RSS

Category Archives: Παράδοση

Υπάρχει… ελπίδα ;

Πριν κάποια χρόνια, μια πολύ αγαπημένη φίλη από εδώ μέσα στο Διαδίκτυο, μου είχε γράψει, πως μια μικρή Ρομά μαθήτρια της, από ευγνωμοσύνη για το ότι της μάθαινε «γράμματα», της δώρισε με το τέλος της σχολικής χρονιάς… μια ονειροπαγίδα κι ένα μικρό σταυρό να την έχουν καλά…
Θυμάμαι πως εκείνη την εποχή, αυτό το «μια ονειροπαγίδα κι ένα μικρός σταυρός να σε έχουν καλά», είχε στοιχειώσει τα όνειρα, την φαντασία μου και αρκετές ώρες της καθημερινότητας μου. Ζήλευα κατά κάποιον τρόπο και ήθελα να είχα βιώσει κι εγώ κάτι παρόμοιο… και έψαχνα μέσα στις αναμνήσεις μου, ώσπου, ναι… το βρήκα!
Θυμήθηκα μια εικόνα που είχα δει πριν χρόνια, έξω από ένα μικρό ορεινό χωριό της Θάσου: Η κεντρική πύλη του μικρού κοιμητηρίου του χωριού, από σκουριασμένη κιγκαλερία, γεμάτη με επαναλαμβανόμενους σταυρούς τυλιγμένους με σιδερένια τσαμπιά και φύλλα διονυσιακής αμπέλου, να γράφει το… «ένδοξο» και ειδωλολατρικό…»ΗΛΥΣΙΑ ΠΕΔΙΑ».
Είχα νιώσει, ένα είδος… ευτυχίας τότε, θυμάμαι. Τελικά, η ευτυχία, είναι μια πολύ απλή υπόθεση, αρκεί να ξέρεις πως να την… αναγνωρίσεις, όταν την συναντάς στις «πορείες» σου…
«ΗΛΥΣΙΑ ΠΕΔΙΑ» ταμπέλα στο παλιό κοιμητήριο, «Μια ονειροπαγίδα κι ένας μικρός σταυρός να σε έχουν καλά», δώρο μιας μικρής μαθήτριας στην δασκάλα της…
Δωδεκάθεο και Χριστιανοσύνη, παγανισμός και Ορθοδοξία, πορεύονται αγκαλιά στον μακάριο αυτό τόπο.
Λέτε να υπάρχει… Ελπίδα?
24cef221b6da9d2334721997d87d1ff2

 

Ετικέτες: , , , , , ,

«Ελευθέρια»…

Γιορτάζει σήμερα η Κομοτηνή τα Ελευθέρια της…
Παρέλαση στρατιωτική, μαθητική και λαογραφική, Ο… Πάκης στην εξέδρα των επισήμων μαζί με τους 3 Μουσουλμάνους βουλευτές μας, τον Μητροπολίτη και διάφορους παρατρεχάμενους, και… αργία…
Μεγάλη αργία!…
Ευκαιρία και άδειασε η πόλη… Όλοι στην (πολύ κοντινή… γύρω στα 20 χιλιόμετρα) Βουλγαρία, για βόλτα και φθηνά ψώνια (βενζίνη, super-market,… φάρμακα (… μάλιστα, φάρμακα) και επισκέψεις σε… φθηνούς οδοντογιατρούς…
Πως???… Τί???… Τί γιορτάζουμε?
Μα… την απελευθέρωση της Θράκης, από τους Βούλγαρους το 1920… 🙂 🙂 🙂 
_________________________
Αν προβληματίζεστε, για το αν πρέπει να γελάσετε ή να κλάψετε, σας συμβουλεύω να γελάσετε… Βγαίνει φθηνότερα 🙂

 

Ετικέτες: , ,

ΤΡΙΣΑΓΙΑ…

Συγχωρείστε μου όλη αυτή την «μαυρίλα», αλλά εδώ, θα γράφω (πια), κάθε τι που με ενοχλεί και κάθε τι που με γλυκαίνει:

Η ΓΛYKΥΤΑΤΗ ΑΒΕΒΑΙΟΤΗΣ

Τρισάγια κάθε τόσο
γιὰ νὰ δοθεῖ ἡ ὑπηκοότητα νεκροῦ
στὸν κεκοιμημένον δοῦλόν σου.

