RSS

Category Archives: εικόνες

ΕΝΑ… ΣΧΟΛΕΙΟ!!!

-Ουάου!!!… Τί είναι αυτό που βλέπω?
-Τί?, τί?, τί?, τί? (πολλές φωνές)
-Είναι ένα… ΣΧΟΛΕΙΟ!!!…
-Αααααα, να δω κι εγώ!
-Αααααα, να δω κι εγώ!
-Αααααα, να δω κι εγώ!
-Αααααα, να δω κι εγώ!
-Αααααα, να δω κι εγώ!
………..
……

Αυτά τα εκατοντάδες… τα χιλιάδες «Αααααα, να δω κι εγώ!», δεν στοιχειώνουν τις μέρες και τις νύχτες σας βρε?…

.
14572214_10209036334079740_3710786158231631864_n

 

Ετικέτες: ,

Ο ΠΡΑΣΙΝΟΣ ΚΗΠΟΣ

Όταν γνώρισα τον Τάκη, φορούσε ένα βαθυπράσινο, κυπαρισσί… πουλόβερ (Χειμώνας του 1970).
Τότε, νόμισα πως… ήταν αυτό που αντανακλούσε στα μάτια του και τα έκανε… πράσινα. Όμως αργότερα, όταν φόρεσε ένα σοκολατί πουλόβερ, πάλι πράσινα ήταν…
Το σκέφτομαι αυτό, κάθε φορά, που μένω να χαζεύω τα καταπράσινα μάτια των γιων μας…
……….
Ο πράσινος κῆπος
—————————-
Ἔχω τρεῖς κόσμους.
Μιὰ θάλασσα, ἕναν οὐρανό
κι ἕναν πράσινο κῆπο: τὰ μάτια σου.
Θὰ μποροῦσα ἂν τοὺς διάβαινα καὶ τοὺς τρεῖς,
νὰ σᾶς ἔλεγα ποῦ φτάνει ὁ καθένας τους.
Ἡ θάλασσα, ξέρω.
Ὁ οὐρανός, ὑποψιάζομαι.
Γιὰ τὸν πράσινο κῆπο μου,
μὴ μὲ ρωτήσετε.

(Νικηφόρος Βρεττάκος)

 

ΦΛΕΡΤ…

4911b378a003882dcabac68a25034132

Φρέσκο-φρέσκο, επί του πιεστηρίου (που λένε 🙂 )

Βγαίνω να πετάξω τα σκουπίδια. Ακριβώς μπροστά στην πόρτα της αυλής σταματημένος πάνω στο πεζοδρόμιο, νεαρός Ρομά (γύρω στα 15) με παρακμιακό μηχανάκι και αναμένη την μηχανή, συνομιλεί με νεαρή συνομίληκη του, όχι Ρομά, κοντοπίθαρη, ασθενικά αδύνατη, μαλλί κοντό βαμμένο ξανθό ιβουάρ με ένα μακρύ τσουλούφι… μπλε, πάνω στην μούρη… κρατάει (η τσουλουφοφόρος) βιβλία και τετράδια, δεμένα με ένα σχοινί, τα βιβλία να σέρνονται στο πεζοδρόμιο, και να μοιάζουν σαν να έχει βγάλει βόλτα το σκυλί… στο χέρι στριφτό τσιγάρο με την γνωστή… ύποπτη μυρωδιά, υφάκι «υπεράνω», ενώ αυτός, ένα… ψιλοκαημένο ύφος, που θά’θελε να μην φαίνεται, αλλά δεν τα καταφέρνει…
Μιλούν… Αυτός φλερτάρει… Αυτή, τον έχει στο φτύσιμο…
Πετώ τα σκουπίδια στον κάδο απέναντι, γυρνάω στο σπίτι, ξαναβγαίνω μετά από ένα τέταρτο περίπου για ψωμί στο μαρκετάκι λίγο πιο πέρα, ξαναγυρνώ στο σπίτι… εκεί… με την μηχανή αναμμένη να γουργουρίζει… Μιλούν στο ίδιο στυλ…
Ξαναβγαίνω μετά από μισή ώρα,… εκείνος εκεί, εκείνη απομακρύνεται…
Δεν αντέχω, του πιάνω κουβέντα:
-Ρε όμορφε… όταν είναι σταματημένοι, την σβήνουν την μηχανή… η βενζίνη έχει γίνει πανάκριβη…
-Ας έχει γίνει… Όταν «χτυπάς» γκόμενα, πρέπει να δείχνεις ότι δεν σε νοιάζουν τα λεφτά…
Χαμογελώ… εντυπωσιασμένη.
-Τί έγινε? την έρριξες?
-Μπα… τίποτα για σήμερα. Αύριο, θα την στήσω έξω απ’ το σχολείο. Είναι μπάνικη και σπουδαία γκόμενα… Μαθήτρια…
Μπαίνω στην αυλή, γελώντας.
Σβύνει την μηχανή και…
-Εσύ κυρία… έχεις άντρα?
-Όχι… πέθανε
-Κρίμα καλέ κυρία… Θα… μου φτιάξεις ένα φραπέ γλυκό με πέντε ζάχαρες και δυο καφέ?
-Πέντε ζάχαρες? καταστροφή είσαι βρε… Δεν μπορώ τώρα… έχω δουλειές.
-Καλά… θά’ρθω αύριο, μετά απ’ το σχολείο… αν δεν μου… «κάτσει» η γκόμενα…
….
Να δείτε, που θα… έρθει.
🙂 🙂 🙂  

