RSS

Category Archives: διηγήσεις

…ΗΜΕΡΑ ΤΡΙΤΗ (καληώρα σαν και φέτος)

31 Ιανουαρίου 1984, ημέρα Τρίτη (καληώρα σαν και φέτος), ώρα 07.30 πμ….
.
-Βρε καλώς την. (Ο Τάκης, ήδη στην κουζίνα, να φτιάχνει τον καφέ του). Καλά ξυπνητούρια. Πως έτσι πρωί-πρωί, υπναρού μου? Χαράματα ακόμα για σένα…
-Δεν μπορώ να κοιμηθώ άλλο. Πονάει η κοιλιά μου…
-Να σου κάνω ένα τσάι? Κρύωσες…
-Μήπως, θα… γεννήσω?
-Χα χα χα!… και βέβαια θα γεννήσεις… σε ένα μήνα ακριβώς από σήμερα, πιστεύω. Σταμάτα να με…πιλατεύεις.
-….
-Πονάς πολύ?
-Όχι…
-Να πάρουμε τηλέφωνο τον γιατρό?
-Του τηλεφώνησα ήδη…
-Τί είπε?
-Είπε «έλα να σε δω, ευφάνταστη γκρινιάρα, αλλά αν εσύ, γεννήσεις σήμερα, εγώ θα σκίσω τα… πτυχία μου».
……..
Τελικά, οι γιατροί, είναι εν πολλοίς… ψεύτες. Ιδίως οι… Μαιευτήρες. Δεν έσκισε κανένα πτυχίο, παρ’ όλο που έφτασα στην κλινική του, στις 08.00 και στις 08.10, κρατούσα αγκαλιά το μικρό μου… «μωρό»… Δεν πρόφτασε, ούτε την άσπρη ιατρική μπλούζα του να φορέσει… Με το σακάκι και την… γραβάτα του με ξεγέννησε.
Το μικρό μου το «μωρό»!
… το μικρό μου «μωρό», που σήμερα, κλείνει τα 33 του χρόνια.

8159_10206992827673357_1000226111788318621_n10603756_10203358472976761_5155577658872333937_n

 

Ετικέτες:

