RSS

Category Archives: αφιερωμένα

ΠΟΛΛΑΠΛΟΙ … ΟΡΓΑΣΜΟΙ (το παρόν ποστ , διαβάζεται μαζί με το προηγούμενο)

.
Κατέβηκε ράθυμα κι ανόρεχτα από το ταξί , αφού πρώτα μέτρησε και ξαναμέτρησε τα ρέστα που της έδωσε ο ταξιτζής , σαν να μην ήθελε να τελειώσει αυτή η κούρσα και να μπει στο σπίτι της . Έσυρε το βήμα της μέχρι την είσοδο της πολυκατοικίας . Είχε σταματήσει το ταξί ένα τετράγωνο πριν το σπίτι για να περπατήσει λίγο και να σκεφτεί . Θα γυρνούσε με τα πόδια … Ήθελε τόσο πολύ να έχει χρόνο για σκέψη , αλλά …το χρειαζόταν το ταξί . Ο κινηματογράφος που είχε πάει , ήταν τόσο μακρυά … Λίγο πριν ξεκλειδώσει την πόρτα της πολυκατοικίας  , “έκλεισε” το κινητό , που είχε ανοίξει φεύγοντας …  -«Αν χρειαστείτε κάτι πάρτε με»- , αλλά τζάμπα το κουβαλούσε το κινητό και τζάμπα το κρατούσε ανοιχτό ακόμα και μέσα στην κινηματογραφική αίθουσα … Ποτέ του δεν την έπαιρνε για να την ρωτήσει οτιδήποτε … Σαν να μην την χρειαζόταν ποτέ … Στον καθρέφτη της εισόδου της οικοδομής , κοιτάχτηκε αφηρημένα . Μαλλιά άτονα , σαν θλιμμένα , πουκάμισο κουμπωμένο μέχρι ψηλά στο λαιμό … Αξιοπρέπεια … Της ήρθε να μουντζώσει το είδωλό της στον καθρέφτη , αλλά αντ’ αυτού  ξεκούμπωσε το πρώτο κουμπί … Ήθελε να πάρει λίγο αέρα . Ασφυκτιούσε … Τίποτα … ο κόμπος στο λαιμό , παρέμεινε . Μέσα στο ασανσέρ , της ανέβηκαν τα πρώτα αναίτια (νόμιζε) δάκρυα , που τα σκούπισε με την ανάποδη του χεριού … Έβγαλε βιαστικά ένα χαρτομάντηλο από την τσάντα της και φύσηξε την μύτη . Παράχωσε γρήγορα-γρήγορα το τσαλακωμένο χαρτομάντηλο στο βάθος της τσάντας κι αμέσως το μετάνοιωσε … Έπρεπε να σκουπίσει και τα δάκρυα , που αυλάκωναν καταστροφικά το μακιγιάζ της και  σε λίγο θα «κατάπιναν» και το στρώμα του consealer που πάλευε να καλύψει τους μόνιμους (πια) μαύρους κύκλους κάτω από τα μάτια … Δεν προλάβαινε όμως … Μόλις στον δεύτερο όροφο (… αναλογίστηκε το προικώο ρετιρέ που είχαν πουλήσει για να μπεί μέτοχος στην Εταιρεία … Εκεί που της φόρεσε το πρώτο … κέρατο με την ξανθιά … να δεις … πως την έλεγαν … ) , το ασανσέρ σταμάτησε και παίρνοντας μια βαθιά ανάσα και ψιλορρουφώντας την μύτη … μπούκαρε μέσα …
Σχετική ησυχία . Ο σύζυγος , μισοξαπλωμένος μπροστά στην TV , έβλεπε τις νυχτερινές ειδήσεις . Παιδιά , δεν υπήρχαν … Τσιγκούνης και σ’ αυτό … «Δεν μου χρειάζονται παιδιά», είχε πει παλιότερα και δεν δέχτηκε κουβέντα… Αυτό ήταν όλο …
Σαν να μην … μπήκε , ένα πράμα … Μόνο ο γάτος παράτησε την ξάπλα του και τρίφτηκε στα πόδια της γουργουρίζοντας . Τότε ήταν που και ο άλλος , ο … ξαπλωμένος «γάτος» , παράτησε το τηλεκοντρόλ και …
– Πού ήσουν ;… Άργησες …
– Ε , όχι και άργησα … ούτε 12 δεν είναι ακόμα …
…είπε καθώς σήκωνε το μανίκι για να δει την ώρα , αλλά μάταια … Το ρολόϊ της , έλειπε …
– Μην κοιτάς την ώρα … Το ρολόϊ σου «αναπαύεται στο λαβομάνο του μπάνιου . Το ξέχασες , ως συνήθως … Απορώ αν θυμάσαι ποτέ τίποτα … Χαζοχαρούμενη .
Έρριξε μια γρήγορη ματιά στην οθόνη του κινητού
… “Στο σινεμά ήμουν … βραδινή προβολή … μόλις τέλειωσε”, ήθελε να πει αλλά κοιτάζοντας στην οθόνη του κινητού , εκείνο το :  «Παρασκευή 1 Απριλίου , ώρα : 23.55″ της “μπήκε” ο διάολος που λένε (τι σκ… πρωταπριλιά ήταν ακόμα) και το αποφάσισε απνευστί
– Ήμουν με τον … γκόμενο … Έκανα επί 2ωρο ένα φοβερό σεξ μωρό μου, με πολλαπλούς οργασμούς τόσο έντονους , που με το ζόρι στέκομαι στα πόδια μου. Φτιάξε μόνος σου βραδινό , γιατί είμαι για βουτιά στο κρεβάτι επί τόπου !» …
– Τί λες ;… Είσαι με τα καλά σου ;… (είχε σηκωθεί από τον καναπέ και τραύλιζε ελαφρά) … Έφαγα έξω , με παρέα … Εσύ στο σινεμά δεν είπες πως θα πήγαινες ;… μα τί λέω ;… ΤΙ ΛΕΣ ;;; ΕΙΣΑΙ ΜΕ ΤΑ ΚΑΛΑ ΣΟΥ ;;;…

– Πρωταπριλιά μωρό μου !… Συγκεντρώσου !… Πέντε λεπτά πριν τα μεσάνυχτα … Είναι ακόμα Πρω-τα-πρι-λιά …. you know ?… Λέμε … ψεμματάκια σήμερα . Σε γέλασα !…
Το χρώμα , επανήλθε γρήγορα στα μάγουλά του και κάνοντας ένα μορφασμό
– Είσαι εντελώς μαλακισμένη … Με τρόμαξες  … Μού’ κοψες και την λίγη όρεξη που θα μπορούσα να έχω για κουβέντα . Πάω για ύπνο …
Λίγο πριν μπει στο υπνοδωμάτιο , τον άκουσε να μουρμουρίζει :
– Για δες μούρη , για γκόμενο … Και «πολλαπλοί οργασμοί» κιόλας …
Εκείνος , ξάπλωσε αμέσως … Ήταν πτώμα … Τον είχε ξεθεώσει και η «μικρή» από νωρίς στην … «σύσκεψη» … Ωστόσο , δεν τον έπαιρνε ο ύπνος … Έμεινε μέσα στα σκοτεινά ψιλοσυγχισμένος  .
Πολύ αργότερα , ξάπλωσε κι εκείνη και νοιώθοντας τον ξύπνιο , του  χάιδεψε ελαφρά τον ώμο και επιχείρησε να τον γυρίσει προς το μέρος της .
– Ωχ , καημένη … Κόφτο …
– Γιατί ;… τί έχεις ;
– Είμαι … πτώμα , … Ήμουν με γκόμενα …
– Έλαααα… άστα τα ψεμματάκια . Η πρωταπριλιά , τελείωσε εδώ και ώρα … Μία και τέταρτο είναι η ώρα . Μπήκε πια η 2 του Απρίλη .
– Έτσι νομίζεις .
– Τί γκόμενα ;… Της 1ης ή της 2ας Απριλίου ;
Δεν της απάντησε . «Πολλαπλοί οργασμοί» σκέφτηκε και του ήρθε να γελάσει , αλλά κρατήθηκε και καμώθηκε πως κοιμάται ….
 

Αυτό το ποστ , αφιερώνεται , σε όλους τους σχολιαστές του … προηγούμενου ποστ μου .
 

Ετικέτες: , , , , ,

Η ΚΑΡΔΙΑ – ΣΑΜΙΑΜΙΔΙ …

Παραπονέθηκε πριν λίγο καιρό κάποιος διαδικτυακός φίλος μου (χαριτολογώντας φυσικά) , πως αφήνοντας κάποιους που πρωτογνωρίζω να μου «αποσπούν» (=κλέβουν) κομμάτια από την καρδιά μου , ίσως θα έρθει μια μέρα που έτσι και συναντηθούν οι δρόμοι ή οι τροχιές μας , θα είμαι μία … άκαρδη , δηλαδή δεν θα υπάρχει ούτε ένα κομματάκι να «κλέψει» κι αυτός …
Υπέροχο δεν είναι να σου λένε κάτι τέτοιο ;…
Χμμμμμμ … ναι υπέροχο … όμως …
…Όμως , δεν είναι αυτό το θέμα μου σήμερα .
Το θέμα μου , είναι η απάντηση που του έδωσα …
Χμμμμμμ … Θαρρώ πως δεν είναι ούτε αυτό το θέμα μου ….
Το θέμα μου είναι πως κοιτάζοντας αυτή  την  φωτογραφία , θυμήθηκα το σπίτι όπου γεννήθηκα (κυριολεκτώ … γιατί εκείνα τα … παλιά χρόνια που γεννήθηκα , οι γυναίκες , γεννούσαν μέσα στα σπίτια τους …. εν πολλοίς)  Και έτσι καθώς το θυμόμουν , σκέφτηκα να σας πω αυτή την ιστορία-απάντηση στους … «φόβους» του καλού μου φίλου .
Σαν ήμουνα μικρή , το σπίτι που γεννήθηκα και μεγάλωνα , ήταν ένα παμπάλαιο Τούρκικο πέτρινο σπίτι . Πέτρα παντού . Μέσα έξω … παντού . Χαζεύοντας μια μέρα τους τοίχους και ψάχνοντας να βρω ανάμεσα στις πέτρες μια καλή …κρυψώνα για ένα νεογιλό δοντάκι μου , που μόλις είχε πέσει , ανακάλυψα ένα μικρό … σαμιαμίδι (σαυρίτσα) που γίναμε φίλοι … Πήγαινα και το εύρισκα κάθε μέρα εκεί γύρω , του πήγαινα ζάχαρη και μισοστραπατσαρισμένες μύγες , κουνούπια , μυρμήγκια , ή ό,τι άλλο εύρισκα , για να φάει , του μιλούσα και ορκιζόμουν ότι μου … μιλούσε κι αυτό . Κάποτε αποφάσισα ότι ήρθε η στιγμή να το πάρω και να το πάω μέσα στο σπίτι και συγκεκριμένα στο δωμάτιο μου για να ζήσουμε πια μαζί . Στην προσπάθεια μου να το πιάσω και να μην μου φύγει , του … έκοψα κατά λάθος την μακριά ουρά του και το υπόλοιπο σαμιαμίδι … έφυγε και δεν ξαναφάνηκε … Στα γοερά μου απελπισμένα κλάματα , η “σοφή” μάνα μου , αντέδρασε με την πληροφορία , ότι τα … κομμάτια που αποσπώνται από τις σαύρες , … ξαναφυτρώνουν . Έτσι κατάφερα να … “επιβιώσω” κι από αυτή την τρομακτική μου εμπειρία-απώλεια …
Ένα σαμιαμίδι , είναι η καρδιά μου φίλε μου …
Όσα κομμάτια κι αν της “αποσπούν” κατά καιρούς κάποιοι αγαπημένοι , “άκαρδη” , δεν θα μείνω ποτέ … Πάντα θα υπάρχει η ελπίδα , ότι θα … ξαναφυτρώσουν και έτσι θα έχεις πάντα την ευκαιρία , να …”βουτήξεις” κι εσύ ένα κομμάτι της καρδιάς μου .
————————————-
*
Αφιερωμένο … εξαιρετικά στον φίλο μου mr e.
*
 

