RSS

Category Archives: Αδυναμίες…

ΓΙΟΡΤΑΖΩ ΑΠΟΨΕ…

28 Δεκεμβρίου 1970… καλή ώρα σαν και σήμερα να λέμε, στο Εργαστήριο της Ιατροδικαστικής, του 4ου έτους της Σχολής μας, ανάμεσα σε μια… νεκροτομή και ένα μάθημα περί… της «ρήξεως του παρθενικού υμένος» (θεωρητικό… μην τρελαίνεστε)… γνωριστήκαμε ο Τάκης κι εγώ και τα… «φτιάξαμε»  🙂
Από τότε, κάθε 28 του Δεκέμβρη (δηλ. καλή ώρα σαν και σήμερα… τα είπαμε αυτά), ο Τάκης κι εγώ, γιορτάζαμε πανηγυρικά την επέτειο της πρώτης μας γνωριμίας.
Πέρυσι και πρόπερυσι, δεν γιορτάσαμε, γιατί θεώρησα πως ήταν πολύ πρόσφατο το… πένθος μου. Βασικά, δεν είχα τα κέφια μου, γιατί έλειπε ο Τάκης.
Φέτος, πάλι δεν θα γιορτάσουμε… γιατί ο Τάκης… λείπει ακόμα…
…ή μάλλον…
…γιατί όχι;…
…φέτος, λέω να γιορτάσω… μόνη μου.
Μα ναι… θα στολιστώ και θα γιορτάσω μόνη μου.
Ουάου!!!… με φαντάζομαι:
12ποντη Christian Louboutin με σόλα… κόκκινη του θανάτου,
little black dress οίκου Chanel εξώπλατο… με κόψιμο πλάτης χαμηλά, πολύ χαμηλά, πιο χαμηλά κι απ’ την χειρουργημένη μου δισκοκήλη (Ο4-Ο5), μαλλιά… α λα γκαρσόν, βαμμένα σε απόλυτη ταύτιση με τις σόλες των Louboutin μου, μακιγιάζ… μεσοπολέμου, smokey eyes, ψεύτικες βλεφαρίδες,
και… μπριγιάν παντού…
….
Πού είσαι ρε Τάκη, να… χαχανίσεις άμα τη εμφανίσει μου?
Πού είσαι ρε Τάκη?… γενικώς…
__________________________
Θα γυρνώ και θα ξαναγυρνώ κατά καιρούς, στα ίδια και στα ίδια…
Στους ίδιους πόνους, στα ίδια δάκρυα, στα ίδια γραπτά, στις ίδιες πληγές μου, γιατί μου κάνει… καλό, όσο τραγελαφικό κι αν ακούγεται…
Θα το κάνω, γιατί το ξέρω πολύ καλά, πως από εκεί που βρίσκεται (πάνω?… κάτω?… ποιος ξέρει… άλλοι λένε «πάνω στους ουρανούς», άλλοι «κάτω από το χώμα»), το μόνο που «επιθυμεί», είναι να κάνω αυτά, που μου κάνουν καλό.
__________________________
Γιορτάζω απόψε…

15727392_10209780330839194_5187827488083685862_n

 