Ο ΑΛΛΑΧ, Ο ΧΡΙΣΤΟΣ και… ΤΟ ΧΙΟΝΙ

Γύρω στις 10.00 το πρωί, βγαίνω από το σπίτι για δουλειές, αφού έχω καλέσει ραδιο-ταξί, γιατί ο Κωστής μου, μου πήρε το αυτοκίνητο από βραδύς.
Ο καιρός γλύκανε (σε σχέση με τις προηγούμενες ημέρες)… Κάτι σαν Νοτιάς. Συννεφιά, ούτε ίχνος χιονιού.
Μπαίνω στο ταξί και δίνω διεύθυνση. Ο ταρίφας, γύρω στα 50 βαριά-βαριά, εύχαρις και προφανώς με γνωρίζει (η πόλη μικρή) γιατί με χαιρετάει με ένα «Καλημέρα γιατρέ, πού πάμε?»
Δεν συνηθίζω να ξεκινάω πρώτη κουβέντα με τους ταρίφες (συνήθως αυτοί κάνουν την αρχή κι εγώ ανταποκρίνομαι έτσι… για να μην βγάλω και την φήμη της… «ξινής»)… Ωστόσο, σήμερα, δεν ξέρω το γιατί, ανοίγω πρώτη κουβέντα (ίσως νά’ ναι η συμπαθητική του φάτσα).
-Γλύκανε ο καιρός. Μαλάκωσε το πολύ κρύο… (εγώ)
-Ναι ναι… γλύκανε ο καιρός. Αν και… μαθαίνω πως η (γειτονική) Αλεξανδρούπολη πνίγηκε στο χιόνι από χθες… Το ίδιο και η (επίσης γειτονική) Ξάνθη. Μόνο εμείς εδώ στην Κομοτηνή, μείναμε ανάμεσα χωρίς να μας χιονίσει…
-Μπα?… αλήθεια? Παράξενο δεν είναι αυτό? (εγώ)
-Καθόλου παράξενο γιατρέ. Είναι που εδώ στην Ροδόπη, έχουμε δυο… Θεούς… έναν Αλλάχ κι έναν Χριστό (ο πληθυσμός, είναι… fifty-fifty) κι αυτοί οι θεοί, έχουν… υπηρεσία μέρα-παραμέρα, εναλλάξ. Κοιτάζουν λοιπόν, να κρατάνε ευχάριστο περιβάλλον για τους πολίτες, μπας και κερδίσουν περισσότερους με το μέρος τους… Κάτι σαν… Τσίπρας-Μητσοτάκης ένα πράμα… Κατάλαβες γιατρέ? Όλα για τα… ψηφαλάκια γίνονται. Όλα!…
Με την κουβέντα, ξεχαστήκαμε και προσπεράσαμε και τον προορισμό μας, αλλά με μια γενναία στροφή με γύρισε πίσω και με άφησε… just εκεί που ήθελα.
Μία ώρα μετά, άρχισε δειλά-δειλά, να χιονίζει…
Δυο ώρες μετά, να χιονίζει του χαμού…
——————-
Μια βόλτα (για δουλειά) στην Αλεξανδρούπολη, ματαιώθηκε λόγω χιονιού και έτσι με φίλη, βρέθηκα σε καφετέρια εμπορικού κέντρου στην γειτονιά μου, για καφέ και μπλα-μπλα… ακριβώς απέναντι από την πιάτσα, όπου είχα τηλεφωνήσει για ταξί το πρωί… Προσπαθώντας να παρκάρω, παίρνει το μάτι μου, τον πρωινό ταρίφα, να κουβεντιάζει με συναδέλφους του στο υπόστεγο του περίπτερου. Άνοιξα το παράθυρο, του κούνησα φιλικά το χέρι και…
-Τί έγινε φίλε μου?… χιονίζει… Πως κι έτσι… επικράτησε κάποιος από τους δυο (θεούς)?
Έσκυψε ελαφρά, με αναγνώρισε και πάτησε τα γέλια:
-Ναι, ναι γιατρέ!… Κερδάμε, γι αυτό χιονίζει.
-Ποιοι κερδάμε?… λέγε
-Μην το ψάχνεις… Κερδάμε λέμε… Να είσαι πάντα με… τους κερδισμένους…
———————-
Μια μικρή θλίψη με συνεπήρε.
Μια μικρή θλίψη για το πως καταντήσαμε την πολιτική μας σκέψη…
Μια μικρή θλίψη, που βράδιασε και κρατάει ακόμα…
… κι ας σταμάτησε να χιονίζει…

ea99143b5da7fc00a789f8925cee46c2

 