Ὕψιστε, τί ἐννοεῖς
ἄλλο νεκρὸς καὶ ἄλλο δοῦλος.
Κι ἀπὸ πότε ἐπιτρέπεται
νὰ κοιμοῦνται ἔτσι βαθιὰ
ἀτιμώρητοι οἱ δοῦλοι.

Τὸν κεκοιμημένον δοῦλόν σου.
Θέ μου, ἂν ἀπελευθερώνει ὁ θάνατος
ὅπως μᾶς τὸ ὑπόσχεται παρήγορη
ἡ γλυκύτατη ἀβεβαιότης, ἐσὺ
γιατί τὸν θὲς ντὲ καὶ καλὰ δουλέμπορο;

Τὸν κεκοιμημένον.
Περὶ ὕπνου πρόκειται, Κύριε;
Μὰ τοῦ κολλάει ὕπνος τοῦ νεκροῦ
ἔτσι εὔκολα νυστάζει ἡ ἀπώλεια τῆς ζωῆς;
Ἐδῶ ἐμεῖς, δοῦλοι τοῦ ἀπάνω κόσμου ἀκόμα
κι ὅμως ποιὸς κλείνει μάτι
ἂν δὲν τὸν νανουρίσει ὅπως ξέρει
μόνο ἡ γιαγιά του ἡ ἀβεβαιότης
μὲ τὴ γλυκεῖα της ρόδινη ἀφύπνιση.

Κύριε, μήπως ὅταν ἐνέκρινες
αὐτοὺς τοὺς ἀνελέητους ἀνταγωνιστικοὺς ψαλμοὺς
ἤσουν ἀκόμη ἄνθρωπος;

(Κικὴ Δημουλᾶ – Ποιήματα)

 
2 Σχόλια

Posted by στο Δεκέμβριος 10 , 2014 in blogging, πόνος, Παράδοση, Ποίηση, εις μνήμην

 

Σήμερα γάμος γίνεται …

.
Σήμερα παντρεύεται ο μεγάλος μου γιος . Χαρείτε με την χαρά μου .
 

Ετικέτες:

«Όνειρα με χαρταετούς και περιστέρια» (Φερεϋντούν Φαριάντ)

 


 

Στο βιβλίο «Όνειρα με χαρταετούς  και περιστέρια» του Πέρση συγγραφέα Φερεϋντούν Φαριάντ , παρακολουθούμε την καθημερινή ζωή δύο αγοριών φτωχικής οικογένειας, στην Περσία. Ο Αλβάν γράφει ωραίες εκθέσεις και λατρεύει τους χαρταετούς. Ο Μεϊλού, ο μεγαλύτερος αδελφός, αγαπά τα περιστέρια. Ο καλύτερος φίλος του Αλβάν είναι ο Σαλέμ. Τα καλοκαίρια, τα παιδιά χωρισμένα σε δύο ομάδες, την ομάδα Τακ και την ομάδα Ζαρίν, παίζουν πετροπόλεμο. Όμως ξεσπά πραγματικός πόλεμος. Γίνονται μεγάλες καταστροφές και σκοτώνονται πολλοί άνθρωποι, μεταξύ των οποίων και οι δύο μικρές αδελφές του Σαλέμ, η Τουλή και η Σεκουλή.

Τα παιδιά υπερασπίζονται ενωμένα την πατρίδα τους. Κι ο Αλβάν ονειρεύεται ότι κάποτε ο πόλεμος θα τελειώσει.