Ετικέτες: , , ,

Κάτι μας … «μπήκε» …

Ok , ok … Το παραδέχομαι πως ο τίτλος , είναι αυτό που λέμε … «πιασάρικος» …
Είναι λίγο … γαργαλιστικός , λίγο σκανταλιστικός , λίγο αλέγρος , λίγο παιχνιδιάρικος και … αρκετά κεφάτος … Όπως ακριβώς … αισθάνομαι σήμερα …
Γιατί ;
Μα , γιατί λένε ότι μας …μπήκε η Άνοιξη .
21 Μαρτίου . Εαρινή Ισημερία .
.
.
.
Μια 12ωρη μέρα , αγκαλιά με μια 12ωρη νύχτα :
.
Η Ποίηση :
.
Ο Ύπνος :
.
Η Άρνηση του Ρατσισμού και των φυλετικών διακρίσεων :
.
Ένα παιδί με σύνδρομο Down :
.
Η Δασοπονία (η Επιστήμη και φροντίδα των δασών) :
.
και το κουκλοθέατρο :
.
……….
πιάνονται χέρι-χέρι και αναζητούν την Άνοιξη …
 

spring wanted

……………….
… μια Άνοιξη που φέτος αργεί , αλλά είμαι σίγουρη ότι … παραμονεύει …
Από πού είμαι σίγουρη ότι μας παραμονεύει ;
Μα από το … κέφι που με «άλωσε» σήμερα και με έκανε να γράψω αυτό το ποστ .
———————————
Σήμερα 21η του Μάρτη … Εαρινή Ισημερία και … παγκόσμια ημέρα
της Ποίησης ,
του Ύπνου ,
κατά του Ρατσισμού και των φυλετικών διακρίσεων ,
των παιδιών (πάντα παιδιά παραμένουν) με σύνδρομο Down ,
της Δασοπονίας , και
του κουκλοθέατρου …
***************************
Τί ωραία νοιώθω , που μου … «μπήκε» !!!
Εσείς ;;;
 

Ετικέτες: , , , , , , ,

ΧΡΕΙΑ … ΠΟΡΝΕΙΑΣ

Παλιά , στα πλαίσια μιας διαδικτυακής συζήτησης μέσα σ’ αυτό το ιστολόγιο , είχα παρατηρήσει την … δυσθυμία κάποιων φίλων (ανδρών στην συντριπτική τους πλειοψηφία … κι αυτό είναι το παράξενο) να αποδεχθούν την … χρεία της πορνείας . Συγκεκριμένα , τότε ήταν που δέχθηκα την ερώτηση :
“Ποιος έχει άραγε πραγματικά ανάγκη μια πόρνη ;”
.
Η απάντηση μου , ομολογώ ότι όχι απλά φάνταζε , αλλά ήταν και ιδιαίτερα σκληρή . Ήταν όμως απόλυτα ειλικρινής … έβγαινε θέλω να πω , κυριολεκτικά από μέσα μου . Η μέχρι τώρα ζωή μου (κυρίως η επαγγελματική) με έφερε σε επαφή με πολλούς , πάρα πολλούς ανθρώπους . Ανθρώπους ταλανισμένους από τον Πόνο , ανθρώπους παγιδευμένους στον φόβο του θανάτου , ανθρώπους απελπισμένους , ανθρώπους στα χείλη της αναξιοπρέπειας και της μεγάλης ανάγκης … Και ο Πόνος , ο Φόβος του θανάτου , και το συναίσθημα της Ανάγκης «ξεγυμνώνουν» την ψυχή των ανθρώπων  και τότε μπορείς περισσότερο να κατανοήσεις , του τί πραγματικά θέλουν οι άνθρωποι .  Όλο αυτό λοιπόν , με έκανε κάπως … απόλυτη στο θέμα της ανθρώπινης Χρείας . Πάντα θα υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι , που θα χρειάζονται οπωσδήποτε κάτι υλικό ή πνευματικό για να κρατήσουν στη ζωή κάποια «κομμάτια» τους … Κάτι που για κάποιους άλλους , μπορεί να είναι ευτελές , φτηνό ή πρόστυχο , αλλά γι αυτούς την δεδομένη στιγμή μπορεί να είναι κάτι σαν το νερό … ή τον αέρα , που πρέπει να πιεις ή να αναπνεύσεις για να συνεχίσεις να ζεις …
Η απάντηση μου λοιπόν (αυτή που χαρακτηρίστηκε «σκληρή» , ήταν η :
Ένας ανάπηρος νεαρός μήπως ; ένας παράλυτος ; ένας ενήλικος (στο σώμα) με σύνδρομο Down ; ένας φοβικός ; ένας συμπλεγματικός ; ένας μικρόνους ; ένας πολύ μελαχροινός και φτωχός μετανάστης σε μια μικρή επαρχιακή πόλη ; (τί ;.. δεν υπάρχουν πια ρατσιστές ;… ας γελάσω – ο ρατσισμός και η ξενοφοβία , δεν είναι Η ΕΞΑΙΡΕΣΗ στην ελληνική επαρχία , είναι ο κανόνας) ; ένας με AIDS (πάλι για την κλειστή επαρχιώτικη κοινωνία μιλάω , όπου λίγο πολύ ψιλογνωριζόμαστε όλοι) … όσα προφυλακτικά κι αν υποσχεθεί πως θα φορέσει ;…
Οι περισσότεροι … συμφώνησαν θυμάμαι τότε . Εντάξει , πάντα θα υπάρχουν και αυτοί που εμμένουν στις απόψεις τους , ή δεν μεταβάλλουν γνώμη , ή που δεν πείθονται … αλλά οι περισσότεροι συμφώνησαν .
Τότε , θεώρησα ότι ήρθε η ώρα να ρωτήσω την γνώμη τους  για την χρεία της πορνείας και για τους εκπρόσωπους της … απέναντι όχθης … Για τις γυναίκες .
Ήρθε η ώρα να μιλήσουμε  με ειλικρίνεια για … το θέμα της  χρείας της «Πορνείας» από τις … γυναίκες …
Χρειάζεται κάποτε κάποια γυναίκα να … «αγοράσει» τον έρωτα ;… Το σεξ ;
Και πριν αρχίσουν οι διαμαρτυρίες και οι «αφορισμοί» , ξεδίπλωσα τον … προβληματισμό μου :
Και πριν αρχίσετε να με κατακεραυνώνετε (εντάξει κάνω και λίγη πλάκα) θέλω να ξαναμιλήσω για τον ρατσισμό στην σύγχρονη ζωή μας … Τον ρατσισμό έκείνον , που απευθύνεται στην γυναίκα … την άσχημη …. την σημαδεμένη …. την παχύσαρκη …. την άρρωστη …. την παράλυτη …. την ακρωτηριασμένη ,… την φιμωμένη από παραδόσεις και θρησκείες , την …. μεσήλικη (που δεν πέθανε … απλά γέρασε) … ‘Ολες αυτές , και πολλές άλλες που ίσως μου διαφεύγουν αυτή την στιγμή ΑΓΑΠΟΥΝ ΤΟΝ ΕΡΩΤΑ αλλά , που να τον βρούνε ;.. Πως να τον βρούνε ; … Να τον ξεχάσουν ;…
Μήπως να … τον αγοράσουν ;…
.
Απάντηση δεν πήρα ακόμα …
Μήπως να ξαναπροσπαθήσουμε να το σκεφτούμε και να πούμε την γνώμη μας ;
——————————————————
 

Μία "επί πληρωμή" γυναίκα ...

Ένας "επί πληρωμή" άνδρας ...

—————————————————————————-

Η ανάρτηση αυτή , αποτελεί το αφιέρωμα μου στην σημερινή ημέρα της Γυναίκας .


 