 

Ετικέτες: ,

ΣΤΟ… ΚΟΙΜΗΤΗΡΙΟ

0af2ebb0a36738aeb8bcbb526d1d25fa

Μόλις πριν λίγο, γύρισα στο σπίτι, από επίσκεψη μου στο κοιμητήριο, της πόλης μου…
Υπάρχουν όροι, κανόνες, νόμοι, για το μήκος και το πλάτος των τάφων. Κάποιοι, θεωρούν, πως οι δικοί τους νεκροί, χρειάζονται και… δικαιούνται, πολύ περισσότερο χώρο και γράφουν στα παλιά τους τα παπούτσια τους όρους, τους κανόνες και τους νόμους…
Έτσι λοιπόν σήμερα, καθώς έφευγα, συνάντησα μια γριούλα,(πολύ ηλικιωμένη γυναίκα) «παγιδευμένη» σε ένα στενό, να μην μπορεί με τίποτα να φτάσει στον δικό της (νεκρό), για να πράξει… ό,τι τέλος πάντων, ξεκίνησε από το σπίτι της να πράξει στον χώρο αυτό…
-Περάστε καλή μου… πάνω από τους τάφους (την συμβούλεψα)
-Δεν μπορώ κόρη μου.
-Θέλετε, να το κάνω εγώ αυτό για σας? (επέμενα… και ομολογώ, ότι με κυρίευσε ένα αίσθημα… κακίας)
-Α πα πα πα… δεν κάνει να πατάς πάνω στους πεθαμένους… Άλλωστε, κι εσένα, με μπαστούνι σε βλέπω… Άσε… θα ανάψω ένα κεράκι στην εκκλησία.
Περπατήσαμε μαζί, ως εκεί…
-Ποιον έχεις κόρη μου εσύ εδώ? (με ρώτησε, καθ’ οδόν)
-Τους γονείς μου και τον άνδρα μου… Εσείς? (ρώτησα χαλαρά… που να μην έσωνα να ρωτούσα)
-Τα δυο μου τα… εγγόνια…
__________________________
Άφησα να βγω από τον χώρο του κοιμητηρίου και μετά… βλαστήμησα…
-Ok, ok… το ξέρω Τάκη, γι αυτό, κατέβασε τον τόνο της «φωνής» σου… Το ξέρω, πως δεν το εγκρίνεις (να βλαστημάω… γενικώς), αλλά κι εσύ αν ήσουν στην θέση μου, το ίδιο θα έκανες… Έτσι δεν είναι;… Ε;… ε;… Έτσι μπράβο!… το ήξερα, πως στο τέλος, θα συμφωνούσες μαζί μου…

 
7 Σχόλια

Posted by στο 22 Μαρτίου , 2015 σε εις μνήμην, εικόνες

 

Ετικέτες: , ,

Όταν ήμουν …. βιβλιοθηκάριος …

«Όταν μεγαλώσεις , να γίνεις … παραμύθι» , μου είπε κάποτε ο Γιώργος Κατσαμάκης …
«Όταν μεγαλώσεις , να γίνεις … καλλιτέχνης» , μου είπε κάποτε ο Μάνος Χατζιδάκις …
…………………
Ούτε παραμύθι έγινα , ούτε καλλιτέχνης . Γιατρός έγινα κι εκείνο , μετά από έναν πολύ πρόχειρο και βιαστικό σχεδιασμό , μόνο και μόνο για να … πικάρω κάποιον …
Ωστόσο , η Ιατρική , δεν ήταν το μόνο επάγγελμα που άσκησα στην ζωή μου
Κάποτε παλιά … πολύ παλιά , υπήρξα και … βιβλιοθηκάριος .
Η ιστορία που ακολουθεί , έχει αναρτηθεί πριν χρόνια σ’ αυτό το ιστολόγιο , αλλά αυτή τη φορά , την αναρτώ και πάλι , αφιερώνοντας την στον διαδικτυακό μου φίλο Γιώργο Κατσαμάκη , σαν δώρο για τα γενέθλιά του που γιορτάζει σήμερα και που δεν ξέρω ακριβώς τα πόσα κλείνει , αλλά υποθέτω ένα νούμερο … κάτω από τα 40 και γίνομαι έξαλλη , που υπάρχουν άνθρωποι (κανονικοί ενήλικες άνθρωποι , με ταυτότητα , διαβατήριο και δίπλωμα οδήγησης) που γιορτάζουν τέτοιου είδους γενέθλια με νούμερα κάτω από τα 40 , κάτι δηλαδή που για μένα χάνεται στον κουρνιαχτό κάποιων … 10ετιών πίσω …
Τέλος πάντων , δεν θα πλατιάσω γιατί το ένα Lexotanil , θα γίνει τρία – τέσσερα μέχρι το βράδυ , αν συνεχίσω να το σκέφτομαι …
.
 