Ετικέτες: , , , , , , , ,

ΤΣΑΪ ΜΕ ΛΕΜΟΝΙ…

b0e1841bce48edb680945700fec002dc

Ενθυμού και μη λησμόνει.
πίνε τσάι με λεμόνι.
Βούτα κι ένα μπισκοτάκι
και θυμήσου τον… Κωστάκη»
_______________________
Ασυμπλήρωτα τα 17, με την… ορμονική θύελλα να με παραμονεύει, μεσούσης της Β’ Λυκείου, ερωτεύτηκα κι εγώ, ευπειθής στις προσταγές της… Φύσης, έναν… ονόματι Κώστα…
Και όλα καλά θα πήγαιναν, αν δεν είχα την φαεινή έμπνευση, να γράψω το παραπάνω… ποιητικό πόνημα, στο βιβλίο της Χημείας και συγκεκριμένα, στα περιθώρια όλων των σελίδων, μέχρι το μάθημα εκείνης της ημέρας. Το άχαρο μέχρι τότε, βιβλίο της Χημείας, γέμισε από τον νεανικό μου έρωτα, διανθισμένο με λουλουδάκια, πεταλουδίτσες, καρδούλες, βέλη και άλλα σχετικά (ξέρετε εσείς 😉 ), μέχρι το κεφάλαιο «Κεκορεσμένες μονοσθενείς αλκοόλες – Αιθανόλη», που… μισοδιαβασμένο καθώς το είχα, (την επόμενη ώρα είχαμε Χημεία) σκέφτηκα να το διαβάσω στο διάλειμμα και όρμηξα έξω με το βιβλίο ανά χείρας…
-Μωρή γιδούλα, έλα εδώ!… (Η «Φωφώ»… η Φυσικός μας, μια σπουδαία μαγκίτισσα δασκάλα, που εδώ που τα λέμε, μας έμαθε άριστη Φυσική και Χημεία, στις τρεις τάξεις του Λυκείου… με σταμάτησε έξω από την τάξη… Ανατρίχιασα ελαφρά…)
-Ορίστε κυρία…
-Δώσε μου το βιβλίο , να ρίξω μια ματιά, στο παρακάτω που θα σας διδάξω.
-Μα, κυρία… Θέλω κι εγώ να ρίξω μια ματιά…
-Γιατί μωρέ?… Δεν διάβασες στο σπίτι?
-Εσείς καλέ κυρία, δεν διαβάσατε στο σπίτι?…
-Κοίτα θράσος η κατσίκα!!… Δώσε εδώ το βιβλίο και… εξαφανίσου… (με μια κίνηση, το βιβλίο, πέρασε στα χέρια της και η ίδια, έκανε μεταβολή…)
… Έμεινα ακίνητη να την κοιτάζω. Άρχισε να ξεφυλλίζει το βιβλίο. Φορούσε εκείνο το παλτό, από μπουκλέ ύφασμα… εκείνο που κοροϊδευτικά, το λέγαμε… «κουρελού». 1,2,3,4,5, βήματα και… σταμάτησε. Η καρδιά μου, έπαιζε ντραμς, σε χεβυμεταλλάδικη συναυλία… Γύρισε και κρατώντας με κόπο το χαχανητό της (την ένιωθα… πως ήθελε να γελάσει. Είχα από καιρό ταυτισθεί κατά κάποιο τρόπο μαζί της), μου σφύριξε φιδίσια:
– Κανονικά, θά’ πρεπε τώρα , να το πάω και να το δείξω στον… Γκότση (ο στριμμένος Λυκειάρχης μας και… σύζυγος της), να φας καμιά… τριήμερη να μάθεις, που έκανες την Χημεία… ερωτικό Λεύκωμα… Αλλά, δεν θα το κάνω, γιατί σ’ αγαπώ παλιοκατσίκα… και σ’ αγαπώ, γιατί αγαπάς την Χημεία και την Φυσική και… μια μέρα, πιστεύω πως θα με κάνεις περήφανη γι αυτήν σου την αγάπη…. Τί έγινε? γιατί δεν καλοδιάβασες?… Ραντεβού ήσουν χθες?
…Δεν απάντησα, αλλά όλα επάνω μου φώναζαν «ΝΑΙ»… Ήθελα να την αγκαλιάσω και να την φιλήσω επί τόπου, αλλά τότε ήταν που θα άρπαζα καμιά… 10ήμερη.
-Να προσέχεις βλαμμένο! Να προσέχεις, μην χάσεις την αγάπη για την Χημεία (μου μουρμούρισε και ξανάκανε μεταβολή, αφήνοντας μου το ποιητικά στολισμένο βιβλίο μου)
Λίγο παρακάτω, την άκουσα:
-Έλα εδώ ρε «ψηλέα»… Δώσε μου την Χημεία σου να ρίξω μια ματιά στο παρακάτω. Εσένα δεν σου χρειάζεται, διαβασμένος είσαι πάντα κλπ, κλπ…
_________________________
Την ιστορία, την θυμήθηκα σήμερα, ακούγοντας αυτό:

 

