έγνεψαν «dead», διασωλήνωσα, έκανα ΚΑΡΠΑ για μισή ώρα, απινιδώσεις… τίποτα. Σε κάποια φάση…εγκαταλείπεις.
-Ποιος είναι μαζί του? (ρώτησα)
-Οι πιτσιρικάδες έξω… (μου απάντησαν)
Βγήκα έξω μαζί με έναν της Τροχαίας, που άρχισε να ρωτάει τους μικρούς, για να μάθει τηλέφωνα και διεύθυνση.
-Τί κάνει ο Γ… μέσα?
-Ποιος είναι ο Γ…?
-Ο φίλος μας, με την μηχανή…
-Ο Γ… είναι νεκρός, δυστυχώς…
Δυο τρεις, πάγωσαν, δυο τρεις άλλοι, άρχισαν να γελάνε, όλοι όμως πλησίασαν το «όργανο»
-Τί λέει καλέ? (απευθύνθηκε ο μεγαλύτερος σε μένα)… Πεθαίνουν τα παιδιά? Πλάκα μας κάνει ο αστυνόμος?
-Φοβάμαι πως ο φίλος σας ναι… είναι νεκρός (ψέλλισα)
– Α, μην φοβάσαι γιατρέ… γιατρός δεν είσαι?… Μην φοβάσαι. Ή το κάνει επίτηδες για να μας τρομάξει, ή έπαθε καμιά… διάσειση και θα συνέλθει… Πλακώστε τον στις ενέσεις και θα δείτε… Είναι μικρός… Δευτέρα Γυμνασίου… Δεν πεθαίνουν έτσι εύκολα τα παιδιά… Θα δείτε…
Απομακρύνθηκα σιωπηλή, αφήνοντας στους Τροχαίους και τους γιατρούς των Επειγόντων, το βαρύ «φορτίο» της ενημέρωσης των οικείων…

«Πεθαίνουν τα παιδιά?»
Χρόνια με ταλάνιζε αυτό το «Πεθαίνουν τα παιδιά?», που ελέχθη, τόσο αθώα, με τόση ειλικρινή απορία, με… κοροϊδευτικό χαμόγελο…
Ακόμα με ταλανίζει…
😦
37e73e3db15186a1d325b27f085d4e36

 

Ετικέτες: , , ,

ΣΥΝΤΑΞΗ… ΧΗΡΕΙΑΣ

Άκου τώρα:
Το (πρώην) ΤΣΑΥ, μου έκοψε την σύνταξη χηρείας, ήτοι 430 ευρώ (καθαρά στο χέρι), με το που συμπληρώθηκαν 3 χρόνια (χηρείας)…
-Πώς κάνετε έτσι? Μετά την τριετία, την κόβουμε την σύνταξη και θα σας την ξαναδώσουμε αν την δικαιούστε… (με πληροφόρησαν στην τηλεφωνική μας επικοινωνία… όταν σήκωσαν τηλέφωνο, μετά από 3 περίπου ώρες επιμονής μου)
-Τί σημαίνει αυτό το «αν την δικαιούμαι»? (ρώτησα με ειλικρινή περιέργεια).
– Να… αν συνεχίζετε να είστε χήρα…
– Ω Θεέ μου! (αναφώνησα) Υπάρχει περίπτωση να… αναστηθεί ο Τάκης μου???
– Αφήστε τις κρυάδες και έχουμε τρελή δουλειά να διεκπεραιώσουμε… Μπορεί στο μεταξύ, να έχετε παντρευτεί κάποιον άλλο…
………….
Κουφάθηκα η ανύμφευτος…
– Πωωωωωω ρε συ, ευτυχώς που αρνήθηκα τις χιλιάδες προτάσεις γάμου, που μου έγιναν, από την επόμενη κιόλας ημέρα της κηδείας, έως το τριετές προχθεσινό μνημόσυνο… Συγνώμη κιόλας που σας καθυστερώ, αλλά ήθελα να ρωτήσω… γκόμενος επιτρέπεται, ή θα μου…
(κλικ στα μούτρα μου… φυσικά μου τό’ κλεισαν)

