RSS

Category Archives: Μια ζωή ….

Ο ΦΙΛΟΣ ΜΟΥ, Ο ΓΙΑΝΝΗΣ…

Αποφάσισα να σας «μιλήσω» για τον φίλο μου τον Γιάννη. Τον εφηβικό μου φίλο. Τον φίλο, που δεν δίστασε να προβεί σε παράνομη πράξη, μόνο και μόνο γιατί του το ζήτησα, νομίζοντας πως ήταν για το καλό μου, αν και με προειδοποίησε πως δεν θα μου βγει σε καλό και προσπάθησε (μάταια) να με μεταπείσει…
Τον γνώρισα στην Β’ Λυκείου. Συμμαθητές. Αυτός στο Κλασσικό Τμήμα (έγινε Φιλόλογος τελικά), εγώ στο Πρακτικό. Αν και μας χώριζαν 5 χρόνια (ήταν μεγαλύτερος, αλλά είχε διακόψει για οικογενειακούς λόγους το σχολείο και είχε επανέλθει εκείνη την χρονιά για να πάρει το Απολυτήριο του Λυκείου και να σπουδάσει), αν και μας χώριζαν λοιπόν 5 χρόνια, από την πρώτη στιγμή, νιώσαμε την»χημεία» που θα μας ένωνε για όλη μας τη ζωή. Έγινε ο «κολλητός» μου, ο μεγάλος μου αδελφός, που δεν είχα, ο συμβουλάτορας μου, ο υπερασπιστής και προστάτης μου, ο συνοδός μου, ο «εξομολόγος» μου, ο άνθρωπος μου γενικά… Όταν κοντά στο τέλος του Λυκείου, βιώνοντας (εγώ) μια βαριά Ψυχοσυναισθηματική κρίση, κλειδώθηκα στο δωμάτιο μου και δεν ήθελα να επικοινωνώ με κανέναν, ήρθε στο σπίτι μας (πήρε τα «χαμπέρια» από την μάνα μου) σαν μαινόμενος ταύρος, έπεσε με όλο το βάρος του, πάνω στην κλειδωμένη ξύλινη πόρτα του δωματίου μου, όρμηξε μέσα και βουτώντας με από τον λαιμό, με κόλλησε στον τοίχο και μου σφύριξε κολλώντας τη μούρη του στη μούρη μου:
-Άκου να σου πω βλαμμένο («βλαμμένο» με φώναζε πάντα… έτσι χαϊδευτικά και αυστηρά μαζί), επιτέλους μεγάλωσε, ωρίμασε και πάρε επιτέλους τη ζωή στα χέρια σου και δες τί θα κάνεις παρακάτω…
-Τί να κάνω?… κλαψούρισα.
-Πρώτα-πρώτα, να βγεις από δω μέσα που θα… πεθάνεις την μάνα σου ηλίθιο. Να παρατήσεις τους έρωτες, τις κλάψες και τις μ@λ@κίες και να δώσεις εξετάσεις να πας Πανεπιστήμιο, να σπουδάσεις. Όπου και να δώσεις θα πετύχεις. Να πας να γίνεις γιατρός, που αστειευόσουν κάποτε, ηλίθιο ε ηλίθιο…
-Δεν διδαχθήκαμε Βιολογία… δεν ξέρω από που να διαβάσω… ξανακλαψούρισα…
-Θα σου βρω εγώ βιβλία… Και πράγματι, αυτό έκανε…
Έγινα γιατρός και το χρωστάω στον Γιάννη… (και στην μάνα μου βέβαια, που ξενοδούλευε ως τα 72 της για να μπορώ να σπουδάζω).