ΤΟ ΤΡΙΤΟ… ΣΕΡΒΙΤΣΙΟ

gedeckter-table-1338286_960_720
——-

Ο μικρός μου, έλειπε 8 ημέρες σε ταξίδι. Επέστρεψε απόψε.
Μαγείρεψα από το μεσημέρι το αγαπημένο του φαγητό. Κρασάτο χταπόδι με ρύζι στην πήλινη γάστρα.
Μετά τα καλωσορίσματα, έστρωσα να φάμε και… έβαλα τρία σερβίτσια στο τραπέζι…
-Τί τρέχει? Γιατί τρίτο σερβίτσιο στο τραπέζι?… περιμένουμε κάποιον?
-Μπα… όχι…
-Τότε, προς τί το τρίτο?
-Για κάποιον… όποιον… λατρεύει το κρασάτο χταπόδι, αλλά δεν μπορεί να το φάει…
-Για τον… μπαμπά?
-Όχι, όχι… ούτε κατά διάνοια τέτοια θλιβερά…
-Για ποιον?…
-Ε, μα… πάντα σ’ αυτόν τον κόσμο, θα υπάρχει κάποιος, που του αρέσει κάτι, αλλά δεν μπορεί να το απολαύσει για ποικίλους λόγους…
-Μαμά!… με τρομάζεις
-Γιατί πουλάκι μου?
-Γιατί μιλάς ώρες-ώρες σαν να έχεις… σαλτάρει. Άντε, και είχαμε κάμποσους με Alzheimer, στο σόι…
… είπε και… με φίλησε στην άκρη της μύτης…
Αυτό, είχε να το κάνει από… μωρό  

 

 

Ετικέτες: , ,

ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΑ…

Λοιπόν, σας προειδοποιώ: Σήμερα, να προσέχετε πολύ, πως με κοιτάτε, πως μου μιλάτε… γενικώς να προσέχετε…Είμαι σε κατάσταση… υστερίας! Μάλιστα, υστερίας και… εξηγούμαι:

Εδώ και αρκετά χρόνια, πάσχω από μια αλλεργική δερματίτιδα του έξω ακουστικού πόρου, που την αντιμετωπίζω με κατά καιρούς κρέμα κορτιζόνης. Όχι τίποτα σπουδαίο, αλλά ενοχλητικό.
Πες ο ένας, πες ο άλλος, με έπεισαν να δοκιμάσω την Εναλλακτική Ιατρική με… βότανα και συγκεκριμένα, με σπαθόλαδο. Μου έφεραν κιόλας σαν δώρο ένα βαζάκι με δαύτο… Όμορφο, αρωματικό, λαμπερό, κατακόκκινο… λιμπιστικό.
Ψες βράδυ λοιπόν, ευπειθής στις οδηγίες των «εναλλακτικών θεραπευτών» μου, έβαλα το σπαθόλαδο, μέσα στα αυτιά μου (όποιος αρχίσει να γελάει από τώρα, δεν θα του ξαναμιλήσω), κοίταξα λιγάκι θλιμμένα τις μαξιλαροθήκες και τα σεντόνια («δεν θα τα βουλώσεις με βαμβάκι τα αυτιά» ήταν η αυστηρή οδηγία). «Δεν γ…. -σκέφτηκα- θα τα πλύνω το πρωί, αφού θα λαδωθούν» και ξάπλωσα, περιμένοντας τον νεαρό… Μορφέα, να με πάρει αγκαλιά…, πράγμα και που έγινε…
Γλυκός ο ύπνος… Ανέφελος… Είδα και κάτι ωραία όνειρα που όμως αισχύνομαι να σας τα περιγράψω… Θα σας τα περιγράψω μια άλλη φορά, που δεν θα αισχύνομαι, γιατί ενίοτε, συμβαίνει κι αυτό το τελευταίο.
………..
Ξύπνησα σχεδόν… ευτυχισμένη… Σκοτεινά, πολύ λίγο φως από τις γρίλιες…
Κάτι… μυστήριο, σάλευε ολόγυρα μου… πάνω μου, κάτω μου… σαν να με χάιδευε στο πρόσωπο, στα μαλλιά, στο σώμα όλο… «Ουάου!!!» -σκέφτηκα- τί τάχα τρέχει και άναψα το φως…
Κολυμπούσα μέσα σε μια λίμνη… μπορείς να την πεις και θάλασσα, από… μυρμήγκια… ΜΥΡΜΗΓΚΙΑ ΠΑΝΤΟΥ!!! Στα αυτιά, στα μαλλιά, στα ρουθούνια, στον λαιμό… (σιγά μην σας διηγηθώ και τα παρακάτω… εσείς είστε ικανοί να γελάτε, μέχρι μεθαύριο)… παντού.
Μόλις πριν λίγο ξεμπέρδεψα με δαύτα. Ψέκασα παντού, έστρωσα στην βιβλιοθήκη για να κοιμάμαι στο εξής, έμεινα μία ώρα στο ντουζ, πήρα δύο Lexotanil, έβαλα την γνωστή κρέμα κορτιζόνης στα αυτιά μου, πέταξα το σπαθόλαδο και τώρα προσπαθώ να θυμηθώ δυο τρεις ασκήσει γιόγκα, που είχα μάθει κάποτε και που λένε, μπορούν να σε γλυτώσουν από την απόλυτη… ταραχή…
Την Εναλλακτική μου, μέσα…