Αύριο, μην αρχίσετε τίποτα τηλέφωνα, οι υποψήφιοι γαμπροί, ή οι υποψήφιες προξενήτρες, γιατί θα λείπω όλο το πρωί. Πάω να βγάλω πιστοποιητικά… χηρείας, να τους στείλω. Θα στείλω μαζί και γραπτό όρκο στον Χριστό, στον Αλλάχ (Κομοτηνή, βλέπεις με πολλούς Μουσουλμάνους), αλλά και στην… Τιμή και Υπόληψη μου, ότι δεν απολαμβάνω τις «παροχές» και τις «ευδαιμονίες» ενός γάμου και ούτε πρόκειται να τις απολαύσω, μέχρι να κλείσω τα μάτια μου στον μάταιο τούτο κόσμο…

Τρελαίνομαι γμ την καταδίκη μου γμ… (αυτή, ήταν μια βρισιά που έλεγε ο Τάκης κι εμένα με έπιαναν τα γέλια… Με τιμωρεί ο Θεός, αυτό, είναι σίγουρο)…

6a2d8ae63af73fe68f7f3d1d187d3fd7

 

Ετικέτες: , , , ,

ΑΠΟΛΑΥΣΤΕ ΤΟ ΜΠΑΝΙΟ ΣΑΣ…

24129792_10212675932547427_4114485068952982314_n

Λοιπόν, πέτυχα μια διαφήμιση, για ένα κα-τα-πλη-κτι-κό προϊόν, (αυτοκόλλητη στα πλακάκια του μπάνιου μπάρα, για να κρατιέται κάποιος) που υπόσχεται, αντί ευτελούς ποσού, μεγάλη ΑΠΟΛΑΥΣΗ στο μπάνιο, ειδικά λέει, για ηλικιωμένα άτομα.
Στην φωτο, βλέπετε, μια… ηλικιωμένη κυρία, να απολαμβάνει το μπάνιο της με το εν λόγω… προϊόν.
Σκέφτομαι να παραγγείλω δύο, για… ΔΙΠΛΗ απόλαυση…
Τρία, όχι… γιατί αφ’ ενός μεν θα ξοδιαστώ πολύ, αφ’ ετέρου, θα κουραστώ και μπορεί να με «χτυπήσει» και κανένα λουμπάγκο και δεν είμαστε για τέτοια Χριστουγεννιάτικα…
Ένα δεν κατάλαβα:
Τον… νεαρό, τον στέλνουν εξτρά, ή θα κάνω το… «μπάνιο» μου με τον ντιλιβερά, που θα μου το φέρει?
————————–
Επίσης, δεν κατάλαβα γιατί γελάτε. Γιατί σας βλέπω που γελάτε, μην νομίζετε…

 
3 Σχόλια

Posted by στο Δεκέμβριος 10 , 2017 in Uncategorized

 