Η παρέα μας, συνεχίστηκε και στο Πανεπιστήμιο στην Θεσσαλονίκη. Αυτός στην Φιλοσοφική κι εγώ στην Ιατρική. Όχι βέβαια με τους ίδιους ρυθμούς, αλλά συνεχίστηκε. Τότε ήταν που δέχθηκε να κάνει κάτι πέρα από την Ηθική του, μόνο και μόνο για το χατίρι μου. 
-Δεν θα σου βγει σε καλό αυτό Άννα (μου είπε). Θα το μετανιώσεις μια μέρα, αλλά θα το κάνω μόνο και μόνο γιατί μου το ζητάει ένας άντρας…
-Καλά βρε Γιάννη… Για άντρα με έχεις? παραπονέθηκα.
-Ναι… για άντρα…
-Και… πού είναι τα… @ρ… μου? αποτόλμησα την εξυπνάδα.
Τότε ήταν που έβαλε τον δείκτη του δεξιού του χεριού πάνω στον αριστερό μου κρόταφό και χωρίς να πάρει το βλέμμα από τα μάτια μου, μουρμούρισε:
-Εδώ μέσα…

Όταν του γνώρισα τον Τάκη, άφησε κάποιον καιρό χωρίς να μου πει την γνώμη του και μετά από κάποιους μήνες κοινής παρέας, μου το… ξεφούρνισε:
-Έχεις ψωνίσει… πανάκριβο «Γαλλικό μπον-φιλέ» βλαμμένο. Επιτέλους, άρχισες να χρησιμοποιείς το πολύτιμο μυαλό σου…
-Την πολύτιμη καρδιά μου αντέτεινα.
-Το… μυαλό σου, επέμεινε… Κοίτα μην κάνεις καμιά μ@λ@κί@ και τον χάσεις τον Πελοποννήσιο. Μπορεί να μην είναι… Πόντιος (ο Γιάννης ήταν Πόντιος), αλλά ξέρε το… Έχεις ψωνίσει Γαλλικό φιλέτο…

Βλεπόμασταν και συντροφεύαμε όλο και πιο σπάνια. Πήραμε τα πτυχία μας, παντρευτήκαμε, κάναμε οικογένειες, δουλειές, νοικοκυριά, παιδιά, καριέρες… εκείνος στην Ξάνθη, εγώ στην Θεσσαλονίκη και μετά στην Κομοτηνή. Πάντα όμως, όταν βρισκόμασταν, η ίδια αγάπη υπήρχε ανάμεσα μας… Εκείνη η εφηβική γλυκιά αγάπη και δέσιμο, φίλου προς φίλο.
Όταν πέθανε ο Τάκης, δεν τον ειδοποίησα ούτε ζήτησα από κάποιον να τον ειδοποιήσει. Είχα σκοπό, να περάσει η πρώτη φρίκη του πένθους και να πάω στην Ξάνθη να τον βρω και να του πω, πως μας «άφησε» ο «Πελοποννήσιος»…
Δεν πρόλαβα… Δυο μήνες μετά, τον βρήκαν νεκρό οι δικοί του, καθισμένο στην πολυθρόνα του…. 
Ξαναβούτηξα σε ένα μαύρο πένθος…
_____________________________
Ο φίλος μου ο Γιάννης, είναι ο άνθρωπος, που βάζει υπογραφή και σφραγίδα στο… «ΝΑΙ!!! Υπάρχει αγνή και ειλικρινής φιλία, ανάμεσα σε ένα κορίτσι και ένα αγόρι. Ανάμεσα σε μια γυναίκα και έναν άντρα»…
Ο φίλος μου ο Γιάννης και ο φίλος μου ο… Ιντιάνα…
Αλλά γι αυτόν τον τελευταίο, θα σας μιλήσω, μιαν άλλη φορά.
.
10426724_10204570829844925_5600734772008673135_n

 