ΣΤΑ ΓΕΝΕΘΛΙΑ ΣΟΥ

Σαν σήμερα, είχες τα γενέθλια σου…
Θα «έκλεινες» τα 68 σήμερα, του Αγίου Στεφάνου.
-Απορώ, πως η βαθιά θρησκευόμενη μαμά σου, δεν κατάφερε να σε βαφτίσουν… Στέφανο (σε ρωτούσα).
-Δεν περνάν αυτά στους… Πελοποννήσιους (μου απαντούσες κοροϊδεύοντας, πάντα με το παροιμιώδες σου χαμόγελο).
…..
Είχες μια μικρή… κακοκεφιά, μια μικρή θλίψη κάθε τέτοια ημέρα. Ποτέ μου δεν μπόρεσα να καταλάβω το γιατί.
Κάνε πλάκα, να είσαι θλιμμένος πάλι σήμερα εκεί… «πάνω»… ή «κάτω» που είσαι (δεν ξέρω και πού στο καλό βρίσκεσαι).
Θα σου ομολογήσω κάτι και μην το πάρεις προσωπικά και μελαγχολήσεις περισσότερο:
Εγώ Τάκη, σ’ αυτά τα γενέθλια σου… σήμερα… είμαι ευτυχισμένη. Κι αυτό, γιατί έχω στην αγκαλιά μου, μια μικρή… «συνέχεια» σου… Τον 5μηνο εγγονό μας, που είναι όμορφος, κοινωνικός, αγκαλίτσας, στρουμπουλός, και χαμογελάει σε όλους, όπως κι εσύ.

(Η φωτογραφία, από τα τελευταία σου γενέθλια)

1535374_10201846469297614_728207392_n-2

(και μια φωτογραφία ακόμη με τον… «αγκαλίτσα»)

15740838_10209771384895551_444771969784787553_n

 

Ετικέτες: ,

ΤΣΑΪ ΜΕ ΛΕΜΟΝΙ…

b0e1841bce48edb680945700fec002dc

Ενθυμού και μη λησμόνει.
πίνε τσάι με λεμόνι.
Βούτα κι ένα μπισκοτάκι
και θυμήσου τον… Κωστάκη»
_______________________
Ασυμπλήρωτα τα 17, με την… ορμονική θύελλα να με παραμονεύει, μεσούσης της Β’ Λυκείου, ερωτεύτηκα κι εγώ, ευπειθής στις προσταγές της… Φύσης, έναν… ονόματι Κώστα…
Και όλα καλά θα πήγαιναν, αν δεν είχα την φαεινή έμπνευση, να γράψω το παραπάνω… ποιητικό πόνημα, στο βιβλίο της Χημείας και συγκεκριμένα, στα περιθώρια όλων των σελίδων, μέχρι το μάθημα εκείνης της ημέρας. Το άχαρο μέχρι τότε, βιβλίο της Χημείας, γέμισε από τον νεανικό μου έρωτα, διανθισμένο με λουλουδάκια, πεταλουδίτσες, καρδούλες, βέλη και άλλα σχετικά (ξέρετε εσείς 😉 ), μέχρι το κεφάλαιο «Κεκορεσμένες μονοσθενείς αλκοόλες – Αιθανόλη», που… μισοδιαβασμένο καθώς το είχα, (την επόμενη ώρα είχαμε Χημεία) σκέφτηκα να το διαβάσω στο διάλειμμα και όρμηξα έξω με το βιβλίο ανά χείρας…
-Μωρή γιδούλα, έλα εδώ!… (Η «Φωφώ»… η Φυσικός μας, μια σπουδαία μαγκίτισσα δασκάλα, που εδώ που τα λέμε, μας έμαθε άριστη Φυσική και Χημεία, στις τρεις τάξεις του Λυκείου… με σταμάτησε έξω από την τάξη… Ανατρίχιασα ελαφρά…)
-Ορίστε κυρία…
-Δώσε μου το βιβλίο , να ρίξω μια ματιά, στο παρακάτω που θα σας διδάξω.
-Μα, κυρία… Θέλω κι εγώ να ρίξω μια ματιά…
-Γιατί μωρέ?… Δεν διάβασες στο σπίτι?
-Εσείς καλέ κυρία, δεν διαβάσατε στο σπίτι?…
-Κοίτα θράσος η κατσίκα!!… Δώσε εδώ το βιβλίο και… εξαφανίσου… (με μια κίνηση, το βιβλίο, πέρασε στα χέρια της και η ίδια, έκανε μεταβολή…)
… Έμεινα ακίνητη να την κοιτάζω. Άρχισε να ξεφυλλίζει το βιβλίο. Φορούσε εκείνο το παλτό, από μπουκλέ ύφασμα… εκείνο που κοροϊδευτικά, το λέγαμε… «κουρελού». 1,2,3,4,5, βήματα και… σταμάτησε. Η καρδιά μου, έπαιζε ντραμς, σε χεβυμεταλλάδικη συναυλία… Γύρισε και κρατώντας με κόπο το χαχανητό της (την ένιωθα… πως ήθελε να γελάσει. Είχα από καιρό ταυτισθεί κατά κάποιο τρόπο μαζί της), μου σφύριξε φιδίσια:
– Κανονικά, θά’ πρεπε τώρα , να το πάω και να το δείξω στον… Γκότση (ο στριμμένος Λυκειάρχης μας και… σύζυγος της), να φας καμιά… τριήμερη να μάθεις, που έκανες την Χημεία… ερωτικό Λεύκωμα… Αλλά, δεν θα το κάνω, γιατί σ’ αγαπώ παλιοκατσίκα… και σ’ αγαπώ, γιατί αγαπάς την Χημεία και την Φυσική και… μια μέρα, πιστεύω πως θα με κάνεις περήφανη γι αυτήν σου την αγάπη…. Τί έγινε? γιατί δεν καλοδιάβασες?… Ραντεβού ήσουν χθες?
…Δεν απάντησα, αλλά όλα επάνω μου φώναζαν «ΝΑΙ»… Ήθελα να την αγκαλιάσω και να την φιλήσω επί τόπου, αλλά τότε ήταν που θα άρπαζα καμιά… 10ήμερη.
-Να προσέχεις βλαμμένο! Να προσέχεις, μην χάσεις την αγάπη για την Χημεία (μου μουρμούρισε και ξανάκανε μεταβολή, αφήνοντας μου το ποιητικά στολισμένο βιβλίο μου)
Λίγο παρακάτω, την άκουσα:
-Έλα εδώ ρε «ψηλέα»… Δώσε μου την Χημεία σου να ρίξω μια ματιά στο παρακάτω. Εσένα δεν σου χρειάζεται, διαβασμένος είσαι πάντα κλπ, κλπ…
_________________________
Την ιστορία, την θυμήθηκα σήμερα, ακούγοντας αυτό:

 

ΤΟ ΤΡΙΤΟ… ΣΕΡΒΙΤΣΙΟ

gedeckter-table-1338286_960_720
——-

Ο μικρός μου, έλειπε 8 ημέρες σε ταξίδι. Επέστρεψε απόψε.
Μαγείρεψα από το μεσημέρι το αγαπημένο του φαγητό. Κρασάτο χταπόδι με ρύζι στην πήλινη γάστρα.
Μετά τα καλωσορίσματα, έστρωσα να φάμε και… έβαλα τρία σερβίτσια στο τραπέζι…
-Τί τρέχει? Γιατί τρίτο σερβίτσιο στο τραπέζι?… περιμένουμε κάποιον?
-Μπα… όχι…
-Τότε, προς τί το τρίτο?
-Για κάποιον… όποιον… λατρεύει το κρασάτο χταπόδι, αλλά δεν μπορεί να το φάει…
-Για τον… μπαμπά?
-Όχι, όχι… ούτε κατά διάνοια τέτοια θλιβερά…
-Για ποιον?…
-Ε, μα… πάντα σ’ αυτόν τον κόσμο, θα υπάρχει κάποιος, που του αρέσει κάτι, αλλά δεν μπορεί να το απολαύσει για ποικίλους λόγους…
-Μαμά!… με τρομάζεις
-Γιατί πουλάκι μου?
-Γιατί μιλάς ώρες-ώρες σαν να έχεις… σαλτάρει. Άντε, και είχαμε κάμποσους με Alzheimer, στο σόι…
… είπε και… με φίλησε στην άκρη της μύτης…
Αυτό, είχε να το κάνει από… μωρό  

 

 

Ετικέτες: , ,

ΦΥΣΑΡΜΟΝΙΚΑ ή ΚΙΘΑΡΑ ;

132064b88f92b19763dab1230ebd4ea6

Κάποτε, παλιά, είχα γράψει εδώ στο blog μου, ένα ποστ, με «πρωταγωνιστή», μια… φυσαρμόνικα.
Είχα δεχθεί διάφορα σχόλια και πολλοί ήσαν αυτοί που μου έγραψαν με ποικίλους τρόπους, πως… θα τους άρεσε πολύ να ξέρουν να παίζουν αυτό το μουσικό όργανο.
Εγώ πάλι, ποτέ δεν… γούσταρα να παίζω φυσαρμόνικα. Απλά γούσταρα τρελά, να παίζει κάποιος για μένα… Να την ακούω… Ήταν σαν να άκουγα το… «σ’ αγαπώ».
Αντίθετα, πάντα ήθελα να ξέρω να παίζω κιθάρα (γιατί θα μπορούσα κάλλιστα και να… τραγουδάω συγχρόνως), αλλά πού λεφτά για αγορά κιθάρας και για εκμάθηση, εκείνα τα χρόνια…
Κάποτε, τα έφερε η τύχη έτσι, που απόχτησα μια δικιά μου κιθάρα και μόνη μου έμαθα να «χτυπάω» κανα-δυο ακκομπανιαμέντα, ίσα για να… ξύνω την ψώρα μου… Νόμιζα πως έτσι θα μπορούσα να κάνω πιο ενδιαφέρον το… «σ’ αγαπώ» που θά’ λεγα…
Χα… είναι ωραία ιστορία.
Θα σας την διηγηθώ μια άλλη φορά, από εδώ μέσα.

 

Ετικέτες: , ,

ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΚΑΤΑΣΤΡΩΜΑΤΟΣ… ημέρα 102η

221611_1885788378639_3154351_n

Την προπαραμονή της ημέρας του χειρουργείου σου (εκείνου, απ’ το οποίο, δεν… «ξύπνησες» ποτέ), είχαμε μια συζήτηση, η οποία κατέληξε στο να με… μαλώσεις.
Και το θυμάμαι καλά αυτό, αν και δεν ήταν και τόσο σπουδαίο θέμα, γιατί με μάλωνες τόσο σπάνια… Σχεδόν ποτέ τον τελευταίο χρόνο…
Μου είπες:
-Το Σαββατοκύριακο που έρχεται (ήταν Τρίτη, όταν έγιναν αυτά), να τηλεφωνήσεις στον Τζαήτ, να έρθει να περιποιηθεί τον κήπο. Χάλια είναι. Να κουρέψει λίγο, να καθαρίσει τις τριανταφυλλιές, να μαζέψει τα ρόδια…
-Ωχ μωρέ Τάκη… που θα έχω εγώ μυαλό να νοιάζομαι για τον κήπο…
-Να έχεις… Δεν θα παραμελήσουμε τον κήπο, για μια εγχείρηση…
Δεν ήθελα να σου χαλάσω το χατίρι, τέτοιες ώρες και μουρμούρισα βαριεστημένα:
-Ok, ok… Θα τηλεφωνήσω και στον Δήμο, να έρθουν να κλαδέψουν και τις φλαμουριές της εισόδου… Θέλει αυτή η δουλειά… γερανό… Ο Τζαήτ, δεν μπορεί…
Θύμωσες… Το θυμάμαι πως μου έκανε εντύπωση, γιατί θύμωνες σπάνια…
-Ούτε που να το σκέφτεσαι… Οι «κούκλες» μου, θα μείνουν όπως έχουν… με τα χέρια μου τις φύτεψα μια σταλιά κλαράκια, πριν… 30 χρόνια, δεν θα μου τις κουτσουρέψεις τώρα εσύ…
-Μα ψήλωσαν πολύ… και…
-Δεν θέλω κουβέντα!… Αν πεθάνω… όταν τέλος πάντων θα πεθάνω, κάνε ό,τι καταλαβαίνεις… Αλίμονο σου κακομοίρα μου, αν τις πειράξεις… όσο ζω…
_____________________________
Σήμερα το πρωί στις 08.10, ήρθε το συνεργείο του Δήμου, με έναν τεράστιο γερανό και 5-6 εργάτες με αλυσοπρίονα… και…
Ούτε που βγήκα έξω…
Πήρα απέναντι μου την φωτογραφία σου και σου μιλούσα… σου μιλούσα, να σε κρατάω συνέχεια απασχολημένο, μην ακούσεις… μην ψυλλιαστείς τίποτα και… κοιτάξεις έξω…
_______________________________
Τί λέω η ανόητη, νυχτιάτικα?… προσπαθώ να κλάψω, μα… μάταια το παλεύω.
Μάλλον, με… τιμωρείς…
=====================
Η πάνω-πάνω φωτογραφία, είναι από την περυσινή Άνοιξη… Μόλις είχαν βγάλει τα πρώτα φυλλαράκια τους…
Η κάτω-κάτω… σημερινή.
Ό,τι και να πεις… θα έχεις δίκιο…

SAM_0403

 

ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΚΑΤΑΣΤΡΩΜΑΤΟΣ… ημέρα 92η…

ad705928410a4a29b4136cd694219ad0

Σήμερα, έβγαλα λάδι από το 5λιτρο δοχείο και γέμισα τις καράφες της κουζίνας… Κοψομεσιάστηκα…
Στην Τράπεζα, κάνανε ένα λάθος και με κουβάλησαν τρεις (!) φορές, για 4,88 €… Μου ζήτησαν συγγνώμη βέβαια, αλλά εγώ… πάγωσα να τρέχω στους δρόμους, πρωινιάτικα…
Στο μαρκετάκι απέναντι, που πήγα το μεσημέρι για ψωμί, δεν φτάνει που είδα μια από τις απέναντι, που είχε ένα ύφος του στυλ «Χμμμ, η Μαρκησία, βγήκε επιτέλους από τα Ανάκτορα και πετάει τα σκουπίδια και αγοράζει και ψωμί, σαν όλες μας», με κάρφωσε και ο… μαρκετάκιας (ήταν κι αξύριστος ο σιχαμένος) με το «Πως πάει γιατρέ?… Συνηθίζουμε, συνηθίζουμε? Να… παντρευτείς, γιατρέ μου… Να βρεις έναν καλό… επιχειρηματία, χήρο ή ζωντόχηρο και να παντρευτείς… Η μοναξιά, δεν χωνεύεται». Μου ήρθε να του αντιγυρίσω «Εσύ για επιχειρηματίας περνιέσαι, παλιομαλάκα?», αλλά σε θυμήθηκα, που πάντα μου έλεγες «Μην αρπάζεσαι βρε Άννα με τους ανθρώπους… Να κάνεις υπομονή με τους ανόητους» και το… προσπέρασα…
……………..
Τρεις μήνες, χωρίς εσένα…
Τρεις μήνες, είναι πολύς καιρός…
Φτάνει, σταμάτα τα πείσματα…
Κόφ’ την πλάκα και γύρνα στο σπίτι…
Γύρνα πίσω ρε Τάκη…
Γύρνα πίσω…
.

.

Στο μεταξύ πολλές φορές μου φαίνεται πως είναι πιο καλά να κοιμηθείς παρά να βρίσκεσαι έτσι χωρίς σύντροφο και να επιμένεις τόσο. Και τί να κάνεις μέσα στην αναμονή, και τί να πεις;
Δεν ξέρω. Κι οι ποιητές τί χρειάζουνται σ’ ένα μικρόψυχο καιρό;

HÖLDERLIN