Σαν… DOLCE & GABBANA eau de parfum

Φρέσκο (σχεδόν)… Σημερινό.
Κυριακή μεσημέρι, στο Πόρτο-Λαγος. Το κυριακάτικο παζάρι, προς το τέλος του. Αρχίζουν και μαζεύουν… Κάποιοι, ρίχνουν τις τιμές, κάποιοι… όχι.
Στέκομαι σε έναν πάγκο με κραγιόν, μολύβια του μακιγιάζ, σκιές… κολόνιες «μαϊμού» (αντί για BOSS… ROOS, αντί για DOLCE & GABBANA… DANCE & GABRIEL  κλπ)
-Να βοηθήσω? (η… μαγαζάτορας)…
… Ρομά Μουσουλμάνα… Δεν πρέπει να είναι πάνω από 40, άντε βαριά… 45, αλλά μοιάζει μεγαλύτερη κι από μένα. Η ασχήμια της, σε κάνει να πάρεις βαθιά ανάσα (αυτό είναι το αντίθετο, από το «Η ομορφιά της, σου κόβει την ανάσα»), έχει όμως μια… εντιμότητα και μια γαλήνη (έχει αποδεχθεί τα πάντα) στο βλέμμα. Λίγο παραπέρα, ο σύζυγος, αδιαφορεί για τα τεκταινόμενα, με ένα κουτάκι μπύρα στο χέρι.
Αποφασίζω να της αφήσω μερικά ευρώ και διαλέγω δυο μολύβια μακιγιάζ…
-Πάρε και ένα… άρωμα καλή μου, είναι πολύ ωραία και μοντέρνα. Μόνο 5 ευρώ… ούτε με 50 τα παίρνεις από τα μαγαζιά.
-Όχι ευχαριστώ (Αρνιέμαι ευγενικά)
-Πάρτο καλή μου, είναι… Ευρωπαϊκό («μαϊμού» από την Τουρκία είναι, αλλά θα μου πεις υπάρχει και η… Ευρωπαϊκή Τουρκία )
-Δεν μου χρειάζεται…(επιμένω)
-Πώς δεν σου χρειάζεται?… Όλες οι γυναίκες, χρειάζονται ένα καλό άρωμα…
-Τί το χρειάζονται?
(με κοιτάει, σαν να με λυπάται)
-Άντρα έχεις?
-Όχι… (τί να της εξηγώ τώρα…)
-Νάτο! (αναφωνεί και… ξυπνάει κι άλλος με την μπύρα)… Πάρε ένα καλό άρωμα, να γητέψεις κάποιον, για να… έχεις (… άντρα, μάλλον εννοεί)
-Εσύ, γήτεψες κανέναν με άρωμα? (της χαμογελώ, με ένα πικρό χαμόγελο… Αυτό με το… πικρό χαμόγελο, το έχω προβάρει πολλές φορές στο σπίτι και το πετυχαίνω μια χαρά)
-Δεν βλέπεις? Άντρας μου είναι, εδώ και 30 χρόνια (και δείχνει τον χοντρό, που έχει πετάξει το άδειο πια κουτί της μπύρας). Τον γήτεψα με κολώνια και με παντρεύτηκε.
-Άιντε μωρή, με τις γητειές και τις κολώνιες… Μην την ακούς κι εσύ καλέ… Την παντρεύτηκα, γιατί γκαστρώθηκε και ο πατέρας και τ’ αδέρφια της, μου έβαλαν έναν… γκρα (τουφέκι) στα μηνίγγια (κρόταφος)… Τί να έκαμνα? Δεκάξι ήμουν κι η μάνα μου τράβαγε τα μαλλιά της και… «Πάρε την γιε μ’ κι εγώ θα την κάμω να φύγει στον χρόνο επάνω, αλλά δεν έφυγε… μ’ αγάπησε κι έμεινε ως τώρα… (… και άνοιξε κι άλλο κουτάκι μπύρας).
-Της μάνας σου το… αιδοίο (μουρμούρισε εκείνη στα Τούρκικα και χαμογελώντας σε μένα: «Εσύ μαντάμ, ποιον πιστεύεις?»
-Εσένα δεν το συζητώ (… και έτσι απόκτησα ένα παρ’ ολίγον και… σαν DOLCE & GABBANA eau de parfum 🙂 🙂 🙂 )
Όλο το απόγευμα και το βράδυ, τό’ χω απέναντί μου και το καμαρώνω…
Βρε, λες?…

23844485_10212650238425090_5434674876161719476_n

 