Ετικέτες: , , , ,

TIME CAPSULE 2010

Το TIME CAPSULE 2009 , πέρυσι τέτοιες ημέρες , το είχα εν πολλοίς «αφιερώσει» στην … μοναξιά . Είχα πει , πως ένοιωθα μόνη , αλλά περνώντας και ξαναπερνώντας την μνήμη μέσα από τα γεγονότα και τις στιγμές και τα «γυρίσματα» του χρόνου , κατέληξα στο :
***Στο ξεκίνημα του 2010 , κάνοντας κι απόψε τον απολογισμό μου , έχω να πω , πως μπορεί … τρελλά ευτυχισμένη να μην είμαι , αλλά σαφώς και είμαι ακόμα πιο ερωτευμένη με την ζωή … Κι ένας ερωτευμένος άνθρωπος , … ένας πολύ ερωτευμένος άνθρωπος , μ’ αυτή την υπέροχη Ζωή ,…  δεν είναι ποτέ … μόνος .***
Αυτός ο «ερωτευμένος με την ζωή» άνθρωπος , απόψε κάνει τον απολογισμό του χρόνου που πέρασε και … «ξεθάβοντας» την κάψουλα του 2010 , «ξαναταξιδεύει» μέσα στο χρόνο που μόλις πριν λίγο αποχαιρετίσαμε …
————————————————–
————————————————————————–
*** Καλημερίζω το 2010 με μια αισιοδοξία . Το γεγονός ότι με χαρακτηρίζουν «άνθρωπο ερωτευμένο με τη ζωή» με κάνει να χαμογελώ στο ξεκίνημα της νέας χρονιάς .*** Γρήγορα όμως τα χαμόγελα , αρχίζουν και ξεθωριάζουν … Στη δουλειά , τα πράγματα αγριεύουν . Τα προβλήματα μεγαλώνουν και οι αποδοχές μειώνονται *** Άσχημες συμπεριφορές , από συνεργάτες … Δέχομαι ακόμα και έμμεσες απειλές για την ζωή μου … Κάποιοι με λένε υπερβολική , αλλά όλα αυτά με κάνουν να νοιώθω πως … πρέπει να φύγω … Προσπαθώ να μην το σκέφτομαι *** Λίγο πριν την ανατολή της Άνοιξης , ταξιδεύω στην Πρωτεύουσα … Ζει ο μεγάλος μου γιος εκεί . Όμορφη είναι η Αθήνα , αλλά για τους … «λεφτάδες» . Γνωρίζω εκεί μια μαμά (υπέροχη και αξιοθαύμαστη διαδικτυακή φίλη) και το καφεδάκι σε μια πλατειούλα στο Παγκράτι , κάτω από τον χειμωνιάτικο ακόμα ήλιο με … «μπολιάζει» με μια γενναία δόση από θετικά συναισθήματα . Από τα … τελευταία χαμόγελα γι αυτό το χρόνο .*** Η Άνοιξη έρχεται και παρέρχεται και … χαμπάρι δεν την παίρνω … βουτηγμένη μέσα σε έναν απαράδεκτο πόνο … Η αρρώστια με συνθλίβει … Η αίσθηση της ανημπόριας και η πάνω από δίμηνο κατάκλιση , με αποδιοργανώνουν . *** Με αποδιοργανώνουν και με απορροφούν τόσο , ώστε ούτε την «συμφορά» που αρχίζουμε να μαθαίνουμε ότι πλήττει τον Άγιο τόπο μας , μπορώ να κατανοήσω ***  Ο μικρός μας , απολύεται από τον Στρατό , και η δυσθυμία του έρχεται να προστεθεί στην ήδη δικιά μας (των μεγάλων) Τα … «άλλοθι» ένα – ένα τελειώσαν και είναι χωρίς δουλειά και η όλη κατάσταση δείχνει ότι θα είναι για πολύ .*** Το Καλοκαίρι μπαίνει δύσθυμο . Ξανακάνω βήματα έξω , αλλά η όλη θλίψη , για το οικονομικό πρόβλημα , δεν μ’ αφήνουν να χαρώ . *** Τελικά , αχάριστο πλάσμα ο άνθρωπος . *** Λένε πως η βοήθεια θα έλθει από … την Κίνα … Χαμογελώ σαν το ακούω από την TV … Το μυαλό μου , αρπάζει μικρά κομματάκια καρδιάς και σκόρπια ψίχουλα από κομματιασμένες μνήμες και «τρέχει» στον … Κινέζο «μου» *** Όντως … κάποια χαμόγελα έρχονται … δώρα του Κινέζου (πάντα χαμογελώ , όταν τον σκέφτομαι – θυμάμαι – βλέπω – αγγίζω) *** Χάνω κάποιους «φίλους» , κερδίζω κάποιους άλλους … Μουδιασμένα αντιδρώ … Μουδιασμένη η αίσθηση της απώλειας , μουδιασμένη ακόμα και η έξαψη του καινούριου . *** Μεσοκαλόκαιρα , μια ζωή σχεδόν 37χρονη μέσα στην «αγκαλιά» του Ιπποκράτη , τερματίζεται με ένα απλό «κρύο» έγγραφο του Υπουργείου : «Η σύμβασή σας με το Δημόσιο , λήγει στις 30 Ιουνίου τρέχοντος έτους 2010 , λόγω συμπλήρωσης από καιρού ήδη , της 35ετίας σ’ αυτό» … Μαζεύω τα πράγματά μου και … καταφέρνω  να μην κλάψω …τουλάχιστον  εμφανώς … Ναι ήθελα να φύγω , αλλά το … «τυπικόν» , με … παγώνει *** Η λυπημένη αντίδραση κάποιων στο φευγιό μου απ’ την Υπηρεσία , είναι αυτό που ζεσταίνει την καρδιά μου . … Παράξενο δεν ειναι , τα δάκρυα (κάποια δάκρυα) να σε … ζεσταίνουν ;… Κι όμως *** Βαρύθυμο το καλοκαίρι , «κουτσαίνει» καθώς ανηφορίζει προς το Φθινόπωρο … Κουτσαίνει κυριολεκτικά και η Silia , , αλλά ξαναπερπατάει … Με το μπαστούνι , αλλά περπατάει .*** Το Φθινόπωρο , έρχεται σαν ανακούφιση μετά το βάρος του καύσωνα , αλλά η καρδιά μου γίνεται κουβάρι … Ο μεγάλος μου γιος , φρικαρισμένος από την Ελληνική πραγματικότητα , ξαναφεύγει απογοητευμένος στο εξωτερικό … Εκεί , μακριά , που έζησε τόσα χρόνια … Εκεί που αν μη τι άλλο (λέει) πως υπάρχει αξιοκρατία … Εκεί που μπορεί να μην υπάρχει ο ήλιος ή … η μαμά , αλλά υπάρχει σεβασμός της εργασίας , της μόρφωσης , της προσπάθειας . Διχασμένα τα συναισθήματα στον αποχαιρετισμό μας . *** Το θυμικό των ανθρώπων γύρω μου , ακόμα βαρύτερο και … ίσως βαρύ θα ήταν και το δικό μου αν δεν μου τύχαιναν οι 4 μέρες χαλάρωσης στην αγκαλιά της πολυαγαπημένης Θεσσαλονίκης , παρέα με τους θαμώνες της  … «Λάσπης» . Η Θεσσαλονίκη , τόσο όμορφη και οι φίλοι της Λάσπης τόσο χαλαρωτικοί … τόσο ικανοί, να … ψαλιδίζουν τα περίσσια κουρέλια της θλίψης … Σαν ένεση ζωντάνιας , σαν εμφύσηση θάρρους . *** Το Φθινόπωρο , δίνει σκυτάλη σε έναν Χειμώνα , που θα μπορούσε να είναι πανέμορφος (τόσο «μαλακός» … σαν πρώιμη Άνοιξη) , αλλά όλη αυτή η κατήφεια , το αίσθημα ανασφάλειας , τα οικονομικά , που μέρα με την μέρα χειροτερεύουν , ασχημίζουν και  κάνουν αξιοθρήνητο , κι αυτόν ακόμα το γλυκό Χειμώνα . *** Κι εκεί , πάνω στην λήξη … κοντά στο «νήμα» , έρχεται η χαρά σαν «Λύση» αρχαίας θεατρικής παράστασης να σκορπίσει μεγάλο μέρος της «μουντάδας του 2010 . Χριστούγεννα , μέρα Ελπίδας , ο μεγάλος μου γιος μας ανακοινώνει πως ζήτησε σε γάμο το κορίτσι που αγαπάει και το καλοκαίρι παντρεύεται *** Στον ουρανό που μας σκεπάζει , εκτός από τους μεγάλους Θεούς των Χριστιανών , του Ισλάμ , των μελαχροινών Ινδών και των σχιστομάτηδων Κινέζων (χαμόγελο) , κατοικοεδρεύουν και ένα σωρό αρχαία , μυθικά δαιμόνια … Δευτεράντζες , αλλά με την χάρη τους όλα . Έτσι λοιπόν , κάπου σε μια γωνιά του Ουρανού μου , η Μυθική σκανδαλιάρα Πανδώρα , μου κλείνει το μάτι … σαν να μου λέει : «Έχω κάτι για σένα … Δεν τα σκόρπισα όλα … Δεν χάθηκαν όλα … Για σένα , άφησα την μικρή Ελπίδα , ότι η χαρά και η ζωή συνεχίζονται» .***
——————————————————
——————————————————
Αν το TIME CAPSULE 2007 το αφιέρωσα στην σαστιμάρα και την αμηχανία της πρωτόγνωρης σχέσης μου με το Διαδίκτυο …
Αν το TIME CAPSULE 2008 το αφιέρωσα στην Τύχη που έχω στη ζωή μου …
Αν το TIME CAPSULE 2009 το αφιέρωσα στην Μοναξιά που κάποτε θαρρείς πως σε βαραίνει …
Ε , το  TIME CAPSULE 2010 το αφιερώνω στην Ελπίδα
……………………………………
Καλώς , μας … μπήκε …
(Το 2011 , καλέ !… )
 

Ετικέτες: , , , , , , ,

«ΔΙΟΤΙ ΔΕΝ ΣΥΝΕΜΟΡΦΩΘΗΝ» ………. (il ragazzo e il piccolo)

Έναν πόθο είχε το αγόρι στην μέχρι τότε ζωή του … Να αποκτήσει μια δικιά του μικρή φυσαρμόνικα . Μια «piccolo» , και να γεμίζει μ’ αυτήν την μοναχική άχαρη ζωή του . Γιατί ο 10χρονος μικρός , ήταν μόνος , χωρίς αδέρφια , χωρίς φίλους , χωρίς ένα δικό του σκύλο ή γατί , με μόνη συντροφιά το βουβό κλάμα της μάνας του , όταν ο πατέρας του έφευγε για την δουλειά .
Αλλά , ας τα πάρω με την σειρά :
Τελειώνοντας η δεκαετία του ’50 , κάπου στους βαλτότοπους της Βόρειας Ελλάδας . Ο πάτερ-φαμίλιας , παλιολλαδίτης , ενωμοτάρχης σε χωριό του κάμπου . Η οικογένεια , μικρή . Αυτός η μικροκαμωμένη γυναίκα του και το μικρό αγόρι . Δεν το πολυχώνευε το παιδί ο Αστυνόμος , κι ας ήταν γιος του , γιατί ήταν ευαίσθητο και με το παραμικρό , χαντακωνόταν  στον αχυρώνα του γείτονα και έκλαιγε με τις ώρες … Κι όταν βαρούσε την γυναίκα του , έκλεινε σφιχτά τα μάτια και με τα δυο χέρια τα αυτιά του και τρύπωνε μαζί της κάτω απ’ το τραπέζι και την αγκάλιαζε σαν να ήταν κανα-ηλίθιο κορίτσι και έτσι άρπαζε κι αυτός καμιά κλωτσιά αδέσποτη … Της μάνας του έμοιαζε , της «παλιοβουργάρας» όπως την ονομάτιζε , γιατί προερχόταν από την Ελληνική παροικία της Ανατολικής Ρωμυλίας , – «τί Έλληνες και κολοκύθια ;… Μούλοι ήσαν , μπερδεμένοι με τους Βουλγαρόγυφτους , αιώνες τώρα» – … ενώ αυτός ;… γνήσιος καθαρόαιμος Έλληνας απ’ τα Άγια χώματα της Παλιάς Ελλάδας –  …. Τί να κάνει όμως ;… ήταν και γιος του … παιδί του… και το πονούσε κι ας έγινε η αιτία αυτό το αγόρι , να παντρευτεί την μάνα του , που την είχε μόνο για «πήδημα» εκεί στις ερημιές και τα βαλτοτόπια της Μακεδονίας που τον «έρριξε» η Υπηρεσία , η Ελληνική Βασιλική Χωροφυλακή … Η Υπηρεσία , που τον υποχρέωσε να την παντρευτεί όταν την γκάστρωσε,  για να μην την εκθέσει (την Υπηρεσία) . Κι αυτός , ευπειθής την παντρεύτηκε , αλλά καταδικάστηκε να μένει για χρόνια εκεί να προσπαθεί να συμμορφώσει τους μπασταρδεμένους  με Τούρκους , Ρώσους και Βούλγαρους , πρόσφυγες αλλά και ντόπιους κάτοικους των χωριών της περιοχής …Γιατί η Υπηρεσία τον … τιμώρησε για την «Βουργάρα» , με στασιμότητα και … ούτε που ήθελε να τα σκέφτεται αυτά … τον πονούσαν .
Την πρώτη φορά που το αγόρι γύρεψε φυσαρμόνικα , του άστραψε μια μπάτσα , την δεύτερη σήκωσε το χέρι , αλλά το κατέβασε γρήγορα και βλαστήμησε μέσα απ’ τα δόντια του μια βρισιά , κάτι σαν «αυτό μας έλειπε … γιος πούστης» , την τρίτη έδωσε την άδεια γιατί έτσι … τον βρήκαν στις καλές του «Πες της μάνας σου της θρησκευάμενης , να σου πάρει μία , από την εμποροζωοπανήγυρη της Αγια-Μαρίνας τον άλλο μήνα … Θα της δώσω τα λεφτά . Μόνο κοίτα , μην ακούσω τίποτα … άσματα κομμουνιστικά και τέτοια – όλα να τα περιμένει κανείς από σας τους κλαψιάρηδες – γιατί την βάψατε κι οι δύο» .
Κι έτσι και έγινε και το αγόρι βρέθηκε μεσοκαλόκαιρο με μια πανέμορφη γυαλιστερή φυσαρμόνικα piccolo …
********************************************************
Ο χωροφύλαξ Χαρίτων Μορέας  , ήταν όλο και όλο το υφιστάμενο προσωπικό του Αστυνομικού Σταθμού . Ομορφάντρας , ψηλός …του πήγαινε και η στολή , παντελώς αγράμματος και μπεκιάρης . Όμορφος και ανύπαντρος , αλλά από προξενιά … νέκρα … τίποτα , κι αυτό γιατί τα κουτσομπολιά του χωριού , αλλά και όλης της γύρω περιοχής , τον αναφέραν σαν … χαντούμη … τραυματία πολέμου … (λέγανε πως μια χειροβομβίδα στην φάση του Αντάρτικου , του είχε φάει τα αχαμνά)  και γι αυτό η Πολιτεία τον αντάμοιψε (για παρηγοριά) με το να τον χρίσει χωροφύλακα  από βοσκός που ήταν .
Ο Χαρίτων , ήταν και θεόκουτος , αλλά έκανε πάντα ό,τι του ορμήνευε ο Αστυνόμος , για να περνάει καλά και να έχει το κεφάλι του ήσυχο . Ούτε πως αγαπούσε τον ήχο της φυσαρμόνικας και ήξερε και πέντε-έξι σκοπούς , του είχε πει ποτέ , γιατί ο «Καπετάνιος»   , έλεγε πως οι άντρες που παίζουν μουσική είναι κάτι σαν … ντιγκιντάγκες … και ο Χαρίτων , μπορεί να του είχε «θερίσει» η βρωμοχειροβομβίδα τα αχαμνά , αλλά … ντιγκιντάγκας δεν ήταν , ούτε θα γινόταν ποτέ  …
Ο μουνουχισμένος  χωροφύλακας , έβλεπε το μικρό αγόρι , να πηγαινοέρχεται για θελήματα δεξιά κι αριστερά με την μικρή φυσαρμόνικα κρεμασμένη με ένα σπάγκο στο λαιμό του και του μάτωνε η καρδιά , γιατί το συμπαθούσε το αγόρι που ήταν ευγενικό και τον αποκαλούσε «κύριε Χαρίτων» χωρίς από μέσα του να τον διαολοστέλνει , όπως κάνανε (ήταν σίγουρος) όλοι οι υπόλοιποι . Κι έτσι , μια μέρα , που ο Αστυνόμος κατέβηκε στην πόλη για να φέρει … τα «μισθά» και θα έλειπε όλη την μέρα , βρήκε την ευκαιρία και έπιασε κουβέντα με τον μικρό  :
– Ωραία η φυσαρμόνικα σου καπετανόπουλο .
– Είναι piccolo (μικρή) … από την Ιταλία . Μου την αγόρασε η μάνα μου απ’ το πανηγύρι της Αγια-Μαρίνας πέρα απ’ το κανάλι … ξέρεις …
– Ξέρω … Εσύ όμως ξέρεις να παίζεις κάτι μ’ αυτήν ;
– Όχι … Θα βρω όμως κάποιον να μου μάθει .
– Ποιόν ;
– Δεν ξέρω … κάποιον …
– Θέλεις να σου μάθω εγώ ;
– Ξέρεις ; …. (τα μάτια του αγοριού φωτίστηκαν)
– Ξέρω … κάτι λίγα … Όμως δεν θα πεις τίποτα του πατέρα σου . Ό, τι και να γίνει δεν θα με μαρτυρήσεις ποτέ .
– Σύμφωνοι .
– Όρκίσου
– Μα την … ζωή της μάνας μου …
– Έγινε … Τί θέλεις να σου μάθω πρώτα ;
– Κάτι που να λέει για … «μάνα» μέσα …..
– Α , ξέρω ένα πολύ όμορφο … Κάτι με ξένες πόλεις , που δεν τις ξέρω , αλλά μιλάει για μια μανούλα που περιμένει το παιδί της … Άκου …