9013a3db3508d9d58e2d6c9afd5a320d

 

Ετικέτες: , ,

ΥΠΑΡΧΕΙ ΘΕΟΣ ;

ΥΠΑΡΧΕΙ  ΘΕΟΣ ;

 

Φρέσκο… επί του πιεστηρίου που λένε (από την απογευματινή μου βόλτα στο super-market) :
———————————
Πρέπει να βγω από μονόδρομο, πάλι σε μονόδρομο, στρίβοντας αριστερά. Τα αυτοκίνητα έρχονται από τα δεξιά μου. Η ορατότητα περιορισμένη, λόγω μιας κλειστής στροφής στα δεξιά μου (από εκεί που έρχονται τα αυτοκίνητα). Περιμένω λίγο, ελέγχοντας πάντα και δεξιά μου αλλά και αριστερά μου, που στα 50 μέτρα είναι το φανάρι που βγάζει σε μεγάλο κόμβο… Αποφασίζω να φύγω. Την ώρα, που έχω ολοκληρώσει την έξοδό μου στον νέο μονόδρομο. τον βλέπω να έρχεται με… χίλια από την στροφή και… πάει λέω θα με κοπανήσει από πίσω… (ευκαιρία να το βάψω… τζάμπα)… αλλά φρενάρει την τελευταία στιγμή και αποσοβείται η σύγκρουση… Ακούω την κόρνα του επίμονη, δεν δίνω σημασία και συνεχίζω προς το φανάρι, όπου και σταματώ… Κόκκινο. Σταματάει από τα αριστερά μου, κορνάροντας συνέχεια και χειρονομώντας έξαλλος. Κάτι ορύεται, αλλά δεν τον ακούω. Αποφασίζω να «παίξω» το… σενάριο, «Αφελής, ψιλοανόητη μεσήλιξ… στο βολάν» και ανοίγω το παράθυρό μου:
-Ορίστε?… τί θέλετε?
-Τί να θέλω μωρή από τα μούτρα σου? (αυτό με τα «μούτρα», με ενόχλησε λιγάκι, αλλά αποφάσισα να μην του το πω). Θα χτυπούσαμε!… έτσι βγαίνουν?
-Ω… αλήθεια? Θα με χτυπούσατε από πίσω? τι κρίμα… θα βρίσκατε τον μπελά σας… Χίλια συγνώμη…
-Τί συγνώμη μωρή γκιόσα (κάποιος στα σχόλια, σας παρακαλώ να μου πει, τί είναι αυτή η γκιόσα… εμένα μού’ρχεται να γελάσω, όταν το ακούω). Για συγνώμη είσαι?
-Αλλά?… τί πρέπει να κάνω ? (τελικά, με εξιτάρει αυτό το «σενάριο»)
-Να προσέχεις μωρή μαλακισμένη… Αυτό πρέπει να κάνεις…
-Ok, ok… την επόμενη φορά, θα προσέχω (ήθελα να συνεχίσω, αλλά το μάτι μου πήρε το φανάρι που είχε γίνει πράσινο και μάλιστα προς το τέλος του… είχαμε χάσει το φανάρι με την… πολιτισμένη κουβέντα μας), και… μάρσαρα μπας και το προλάβω…
-Μαλάκω, ε μαλάκω… αγάμητη, που έπιασες ένα τιμόνι και όποιον πάρει ο Χάρος…
Ομολογώ, ότι αυτό το «αγάμητη» με πείραξε… Τσαλάκωσε την… ματαιοδοξία μου… Ήμουν έτοιμη να βγάλω το filofax μου, όπου, πλάκα τα παράσημα… συγνώμη, οι λίστες ήθελα να πω, με τα ανδρικά ονόματα, διευθύνσεις, τηλέφωνα, e-mails κλπ), αλλά δεν πρόφτασα… Ο δικός μου, όρμησε έξαλλος, εμπρός, περνώντας ένα ήδη… βαθύ κόκκινο και σε ελάχιστα δεύτερα, βρέθηκε στην μέση του μεγάλου κόμβου…
«Πρόσεχε!» θέλησα να του φωνάξω, αλλά με πρόλαβε ο ήχος απ’ τις… λαμαρίνες… Ο τύπος, τράκαρε… Πέταξε όλο το πίσω μέρος ενός αυτοκινήτου…
Όχι όποιου κι όποιου αυτοκινήτου… Το πίσω μέρος του… Ανακριτικού της Τροχαίας…
Τελικά, υπάρχει Θεός!