conceptual,children,cute-072a370f260901d88b382d2f433edb40_h
 

 ==============================================

Σαν ήμουνα παιδί , στην πόλη που γεννήθηκα και μεγάλωνα , υπήρχε μια πανέμορφη και ανθούσα Δημοτική Βιβλιοθήκη , που την διηύθηνε ο κύριος Θαλής , ένας 50άρης τότε , κοντός , κακάσχημος (εμένα μου άρεζε πάντως) καραφλός άντρας , αγνώστου (για μένα) επαγγέλματος και πόρων διαβίωσης . Ο κύριος Θαλής , εκτός των άλλων , ήταν και ανύπαντρος και ομοφυλόφιλος (έτσι λέγανε κάποιοι) , και ζούσε με την ηλικιωμένη μητέρα του σε ένα παλιό διόρωφο , απέναντι από το σπιτικό μας . Κάποιες μαμάδες , δεν άφηναν τα αγοράκια τους να πηγαίνουν στην βιβλιοθήκη (τότε σχεδόν όλοι , αγαπούσαμε τα βιβλία) εξ αιτίας του κυρίου Θαλή , που όπως σας είπα ήταν κοντός , κακάσχημος , ανύπαντρος και ομοφυλόφιλος (τότε ακόμη , δεν καταλάβαινα , τί απ’ όλα έφταιγε) . Εγώ , πάντως , δεν είχα τέτοιο πρόβλημα , γιατί αφ’ ενός μεν , ήμουν κοριτσάκι , αφ’ ετέρου δε η μαμά μου ήταν φίλη με την μαμά του κ.Θαλή και σαν νοσοκόμα που ήταν (η μαμά μου) , της έκανε ενέσεις και κλύσματα και βεντούζες , επειδή ήταν συνέχεια άρρωστη και επίσης και του κυρίου Θαλή του έκανε κι αυτουνού ενέσεις , όταν αρρώσταινε , με τα “λαιμά” του κυρίως . Αφε…τρίτου , ο μπαμπάς μου αγαπούσε και εκτιμούσε τόσο πολύ τα βιβλία και τις βιβλιοθήκες , που γινόταν και … «ριψοκίνδυνος γι αυτά» (έτσι τον άκουσα να λέει κάποτε , σε έναν “σάχλα” ομοφοβικό φίλο του) . Έτσι λοιπόν , μη έχοντας πρόβλημα πρόσβασης στην Βιβλιοθήκη , πού με έχανες , πού με έβρισκες , όλο εκεί βρισκόμουν είτε για να διαβάζω βιβλία , ή για να βοηθώ στις καρτέλες και να αδειάζω τα σταχτοδοχεία … (όσο κι αν σας φαίνεται παράξενο , το κάπνισμα επιτρεπόταν στην Βιβλιοθήκη … το “ομοφυλόφιλος” τους πείραζε) , είτε για να κάνω διάφορα “θελήματα” στον κύριο Θαλή και την ηλικιωμένη μητέρα του …
Για “θέλημα” βρέθηκα στη Βιβλιοθήκη εκείνη την μαγική ημέρα(του είχα πάει το κολατσιό του , που το είχε ξεχάσει στο σπίτι και η μητέρα του στεναχωρέθηκε) . Με το που άνοιξα την πόρτα και εισέβαλα στην ψηλοτάβανη ηλιόλουστη αίθουσα , μια αύρα μαγική με συνεπήρε … Ο κύριος Θαλής στεκόταν όρθιος δίπλα σε έναν παχουλό , νεότερο από αυτόν άντρα , που φορούσε σκούρο κουστούμι και ένα κίτρινο με μαύρα πουά , παπιγιόν . Τα βλέμματα μας (του παχουλού και το δικό μου) διασταύρωθηκαν στη μέση της αίθουσας και ένοιωσα ένα κάψιμο στο στήθος , σαν γρατσουνιά απο ξίφος , όμως δεν είχα ματώσει…. μόνο κάψιμο . Τον … ερωτεύθηκα αμέσως . Και μη νομίσετε , πως ερωτευόμουν εύκολα . Μέχρι εκείνη την ώρα είχα ερωτευθεί έναν ακόμη , τον Αλέκο Αλεξανδράκη , που τον είχα δει σε μια ταινία , με τον μπαμπά μου , σε θερινό σινεμά … Φαίνεται , πως και ο παχουλός άντρας , με … ερωτεύθηκε , γιατί με κοίταζε κι εκείνος , με … ένταση (και μη μου λέτε , ότι μου φάνηκε … είμαι σίγουρη) . Το πρόσεξε και ο κύριος Θαλής και μου ….έγνεψε να πλησιάσω .
– Σίλια , είσαι τυχερή . Σήμερα θα γνωρίσεις τον πιο σπουδαίο άνθρωπο του κόσμου … (του κόσμου , είπε … όχι της Ελλάδας) . Τον Μάνο Χατζιδάκι … Είναι προσωπικός μου φίλος … Είναι μουσικός … “χάρτινο το φεγγαράκι , ψεύτικη η ακρογιαλιά … μμμμμ…” (σιγοτραγούδησε) … Μαίτρ , η Σίλια είναι λίγο … Ρωσίδα , όμως , προς Θεού , όχι κουμμουνίστρια …. γνωρίζω τον πατέρα της …. Με βοηθάει με τα βιβλία … είναι καλό κορίτσι .
– Τι θα γίνεις όταν μεγαλώσεις Σίλια ; …. με ρώτησε ο … ερωτευμένος (με μένα) παχουλός άντρας .
– Μεγάλη είμαι , του αντιγύρισα με μια πρωτοφανή ξεδιαντροπιά ….
Χαμογέλασε… Έμοιαζε αφηρημένος ….
– Να γίνεις … καλλιτέχνης… Κι αμέσως μετά :
– Νοιώθω κουρασμένος Θαλή …. Έχω κι ένα σωρό δουλειές …
…. Έφυγαν , χωρίς να μου ξαναμιλήσουν…. Έμεινα με το κολατσιό του Θαλή , στο χέρι , μη ξέροντας τί να το κάνω…..
…………………………..
Συνέχισα να πηγαίνω στη Βιβλιοθήκη , με την ελπίδα ότι θα τον ξανάβλεπα….Όμως , Εκείνος … δεν ξανάρθε . Ούτε ο κύριος Θαλής μου ξαναμίλησε γι αυτόν… Κάποτε … απελπίστηκα ότι θα τον ξανάβλεπα … , αλλά και πάλι συνέχισα να πηγαίνω , γιατί αγαπούσα τα βιβλία (όλοι λίγο πολύ τα αγαπούσαμε τότε) .
Σαν … ήμουνα μικρή , πίστευα πως πολυτέλεια , είναι οι παραθαλάσσιες βίλλες και οι μακριές τουαλέτες των καλοχτενισμένων κοσμικών και εύπορων κυριών …. Τώρα , στην ωριμότητα μου , πιστεύω ότι πολυτέλεια είναι , κάτι σαν αυτό που έζησα εκείνο το πρωινό στην Δημοτική Βιβλιοθήκη …
===============================================
Hatzidakis-1-web
#################################################
Χρόνια πολλά μικρέ , σιχαμένε Κατσαμάκη … Σου εύχομαι να ζήσεις πολλά – πολλά χρόνια , γεμάτος υγεία και προκοπή και σ’ όλη σου τη ζωή , να είσαι … βιβλιοθηκάριος . Να γεράσεις με  βαθιά γεράματα , εκεί μέσα … ανάμεσα στα αγαπημένα σου βιβλία … 
Ακόμη , με την ευκαιρία αυτής της αφιερωματικής ανάρτησης , θέλω να σου επιστρέψω μια φωτογραφία σου (αυτή που χρησιμοποιείς στο βιογραφικό σου) , που … Κύριος οίδε , πως και από πότε , παράπεσε , μέσα στα φωτογραφικά μου αρχεία …
 