Ετικέτες: , , ,

ΛΟΓΙΑ… ΠΡΑΞΕΙΣ… ΣΚΕΨΕΙΣ…

Οι άνθρωποι, δεν είναι πάντα αυτό που λένε… 
Πολλές φορές, δεν είναι ούτε καν αυτό που πράττουν.
Αλλά είναι πάντοτε, αυτό που σκέφτονται… 
Και γι αυτό, ποτέ δεν θα καταφέρουμε να καταλάβουμε, ο ένας τον άλλον.
Τα λόγια, προφορικά ή γραπτά, είναι αυτό που θέλουμε να είμαστε, ή αυτό που θέλουν οι άλλοι να είμαστε, ή αυτό που έπρεπε, ή αυτό που θέλουμε να δείξουμε… ότι είμαστε.
Όσον αφορά τις πράξεις, θα μπορούσαν να είναι… το μέτρο του χαρακτήρα μας. Όμως, πολλές φορές οι άνθρωποι, δρουν-πράττουν, υπό το κράτος, φόβου, πίεσης, ανάγκης, βίας, υπολογισμού, μέθης, επήρειας τοξικών ουσιών, άγνοιας, ψευδών υποσχέσεων…κλπ, κλπ…
Τώρα θα μου πεις πως… μήπως και οι σκέψεις μας δεν μπορούν να γίνονται «υπό το κράτος, φόβου, πίεσης, …κλπ, κλπ…»? Πιστεύω, πως όχι… Πιστεύω πως οι σκέψεις μας, είναι το μόνο απόλυτα «ελεύθερο» στοιχείο μας…
Η κάθε σκέψη, έχει μια γενεσιουργό αιτία, αυτό όμως, δεν σημαίνει ότι είναι κατευθυνόμενη. Για παράδειγμα, υπό το κράτος φόβου -ας πούμε- ένας μπορεί να σκεφθεί ότι είναι ανίκανος να αντιδράσει και να υποτάσσεται, ενώ, ένας άλλος να κάνει σκέψεις αντεκδίκησης επί του παρόντος, αλλά να δηλώνει υποταγή… Και οι δυο, υποτάσσονται, αλλά οι σκέψεις τους, που είχαν την ίδια γενεσιουργό αιτία, είναι διαφορετικές… Είναι δυο διαφορετικοί άνθρωποι…
Έτσι (κατά την γνώμη μου πάντα), το μόνο αληθές μέτρο του χαρακτήρα μας, είναι αυτό που σκεφτόμαστε.
Γι αυτό, με προσοχή πάντα να κρίνεις τον άλλο.
Και πάντα στην κρίση σου, άφηνε και ένα «παραθυράκι», γιατί οι σκέψεις των ανθρώπων, δεν «κραυγάζουν», ούτε καν ο «ψίθυρος» τους δεν ακούγεται πάντα. Είναι βουβές και… επικίνδυνες (κατά μία έννοια), σαν πληγωμένα ζώα.

thoughts-7

 
Σχολιάστε

Posted by στο Νοέμβριος 10 , 2017 in blogging, ψυχολογία, θυμοσοφία, λόγος, Uncategorized

 

Ετικέτες: , ,

… ΗΜΩΝ, ΤΩΝ…

1bfc22fb47b15da3edc0788d77d47310

Ασταθής, Παρορμητική, Επιπόλαιη.
Πώς? δεν καταλάβατε?
Μα… για την καρδιά μας μιλάω
… ημών, των βαθιά συναισθηματικών
… ημών των δυστυχούντων εν μέσω χαράς
… ημών των ευτυχούντων εν μέσω άπατης ηλιθιότητας
… ημών των… «σήμερα εδώ και αύριο εκεί»
… ημών των τέκνων της αγρύπνιας
… των στενών συγγενών της αφηρημάδας
… των καρδιακών φίλων της ερωτοτροπίας με ένα ξεραμένο λουλουδάκι
… με ένα σύννεφο
… με τον φλοίσβο
… με το χαλίκι που μας πλήγωσε
… με το τηλέφωνο που δεν χτυπάει
… με μια φωτογραφία που ξεθώριασε
… με ένα όνομα, που κομματιάζει την γλώσσα μας…
________________________
Καλημέρα κόσμε αγαπημένε…

 

Ετικέτες: , , , , , , , , , , , ,