 

ΣΤΟ… «ΝΤΟΡΕ»

8228464596_7c02692c73_b

Θεσσαλονίκη. Δεκέμβρης του 1970… κατηφορίζοντας την Πανεπιστημιούπολη:
-Σου άρεσε?
-Ποιό?… ποιο να μου άρεσε?
-Ο καφές στο κυλικείο του Χημείου?
-Ναι… ναι, καλός…
(αμήχανη παύση)
-Θέλεις να… ξαναβρεθούμε?
-Ναι αμέ… (η απάντηση μου, ήταν πολύ γρήγορη… σχεδόν λαχανιασμένη)
-Ok, λοιπόν… πού και πότε?
-Αύριο το βράδυ, κατά τις… 8, καλά είναι?
-Μια χαρά… Πού? (χαμογελούσε, που ξέχασα το «πού»)
-Στο «Ντορέ»… παραλία…
-…….. (στενάχωρη σιωπή… δεν με κοιτάζει… σκαλίζει με την μύτη του παπουτσιού του κάτι αόριστο)
-Τί?…
-…….. (σιωπή… ζόρικη)
-Τί? δεν σου αρέσει?
-Πως… πως… καλό είναι… λένε…
-Ε, τί?
-Άκου Άννα. Δεν έχω τόσα χρήματα να πάμε στο «Ντορέ»… και ούτε θα μπορέσω να τα βρω ως αύριο το βράδυ… Να, αυτό…
-Α, μην σκας. Έξω απ’ το «Ντορέ» εννοούσα («μέσα» εννοούσα, αλλά… είπα ψέμματα).
-Ok λοιπόν… (χαμόγελο) Έξω απ’ το «Ντορέ», αύριο το βράδυ στις 8… κι όπου μας βγάλει…
-Ναι… Όπου μας βγάλει…
_________________________
https://youtu.be/-AXWgSI0Aa0

 
1 σχόλιο

Posted by στο Απρίλιος 19 , 2015 in blogging, έρωτας, διηγήσεις, εις μνήμην

 

Ετικέτες: , ,