****************************************************
Ο Αστυνόμος , όταν πρωτάκουσε τον σκοπό από την φυσαρμόνικα του αγοριού να βγαίνει από τον αχυρώνα , … σαν να αρέστηκε … σαν μια απόλαυση , μια ζεστασιά να χύθηκε μέσα του … (η ομορφιά , πάντα γλυκαίνει και μαλακώνει τα «αγρίμια» μέσα μας) . «Α, τον … μούργο (σκέφτηκε) τί όμορφα που την λαλάει την φυσαρμόνικα … Τελικά , μπορεί να είναι και χαζομάρες αυτά που λένε για τους οργανοπαίχτες» ….
Γρήγορα όμως , του … γύρισε το μάτι ανάποδα , με το που θυμήθηκε το τραγούδι που κρυβόταν πίσω απ’ τον χαρούμενο σκοπό . Το είχε ακούσει μαζί με άλλα παρόμοια τραγούδια για πρώτη φορά στα 18 του στο στρατόπεδο του Άη-Στράτη και θυμόταν και τον Διοικητή του να του μουρμουρίζει «Αχ , τα παλιοζαγάρια … τα κουμμούνια … μέχρι και τα τραγούδια τους τα φτιάνουν ζωηρά και και όμορφα , για να πλανεύουν τον κόσμο και νά’ ρχονται στις τάξεις τους , να τους στρατεύουν … Να προσέχεις γιέ μου . Να κλείνεις τα αυτιά σου σαν τον … τέλος πάντων … σαν έναν απ’ τους τιμημένους προγόνους μας …- δεν θυμάμαι επί του παρόντος , το όνομά του – , σ’αυτού του είδους τις Σειρήνες» .
Του σηκώθηκε η τρίχα κάγκελο , με το που έννοιωσε τι είδους σκοπό , έπαιζε ο γιος του με την φυσαρμόνικα . Πήρε μια δυο ανάσες , μπας και φρενάρει την οργή , μη και κάνει κάποιο κακό , ανηφόρισε τρέχοντας σχεδόν προς τον Αστυνομικό Σταθμό και με μια κλωτσιά άνοιξε την πόρτα του και όρθιος μέσα στο γραφείο :
– Χαρίτων !!!… παρουσιάσου !
Ήταν απογευματάκι … Μεσοκαλόκαιρο … Ζέστη αφόρητη … σκόνη … Ο Χαρίτων , είχε γύρει σε ένα ράντζο στην πίσω αυλή και ονειρευόταν πως παρευρίσκονταν σαν τιμώμενο πρόσωπο , σε μια σεμνή τελετή , όπου η βασίλισσα Φρειδερίκη κρατώντας ένα τεράστιο μπλε γιαταγάνι θα … ευνούχιζε τον Ιωσήφ Στάλιν … Την ώρα που σήκωνε ψηλά το φοβερό γιαταγάνι … το «Χαρίτωωωωων» του καπετάνιου , ξέσκισε σε χίλια κομμάτια το όνειρο …
– Διαταγές , καπετάνιε …
– Ακου  Χαρίτων καλά . Ο γιος μου κάθεται ψηλά στον αχυρώνα του Στέργιου του «Κόκκινου» και λαλάει στην φυσαρμόνικα τραγούδια κουμμουνιστικά … που ανάθεμα με  , που θα μου πάει αυτός που του τά’ μαθε … έτσι και τον πιάσω , θα τον … μουνουχίσω στη μέση της πλατείας και θα του τα δώσω να τα φάει … άκου … Θα πας τώρα και θα τον μάσεις να τον φέρεις εδώ και θα τον κλειδώσεις στο κρατητήριο με την κατηγορία της αντικαθεστωτικής συμπεριφοράς , παρά τις συστάσεις  … εμού του ιδίου … που του έγιναν . Σε όποιον ρωτάει και την μάνα του προπάντων , θα λες «Διαταγή ανωτέρου» … Άκουσες ;… στο κρατητήριο … Δυο μέρες τουλάχιστον … χωρίς φαγητό , χωρίς νερό … άντε λίγο νερό δίνε του το βράδυ όμως αργά , μην το πάρει πρέφα κανείς … Και η φυσαρμόνικα κατάσχεται . Θα την πάρεις και θα την πετάξεις στη Μπέλιτσα … Εγώ θα λείπω δυο μέρες στην πόλη . Όταν θα γυρίσω θα τον αποφυλακίσουμε … Τράβα ωρέ  … τί με κοιτάς σαν χάνος ;… ούτε φαγητό …
Ο Χαρίτων την ώρα που άνοιγε την εξώθυρα του Σταθμού , κοντοστάθηκε :
– Να του δώκω και … αλμυρές σαρδέλες Καπετάνιε ;
– Τί λες βρε αλαφροκαύκαλε ;… τί σαρδέλες μου τσαμπουνάς ; όχι φαΐ είπα .
– Μα … είναι οι αρμυρές σαρδέλες της … ανάκρισης , φαΐ ;
– Άϊ χάσου βλαμμένε … Τράβα κάνε όπως σου λέω …
– … Όχι … είπα …μήπως …
————————————————–
*******************************************
Έτσι και έγινε . Για τρεις ολόκληρες σχεδόν ημέρες , το αγόρι έμεινε στο κρατητήριο παρέα με τον χωροφύλακα Χαρίτωνα . Φυσικά και νερό και γαλέττες απ’ τις δικές του του έδινε του μικρού και τα βράδια αργά , πολύ αργά , έκλεινε το όργανο της τάξης , φώτα , πόρτες και παντζούρια και καθόταν στο πάτωμα του κρατητήριου με τον μικρό πολιτικό κρατούμενο και του μάθαινε πως να φυσάει και να χτυπάει τις νότες στην μικρή φυσαρμόνικα … Όλα όμως αυτά , κρυφά απ’ τον κόσμο … Ούτε η μάνα του μικρού που ξεροστάλιαζε έξω από τον Αστυνομικό Σταθμό και φλόμωσε στο κλάμα έμαθε τίποτα , αλλά ούτε και κανείς άλλος … Ίσα – ίσα , που όλοι ζάρωναν μουδιασμένοι στα σπίτια τους με την σκέψη «Αν για ανυπακοή κρατάει το παιδί του στην στενή , βάλε με νου σου τι θα κάνει με κάποιον σαν εμάς » …
Το αγόρι «αποφυλακίστηκε» μετά τρεις ημέρες , όταν επέστρεψε από την πόλη ο Αστυνόμος-πατέρας του … Τίποτα άγριο ή φανταχτερό δεν συνόδεψε την «αποφυλάκιση» του … Ούτε καυγάς , ούτε λόγια , ούτε σχόλιο … Μετρημένα πράματα …
Και φυσικά … η φυσαρμόνικα , ΔΕΝ πετάχτηκε στα λασπόνερα της Μπέλιτσας … Την κράτησε ο Χαρίτωνας επάνω του και μετά από πολλά χρόνια , όταν ακόμα και το αγόρι (που είχε μεγαλώσει πια) την είχε σχεδόν ξεχάσει , ο … ευνούχος χωροφύλακας της πάλαι ποτέ Ελληνικής Βασιλικής Χωροφυλακής , κατέβηκε στην πολύβουη πρωτεύουσα ,  όπου ζούσε πια ο φυσικός της κάτοχος , έψαξε , τον βρήκε και … του την παρέδωσε …
Υπάρχει ακόμα .
****************************************
Η ανάρτηση αυτή , (που δεν είναι ιστορία αληθινή , αλλά ένα διήγημα που γράφτηκε με την βοήθεια αποσπασματικών διηγήσεων , τριών – τεσσάρων διαφορετικών ανθρώπων) , αφιερώνεται στον νεόκοπο διαδικτυακό μου φίλο με το όνομα Λευτέρης-Δικαίος Παπαδέας , 1ον . Γιατί μου το ζήτησε , 2ον . Για καλωσόρισμα , και 3ον . Γιατί σήμερα (15 Δεκέμβρη) γιορτάζει .
Χρόνια σου πολλά φίλε Λευτέρη . Έχεις ένα όνομα , που αγαπώ ιδιαίτερα .