Ετικέτες: , , , ,

ΣΤΑ ΓΕΝΕΘΛΙΑ ΣΟΥ

Σαν σήμερα, είχες τα γενέθλια σου…
Θα «έκλεινες» τα 68 σήμερα, του Αγίου Στεφάνου.
-Απορώ, πως η βαθιά θρησκευόμενη μαμά σου, δεν κατάφερε να σε βαφτίσουν… Στέφανο (σε ρωτούσα).
-Δεν περνάν αυτά στους… Πελοποννήσιους (μου απαντούσες κοροϊδεύοντας, πάντα με το παροιμιώδες σου χαμόγελο).
…..
Είχες μια μικρή… κακοκεφιά, μια μικρή θλίψη κάθε τέτοια ημέρα. Ποτέ μου δεν μπόρεσα να καταλάβω το γιατί.
Κάνε πλάκα, να είσαι θλιμμένος πάλι σήμερα εκεί… «πάνω»… ή «κάτω» που είσαι (δεν ξέρω και πού στο καλό βρίσκεσαι).
Θα σου ομολογήσω κάτι και μην το πάρεις προσωπικά και μελαγχολήσεις περισσότερο:
Εγώ Τάκη, σ’ αυτά τα γενέθλια σου… σήμερα… είμαι ευτυχισμένη. Κι αυτό, γιατί έχω στην αγκαλιά μου, μια μικρή… «συνέχεια» σου… Τον 5μηνο εγγονό μας, που είναι όμορφος, κοινωνικός, αγκαλίτσας, στρουμπουλός, και χαμογελάει σε όλους, όπως κι εσύ.

(Η φωτογραφία, από τα τελευταία σου γενέθλια)

1535374_10201846469297614_728207392_n-2

(και μια φωτογραφία ακόμη με τον… «αγκαλίτσα»)

15740838_10209771384895551_444771969784787553_n

 