 

Τι όνειρα έβλεπα απόψε στον ύπνο μου, όλο περιστέρια, χαρταετούς και πολύχρωμα μπαλόνια… Και, να, που τ’ όνειρό μου κόβεται ξαφνικά απ’ το θόρυβο που κάνουν τα φτερά των περιστεριών, που πρωί πρωί τα ταΐζει ο μεγαλύτερος αδελφός μου, Μεϊλου. Τινάζομαι απ’ τον ύπνο μου και μισανοίγω τα μάτια. Μεσ’ απ’ τα τσίνορά μου θαμποβλέπω τον γαλάζιο ουρανό και τον αγαπημένο μου χαρταετό, τον Κοκκινολαίμη, και το αγαπημένο περιστέρι του αδελφού μου, Ριπιδάτο, που τον βάφτισε έτσι γιατί άνοιγε την ουρά του φαρδιά σαν βεντάλια. Ο Ριπιδάτος τα ‘χει καταφέρει να φτάσει ψηλά ως το κεφάλι του Κοκκινολαίμη μου κι αρχίζει να τσιμπολογάει με το ράμφος του τη μύτη του Κοκκινολαίμη. Ο χαρταετός μου χάνει την ισορροπία του και το κεφάλι του ταρακουνιέται μια δω, μια κει. Πολύ μ’ αρέσει να μένω έτσι πλαγιασμένος στο στρώμα μου, εδώ στην ταράτσα και να κοιτάζω με μισόκλειστα μάτια τα τσαλίμια του αετού μου.
Ο χαρταετός μου εμένανε είναι ο πιο όμορφος χαρταετός του κόσμου…

«Το όνειρο του Αλβάν»

Ο Αλβάν στην ταράτσα κρατάει στη φούχτα του τους σπάγκους των πολύχρωμων μπαλονιών του που σχηματίζουν πάνω από το κεφάλι του ένα ουράνιο τόξο. Όταν φυσάει ένα δροσερό αεράκι νιώθει να χάνει το βάρος του, σαν να φυτρώνουν φτερά στα πλευρά του και τα πόδια του ανάλαφρα αιωρούνται χωρίς ν’ αγγίζουν την ταράτσα.
Κοιτάζει γαλήνια τον ουρανό. Ο ουρανός δεν είναι όπως πάντα. Ήταν κάτι περίεργο. Τα χρώματά του, το σχήμα του, τα σύννεφά του… Ήταν κάτι περίεργο. Τα συννεφάκια, λευκά, μπαμπακένια, σκόρπια στον ουρανό σαν μικρές ανθοδέσμες από φως και λουλούδια, τα στριφογυρίζει ο αέρας και τους δίνει παράξενα σχήματα.

Ο Αλβάν πλησιάζει το χαρτί κοντά στα μάτια του κι αρχίζει να διαβάζει αργά αργά τις λέξεις και τις φράσεις γεμάτες φως. Έτσι που διαβάζει, είναι σαν να διαβάζει για τους ανθρώπους όλου του κόσμου, κι έτσι ψηλά που στέκεται μοιάζει σαν να ’ναι η ψυχή όλων των παιδιών του κόσμου κι έχει να πει ένα παγκόσμιο μήνυμα.

Η έκθεσή του αρχίζει μ’ αυτά τα λόγια:

“Τα όνειρά μου είναι όλο περιστέρια, χαρταετούς και πολύχρωμα μπαλόνια…”

 

μετάφραση: Γιάννης Ρίτσος

Φερεϋντούν Φαριάντ (Fereydun Faryand, Περσία 1949)

 

Ασχολείται με την ποίηση, τη συγγραφή παιδικών βιβλίων και τη μετάφραση. Αγαπά την Ελλάδα στην οποία ζει μόνιμα, και τον πολιτισμό της. Με τις μεταφράσεις του έχει κάνει γνωστούς στην Περσία κορυφαίους Έλληνες ποιητές (Γιάννη Ρίτσο, Οδυσσέα Ελύτη, Τάσο Λειβαδίτη κ.ά). Έχει μεταφράσει στα ελληνικά ιστορίες από την αρχαία περσική λογοτεχνία (Ιστορίες από τον Παράδεισο). Έργα του για παιδιά: Καρχαρίες και λιμπελούλες, Το κύμα κ.ά.