 affe,bibliothek,buch,orangutan,tiere-d9b799da104b2b3477e2774eedfe6c42_h
 
.
***************************************************************************
katsamakeia
 Η ανάρτηση αυτή , είναι η συμμετοχή μου στις εορταστικές εκδηλώσεις «Κατσαμάκεια 2013» που διοργανώνονται με αφορμή τα γενέθλια του εκλεκτού μας φίλου , Γιώργου Κατσαμάκη .
Συμμετέχουν ακόμη οι :
Σταυρούλα, Ερυθρό ΚαγκουρώNefosis AΜούργοςΚαγκουρώPolyanna, Δύτης Νιπτήρων,Ντίνα ΒιτζηλαίουΣελιτσάνος, DevaAlema, , Κόκκινο Μπαλόνι, Κουπέπια, σημειωματάριοkizilkumΕύη Βουλγαράκη, γρηγορης στ. Silentcrossing, τσαλαπετεινός , RoubinakiM , Εξεγερμένο 2009 , ψαροκόκκαλοkidscloud …
 

Ετικέτες: ,

ΚΑΙ ΥΣΤΕΡΑ , ΗΡΘΕ Η ΚΡΙΣΗ ….

Θυμάμαι την εποχή που ήμουν παιδί …Εκείνη την εποχή , την χωρίς TV , την εποχή του ραδιοφώνου με … δελτίο , την εποχή της βεγγέρας και των συνάξεων και της κουβέντας των μεγάλων στην καλή την κάμαρα , περί παντός επιστητού ή μη … Κουτσομπολιό , συζητήσεις περί σεξ , αναμνήσεις από τον πόλεμο και την πείνα της Κατοχής , πολιτικές συζητήσεις … Τότε που κρυφά στήναμε αυτί εμείς οι μικροί , μπας και “πιάσουμε” τίποτα από αυτά τα … μαγικά και σπουδαία , που αφορούσαν μόνο τους μεγάλους … Και “πιάναμε” αόριστα , την .. έξαψη των μεγάλων , με λέξεις ακατανόητες για εμάς τότε … όπως “εκλογές” , “λαοφιλής” , “βία και νοθεία” , “114″ , “πατριωτισμός των Ελλήνων” , “Σύνταγμα” και … “Ανένδοτος” …
Ύστερα , ο “Ανένδοτος” , έγινε … “Αλλαγή” και αρκετά μετά … “λεφτά …υπάρχουν” … Κι ώσπου να γίνουν όλα αυτά , βρεθήκαμε εμείς να είμαστε καθισμένοι στις πολυθρόνες και να είμαστε εμείς οι μεγάλοι , και τα παιδιά να μην νοιάζονται πια παρά μόνο για τους διαγωνισμούς τραγουδιού , χορού , ακροβατικών και μοντελισμού της TV … και μεις χωρίς ελπίδα και προπαντός χωρίς παρέα , και χωρίς … “έξαψη” να δακρύζουμε ΜΟΝΟΙ … κατάμονοι … παρέα μόνο με μια φωσφωρίζουσα οθόνη …
Και ύστερα , ήρθε η … Κρίση …
Και τότε η φωσφωρίζουσα οθόνη της TV , έγινε τρομακτική … τόσο τρομακτική , κάτι σαν την οθόνη του Poltergeist (ταινία τρόμου του 1982) απ’ όπου «έβγαιναν» , όλα τα κακά και απειλητικά στοιχειά του κόσμου και απειλούσαν την εύθραυστη ισορροπία μου . Και δεν ήθελα πια να είμαι μπροστά της , αλλά ήθελα να φύγω … να φύγω μακριά κι αγύριστα …
Λίγο ακόμη πιο … «ύστερα» , ξύπνησα απότομα λουσμένη στον ιδρώτα  …
Τι καλά … να ήταν όνειρο … Να ήταν απλά ένας ακόμη κλιμακτηριακός εφιάλτης …
—————————–
Παραμελαγχόλησα …
Παρενέργειες της … συνταξιοδότησης , ίσως .
 

Ετικέτες: , , , , ,

ΑΦΕΣΟΥ …

Το Φθινόπωρο , είναι μια καλή εποχή για να … αφεθείς .
Αφέσου στην ονειροπόληση , στην φαντασία , στην … ψευδαίσθηση , στην ρομαντζάδα

Αφέσου
Ξεκόλλα για λίγο από την Λογική …
Γιατί , αν πίσω από ένα χαμόγελο , βλέπεις μόνο μια αντανακλαστική κίνηση των μιμικών μυών του προσώπου , αν πίσω από το τιτίβισμα των πουλιών , βλέπεις μόνο την αναγκαία πράξη για την διεκπεραίωση της καθημερινότητάς τους , αν πίσω από το βούρκωμα του έφηβου , βλέπεις μόνο … συσσωρευμένες ορμόνες , τότε , είσαι από χέρι χαμένος …. γιατί , η ζωή μας είναι τόσο μα τόσο μικρή και …. αύριο , μπορεί να μας ….πατήσει το τραίνο …
Και το πιο μεγάλο και φονικό τραίνο είναι αυτό που λέγεται : “Η ΛΟΓΙΚΗ ΛΕΕΙ ΟΤΙ , ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ , ΥΠΑΡΧΕΙ ΤΟ … ΑΠΟΛΥΤΟ ΤΙΠΟΤΑ” …
.
 

Ετικέτες: , , ,

ΘΕΛΩ ΤΗΝ ΑΝΟΙΞΗ ΜΟΥ ΠΙΣΩ …

CDS , ISDA ,  ΕΚΤ , spreads , ΔΝΤ , PSI , LTRO , ΑΕγχΠ , ΕΤΠΑ , ΕΓΤΠΕ ,  ευρωζώνη , δις , δανειολήπτες , επενδυτές , ομόλογα , επιτόκια , μονάδες βάσης ,  κρίση χρέους , Κομισιόν , EFSF , ESM , greek statistics , μνημόνιο 1 & 2 , Goldman Sachs , ΑΕΠ , δημοσιονομική κρίση ,  ανταλλαγή ομολόγων , Fitch , υποβάθμιση , CCC , εγγυήσεις , οίκοι αξιολόγησης ,  ιδιώτες πιστωτές , κλιμάκωση της κρίσης χρέους , επιλεκτική … άτακτη χρεοκοπία , μεσοπρόθεσμο , αναδιάρθρωση , euro … 
…………………………………………..
Τι είναι όλα αυτά ?…
Γιατί δεν τα καταλαβαίνω ? 
Πως «πλημμύρισαν» την Ζωή μου ?
Γιατί , φιμώνουν  , προπηλακίζουν , μαστιγώνουν , «ενδύουν χιτώνα» και «ακάνθινον στέφανον» , χλευάζουν και σταυρώνουν την … Άνοιξη μου ?…
Την αθώα , πανέμορφη Άνοιξή μου ?…
Γιατί ?….
.
———————————-
Θέλω την Άνοιξή μου πίσω . 
Εκείνη την Άνοιξη , που έζησα τόσα χρόνια , που την έμαθα , την αγάπησα , την περιμένω να με αγκαλιάσει και να με κανακέψει με τα «γλυκόλογα» της , τις μυρουδιές , τις γεύσεις , τα χάδια και τα ακούσματά της … Τις μνήμες της … Τις μουσικές της … Τα διδάγματα της … 
… Τους έρωτες της  …
.
——————————————-
Θέλω να … φύγετε …
Άσχημα παγανά , φρικιά , αερικά , στοιχειά , τελώνια παραμορφωμένα … Να φύγετε … θέλω να κλείσω τα μάτια μου , και όταν τα ανοίξω , να μην υπάρχετε πια . Στην θέση σας να είναι η Άνοιξη μου και … μόνον αυτή . 
Θέλω την Άνοιξή μου πίσω …
————————————————
Θέλω να ακούω τερετίσματα , θροΐσματα , γουργουρητά περιστεριών ,  κελαρύσματα ρυακιών … το βούισμα της μέλισσας … Θέλω να ακούσω τον λυγμό του κλαρίνου , να αντηχεί μέσα στην χαράδρα .
Θέλω να ξαναζήσω την αίσθηση εκείνη που έχεις όταν ξαπλώνεις πάνω στα χαμομήλια και προσπαθείς να κοιτάξεις τον ήλιο … Θέλω να θαμπώσουν τα μάτια μου απ’ τον μαρτιάτικο ήλιο …
Θέλω άσπρα συγνεφάκια να περνούν πάνω μου … Θέλω να ξανατρέξω ξεθεωμένη και να πέσω σε μια αγκαλιά … Θέλω να κρατήσω στην αγκαλιά μου , κάτι τρυφερό και αθώο …
Θέλω να φταρνιστώ τρελά απ’ τις μυρουδιές … Να πρηστούν και να κοκκινίσουν τα βλέφαρά μου από την γύρη που πλανιέται … Να δακρύσουν τα μάτια μου και όταν εκείνος με ρωτάει «γιατί κλαίς?» να απαντώ «δεν κλαίω … η Άνοιξη φταίει … πάντα την Άνοιξη , δακρύζω» …
Θέλω να φτιάξω ένα στεφάνι από κρινάκια και να το αποθέσω στα μαλλιά Της .
Θέλω να συνοδέψω σαν μέλος του πολυπρόσωπου θιάσου της , την θεά Αρμονία , την μάνα της Άνοιξης  και να γίνω ένα με τους τραγοπόδαρους Πάνες , τα ξωτικά και και τις Νηρηίδες …
Θέλω μέσα στην έναστρη κρύα (ακόμη) νύχτα της , να ψάλλω με ό, τι δύναμη αφήσατε στα πνευμόνια μου το «Ω γλυκύ μου Έαρ» …
.
——————————————-
Μα … πάνω απ’ όλα , θέλω να φύγετε … 
Να φύγετε …
Ούτε που ξέρω από που και γιατί ήρθατε … ξέρω όμως πως σας μισώ , γιατί «κλέψατε» την Άνοιξή μου …
Θέλω την Άνοιξη μου πίσω …
Φρικιά … ε, φρικιά …
 
 
 

Ετικέτες: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,

ΞΕΡΕΙΣ ΕΣΥ … (…μα ο χρόνος ο αληθινός …)

Πριν λίγες ώρες , γιορτάσαμε μαζί με τα παιδιά μας , τα γενέθλια του πατέρα τους και συντρόφου της ζωής μου τα τελευταία … 41 χρόνια …
Τον έβλεπα έτσι … καθισμένο δίπλα στον «μικρό» κι απέναντι από τον «μεγάλο» να τους κοιτάει με λαχτάρα και μου φάνηκε … βουρκωμένος .
– Τι τρέχει ;… Σαν να δάκρυσες , ή μου φάνηκε ; (τον ρώτησα χαμηλόφωνα και σκύβοντας ελαφρά μπροστά προς το μέρος του , για να μην με ακούσουν οι γύρω)
-Ε , δεν το βρίσκω και πολύ ευχάριστο να με ρωτούν … «τα πόσα κλείνεις» … (αστειεύτηκε χαμογελώντας) .
– Πες μου κάτι πολύ ευχάριστο , που επιθυμείς … που λαχταράς να έχεις φέτος (αντιγύρισα την κουβέντα, για να τον κάνω να ξεχαστεί από τις «γκρίζες» σκέψεις  και να χαλαρώσει)
– Ξέρεις … Ξέρεις εσύ … Γιατί κι εσύ το ίδιο επιθυμείς … (μου απάντησε κοιτάζοντας με πια … μέσα στα μάτια …
.
.
 

Ετικέτες: ,

Η «ΜΠΕΜΠΑ» … Η ΤΖΟΥΛΗ … ΚΙ ΕΓΩ

Την … φθονούσα θανάσιμα για πολλούς λόγους :
Ήταν … ξανθιά και γαλανομάτα (ακραίο μου όνειρο-επιθυμία) . Ήταν μεγαλύτερη από εμένα (σε μια εποχή που επιθυμείς να είσαι … μεγάλος) . Μιλούσε … Αγγλικά (και δεν μπορούσα να καταλάβω πως μπόρεσε να μάθει μια ξένη γλώσσα οκτάχρονη πιτσιρίκα) … άρα ήταν (… μπορεί και να ήταν) πιο έξυπνη από εμένα . Όλοι της συμπεριφερόντουσαν σαν να ήταν … πριγκίπισσα (που αποκλείεται να ήταν … Αυτό μου το είπε ο μπαμπάς μου χαμογελώντας … αλλά δεν ξέρω αν το είπε απλά για να με παρηγορήσει) . Ήταν … Αμερικάνα …
Αλλά , ας τα πάρω από την αρχή :
 .
 Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου , και μέχρι την πρώτη μου νεότητα , όλες τις διακοπές μου (καλοκαιρινές και μη) τις περνούσα στο «χωριό» , ένα καπνοχώρι της Ανατολικής Μακεδονίας , όπου ζούσαν τα αδέρφια της μάνας μου .
Εκεί , το καλοκαίρι του 1955 , γνώρισα την … Τζούλη .
Τώρα , το πως μια Αμερικανιδούλα , βρέθηκε  το καλοκαίρι του 1955 στα καπνοχώρια εκείνα , είναι μια … ωραία ιστορία . 
Ο μοναδικός γιος της θείας Ελένης (αδελφής της μάνας μου) , μέσα στα μεταπολεμικά … «καλούδια» της UNRA ( =United Nations Relief and Rehabilitation Administration) , που τους μοίραζαν στο σχολείο , βρήκε ένα χαρτάκι με μια Αμερικάνικη διεύθυνση που είχε βάλει η Κριστίν  Γκρόου , μάνα της Τζούλης , που … «I love Greece and I want to know a Greek mother» και … άρχισε να αλληλογραφεί μαζί της , με την βοήθεια του αγγλομαθούς Γραμματικού του διπλανού χωριού …. μέχρι …
Μέχρι που , το καλοκαίρι του 1955 , αποφάσισε να έρθει στην χαροκαμένη Ελλάδα και να γνωρίσει εκ του σύνεγγυς την Greek mother , που η Τύχη , είχε ρίξει στον «δρόμο» της . Πήρε λοιπόν την μονάκριβη κόρη της (τα ρούχα της οποίας φορούσα εδώ και τρία χρόνια … μεταποιημένα από τα χέρια της μαμάς μου) και αριβάρισε μεσοκαλόκαιρο (ανάγκη ήταν ;… που ήμουν κι εγώ εκεί… ) στο ρημαγμένο από τον πόλεμο και τον Εμφύλιο , καπνοχώρι… 
Την … μίσησα από την πρώτη στιγμή την Τζούλη . Είπαμε … ήταν ψηλή , ξανθιά , όμορφη , μεγάλη (ήδη … 8 χρονών) , και μου μιλούσε σε μια … ακατάληπτη γλώσσα , απ’ την οποία , το μόνο που κατάλαβα ήταν ο τόπος της , που λεγόταν «South Dakota» (… κάτι με … «κότα» είχε να κάνει …και καλά το είχα καταλάβει εγώ ότι το σπίτι της ήταν ένα … βρωμερό κοτέτσι … ) .
Εκείνο το καλοκαίρι μου , κύλησε βασανιστικό . Δυο-τρεις φορές , επιχείρησα να την πλακώσω στο ξύλο , αλλά πάντα κάποιος με … πρόφταινε την τελευταία στιγμή και ματαιωνόταν η κοριτσίστικη Ελληνοαμερικανική σύρραξη (όπως πολύ καλά βλέπετε και καταλαβαίνετε τον λόγο που η μαμά μου , μου κρατάει τα χέρια στην πρώτη φωτο) .
Η ποθητή μέρα της αποχώρησης των Αμερικάνικων «δυνάμεων» από το περήφανο χωριό  μας , έφτασε . Αλλά «ουδέν καλόν , αμιγές κακού» που έλεγαν και οι αρχαίοι ημών ανιόντες (κάπως αλλιώς το έλεγαν , αλλά μην κολλάτε τώρα σε επουσιώδεις λεπτομέρειες) . Με … πληροφόρησαν , πως την παραμονή θα έπρεπε να βγάλουμε και αναμνηστική αποχαιρετιστήρια φωτογραφία , οι άσπονδες «φίλες» … «Στα κομμάτια» σκέφτηκα «… μια ψυχή που είναι να βγει , ας βγει … Αρκεί που θα ξεκουμπιστεί για το … κοτέτσι της (Ντακότα) » . Φυσικά το … θέμα της φωτογράφισης , το διάλεξε η Τζούλη : Τσεμπέρια (μαντήλες) στο κεφάλι , για να φέρνουμε (προφανώς) προς το … φολκλόρ και με μια … αγκαλιά χόρτα , να ταΐζουμε το αγαπημένο ΤΗΣ μοσχαράκι , που ΑΥΤΗ διάλεξε ανάμεσα σε  5 που υπήρχαν στον σταύλο της θείας ΜΟΥ … 
Προσπαθώντας να πείσω τον εαυτό μου ότι η Υπομονή , είναι η … αρίστη των Αρετών , «στήθηκα» κι εγώ για την φωτογράφιση … ανάθεμα την Ελληνοαμερικανική μου φιλία μέσα … Ας όψονται τα Αμερικάνικα δέματα με τα φουστάνια που με έντυναν και θα με έντυναν για πολλά χρόνια ακόμα … Βασικά , ας όψεται η μάνα μου , που με απειλούσε με σφαλιάρα , έτσι και εκδήλωνα τα … πραγματικά μου αισθήματα .
………………………………………………………………
Επειδή όμως , ο Θεός , αγαπάει τις Αμερικανιδούλες-ξυλάγγουρα της Νότιας Ντακότας , αλλά … αγαπάει και τις Ελληνο-ουκρανο-ρωσιδούλες της Βορειοανατολικής Ψωροκώσταινας , … έκανε το θαύμα του .
Το μοσχαράκι  guest-star , αρνήθηκε επίμονα να φάει από το χέρι της μισητής Υπερδύναμης , ό, τι και αν προσπάθησαν η Τζούλη η ίδια , αλλά και η κρυόκωλη μάνα της , ακόμη και η θειά μου η Ελένη (προσκυνημένη Αμερικανόφιλη , Θεός σχωρέσ’την πια) … Μόνο η μάνα μου , δεν κουνήθηκε από την θέση της … Τελικά παιδιά … «μάνα είναι μόνο μία» … όποιος το είπε αυτό , είχε ΑΠΟΛΥΤΟ δίκιο …
Και όχι μόνο αρνήθηκε τα … χορτάρια της Νότιας Ντακότας , αλλά γυρίζοντας προς το μέρος μου και κοιτάζοντας με , με λατρεία στα μάτια , άρχισε να μασουλάει από τα δικά μου , από το χέρι μου …
– Oh Julie! Unfortunately the little cow prefers Silia from you … κραύγασε η … άφρων Αμερικανίς μάνα .
Την ώρα που αγκάλιαζα το μοσχαράκι με … ευγνωμοσύνη και καθώς η Τζούλη , πατούσε απελπισμένη τα κλάματα (για πρώτη ευλογημένη φορά μέσα σ’ εκείνο το εφιαλτικό καλοκαίρι) , ακούστηκε το … «κλικ» του φωτογράφου …
Τελικά , υπάρχει Θεός  . Ο … «Θεός της Ελλάδας».
.
.
.
.
 Για όποιον απορεί , ποια είναι η τρίτη «ντίβα» του τίτλου αυτής της ανάρτησης ( η επονομαζόμενη και «Μπέμπα» ) , πληροφορώ , ότι είναι η … μικρή αγελάδα , που έσωσε το γόητρό μου εκείνο το καλοκαίρι του 1955 … 
Στην οποία Μπέμπα , αφιερώνω και το σημερινό μου ποστ , καθ’ ότι σήμερα … γιορτάζει …
4η Οκτωβρίου , Παγκόσμια ημέρα των ζώων .
 
 
 

Ετικέτες: , , , ,