 

Ετικέτες: , , , , ,

Η Anna-Silia «πήζει» … γιαούρτι για την Ιδιαιτέρα Γραμματέα

Καυχήθηκα πρόσφατα σε μια αγαπημένη συναναστροφή , πως είμαι εν πολλοίς  ικανή , αν μου πεις μία και μοναδική λέξη , να βρω και να σου πω μια ιστορία …
«Γιαούρτι» , μου αντέτεινε τότε η «Ιδιαιτέρα Γραμματεύς» της «Λάσπης» … και στο απορημένο μου βλέμμα , εξήγησε :
-Θέλω μια ιστορία με … γιαούρτι …
Καλή μου Ιδιαιτέρα : Είναι η αλήθεια ότι είμαι μια αλαζονική καυχησιάρα , αλλά κι εσύ οφείλεις να ομολογήσεις ότι … μου βάζεις εύκολα … Θα μπορούσες να μου πεις λίγο δυσκολότερες λέξεις , όπως …»νηοψία» ή «κρουσιμέτρησις  ή «εξοβελιστέος» ή ακόμα και κανένα … σατανικό , όπως «διάγλυμμα» … Αλλά όχι . Εσύ απλά , μου είπες … «γιαούρτι» .
Άντε λοιπόν … Δικιά σου η ιστορία με το «πήξιμο» του γιαουρτιού και πιστεύω να φτιάξει λίγο το χαλασμένο τελευταία , κέφι σου … Γιατί να ξέρεις , πως ένα χαμόγελο , μπορεί να φωτίσει τα «σκοτάδια» μας και μπορεί να μας κάνει έστω και πρόσκαιρα , να … ξεχαστούμε .
*************************************************
Πίνδος (Γρεβενά) , Φθινόπωρο του 1974 . Υπηρεσία υπαίθρου για την νεαρή (τότε) Ασκληπιάδα , Anna-Silia .
Ο νυν σύζυγος μου και τότε «αίσθημα» μου , υπηρετεί την θητεία του σε μονάδα Προκάλυψης πάνω στα Ελληνοσερβικά σύνορα κάπου στην περιοχή του … Αγίου Φλωρίνης . Στον χάρτη , μια σπιθαμή δρόμος . Στην πραγματικότητα του 1974 σχεδόν αδύνατον το να βρεθούμε . Επειδή όμως η αγάπη , όλα τα μπορεί (όπως λέει και η Α’ προς Κορινθίους Επιστολή , σε ελεύθερη μετάφραση βεβαίως) , μία φορά το μήνα έκανα το εξής δρομολόγιο . Στις 5 το πρωί του Σαββάτου έπαιρνα το τοπικό λεωφορείο (παρακμιακό φορτηγό με ξύλινους πάγκους για καθίσματα) και κατέβαινα από το χωριό στην πόλη των Γρεβενών (μιάμισυ ώρα) . Από εκεί μετά ένα 2ωρο αναμονής , στο λεωφορείο (κανονικό πια … του ΚΤΕΛ) για Κοζάνη (άλλη μιάμισυ ώρα) . Στην ώρα επάνω , από Κοζάνη πάλι με το ΚΤΕΛ , μία ώρα για Αμύνταιο και από εκεί μετά από ένα … 2ωρο (χρόνος ανταπόκρισης) , λεωφορείο πάλι και άφιξη , μετά από… δεν θυμάμαι πια καλά -μετά από μία ώρα περίπου , στην Φλώρινα . Εκεί , κατέλυα σε γνωστό ξενοδοχείο , άφηνα τα πράγματα μου , και με ταξί στην Προκάλυψη , απ’ όπου παραλάμβανα το … ευτυχισμένο  (λόγω της άφιξης μου), «αίσθημα» μου και ξανακατεβαίναμε στην πόλη της Φλώρινας … Ακολουθούσε , μπανάκι , ………… , ξεκούραση με ξάπλες , ……….. ,  βολτίτσα στην πόλη , κρασοκατάνυξη στο κουτούκι «Της χήρας» με σπεσιαλιτέ την γεμιστή σπλήνα , κανένα χασάπικο με το φανταράκι , κανένα μοναχικό ζεϊμπέκικο , και επιστροφή στο hotel , όπου ξανά  ……….. , καθόλου ύπνος (ο ύπνος στην άγρια νεότητα θεωρείται … χάσιμο χρόνου) , ένα βιαστικό ………… για να καλημερίσουμε το … ξημέρωμα και αφού άφηνα το «φανταράκι» να βρει ένα τρόπο να ξαναγυρίσει στην Προκάλυψη και να προλάβει και την πρωινή αναφορά , καβαλούσα (το «καβαλούσα» … μεταφορικά , μην πάει αλλού ο νους σας) τον Κυριακάτικο «μουντζούρη» (τραίνο , καλέ) και βουρ για την Θεσσαλονίκη , να δω και τους …μονάκριβους γονείς μου (τέλος πάντων … ό, τι νάναι λέω … μην τα παίρνετε και τοις μετρητοίς ,…ενθουσιάστηκα από τα πολλά «…………»  ) . Το βράδυ της Κυριακής , τραβούσα για το  hotel «Αύγουστος» , κοντά στον Βαρδάρη , ένα παρακμιακό (τότε … μιλάμε για το 1973-74) ξενοδοχείο , όπου ήταν το στέκι των παράνομων αγοραίων ταξί των Γρεβενών , και μόλις συγκεντρωνόμασταν 5 άτομα , την … «κάναμε» για τα ωραία Γρεβενά , όπου φτάναμε αισίως μετά από 5 με 6 (!  ) ώρες , «κοντά στα ξημερώματα … κοντά στα ξημερώματα και πριν να βγει ο ήλιος» … (αχ αθάνατη Μοσχολιού) . Ζεστό «πόντς» (τσίπουρο και πετιμέζι , βρασμένα μαζί) έξω από το ΚΤΕΛ και ξανά στο παρακμιακό λεωφορείο της Σαββατιάτικης αναχώρησης , όπου μετά μιάμισυ ώρα βρισκόμουν και πάλι αχάραγα Δευτεριάτικα στο χωριό μου , και την έπεφτα για ύπνο μέχρι το βράδυ της Δευτέρας , όπου σουλουπωνόμουν λίγο και πήγαινα στο καφενείο του χωριού για να φάω κατιτίς και να διηγηθώ στους καφενόβιους γέροντες φίλους μου , το πως πέρασα στην Φλώρινα , (ΧΩΡΙΣ φυσικά τις … ανατριχιαστικές  λεπτομέρειες) .
 

Καθ'οδόν προς βιοτεχνία παρασκευής "γιαουρτιού"

Η ζωή στο χωριό περνούσε πληκτικά τον μεγαλύτερο καιρό . Στο Ιατρείο σπάνια πήγαινα (όλοι ήσαν υγιέστατοι σ’ εκείνο το υψόμετρο) . Εν τούτοις , εκείνο το απόγευμα , έτυχε και πήγα στο ιατρείο από νωρίς . Κανείς δεν με πήρε είδηση . Το Ιατρείο ήταν ο δεύτερος όροφος ενός παλιού πέτρινου κτιρίου , που στο ισόγειο «φιλοξενούσε» το καφενείο-μπακάλικο του χωριού . Ένα σανιδένιο πάτωμα με χώριζε από το πολύβουο καφενείο (σανιδένιο ταβάνι για το καφενείο) , όπου περνούσα το μεγαλύτερο μέρος από τα βράδια μου , τρώγοντας , πίνοντας και παίζοντας μπουρλότ  ή κοντσίνα (εντάξει… το παραδέχομαι ότι οι συμπαίκτες μου με άφηναν τις περισσότερες φορές , τιμής ένεκεν , να … κερδίζω) . Όπως είπα και παραπάνω , κανείς δεν με είχε πάρει είδηση και το απόγευμα περνούσε και ήρθε το βραδάκι και η κίνηση κάτω (στο καφενείο) μεγάλωνε . Ήδη δεν μπορούσα πια να ξεχωρίσω ποιός έλεγε τι . Άρπαζα κάποιες αποσπασματικές κουβέντες , ψιλοαδιάφορες … ξέρεις … τα γνωστά αντρικά αστεία και καθημερινά ενδιαφέροντα , ανακατεμένα με το βρόντηγμα των ζαριών ή τις κραυγές του είδους  «σ’ πήραμι του συντρόφι» (σας πήραμε τα σώβρακα) … Ώσπου …
‘Ώσπου , άκουσα μπερδεμένα αλλά αρκετά κατανοητή την στιχομυθία :
– Έχω έναν πόνο εδώ να … και μια αντράλα (ζάλη) και λίγα τσουρτσούρια (ρίγη) κάθε βράδυ … Να παγαίνω αύριο (θα ξημέρωνε Σάββατο) στην γιατρίντσα να με τηράει …
– Μη φτιάν’ς τουν κόπο … Η γιατρίντσα αύριο θα λείπ’…
– Θα λείπ’ ; … για πού ;
– Πάει στ’ν Φλώρν’α να … «πήξ’  το γιαούρτι» …
Σείστηκε το καφενείο από τα χάχανα … σείστηκε μαζί και το ανώγειο-ιατρείο …
.
.
Κοκκάλωσα . Ποτέ μέχρι εκείνη τη στιγμή , δεν είχα φανταστεί τους αυστηρούς γέροντες -θεματοφύλακες της αρετής και ηθικής να χαχανίζουν με κουτσουμπολίστικη διάθεση . Εμένα μου το «παίζανε» άκρως σοβαροί και υπεράνω σε τέτοια θέματα και κατηγορούσαν και τις … γυναίκες που ασχολιόντουσαν . Τα πήρα στην κράνα και αποφάσισα να πάω να τους ζητήσω τον λόγο . Με το τράβηγμα της καρέκλας προς τα πίσω , (είπαμε , μια πατωμασιά μας χώριζε) , όλο το καφενείο … μουγγάθηκε . Το πήραν χαμπάρι πως ήμουν επάνω και πιθανώς να άκουγα …
Βρόντηξα πίσω μου την παλιά σκωροφαγωμένη εξώπορτα του ιατρείου , κατρακύλησα κυριολεκτικά στην πέτρινη εξωτερική σκάλα και με μια απότομη κίνηση (περίπου σαν τους κάου-μπόηδες που κλωτσάνε την πόρτα του σαλούν) άνοιξα την πορτούλα του καφενείου και στάθηκα με υψωμένη την … ρομφαία του γ@μωτο-καυγά , στο γείσο της πόρτας :
– Ωωωω … καλώς την γιατρίντσα  ! έλα μέσα . Θα πιεις κάτι ; Τσίπουρο , καφέ ; τι ;…
– Ποιός είπε «γιαούρτι» ;
… Παγωμάρα στο ακροατήριο …
– Τί τρέχει βρε γιατρίντσα ;… Θες γιαούρτι ;… Να πω τη γριά να σου φέρει λίγο … Πως σου ήρθε τώρα ;
– Ποιός είπε «γιαούρτι» ;… (τον χαβά μου εγώ)
Μούγγα …
– Τρύφωνα ! (στράφηκα στον γείτονα μου , που ήξερα πως φοβόταν ιδιαίτερα την συμβία του) … πες μου αμέσως , ποιος είπε «γιαούρτι» … Αν δεν μου πεις θα τα πω όλα στην Δέσπω … τί λέτε και με τι γελάτε στο καφενείο .
– Μη βρε Άννα … έλεος . Δεν μπορώ να μαρτυρήσω γέρο άνθρωπο .
– Γέρος ξε-γέρος … θα μου πεις (κάτι με γαργαλούσε να πατήσω τα γέλια , αλλά κρατήθηκα)
– Μα , αφού σε ξέρω , δεν θα του κάνεις τίποτα …
– Ας μην του κάνω , πες …
– Άντε βρε … παράτα το και γέλα … Αφού σου έρχεται να γελάσεις …
– Ας μού’ ρχεται … πες .
– Όχι …
– Ναι …
– Όχι …
—————————————————-
Ποτέ (κι από τότε έχουν περάσει 36 χρόνια) , κανείς δεν μου ομολόγησε ποιός είχε μιλήσει για «πήξιμο γιαουρτιού» … Τελικά οι γέροντες των καφενείων , τηρούν αυστηρά και απαρέγκλιτα την δική τους omerta …
=====================================
*** Όπου βλέπετε περισσότερα από 3 (τρία) αποσιωπητικά στη σειρά , βάλτε την λέξη «γιαούρτι» … Κάνω αυτή την επεξήγηση , γιατί είμαι σίγουρη , πως κάποιες αθώες και άβγαλτες περιστερές εδώ μέσα , μπορεί να αρχίσουν τις … ερωτήσεις …