*** Ο ιρανικής καταγωγής ποιητής και μεταφραστής του Γιάννη Ρίτσου, του Οδυσσέα Ελύτη και πολλών άλλων νεοελλήνων ποιητών Φερεϋντούν Φαριάντ, ο οποίος ζούσε και δημιουργούσε για περισσότερο από τρεις δεκαετίες στην Ελλάδα, πέθανε την Κυριακή 5 Φεβρουαρίου 2012 στην Αθήνα, ύστερα από σύντομη μάχη με τον καρκίνο. Ήταν 63 ετών.***


 

Ετικέτες: , , , , , ,

Νύχτα γιομάτη θάματα , νύχτα σπαρμένη μάγια …

Λένε για την νύχτα των Χριστουγέννων , πως είναι … μαγική . Πως συμβαίνουν πράματα και θάματα ένα σωρό … Και πως ανάμεσα σ’ αυτά τα μαγικά , είναι και οι .. ευχές την ώρα που γεννιέται ο Χριστός

Σαν ήμουνα μικρή , πριν πολλά-πολλά χρόνια , γιορτάζαμε αλλιώς την Νύχτα των Χριστουγέννων . Ήταν μια μικρή τελετουργία , που άρχιζε με το … στόλισμα του δέντρου και κατέληγε στην μυστική ευχή , την ώρα της γέννησης . Γιατί , ναι … το δέντρο δεν στολιζόταν από του … Αγίου Δημητρίου , ή βαριά βαριά από τα μέσα του Νοέμβρη , όπως καλή ώρα σήμερα και ούτε ήταν Χριστουγεννιάτικο έθιμο ο κόκκινο-χοντρομπαλάς Santa Claus … «Αυτά είναι … Американский фигня» , έλεγε ο μπαμπάς μου και γιορτάζαμε εκείνη την μέρα , έτσι όπως το όριζε αυτός :

Η «γιορτή» άρχιζε από το μεσημεράκι , μετά το γεύμα . Αφού στολιζόμασταν με … τα καλά μας , στην τρίχα και οι τρεις , έστηνε ο μπαμπάς το … πεύκο που είχε αγοράσει την ίδια εκείνη ημέρα σε ένα τενεκέ γεμάτο χώμα και χαλίκια , λέγοντας μέχρι να το καταφέρει  χιλιάδες ρώσικες βλαστήμιες , γιατί ήταν και … λεπτεπίλεπτος και ψιλοτεμπέλης και άθεος , αλλά ήταν έθιμο (ο πατέρας να το κάνει αυτό) και το έθιμο , ήταν … ιερό . Όταν τελικά το κατάφερνε , κάναμε ένα μικρό διάλειμμα , για να πιούμε ένα τσάι με όλη την επισημότητα που άρμοζε μια τέτοια στιγμή σε Ρώσους σαν κι εμάς . Η μαμά είχε φροντίσει να είναι αναμμένο το σαμοβάρι με κάρβουνα που έπαιρνε από την ξυλόσομπα .
Αμέσως μετά , ερχόταν η δική μου σειρά με το να αραδιάσω γύρω-γύρω από το δέντρο τα παιχνίδια μου … όλα … δηλαδή όσα είχα από πάντα και όσα είχαμε … «δανειστεί» από την γειτονιά , έτσι … για φιγούρα , για να φαίνεται πιο πλούσιος ο διάκοσμος … Η μάνα μου τοποθετούσε στην κορυφή ένα μακρόστενο στολίδι που λεγόταν … «κορυφή» (αστέρι δεν βάζαμε , γιατί ο μπαμπάς μου έλεγε ότι το πιο λαμπρό αστέρι του κόσμου ήμουν εγώ , και δεν είχε καμιά διάθεση να με δει … κρεμασμένη στο δέντρο) και τότε … ερχόταν η ώρα για το δεύτερο διάλειμμα για … κονιάκ με σοκολάτα πικρή για συνοδευτικό . Εμένα , αυτή η φάση δεν μου άρεζε και πολύ , γιατί μου επέτρεπαν μόνο να … βουτάω την γλώσσα μου στα ποτήρια τους , τόσες φορές , όσες … ώρες μας χώριζαν από την γέννηση του Χριστού , από τα μεσάνυχτα δηλαδή … Βέβαια , με τον μπαμπά να μου έχει τρελλή αδυναμία … κλέβαμε λίγο στο μέτρημα και έτσι βούταγα καμιά … 20αριά φορές την γλώσσα μου στο κονιάκ , πράμα που έκανε έξαλλη τη μαμά μου , αλλά βραδιά Χριστουγέννων ήταν και άφηνε την τιμωρία για μια άλλη φορά , πάντοτε …
Από εκεί και πέρα , άρχιζε το καθ’αυτό στόλισμα του δέντρου , που φροντίζαμε να κρατήσει μέχρι ακριβώς τα μεσάνυχτα . Στόλισμα με τις ώρες , τρώγοντας αλμυρά μπλινί , αλειμμένα με άσπρο βούτυρο και λαμπερό κόκκινο μπρικ , λεπτοκομμένες φετούλες λαρδί που ψήναμε με το πηρούνι μέσα στην θράκα της ξυλόσομπας , πυροσκί με πατάτα και άφθονο πιπέρι και βαρένικι (κάτι σαν τα ιτλικά ραβιόλια) με ανάλατο τυρί και μαρμελάδα δαμάσκηνο , βρασμένα σε άφθονο νερό και περιχυμένα με καμμένο φρέσκο βούτυρο … Όλα αυτά συνοδεύονταν από κόκκινο γλυκό κρασί , όπου είχα … ανοιχτή ελεύθερη πρόσβαση , χωρίς κανένα περιορισμό … Τελευταία , όταν όλα ήταν έτοιμα , ανάβαμε (δικιά μου δουλειά κι αυτό) ένα ένα τα κεράκια του δένδρου , γιατί τότε δεν υπήρχαν ηλεκτρικά λαμπιόνια (σχεδόν ούτε ηλεκτρικό υπήρχε … Υπήρχε με … το δελτίο , για κάποιες ώρες του ημερονυχτίου) … Φροντίζαμε το τελευταίο κεράκι να ανάψει την ώρα που «χτυπούσαν» μεσάνυχτα και γεννιόταν ο Χριστός και τότε … κλείναμε σφιχτά τα μάτια μας και κάναμε μυστικά μια ευχή , που η … μαγική Νύχτα , θα έκανε πραγματικότητα …
Με το … άνοιγμα των ματιών μας , ο μπαμπάς δήλωνε πως το εθιμοτυπικό όριζε πως πρέπει τώρα να πάμε στην Εκκλησία μέχρι το ξημέρωμα , αλλά … «είμαστε όλοι τόσο πολύ κουρασμένοι» ,  που … μπορούσε να το κάνει μόνον όποιος το ήθελε πάρα πολύ και φυσικά … δεν το έκανε κανένας μας …
Κανείς μας ωστόσο δεν πήγαινε για ύπνο … απλά , καμωνόμασταν πως τάχα μου πάμε για ύπνο …
Οι μεν γονείς μου έμεναν όλο το βράδυ παίζοντας χαρτιά αγκαλιασμένοι (χωρίς όμως να βλέπει ο ένας τα χαρτιά του άλλου … αυτό αποτελούσε πάντα ένα μεγάλο μυστήριο για μένα) και αδeιάζοντας το σαμοβάρι και το μπουκάλι με το κονιάκ μέχρι και την τελευταία τους σταγόνα , ώσπου …  ξημέρωνε …
Κι εγώ που… τάχα ξάπλωνα για να κοιμηθώ ,  ξαγρυπνώντας μέχρι το πρωί , και κρατώντας σφιχτά τα μάτια μου κλεισμένα , έλεγα και ξανάλεγα από μέσα μου τις … ευχές μου … Τις ευχές που έλπιζα ότι η Μαγική Άγια Νύχτα , θα έκανε πραγματικότητα …
Μπορεί  πια …
…το δέντρο να είναι ένα πλαστικό έλατο…
…οι γονείς μου να έχουν ταξιδέψει ανεπιστρεπτί στον Παράδεισο …
…να πίνουμε τσάι σε φακελλάκι γιατί το σαμοβάρι γεμίζει καπνό το σαλόνι …
…τα κεράκια να έγιναν εκατοντάδες λαμπερά leds …
…το λαρδί να μας το έχει απαγορέψει ο καρδιολόγος δια ροπάλου …
…το κονιάκ να μας «πειράζει» …
…τα παιδιά να βιάζονται να φύγουν στα … after …
…να συνεχίζουμε να μην πηγαίνουμε στην Εκκλησία , αλλά με πιο … πρόστυχες και φτηνές δικαιολογίες …
… αλλά …
Αλλά , δεκάδες χρόνια τώρα , συνεχίζω την Άγια και Μαγική αυτή Νύχτα του Χριστού , κρατώντας σφιχτά σφαλισμένα τα μάτια , να κάνω την ευχή μου , ελπίζοντας στην μαγική ευόδωση της …
Και όχι μόνο …
… αλλά , όλες οι κατα καιρούς Χριστουγεννιάτικες ευχές μου μπουκάρουν μέσα στην ψυχή μου και περνούν και ξαναπερνούν χορεύοντας μεθυσμένες απ’ το γλυκό κρασί πίσω απ’ τα σφαλισμένα μου μάτια , και  άλλοτε με πλησιάζουν και ξαναπομακρύνονται , και πέφτουν απ’ τα ουράνια και ξανασηκώνονται , και λειώνουν μπροστά μου και ξαναγεννιούνται , για να αποδομηθούν και πάλι και να κομματιαστούν σε χίλια θρύψαλα , που σκορπίζονται γύρω μου σαν χιόνι , σαν τρελός χαρτοπόλεμος , σαν σπίθες από έκρηξη ηφαιστείου …. Αυτές … οι μεγάλες , από καρδιάς , γλυκές , μαγικές … χριστουγεννιάτικες ευχές μου …