Ετικέτες: ,

ΤΣΑΪ ΜΕ ΛΕΜΟΝΙ…

b0e1841bce48edb680945700fec002dc

Ενθυμού και μη λησμόνει.
πίνε τσάι με λεμόνι.
Βούτα κι ένα μπισκοτάκι
και θυμήσου τον… Κωστάκη»
_______________________
Ασυμπλήρωτα τα 17, με την… ορμονική θύελλα να με παραμονεύει, μεσούσης της Β’ Λυκείου, ερωτεύτηκα κι εγώ, ευπειθής στις προσταγές της… Φύσης, έναν… ονόματι Κώστα…
Και όλα καλά θα πήγαιναν, αν δεν είχα την φαεινή έμπνευση, να γράψω το παραπάνω… ποιητικό πόνημα, στο βιβλίο της Χημείας και συγκεκριμένα, στα περιθώρια όλων των σελίδων, μέχρι το μάθημα εκείνης της ημέρας. Το άχαρο μέχρι τότε, βιβλίο της Χημείας, γέμισε από τον νεανικό μου έρωτα, διανθισμένο με λουλουδάκια, πεταλουδίτσες, καρδούλες, βέλη και άλλα σχετικά (ξέρετε εσείς 😉 ), μέχρι το κεφάλαιο «Κεκορεσμένες μονοσθενείς αλκοόλες – Αιθανόλη», που… μισοδιαβασμένο καθώς το είχα, (την επόμενη ώρα είχαμε Χημεία) σκέφτηκα να το διαβάσω στο διάλειμμα και όρμηξα έξω με το βιβλίο ανά χείρας…
-Μωρή γιδούλα, έλα εδώ!… (Η «Φωφώ»… η Φυσικός μας, μια σπουδαία μαγκίτισσα δασκάλα, που εδώ που τα λέμε, μας έμαθε άριστη Φυσική και Χημεία, στις τρεις τάξεις του Λυκείου… με σταμάτησε έξω από την τάξη… Ανατρίχιασα ελαφρά…)
-Ορίστε κυρία…
-Δώσε μου το βιβλίο , να ρίξω μια ματιά, στο παρακάτω που θα σας διδάξω.
-Μα, κυρία… Θέλω κι εγώ να ρίξω μια ματιά…
-Γιατί μωρέ?… Δεν διάβασες στο σπίτι?
-Εσείς καλέ κυρία, δεν διαβάσατε στο σπίτι?…
-Κοίτα θράσος η κατσίκα!!… Δώσε εδώ το βιβλίο και… εξαφανίσου… (με μια κίνηση, το βιβλίο, πέρασε στα χέρια της και η ίδια, έκανε μεταβολή…)
… Έμεινα ακίνητη να την κοιτάζω. Άρχισε να ξεφυλλίζει το βιβλίο. Φορούσε εκείνο το παλτό, από μπουκλέ ύφασμα… εκείνο που κοροϊδευτικά, το λέγαμε… «κουρελού». 1,2,3,4,5, βήματα και… σταμάτησε. Η καρδιά μου, έπαιζε ντραμς, σε χεβυμεταλλάδικη συναυλία… Γύρισε και κρατώντας με κόπο το χαχανητό της (την ένιωθα… πως ήθελε να γελάσει. Είχα από καιρό ταυτισθεί κατά κάποιο τρόπο μαζί της), μου σφύριξε φιδίσια:
– Κανονικά, θά’ πρεπε τώρα , να το πάω και να το δείξω στον… Γκότση (ο στριμμένος Λυκειάρχης μας και… σύζυγος της), να φας καμιά… τριήμερη να μάθεις, που έκανες την Χημεία… ερωτικό Λεύκωμα… Αλλά, δεν θα το κάνω, γιατί σ’ αγαπώ παλιοκατσίκα… και σ’ αγαπώ, γιατί αγαπάς την Χημεία και την Φυσική και… μια μέρα, πιστεύω πως θα με κάνεις περήφανη γι αυτήν σου την αγάπη…. Τί έγινε? γιατί δεν καλοδιάβασες?… Ραντεβού ήσουν χθες?
…Δεν απάντησα, αλλά όλα επάνω μου φώναζαν «ΝΑΙ»… Ήθελα να την αγκαλιάσω και να την φιλήσω επί τόπου, αλλά τότε ήταν που θα άρπαζα καμιά… 10ήμερη.
-Να προσέχεις βλαμμένο! Να προσέχεις, μην χάσεις την αγάπη για την Χημεία (μου μουρμούρισε και ξανάκανε μεταβολή, αφήνοντας μου το ποιητικά στολισμένο βιβλίο μου)
Λίγο παρακάτω, την άκουσα:
-Έλα εδώ ρε «ψηλέα»… Δώσε μου την Χημεία σου να ρίξω μια ματιά στο παρακάτω. Εσένα δεν σου χρειάζεται, διαβασμένος είσαι πάντα κλπ, κλπ…
_________________________
Την ιστορία, την θυμήθηκα σήμερα, ακούγοντας αυτό:

 

ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΚΑΤΑΣΤΡΩΜΑΤΟΣ… ημέρα 102η

221611_1885788378639_3154351_n

Την προπαραμονή της ημέρας του χειρουργείου σου (εκείνου, απ’ το οποίο, δεν… «ξύπνησες» ποτέ), είχαμε μια συζήτηση, η οποία κατέληξε στο να με… μαλώσεις.
Και το θυμάμαι καλά αυτό, αν και δεν ήταν και τόσο σπουδαίο θέμα, γιατί με μάλωνες τόσο σπάνια… Σχεδόν ποτέ τον τελευταίο χρόνο…
Μου είπες:
-Το Σαββατοκύριακο που έρχεται (ήταν Τρίτη, όταν έγιναν αυτά), να τηλεφωνήσεις στον Τζαήτ, να έρθει να περιποιηθεί τον κήπο. Χάλια είναι. Να κουρέψει λίγο, να καθαρίσει τις τριανταφυλλιές, να μαζέψει τα ρόδια…
-Ωχ μωρέ Τάκη… που θα έχω εγώ μυαλό να νοιάζομαι για τον κήπο…
-Να έχεις… Δεν θα παραμελήσουμε τον κήπο, για μια εγχείρηση…
Δεν ήθελα να σου χαλάσω το χατίρι, τέτοιες ώρες και μουρμούρισα βαριεστημένα:
-Ok, ok… Θα τηλεφωνήσω και στον Δήμο, να έρθουν να κλαδέψουν και τις φλαμουριές της εισόδου… Θέλει αυτή η δουλειά… γερανό… Ο Τζαήτ, δεν μπορεί…
Θύμωσες… Το θυμάμαι πως μου έκανε εντύπωση, γιατί θύμωνες σπάνια…
-Ούτε που να το σκέφτεσαι… Οι «κούκλες» μου, θα μείνουν όπως έχουν… με τα χέρια μου τις φύτεψα μια σταλιά κλαράκια, πριν… 30 χρόνια, δεν θα μου τις κουτσουρέψεις τώρα εσύ…
-Μα ψήλωσαν πολύ… και…
-Δεν θέλω κουβέντα!… Αν πεθάνω… όταν τέλος πάντων θα πεθάνω, κάνε ό,τι καταλαβαίνεις… Αλίμονο σου κακομοίρα μου, αν τις πειράξεις… όσο ζω…
_____________________________
Σήμερα το πρωί στις 08.10, ήρθε το συνεργείο του Δήμου, με έναν τεράστιο γερανό και 5-6 εργάτες με αλυσοπρίονα… και…
Ούτε που βγήκα έξω…
Πήρα απέναντι μου την φωτογραφία σου και σου μιλούσα… σου μιλούσα, να σε κρατάω συνέχεια απασχολημένο, μην ακούσεις… μην ψυλλιαστείς τίποτα και… κοιτάξεις έξω…
_______________________________
Τί λέω η ανόητη, νυχτιάτικα?… προσπαθώ να κλάψω, μα… μάταια το παλεύω.
Μάλλον, με… τιμωρείς…
=====================
Η πάνω-πάνω φωτογραφία, είναι από την περυσινή Άνοιξη… Μόλις είχαν βγάλει τα πρώτα φυλλαράκια τους…
Η κάτω-κάτω… σημερινή.
Ό,τι και να πεις… θα έχεις δίκιο…

SAM_0403

 

Καληνύχτα чайка (τσάικα)…


fb51f56b3ff358c9ed246cee2ec90a3d
Καθόμασταν σε ένα παγκάκι, στην Νέα Παραλία… Θεσσαλονίκη του 1970… φοιτητές…

Άστεγοι εραστές, καθώς ζούσαμε και οι δυο στα σπίτια των γονιών μας…
Φτώχεια, βάρβαρη…
Έτσι λοιπόν, καθόμασταν στα παγκάκια της Νέας Παραλίας, τρώγοντας σπόρια, καπνίζοντας χύμα τσιγάρα «Κιρέτσιλερ», φιλοσοφώντας, ψιλομαλώνοντας καμιά φορά και χαζεύοντας τους γλάρους…

-Θα σε φωνάζω «γλάρο» (μου είπε κάποτε)… Θα είσαι ο γλάρος μου… Τόσο γαλήνια, τόσο λευκή, τόσο ελεύθερη.
чайка (τσάικα)… чайка τον λένε στα Ρώσικα τον γλάρο…
чайка λοιπόν… Θα σε φωνάζω чайка
—————————–
Το βράδυ της παραμονής του χειρουργείου του (απ’ το οποίο, δεν «ξύπνησε» ποτέ), πήρα τα δυο του χέρια στα χέρια μου και φιλώντας τα:
-Καληνύχτα μωρό μου (του είπα)
-Καληνύχτα чайка (μου είπε)…

d3bea13ebbf8c1b938f16529a0666dee

 

…ΣΑΝ ΕΝΑ ΑΓΚΑΘΙ ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ…

Α ρε Τάκη… που μου παραπονιόσουν, 40 χρόνια πριν… για έναν δίχρονο (περίπου) χωρισμό, για να υπηρετήσεις την θητεία σου…
Αν ήξερες, ΑΥΤΟΣ (ο τελευταίος μας χωρισμός), σαν τι μου στέκεται εμένα στην καρδιά…
.fant21

 

Ετικέτες:

Autobahn και… «χρυσή βροχή»

la_Autobahn_bmuΟδηγείς, λέει, σε έναν μεγάλο αυτοκινητόδρομο… Όλοι οδηγούμε σε κάποιον αυτοκινητόδρομο…
Οδηγείς προσεκτικά. Τηρείς τον ΚΟΚ, συντηρείς όσο μπορείς το όχημα σου… μια χαρά… Ε, όχι πάντα και «μια χαρά». Όσο να είναι, έχεις και τα προβλήματα σου. Άλλοτε ομίχλες, ολισθηρότητα του οδοστρώματος, κάποιος με επικίνδυνες προσπεράσεις. Αναμενόμενα πράγματα σε μια «πορεία» στον «αυτοκινητόδρομο». Άλλοτε, το service που αμέλησες να κάνεις, κανένα λάστιχο στην μέση της ερημιάς, ο συνοδηγός σου (πάντα σχεδόν, έχεις κάποιον συνοδηγό, που μοιράζεστε την οδήγηση) που μπορεί να κουράστηκε, ή να νύσταξε και επιμένει να οδηγεί… Κι εσύ… ζητάς να πάρεις το τιμόνι… κι εκείνος «όχι… δεν θέλω να κουράζεσαι, θα οδηγώ εγώ»… κι εσύ να επιμένεις και να παίρνεις την θέση του οδηγού με το ζόρι… Και χαμογελάς καθώς κοιτάζοντας τον λοξά, βλέπεις πως αποκοιμιέται σχεδόν αμέσως… και «τί εγωίσταρος» σκέφτεσαι και «καλά που επέμενα να ξεκουραστεί λίγο»… Και βάζεις τους υαλοκαθαριστήρες στο γρήγορο, γιατί άρχισε πάλι να βρέχει και βάζεις στο CD και την Ελεωνόρα, να σου λέει εκείνο το υπέροχο «… αχ νά’ξερες τι δύναμη, μου δίνει η δύναμη σου…», και όλα , μια χαρά, ώσπου…
… ώσπου, μέσα στο ψιλόβροχο, μπροστά σου, «διπλώνει» μια νταλίκα και… έρχεται με χίλια, ίσα κατά πάνω σου…
Κλείνεις τα μάτια σου… κι ακούς τον κρότο από σπασμένα γυαλιά και τσαλακωμένες λαμαρίνες…
………………………………..
Ή ένα ευχάριστο, ή ένα δυσάρεστο, μπορούν να συμβούν τότε:
Το ευχάριστο είναι, να… ανοίξεις τα μάτια, ξυπνώντας απότομα μέσα στην νύχτα… μέσα στην σιγουριά του κρεβατιού σου και να καταλάβεις πως όλα, ήταν ένας… εφιάλτης.
Το δυσάρεστο είναι, να ανοίξεις τα μάτια και να δεις, πως η «νταλίκα» έπεσε πάνω στον συνοδηγό σου, (ναι… ναι… αυτόν, που επέμενες να αναπαυθεί δίπλα σου), ενώ εσύ, δεν έχεις… ούτε γρατζουνιά…
———————————
Όμως… υπάρχει και κάτι άλλο, που μπορεί να συμβεί και ήδη… άρχισε.
Άρχισε να βρέχει, όχι όμως αυτή η βροχή που όλοι ξέρουμε, αλλά… άρχισε να πέφτει μια… «χρυσή βροχή»… ερωτική… γόνιμη… σαν την χρυσή βροχή, που πέφτοντας (σταγόνα-σταγόνα στην αρχή και σαν ορμητική καταιγίδα αμέσως μετά) πάνω στους ολόλευκους «διψασμένους» μηρούς της «Δανάης»… φέρνει μια «λύτρωση», απ’ όλους τους καημούς του κόσμου τούτου… Φέρνει μια ανάσα ζωής.
Ήδη… άρχισε.Danaë
 

Ετικέτες: , , , , , , ,