 

Ετικέτες: , , , , , ,

ΡΙΡΗ , ΡΙΡΗ , ΡΙΡΙΚΑ …

Η Ριρή , ήταν μια … κούκλα . Μελαχροινή , με μεγάλα αμυγδαλωτά μάτια , με ολόλευκη τραχηλιά , λεπτόσωμη και … μακρύσωμη («ψηλή» ήθελα να γράψω , αλλά στις γάτες , το λέμε «μακρύσωμη» ) . Λίγο ακατάδεχτη , αλλά … κούκλα .
Γεννήθηκε την ίδια ακριβώς ημέρα  με μένα , στο σπίτι της  χήρας Πελαγίας (βλέπε : ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΤΟΥ ΛΙΟΝΤΑΡΙΟΥ) , ακριβώς απέναντι από το δικό μας σπίτι …
Όταν η μάνα μου σαράντησε , η χήρα Πελαγία , έδεσε μια κόκκινη κορδέλλα στο λαιμό της Ριρής , την έβαλε σε ένα καλαθάκι , και την έφερε σαν δώρο στην μάνα μου λέγοντάς της :
– Τώρα Αλεξάνδρα , που έγινες και μάνα , πρέπει να κάνεις ό, τι κάνει μια καλή νοικοκυρά … Να έχεις και μία γάτα . Γιατί νοικοκυρόσπιτο , χωρίς γάτα … δε λέει … Θα «χορεύουν» τα ποντίκια … Ε , έχεις και μωρό … δεν κάνει …
Έτσι η Ριρή , μετακόμισε από το σπίτι με το ρόπτρο , στο σπίτι μας , και έγινε η … δική μας γάτα .
Θυμάμαι (τρόπος του λέγειν δηλ … «θυμάμαι» … . Βασικά θυμάμαι ό, τι μου διηγήθηκε η μάνα μου γι αυτό) , πως όταν η μάνα μου ρώτησε «Πως το λένε το γατί ;» η χήρα Πελαγία απάντησε :
-Δεν έχει όνομα . Πες το όπως εσύ θέλεις … και μια και γεννήθηκε την ίδια μέρα με την κόρη σου , ονόμασέ το «Θεοχαλεμένη» (=αυτή , που την ζήτησες απ’ τον Θεό) …
Η μάνα μου ήταν … άθεη , αλλά η χήρα Πελαγία ήταν θρησκευόμενη και πιστή , που όμως … είχε αλλαξοπιστήσει και πίστευε πια στο … Μεγάλο Τίποτα … Κι αυτό γιατί ήταν μοναχοκόρη πλούσιας οικογένειας , που ερωτεύτηκε τον θεόφτωχο Κωστή , οδηγό φορτηγού στο επάγγελμα (παρακατιανό δηλαδή) και κλέφτηκε μαζί του γιατί ο πατέρας της ούτε που να ακούσει γι αυτόν . Έτσι η Πελαγία , πέρασε εν μία νυκτί από τα πλούτη στην φτώχεια και ο πατέρας της την αποκλήρωσε και ούτε της μίλησε , ούτε ασχολήθηκε  ποτέ κανείς από την οικογένεια της , αλλά αγαπούσε τον Κωστή και έκανε μέσα σε τρία χρόνια δυό κόρες μαζί του και ήταν πια έγκυος στην τρίτη κόρη της , όταν της φέρανε μια μέρα τα … κομμάτια του Κωστή , και του φορτηγού που είχε πατήσει μια νάρκη απομεινάρι του πολέμου … Κομμάτια μόνο … Χωρίς σύνταξη για τα κομμάτια του άντρα , ή ασφάλεια-αποζημίωση για τα κομμάτια του φορτηγού … Τότε ήταν που η χήρα (πια) Πελαγία , έκανε δυό πράγματα : 1ον ,  ζεύτηκε στην δουλειά στο καπνομάγαζο και τα βράδια λάντζα στις ταβέρνες που σύχναζαν οι καπνέμποροι , για να ζήσει τις τρεις της κόρες (γιατί με το «αχ!» του μαντάτου , οι κόρες έγιναν τρεις) και 2ον , Αλλαξοπίστησε και άρχισε να πιστεύει μανιωδώς το … Μεγάλο Τίποτα …
Παρ’ όλο όμως που η μάνα μου ήταν άθεη , δεν το θεώρησε σωστό να ονοματίσει το γατί με ένα όνομα που … αναφερόταν στον Θεό και έτσι … αναστέναξε :
-Θα το λέμε … Ριρή …
-Γιατί , Ριρή ;
-Γιατί μου αρέσει η … οπερέττα
—————————————–

—————————————–

Η Ριρή , μεγάλωνε μαζί μου , με τους ρυθμούς μιας … γάτας βέβαια , πράγμα που σημαίνει , ότι έγινε μαμά , πολύ πριν πάω εγώ ακόμα και στο Νηπιαγωγείο . Την αγαπούσα και με αγαπούσε , αλλά δεν μου έδινε και μεγάλη σημασία , γιατί βασικά … της ήμουν άχρηστη , ενώ την μάνα μου την λάτρευε , γιατί όλο και την αντάμοιβε με λιχουδιές έτσι και της κουβαλούσε περήφανη κάποιον ποντικό που είχε συλλάβει να σουλατσάρει στο παμπάλαιο σπίτι μας . Γιατί η Ριρή , ήταν σπουδαία ποντικοκυνηγός . Ήταν ικανή να μένει για μέρες να παραφυλάει τον μισητό εισβολέα χωρίς φαΐ , χωρίς νερό , ακίνητη και να … χουγιάζει και να διώχνει και την μάνα μου ακόμα , που την πλησίαζε για να της δώσει φαΐ ή νερό , μην και τρομάξει τον ποντικό και της ξεφύγει … Από τον πάνω όροφο του σπιτιού μας , μας  χώριζε η ξύλινη οροφή , που με το πάτωμα «των από πάνω» σχημάτιζε έναν κενό χώρο … που ήταν ο Παράδεισος των ποντικιών . Ποτέ μα ποτέ , η Ριρή , δεν έμπαινε εκεί μέσα να κυνηγήσει τους ορκισμένους εχθρούς της … Τον αναγνώριζε μάλλον σαν την κατοικία τους και την σεβόταν . Αντίθετα αν κάποιο ποντίκι , αποφάσιζε να κατέβει (από έναν από τους … εκατοντάδες κενούς ρόζους) στην κατοικία της Ριρής … τον έτρωγε το μαύρο φίδι … συγγνώμη … η μαύρη γάτα … και κατέληγε στα … πόδια της μαμάς μου , γιατί η Ριρή , χορτασμένη πάντα απ’ τα «καλούδια» που τις πρόσφερε η μαμά μου δεν έτρωγε ποτέ το θήραμα αλλά το απίθωνε με περηφάνεια στα πόδια της , για να πάρει το καθιερωμένο μπάβο μαζί με το χάδι της .
Η Ριρή υπήρξε εκτός από καλός ποντικοκυνηγός και άριστη μητέρα . Δυο φορές το χρόνο , παρά το ότι ο μπαμπάς μου κυνηγούσε μετά μανίας τους φασαριατζήδες επίδοξους γαμπρούς και πατέρες των παιδιών της , γεννούσε 3 με 4 γατάκια . Η μάνα μου την ημέρα που καταλάβαινε πως η Ριρή θα γεννήσει , δεν πήγαινε στη δουλειά . Καθόταν στο σπίτι και την βοηθούσε με χάδια και καθησυχαστικά λόγια να γεννήσει . Μόλις γεννούσε και το τελευταίο γατί , της άφηνε ένα και τα υπόλοιπα τα τύλιγε σε ένα πανί «ποτισμένο» με … αιθέρα (γιατί ήταν νοσοκόμα και ήξερε από τέτοια) , ώσπου τα νεογέννητα γατιά κοιμόντουσαν βαθιά … τόσο βαθιά , που περνούσαν και στον … Μεγάλο Ύπνο , χωρίς να το καταλάβουν … Όταν γυρνούσα από το σχολείο , για χρόνια διαμοιβόταν ο ίδιος διάλογος :
-Γέννησε η Ριρή ;;;
-Γέννησε …
-Πόσα ;;;
-‘Ενα μόνο …
… μέχρι που πίστεψα πως η δικιά μας γάτα , γεννούσε μόνο ένα γατί τη φορά … Αυτό βέβαια , μέχρι που μετά από χρόνια , μια γειτόνισσα , γεροντοκόρη δασκάλα , μου το μαρτύρησε (μάλλον δεν χώνευε την μαμά μου) και έγινε ο καυγάς της αρκούδας και … ενοιωσα να μισώ την πολυαγαπημένη μου μαμά , αλλά το «έφαγα» και έσκασα , γιατί η δικαιολογία της μαμάς μου ήταν ότι δεν είχαμε την οικονομική δυνατότητα να ταΐζουμε δεκάδες γατιά … Το γατί κάθε γέννας , το καλομεγαλώναμε και το χαρίζαμε κάπου … σε καλό σπίτι (που να το αγαπάνε δηλαδή) … Εκείνα τα χρόνια , όλοι οι καλονοικοκυραίοι , σε σπίτια ή μαγαζιά , χρειάζονταν μια γάτα .
Και η Ριρή , μεγάλωνε και μεγάλωνα κι εγώ μαζί της , αλλά η Ριρή , σαν γάτα που ήταν «μεγάλωνε» πιο γρήγορα από μένα και έτσι πάνω στην εφηβεία μου η Ριρή έφτασε να είναι πια μια … γριούλα . Μια γριούλα , που δεν μπορούσε πια να μασήσει γιατί έχασε όλα της τα δόντια ,  δεν γεννούσε πια γατάκια , γιατί (υπέθετα) ότι οι επίδοξοι γαμπροί της γειτονιάς και περιχώρων , … δεν την έκαναν πια κέφι και απέκτησε ένα σωρό παραξενιές που παλιότερα δεν της είχε (να … σαν κι εμένα όπως είμαι τώρα , ένα πράμμα) … ώσπου …
…’Ωσπου το καλοκαίρι του ’67 , στα 18 της (μας) χρόνια , έπεσε θύμα τροχαίου … Την «χτύπησε» ένα μηχανάκι (γιατί ούτε έβλεπε , ούτε άκουγε πια καλά) … Έζησε ψυχομαχώντας δυό μέρες και δυο νύχτες , μέσα στην αποθήκη με τα ξύλα , που στοιβιάζαμε για τον χειμώνα … Η μάνα μου δεν κούνησε ρούπι από κοντά της . Έμεινε μαζί της χαϊδεύοντάς την , μέχρι που κάποια στιγμή μετά από 2 μερόνυχτα , βγήκε και μου ανακοίνωσε :
Η Ριρή μας … πέταξε … Έβγαλε φτερά και πέταξε … Άλλωστε ήταν και τόσο … γριούλα …
Έκλαψα , αλλά ήμουν τόσο … νέα που θα παρηγοριόμουν γρήγορα … Άλλωστε ήδη εκείνη την εποχή , βίωνα την πρώτη μου μεγάλη ερωτική απογοήτευση και δυό μεγάλοι πόνοι , δεν συμβιώνουν για πολύ καιρό μέσα σε μια 18χρονη κοριτσίστικη καρδιά …
====================================
Το ποστ αυτό , είναι κάτι σαν αφιέρωμα στην σημερινή ημέρα , 4η Οκτωβρίου , την Παγκόσμια Ημέρα των ζώων .