Απόψε φίλοι μου , ό, τι κι αν κάνετε , όπως κι αν περάσετε , με όποιον κι αν βρεθείτε , όταν θα μείνετε πια μόνοι μέσα στην Άγια Μαγική Νύχτα , … σφαλίστε σφιχτά τα βλέφαρα και κάντε μία ευχή … Μην το πολυσκεφτείτε … Ξεχάστε τις λογικές και τις φιλοσοφίες … Απαρνηθείτε τον «μεγάλο» σας εαυτό και … ταξιδέψτε στο όνειρο … στο φως … στην ελπίδα .


 

Ετικέτες: , , ,

ΣΤΗΝ ΑΚΡΟΘΑΛΑΣΣΙΑ (μία … άποψη…)

 
Η γιαγιαΛενιώ η Γραμμούσταινα στα 87 της χρόνια , αξιώθηκε να πάει ταξίδι μακρινό και για πρώτη φορά στη ζωή της να δει την … θάλασσα .
Καλοκαίρι του 1974 , λίγο πριν την Μεταπολίτευση . Βλαχοχώρια της Πίνδου …
Συγκεκριμμένα , ο εγγονός της συχωρεμένης της αδερφής της , ο Σάκης (που δεν «έβγαινε» από το Αθανάσιος -Θανάσης-Θανασάκης-Σάκης , αλλά από το Αρσάκης) , γεωπόνος στο επάγγελμα , παντρεμένος με τρία παιδιά και κάτοικος Θεσσαλονίκης , φεύγοντας από το χωριό , μετά από ολιγοήμερες διακοπές με την οικογένεια του , κατάφερε και πήρε την γιαγιαθειά του μαζί για κάποιες ημέρες . Στην διάρκεια αυτού του ταξιδιού , η γιαγιαΛενιώ , βρέθηκε και στην παραλία της Περαίας και αντίκρυσε για πρώτη (και τελευταία) φορά στη ζωή της την περίφημη … θάλασσα , πράγμα που δεν είχε αξιωθεί , καμιά από τις φίλες και συγγένισσες της , στο χωριό … εκεί πάνω στην Πίνδο .
Με την επιστροφή της στα … πάτρια , έγινε το επίκεντρο του ενδιαφέροντος από τον θηλυκό φιλικό της περίγυρο … Όλες οι ηλικιωμένες φίλες της την περιτριγύρισαν με μια και μοναδική απορία :
– Μαρή θεοσκουντηγμένη (που αξιώθηκε την Χάρη) , πε μας … πως είναι μαρή η … θάλασσα :
– Ε , τώρα … Τί να σας λέω ;… (έκανε και την δύσκολη) … Η θάλασσα , είναι ένα … πολύ νερό !
– Ε , πόσο πολύ ;;;
– Ίσα και με … εφτά γκιόλες … (μεγάλες λακκούβες που μάζευαν νερό για το πότισμα των γιδοπροβάτων) .
– Τόσο πολύ ;
– Τόσο … μπορεί κι ακόμα πιο πολύ … Εμένα όμως δεν μ’ άρεσε καθόλ’ η θάλασσα …
– Γιατί μαρή ; τί κακό είχε ;
– Να … ήταν και κατ’ κουρίτσια … ντιπ χαμένα και ντιπ … γκόλιαβα (γυμνά) , μόν’ με το συντρόφι (το βρακί) και γκλιούνταν (κυλιόντουσαν) μεσ’ στα χώματα σαν τις γρούνες (γουρούνες) , μια τα πίπκα , μια τα’ νάσκλα (μια μπρούμιτα και μια ανάσκελα) … Και ‘γω πάγαινα σαπάν τους (από πάνω τους) και τσ’ μούντζωνα ναααα με τα δυομ’ τα χέργια . Κι ο Σακ’ ς (ο Σάκης) με χούγιαζε «Μη θειάκα (θεία) μουντζών’ς τα κουρίτσια , θα ‘θμώκουν (θα θυμώσουν)» … «Μα γιέ’μ , δεν τηράς τί φτιάνουν , που γκλιούνται μες στα χώματα ;… Μήτε τ’ Τζάρα η γομάρα (η γαϊδούρα) που είναι και τρελλή δεν φκιάν’ έτσ’ …» … «Μα θειάκα , δεν είναι χώματα … άμμος είναι . Και τα κουρίτσια φτιάνουν … ηλιοθεραπεία» … «Τί  είν’ τούτο το … «ηλιοθεραπεία»  γιε’μ ; που πρέπ’ να του φτιάνουν και με το συντρόφι μόνο ;» … «Για να … μαυρίσουν θειά απ’ τουν ήλιο» … «Ούιιιιι μοίρα’ μ κακιά … Πάει ου κόσμους … χάλασε ντιπ για ντιπ … Γι αυτό βρέχει συνέχεια και χαλάν τα αμπέλια (το χωριό ήταν καθαρά οινοπαραγωγό) . Μας χαστουκάει ο Θεός . Εμείς μια ζωή στ’ αμπέλι με το φακιόλι (το μαντήλι) μέχρι χαμηλά στα μάτια , μην και μας ιδεί ου ήλιος και μας μαυρίσ’ και δαύτα τα χαμένα να … μαυρίσουν  ‘λόσωμα … Ούιιιι … Ντιπ καλά δεν πέρασα … Ντιπ δεν μ’  άρεσε η θάλασσα» …
 

Ετικέτες: , , ,