 

Ετικέτες: , , ,

ΑΝΤΙΦΑΣΙΝΙΚΟ ΜΑΝΙΦΕΣΤΟ (ή … οι 10 Εντολές κατά της φασίνας)

Επειδή αφ’ ενός νομίζω  πως το … παρασοβάρεψα τώρα τελευταία και αφ’ ετέρου αντιλήφθηκα ότι με το τελευταίο μου ποστ (περί «προσωπικότητας» μέσα στους χώρους του σπιτιού) , κάτι … έκανε «κλικ» μέσα σας , αποφάσισα να σας κάνω κοινωνούς μιας εντελώς πρωτοποριακής θεωρίας … (Είμαι μια ψυχούλα , εγώ… ) .
Πάμε λοιπόν :
Όσοι είστε άνθρωποι … κανονικοί , που ζείτε σε σπίτι με πάτωμα , έπιπλα , παράθυρα , φωτιστικά , μπαλκόνια και φοράτε ρούχα , εσώρρουχα , κάλτσες … θα γνωρίζετε καλά , το τρισκατάρατο Τέρας… την χρονοβόρα και φθοροποιό  … Φασίνα , που καταδυναστεύει , άντρες και γυναίκες , εργαζόμενες (και μη) … παντρεμένους (και μη) , μέρα μπαίνει , μέρα βγαίνει … αιώνες τώρα .
Φίλες και φίλοι !!! Σκλάβες και σκλάβοι !!! Ενωθείτε μαζί μου στην Αντίσταση για να ρίξουμε τον φασισμό της Φασίνας ! Τώρα υπάρχει ελπίδα ! Τώρα υπάρχει ένα πανίσχυρο όπλο : Το Αντιφασινικό Μανιφέστο και οι 10 Εντολές του … Ιδού … Πάρτε να έχετε :
1 . ΕΓΩ ΕΙΜΙ Η ΚΥΡΙΑ ΤΟΥ ΕΑΥΤΟΥ ΜΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ ΜΟΥ . ΟΙ ΠΑΛΙΕΣ ΚΑΚΕΣ ΗΜΕΡΕΣ ΠΟΥ ΛΑΤΡΕΥΑ ΤΗΝ ΘΕΑ ΦΑΣΙΝΑ … ΤΕΛΕΙΩΣΑΝ .
Πρόκειται για την Λυδία Λίθο του Αντιφασινικού Μανιφέστου . Αμέτρητες Ελληνίδες και … μετρημένοι Έλληνες βαρυγκομούν κάτω από τον ζυγό της Φασίνας . Γιατί καλοί μου άνθρωποι ; Καθήστε και αναλογιστείτε : Τί είναι ένα σκονισμένο τραπεζάκι , μπρος στην απειλή του 3ου Παγκόσμιου πόλεμου ; Ένα ασκούπιστο πάτωμα , μπρος στην οικολογική καταστροφή του πλανήτη ; μερικά ασιδέρωτα ρούχα μπρος στο AIDS ; Μια στίβα άπλυτα μπρος σε ένα σεισμό ή ένα τσουνάμι ;… Όταν έχετε να σκεφτείτε όλα αυτά τα καταστροφικά , σας μένει καιρός για δουλειές του σπιτιού ;… Έλεος πια .
2 . ΟΥ ΞΕΣΚΟΝΙΣΕΙΣ ΟΠΟΙΟΔΗΠΟΤΕ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟ , ΕΙΤΕ ΑΥΤΟ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΨΗΛΑ ΣΤΟ ΤΑΒΑΝΙ , ΕΙΤΕ ΧΑΜΗΛΑ ΣΤΟ ΠΑΤΩΜΑ , ΕΙΤΕ … ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΣΥΝΘΕΤΟ .
Η χρησιμότατη αυτή εντολή , αγκαλιάζει  ΤΑ ΠΑΝΤΑ μέσα στο σαλόνι-καθιστικό αλλά και τα πάντα μέσα στην κρεβατοκάμαρα … Γιατί να ξεσκονίσεις έναν χώρο , όπου έχεις τα μάτια κλειστά (ως γνωστόν στην κραβατοκάμαρα εκτός που κοιμόμαστε – κλειστά μάτια – , κάνουμε και … σεξ , όπου επίσης έχουμε κλειστά τα μάτια , λόγω … ηδυπαθείας – ναι … καλά – ) … Όσο για τα σκονισμένα μπιμπελό … ένα έχω να σας πω : Μην τα πειράζετε (τα μπιμπελο , βρε) και να είστε σίγουροι , πως ούτε αυτά θα σας πειράξουν .
3 . ΟΥΚ ΑΠΟΨΥΞΕΙΣ ΤΟ ΨΥΓΕΙΟ ΣΟΥ ΕΠΙ ΜΑΤΑΙΩ .
Παλιότερα , τα εγχειρίδια των κατασκευαστών ψυγείων έγραφαν «… απόψυξη κάθε τρεις μήνες» ή «… απόψυξη όταν ο πάγος φτάσει τα 6 χιλιοστά» … Ναι , σιγά , μην κυκλοφορούμε με ένα ημερολόγιο στο ένα χέρι και ένα … υποδεκάμετρο στο άλλο . Ένας είναι ο κανόνας κι αυτός εμπειρικός : Απόψυξη , όταν … δεν ανοίγει η πόρτα … Και , αγάπες μου … δώστε και λίγα ευρώπουλα παραπάνω , και πάρτε ένα μοντέρνο με αυτόματη απόψυξη … Τί στο καλό … Μια ζωή την έχουμε .
4 . ΕΞΙ ΕΤΗ ΕΡΓΑ ΚΑΙ ΠΟΙΗΣΕΙΣ ΠΑΝΤΑ ΤΑ ΕΡΓΑ ΣΟΥ , ΤΟ ΔΕ ΕΤΟΣ ΤΟ ΕΒΔΟΜΟΝ (Η ΚΑΙ ΑΡΓΟΤΕΡΑ) ΚΑΝΕ ΓΕΝΙΚΗ ΚΑΘΑΡΙΟΤΗΤΑ .
Δεν μπορώ να καταλάβω τις αμέτρητες γυναίκες και τους «μετρημένους» άντρες που κάνουν γενική καθαριότητα κάθε αλλαγή εποχής . Ή το γιατί ανεβοκατεβάζουν τα χειμωνιάτικα από και … προς τις πάνω ντουλάπες , αφού την άλλη εποχή , πάλι το ίδιο θα κάνουν . Άσε που ώσπου να ανεβάσεις πλυμένο και διπλωμένο το τελευταίο μάλλινο πουλόβερ , το καλοκαίρι έχει περάσει και είναι ώρα για … κατέβασμα …
5 . ΤΙΜΑ ΤΑ ΝΤΟΥΛΑΠΙΑ ΚΑΙ ΤΑ ΣΥΡΤΑΡΙΑ ΣΟΥ ΙΝΑ ΕΥ ΣΟΙ ΓΕΝΗΤΑΙ ΚΑΙ ΙΝΑ ΜΑΚΡΟΧΡΟΝΙΟΣ ΓΕΝΗ ΕΠΙ ΤΗΣ ΓΗΣ .
Τα ντουλάπια είναι θησαυρός ανεκτίμητος και τα συρτάρια θεόσταλτο δώρο , γιατί εκεί μέσα στριμώχνεις όλα τα για καιρό άπλυτα , αλλά και αυτά που ναι μεν έχουν πλυθεί , αλλά η πιθανότητα για δίπλωμα ή σίδερο , είναι μάλλον … πολύ μακρυνή . Τα πετάτε λοιπόν στο ντουλάπι και … τα ξεχνάτε . Αν τηρήσετε σωστά αυτή την Εντολή , έχετε και έξτρα bonus δώρο . Ξεκαθαρίζετε το νοικοκυριό σας από περιττή σαβούρα (Ως γνωστόν , σπάνια οι άντρες θυμούνται αν έχουν 13 ή 10 πουκάμισα … Και αν παρ’ ελπίδα «κολλήσουν» και ζητούν «…εκείνο με τις γαλάζιες ρίγες…» , πετάξτε ένα θυμωμένο «Πού το έβγαλες και το παράτησες ;… Με ποιαν γυρνάς ;… Δεν με αγαπάς πια ;» και … καθαρίσατε .
6 . ΟΥ ΣΙΔΕΡΩΣΕΙΣ
Γιατί να σιδερώσεις τα λινά , όταν όλοι λένε , πως η … γοητεία τους είναι ότι είναι τσαλακωμένα ;… Ή γιατί να σιδερώσεις τις πυτζάμες , όταν θα τις τσαλακώσεις στο πιτς-φυτίλι , μόλις θα τις φορέσεις και θα ξαπλώσεις ;… Ακόμα κι αν θα πέσεις στο κρεβάτι όχι για να κοιμηθείς , αλλά για να … να … να … τί το θέλεις το σιδέρωμα , αφού θα τις … βγάλεις ;… Κάποιες σκέψεις , είναι φοβερά ΑΠΛΕΣ … Κάτι σαν το αυγό του Κολόμβου , ένα πράμμα .
7 . ΟΥ ΜΠΑΛΩΣΕΙΣ
Η Εντολή , είναι σαφής . Δεν μπαλώνουμε ως την στιγμή που α) το ρούχο κινδυνεύει να αποσυντεθεί εις τα εξ ων συνετέθη ή β) οι άνεμοι προκαλούν επικίνδυνα για την υγεία σας ρεύματα ή γ) κινδυνεύετε να σας συλλάβουν για … επιδειξία . Για τις κάλτσες , ανακύπτει το ερώτημα , με τα δύο σκέλη ήτοι : α) Ξεπροβάλλουν περισσότερα από 2 δάχτυλα ; β) Αν ναι , σε ποσοστό άνω του 80% του μεγέθους (των δακτύλων βρε) … Αν η απάντηση είναι καταφατική , κάντε την καρδιά σας πέτρα και … μπαλώστε
(Για όσους-όσες , δεν ξέρουν τί ακριβώς είναι το μπάλωμα , ας μην ανησυχούν … Θα το μάθουν πολύ σύντομα , μέσα στον επερχόμενο Χειμώνα , ας είναι καλά τα νέα οικονομικά μέτρα , η Τρόϊκα , το ΔΝΤ και το Μνημόνιο … Άσχετο : Την Άγκελα Μέρκελ , γιατί την ξεχάσαμε και δεν την πολυφτύνουμε τώρα τελευταία ; )
8 . ΟΥ ΣΚΟΥΠΙΣΕΙΣ (η ΟΥ ΣΦΟΥΓΓΑΡΙΣΕΙΣ κατά περίπτωση)
Κατά την διάρκεια του έγγαμου βίου όσο λιγότερο σκουπίζεις ή σφουγγαρίζεις , τόσο περισσότερο χρόνο εξοικονομείς για να περνάς ευχάριστα με το ταίρι σου … Αν ωστόσο δυσκολεύεστε να τα βρείτε με την αγάπη σας , αναρωτηθείτε : α) όταν περπατώ ακούγονται πολλά » κρατς»σε κάθε μου βήμα ; και β) Τα … χνούδια υπερβαίνουν τα 10 κυβικά εκατοστά ανά τετραγωνική παλάμη ; Αν απαντήσετε «ναι» και στα δύο … σκουπίστε . Αν απαντήσετε με ένα «ναι» και ένα «όχι» … την γλυτώσατε .
9 . ΟΥ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΕΙΣ ΣΤΟΥΣ ΠΛΗΣΙΟΝ ΣΟΥ , ΜΠΑΛΚΟΝΙ ΚΑΘΑΡΟ
Είναι το μπαλκόνι σας , μουντζούρικο , ενώ όλα τα άλλα απαστράπτοντα ;… Ε , … ξεχωρίζει … Είναι μοναδικό … Έχει «προσωπικότητα» . Αλλά , λέω , πως … κάνατε τον κόπο και το καθαρίσατε και ο έξω κόσμος το βλέπει καθαρό και άσπιλο . Δικαίως λοιπόν αναπτύσσει ανάλογες προσδοκίες και για το εσωτερικό του σπιτιού … Γιατί λοιπόν να τον απογοητεύσεις ;… Τί κακό σου έκανε ;
10 . ΟΥ ΖΗΛΕΨΕΙΣ ΚΑΙ ΚΑΤΑΠΙΕΣΤΕΙΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΝΟΙΚΟΚΥΡΟΣΥΝΗ ΤΗΣ … ΠΛΗΣΙΟΝ ΣΟΥ
Ελληνίδες , Έλληνες . ‘Ολες οι προηγούμενες εντολές , θα σας δυσκολέψουν , αλλά αυτή , θα σας ζορίσει κομμάτι περισσότερο . Γιατί , αν εφαρμόσετε όλες τις άλλες , το σπίτι σας , δεν θα εμφανίζει την τυπική καθωσπρέπει εικόνα ενός Ελληνικού σπιτιού . Και να είστε έτοιμες να αντιμετωπίσετε τα «πυρά» της … ΑΛΛΗΣ παράταξης … Τα παγωμένα χαμόγελα των φιλενάδων , τους αναστεναγμούς της μαμάς , τα βογγητά της πεθεράς , τους σπασμούς της γιαγιάς , και την άναυδη φάτσα του έτερου ημίσεως … Εδώ , δεν έχω να σας προτείνω τίποτα άλλο από επιμονή και υπομονή . Εδώ θα δείξετε από τί στόφα είστε φτιαγμένοι . Πάντως , να είστε σίγουροι , πως ο χρόνος είναι με το μέρος σας γιατί όσο συνεχίζετε την προσπάθεια να εφαρμόζετε τα προηγούμενα , τόσο θα συνηθίζετε στην ιδέα και τόσο οι κάποιες … ενοχές σας , θα … εξαφανίζονται .
———————————————
Σας αφήνω , με τον Χρυσό Κανόνα του Αντιφασινικού Μανιφέστου :
ΟΣΟ ΠΙΟ ΛΙΓΟ ΓΙΝΕΤΑΙ
ΜΟΝΟΝ Ο, ΤΙ ΦΑΙΝΕΤΑΙ
ΚΑΙ ΠΑΝΤΟΤΕ ΤΗΝ … ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΤΙΓΜΗ …
———————————————–
Κάτω τα ξεσκονόπανα !
Ζήτω τα … (φτουουουου γμτ … δεν βρίσκω μια καθώς πρέπει ομοιοκαταληξία)
————————————————————-
Και στην τελική … σας ρωτάω :
Θέλετε να καταντήσετε κάτι σαν αυτό : (;;; )
.
Ή ακόμα χειρότερα , κάτι σαν … αυτό : ???
.
.
Το παρόν ποστ με έβαλε στα φυτίλια , να το γράψω η νεόκοπη φίλη KaLLinaki, με ένα σχόλιο της στο προηγούμενο μου ποστ .
Γι αυτό και της το αφιερώνω

 

Ετικέτες: , , ,

ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΤΟΥ … ΛΙΟΝΤΑΡΙΟΥ

Η όμορφη Αλεξάνδρα , γεννούσε … πάλι . Είχε γεννήσει πολλά παιδιά … Το δέκατο της ήταν αυτό … Μα , δεν είχε χαρά … Ούτε παιδιά είχε …
Γέννησε 9 παιδιά , μα κανένα δεν κράτησε ζωντανό στην αγκαλιά της … Όλα νεκρά … πρόωρα ή τελειόμηνα , αλλά … νεκρά . Μόνο μια φορά  παλιά , κάποιο της φάνηκε πως ανάσαινε , αλλά μπα … η ιδέα της ήταν … Ούτε που μπόρεσε (το νεογέννητο) να κλάψει … Η Αλεξάνδρα όμως έκλαψε … Πάντα έκλαιγε με το που κρατούσε ένα νεκρό νεογέννητο παιδί της … Σιγά -σιγά βέβαια , όλο και λιγότερο έκλαιγε , αλλά… έκλαιγε … περισσότερο βουβά , και τώρα προς το τέλος , μόνο δάκρυζε , αλλά και τα δάκρυα , κλάμα είναι … Και το κλάμα , της έδινε κουράγιο … Κουράγιο , για να συνεχίσει να ζει  και να συνεχίζει να «πολεμάει» για ένα … ζωντανό παιδί στην αγκαλιά της .
Είχε αρχίσει να κοιλοπονάει εδώ και δυό περίπου μέρες . Δύσκολα τα πράγματα αυτή τη φορά … Το περίμενε για τις αρχές του Οκτώβρη και ήτανε αρχές Αυγούστου και μια ζέστη , που λύγιζε ακόμα και … συνειδήσεις . Πρόωρο … Εφταμηνίτικο … Θα είχε τουλάχιστον ένα άλλοθι για το ότι θα … γεννιότανε νεκρό … Χαμογέλασε αδιόρατα , μέσα στους πόνους της κι αμέσως κούνησε δυνατά , πέρα δώθε το κεφάλι , σε μια προσπάθεια να διώξει μακριά τέτοιες σκέψεις …. Μάταιο όμως … Αυτό το μωρό και η προϊστορία του ,… δεν έφευγε από το μυαλό της …
Με μια σχετικά πρόωρη εμμηνόπαυση στα 45 της , πριν ενάμισυ χρόνο περίπου , αντιλήφθηκε πως η κοιλιά της άρχισε να … μεγαλώνει . Ο γενικός γιατρός της μικρής τους επαρχιώτικης πόλης , αφού την εξέτασε προσεχτικά , πήρε το επίσημο επιστημονικό του ύφος και αποφάνθηκε :
– Αλεξάνδρα , έχεις έναν … τεράστιο όγκο στην μήτρα … Να κατέβεις αμέσως στην Αθήνα στον κουμπάρο σου που σας στεφάνωσε και είναι και διάσημος (της εποχής) Χειρουργός , να χειρουργηθείς αμέσως …
Έτσι η Αλεξάνδρα μάζεψε ό,τι ρουχαλάκια και οικονομίες είχε και μαζί με τον άντρα της , αρχές του Καλοκαιριού , κατέβηκαν στην Αθήνα …
Ο Β. Καραγιώργης  παλιός εργοδότης της (νοσοκόμα ήταν) χειρουργός γυναικολόγος , και μετέπειτα καρδιοχειρουργός , την … μάλωσε γλυκά :
– Μα βρε Αλεξάνδρα … είσαι με τα καλά σου ;… κρίμα που είσαι και αδελφή νοσοκόμα . Ένα ολοζώντανο παιδί είναι ο … «όγκος» που έχεις … Ένα παιδί και μάλιστα μεγάλο … 5 μηνών … μπορεί και 6 … Μα καλά δεν το αντιλήφθηκες ;… δεν το έννοιωσες ; δεν σπαρταράει μέσα σου ;…
Δεν ήξερε τί να πει … Ήταν σε εμμηνόπαυση , εδώ και ένα , ενάμισυ χρόνο … ίσως αυτό την παρέσυρε να μην το καταλάβει … Ίσως … Τί να πει …
– Μείνε εδώ Αλεξάνδρα … Εδώ στην Αθήνα υπάρχουν Νοσοκομεία … ειδικοί γιατροί … Μπας και ζήσει το καημένο … να το βοηθήσουμε …
Η Αλεξάνδρα όμως … αρνήθηκε να μείνει στην Αθήνα . Ήθελε την «γωνιά» της , τους δικούς της , … Ήθελε να είναι στη φωλιά των τοίχων του σπιτιού της , για να μπορεί να κλάψει με την ησυχία της , όταν … και αν … Έπειτα , (όπως δικαιολογήθηκε) , αν γεννούσε στην Αθήνα και το μωρό ζούσε και γύριζε με ένα ζωντανό παιδί από την πλούσια και πολύβουη Αθήνα και μάλιστα από τα λημέρια ενός πρωτευουσιάνου μεγαλογιατρού , τί θα λέγανε στην μικρή επαρχιώτικη πόλη τους ;… Θα λέγανε πως η Αλεξάνδρα αφού φόρεσε μαξιλάρι κάτω απ’ τα φορέματα της κατέβηκε με τον άντρα της στην Αθήνα στον γιατρό κουμπάρο και … «βρήκαν» μωρό και υιοθέτησαν … Κι αυτό η Αλεξάνδρα δεν το ήθελε ούτε να το σκέφτεται … ‘Ετσι , … αρνήθηκε να μείνει να γεννήσει στην Αθήνα … Κοίταξε βέβαια , σαν να ρωτούσε βουβά και τον σύζυγο . Εκείνος βέβαια έγνεψε «ναι» … δεν της χαλούσε ποτέ χατήρι και έτσι … αρνήθηκε .
……………………………………………………………
Δυό μέρες σχεδόν κοιλοπονούσε . Έμεινε στο σπίτι της , συντροφιά με την χήρα-Πελαγία που είχε γεννήσει τρία κορίτσια και την μαμμή την Τούλα , που όλοι λέγαν πως ήταν άντρας-λάθος της φύσης κάτω απ’ τα φουστάνια που φορούσε , αλλά η Αλεξάνδρα την εκτιμούσε και την αγαπούσε γιατί ήταν κι αυτή νοσοκόμα και ήξερε καλά τη δουλειά της και έλεγε και όμορφα αστεία χωρίς να ντρέπεται τάχα μου -τάχα μου … Γιατί η Τούλα μπορεί να … ξύριζε τα μάγουλά της κάθε μέρα , αλλά ήταν άνθρωπος σεμνός και όχι … σεμνότυφος …
Ξημέρωνε η 5η Αυγούστου …
– Άντε … ήρθε η ώρα του (είπε η Τούλα) και ετοίμασε τον εμβρυουλκό … Α , το … «σαμιαμίδι» … θα πάρει ανάσα μέσα στην … καρδιά του Λιονταριού …
– Του … Λέοντα , βρε χωριάτα (διόρθωσε η χήρα-Πελαγία)
– Θα πάρει ανάσα ;… βόγγηξε η Αλεξάνδρα λίγο πριν το εφταμηνίτικο «σαμιαμίδι» , μπει στην τελική ευθεία …
– Θα πάρει …. τί σκατά λιονταράκι θα είναι , αν δεν πάρει … (μουρμούρισε η Τούλα , δαγκάνοντας τα χείλια της … και σκεφτόμενη : «πάλι ξύρισμα θέλω» ) …
…………………………………………………………….
Το πρώτο και πιο όμορφο πράγμα , που αντίκρυσα με το που ήρθα στον κόσμο πριν από 61 χρόνια ακριβώς σαν σήμερα , 5 Αυγούστου , ήταν τα όμορφα μάτια της μάνας μου .
.
*******************************************************
Τα φετινά μου γενέθλια , τα αφιερώνω στην όμορφη … μαμά μου .
.

 

Ετικέτες: