RSS

Category Archives: εξομολογήσεις

ΓΙΑ ΕΝΑ… «ΘΑΥΜΑ»

Τώρα τις γιορτές, συνηθίζουμε να μοιράζουμε και να δεχόμαστε ευχές…
Πολλές ευχές, άλλες από συνήθεια, άλλες από καρδιάς.
Ακόμα, όταν μένουμε μόνοι με τον εαυτό μας, κλείνουμε τα μάτια και κάνουμε μέσα απ’ την καρδιά μας ευχές, ελπίζοντας να πραγματοποιηθούν.
Κατά καιρούς, όλοι μας αναρωτηθήκαμε, αν αυτές οι ευχές μας… «πιάνουν», ή απλά, μένουν στο επίπεδο την κοινωνικής υποχρέωσης, ή της «εσωτερικής» επιθυμίας.
——-
Υπάρχει ένα… μυστικό για να πετύχεις το «θαύμα», του να πραγματοποιούνται οι ευχές σου και θα σας το… κάνω δώρο για τις Γιορτές:
Όταν εύχεσαι κάτι…
Να μην ξεφεύγεις ποτέ απ’ την πραγματικότητα…
Να είσαι προσγειωμένος…
Να μην ζητάς ποτέ το απίθανο…
Να είσαι πάντα κοντά στο εφικτό.
Η ομορφιά, η πραγματική ομορφιά, κρύβεται και ενυπάρχει μέσα στην απλή καθημερινότητά μας και για το… «θαύμα», πρέπει να κοπιάσεις κι εσύ λιγάκι…
Στα «υπόγεια» είναι η θέα… που λέει και κάποιος λαϊκός μας βάρδος… δεν θυμάμαι τώρα το όνομα του.
…………
Ωστόσο… σαν άνθρωπος απλός κι αδύναμος μπροστά στο τρομερό και πολυαγαπημένο «θηρίο», που λέγεται Ζωή, δεν μπορώ να ξεφύγω απ’ την σφοδρή Επιθυμία του… «θαύματος» και ομολογώ, πως θά’θελα σαν Χριστουγεννιάτικο δώρο, να ακούσω το κλειδί του… Τάκη, να γυρνάει μέσα στην κλειδωνιά του σπιτικού μας και να μπαίνει μέσα, χαμογελαστός και ευπροσήγορος όπως πάντα…
Ό,τι και να κάνουμε, ό,τι κι αν λέμε, βαθιά μέσα μας, ζει και αναπνέει, η σφοδρή επιθυμία, του… να ζήσουμε ένα θαύμα…

 

ΟΤΑΝ ΣΤΕΚΟΜΑΙ ΣΤΟ ΠΛΕΥΡΟ ΑΥΤΗΣ ΤΗΣ ΜΙΚΡΗΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑΣ…

 

ΚΟΝΙΑΚ ΜΗΔΕΝ ΑΣΤΕΡΩΝ

Χαμένα πᾶνε ἐντελῶς τὰ λόγια τῶν δακρύων.
Ὅταν μιλάει ἡ ἀταξία ἡ τάξη σωπαίνει
-ἔχει μεγάλη πεῖρα ὁ χαμός.
Τώρα πρέπει νὰ σταθοῦμε στὸ πλευρὸ
τοῦ ἀνώφελου.
Σιγὰ σιγὰ νὰ ξαναβρεῖ τὸ λέγειν της ἡ μνήμη
νὰ δίνει ὡραῖες συμβουλὲς μακροζωϊας
σὲ ὅ,τι ἔχει πεθάνει.

Ἂς σταθοῦμε στὸ πλευρὸ ἐτούτης τῆς μικρῆς
Φωτογραφίας
ποὺ εἶναι ἀκόμα στὸν ἀνθὸ τοῦ μέλλοντός της:
νέοι ἀνώφελα λιγάκι ἀγκαλιασμένοι
ἐνώπιον ἀνωνύμως εὐθυμούσης παραλίας.
Ναύπλιο Εὔβοια Σκόπελος;
Θὰ πεῖς
καὶ ποὺ δὲν ἦταν τότε θάλασσα.
========================

Κική Δημουλά
(ἀπὸ τὰ Ποιήματα, Ἴκαρος 1998)

……….

10846502_10204191914612281_6352819079449738146_n

1536555_10204191915612306_77579831520901701_n
Δεν ξέρω, τι ακριβώς εννοούσε η Κ. Δημουλά μ’ αυτό το υπέροχο ποίημα της, που (μου) μοιάζει να τό’ γραψε για μένα και μάλιστα τώρα… αυτές τις πρόσφατες πικρές ημέρες… αλλά ξέρω πως… με τον Τάκη, πίναμε σαν φοιτητές, κονιάκ (όταν το επέτρεπε το χαρτζηλίκι μας… 5 αστέρων με σοκολατάκι, γιατί ήμασταν και εκλεκτικοί), πως… η φωτογραφία, είναι μικρή και είναι ακόμα στον ανθό του μέλλοντός της, πως… είμαστε νέοι, λιγάκι αγκαλιασμένοι, πως… είμαστε στην Αθήνα και εντάξει… βρισκόμαστε στο Χαλάνδρι, που δεν έχει θάλασσα, αλλά… «και πού δεν ήταν τότε θάλασσα;»…

Ξέρω ακόμα πως «έχει μεγάλη πείρα ο χαμός»… πως σιγὰ σιγὰ θα ξαναβρεί το λέγειν της ἡ μνήμη…
Και ξέρω, πως… όταν στέκομαι στο πλευρό αυτής της μικρής φωτογραφίας,… νιώθω καλύτερα.
——————————

Και κάτι ακόμα, που ίσως ακουστεί… δραματικό, αλλά πιστέψτε με, δεν είναι… Είναι απλό σαν όλες τις απλές μου σκέψεις:

Γράφοντας αυτή την ανάρτηση και απαντώντας σε κάποιο σχόλιο αγαπημένου e-φίλου από το facebook… έγινε ένα μικρό θαύμα. Κατάφερα, ό,τι δεν κατάφεραν εδώ και 25 ημέρες μια πλειάδα γιατρών και μια στοίβα κουτιά από φάρμακα…
Κατάφερα να κλάψω…
Και γι αυτό, και τον ευχαριστώ και του το αφιερώνω…

—————————————
Τελικά… «εμείς οι άνθρωποι είμαστε τα μόνα πλάσματα επί της γης  που κλαίμε».

 

ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΤΑ ΠΡΩΙΝΑ…

 porto-Lagos
Σήμερα το πρωί (όπως σχεδόν κάθε Κυριακάτικο πρωινό εδώ και καιρό), ξεκινήσαμε να πάμε στο Πόρτο-Λάγος (παζάρι, θάλασσα, ψαρομεζέδες).
Είπα «Κλείνω τον υπολογιστή και ξεκινάμε»
Είπε «Πετάω τα σκουπίδια και σε περιμένω στο αυτοκίνητο»
Δεν το άκουσα και νόμισα πως μπήκε στο μπάνιο…
Μετά από ένα τέταρτο, άκουσα τα κλειδιά στην πόρτα και βλέποντας με ακόμα μπροστά στον υπολογιστή (… που ομολογώ, δεν τον είχα κλείσει ακόμα), φώναξε
-Έλεος! Τι κάνεις εδώ μέσα ακόμα; ΑΝΗΣΥΧΗΣΑ! Νόμισα πως έπαθες κάτι…
Ανταλλάξαμε κάτι βαριές κουβέντες, όπως:
«Κολλημένη με τον υπολογιστή» (αυτός)
«Προχωρημένο Alzheimer- νομίζεις ότι μου είπες για το αυτοκίνητο» (εγώ)…
Μπήκαμε στο αυτοκίνητο, μουτρωμένοι.
Λίγο αργότερα… ξαναμαλώσαμε, γιατί δεν σταμάτησε το αυτοκίνητο, για να φωτογραφίσω ένα κοπάδι κύκνους στις ανατολικές όχθες της Βιστωνίδας…
Ξανανταλλάξαμε «φιλοφρονήσεις:
«Κολλημένη με το facebook» (αυτός)
«Κολλημένε με την tv (εγώ. Ok, ok… παραδέχομαι πως δεν είπα «κολλημένε» αλλά «αποβλακωμένε»…
Μπήκαμε στο παζάρι, χολωμένοι κι οι δυο…
Ωστόσο, πολύ γρήγορα το ξεχάσαμε και το κέφι μας έφτιαξε.
Το δικό μου, γιατί σκεφτόμουν εκείνο το «ΑΝΗΣΥΧΗΣΑ! Νόμισα πως έπαθες κάτι», που… πολύ μου άρεσε, ομολογώ.
Το δικό του… δεν ξέρω το γιατί. Μόνο υποθέσεις, μπορώ να κάνω.
————————————————‘
M1
Πω πω! σκόνες εδώ μέσα!
Πόσο καιρό έχω να μπω!
Όμως, το πήρα απόφαση, να αρχίσω να… «ξαναμπαίνω»
🙂
http://www.youtube.com/watch?v=PuO0gE3JC7Y

 

Ετικέτες: , , ,

… ΟΙ ΠΕΘΑΜΕΝΟΙ ΕΡΩΤΕΣ …

Κάποτε , κάποιος , που αρέσκονταν να κρατάει στην αγκαλιά του μισοπεθαμένα αγγελάκια (ξέρετε… αυτά που έχουν πεθάνει με εγκεφαλικό θάνατο αλλά τα κρατάνε στη ζωή με τεχνητά μέσα) μου είπε :
-Δεν θα μπορέσεις ποτέ να βρεθείς με κάποιον άλλο . Θα σε στοιχειώνουν τα φιλιά μου , η αγκαλιά μου , τα μάτια μου , τα λόγια μου , η μνήμη μου ….
Κι έτσι κι έγινε … Έτσι έγινε , όσο τουλάχιστον ασχολιόμουν με … μνημόσυνα , τρισάγια , εννιάμερα και άλλα τέτοια μεταθανάτια … ώσπου …
… Ώσπου βρέθηκε κάποιος μπροστά μου , εντελώς σκαμπρόζικος τύπος και μου είπε :
-Τι τρέχει ρε Σίλια ; Προς τί οι … πλερέζες ;
Και επειδή «μιλούσα» μπερδεμένα και ανακάτευα τα λόγια μου με δάκρυα , … έβγαλε ένα περίστροφο και τον πυροβόλησε τον … παλιό τον έρωτά μου , στο «Δόξα Πατρί» …
Ο παλιός έρωτας , έπεσε άπνους και δεν ξανακουνήθηκε … ποτέ .
Από τότε έζησαν αυτοί καλά (οι πεθαμένοι έρωτες εννοώ ) κι εμείς (εγώ και ο … σκαμπρόζικος τύπος) καλύτερα .
Συμπέρασμα 1ον) Ο έρωτας , με έρωτα περνάει (ξεχνιέται ? ) όπως λέει ένα λαϊκό άσμα .
Συμπέρασμα 2ον) Τους ημιθανείς και ανέλπιδες έρωτες , πρέπει να τους σκοτώνεις , μια κι έξω … Ευθανασία … πως το λένε … Κανέναν απ’ αυτούς τους «φονιάδες» , δεν χώνουν στην φυλακή … Τολμήστε το .
.
eros
 

Ετικέτες:

ΧΟΥΝΤΑ …

xpr,escape,hand,man,odd,window-59f16f62754687e64fe74f7c7288bdf8_h

Θεσσαλονίκη , Οκτώβρης του 1970 ….φοιτηταριό…Με άρπαξαν βραδάκι στα καλά καθούμενα έξω από την πόρτα της πολυκατοικίας μας , και με …σύραν ως το Τμήμα Μεταγωγών , ένα τετράγωνο πιο πάνω . Μέσα σε ένα γραφείο (!) έδερναν έναν νεαρό..Πρώτη μου φορά τον έβλεπα . «Τον ξέρεις ;» Μόνο το κεφάλι μου πρόφτασα να κουνήσω αρνητικά …και άρπαξα την πρώτη μου σφαλιάρα . Μετά από ένα τέταρτο και καμιά 10ρια σφαλιάρες , πήραν τον νεαρό αλλού και βάλανε μπρος τις δυο μοτοσυκλέτες έξω από το Τμήμα…..Άκουσα τον νεαρό να ουρλιάζει κάπου στο βάθος .Ούρλιαξα κι εγώ , όχι από συμπαράσταση , αλλά γιατί ένας φαντάρος μου έσπασε με μια απότομη κίνηση τον αντίχειρα του δεξιού μου χεριού . Δεν μας ….άκουσε κανείς….(ο θόρυβος από τις μοτοσυκλέτες βλέπεις) … Λίγο μετά , χωρίς καμιά εξήγηση ή κάτι άλλο … με πέταξαν στο δρόμο …
Ο γιατρός που βρίσκονταν εκεί (γιατί είχαν και γιατρό … παρόντα στις ανακρίσεις) , έφυγε το κατόπι μου προφασιζόμενος κάποια σπουδαία δουλειά και με πρόλαβε στην επόμενη γωνία , όπου είχα σταθεί για να κλάψω και μου είπε :
– Τράβα στο φαρμακείο απέναντι που διανυκτερεύει και ζήτα του φαρμακοποιού , να σου το ανατάξει το δάχτυλο στη θέση του και να σου βάλει και ένα ξυλάκι για νάρθηκα να μην μείνει πολύ στραβό … Είναι φίλος μου … Πες του : «Ο Μιχάλης με στέλνει»  και δεν θα σε διώξει…
Και έτσι έκανα και το δάχτυλο δεν έμεινε πολύ στραβό … Λίγο στραβό είναι μόνο …ίσα – ίσα , για να … μην με πιάνει το μάτι …
Σαν γύρισα άγριο ξημέρωμα στο σπίτι , η μάνα μου , απλά με αγκάλιασε , χωρίς να με ρωτήσει τίποτα , μου έπλυνε το πρόσωπο , με βοήθησε να βγάλω τα ρούχα μου , και … με κοίμισε στην αγκαλιά της …
Όχι πως δεν με νοιάζονταν και δεν με αγαπούσε η μάνα μου … Η μάνα μου , με λάτρευε αλλά , πιστεύω πως (για εκείνη την εποχή) , έκανε ό,τι ήταν σωστό για να μείνουμε ζωντανοί και να έχουμε την ευκαιρία να αντικρύσουμε το «αύριο»… Γιατί όπως είπε κάποτε και κάποιος διαδικτυακός φίλος μου , πάλι από εδώ μέσα … «Τότε όλα τά’ σκιαζε η φοβέρα…»
——————————————————-
Γιατί το έγραψα όλο αυτό ? (που σημειωτέον , έχει γραφτεί και σε παλιότερες αναρτήσεις μου εδώ στο blog) …
… μα , για να σας πω κάτι που «καίει» την γλώσσα μου μέρες τώρα . Να σας πω :
Αυτό είναι (ήταν) … «χούντα» , αγάπες μου … Αυτό .

 

 

Ετικέτες: , ,

ΚΑΙ ΥΣΤΕΡΑ , ΗΡΘΕ Η ΚΡΙΣΗ ….

Θυμάμαι την εποχή που ήμουν παιδί …Εκείνη την εποχή , την χωρίς TV , την εποχή του ραδιοφώνου με … δελτίο , την εποχή της βεγγέρας και των συνάξεων και της κουβέντας των μεγάλων στην καλή την κάμαρα , περί παντός επιστητού ή μη … Κουτσομπολιό , συζητήσεις περί σεξ , αναμνήσεις από τον πόλεμο και την πείνα της Κατοχής , πολιτικές συζητήσεις … Τότε που κρυφά στήναμε αυτί εμείς οι μικροί , μπας και “πιάσουμε” τίποτα από αυτά τα … μαγικά και σπουδαία , που αφορούσαν μόνο τους μεγάλους … Και “πιάναμε” αόριστα , την .. έξαψη των μεγάλων , με λέξεις ακατανόητες για εμάς τότε … όπως “εκλογές” , “λαοφιλής” , “βία και νοθεία” , “114″ , “πατριωτισμός των Ελλήνων” , “Σύνταγμα” και … “Ανένδοτος” …
Ύστερα , ο “Ανένδοτος” , έγινε … “Αλλαγή” και αρκετά μετά … “λεφτά …υπάρχουν” … Κι ώσπου να γίνουν όλα αυτά , βρεθήκαμε εμείς να είμαστε καθισμένοι στις πολυθρόνες και να είμαστε εμείς οι μεγάλοι , και τα παιδιά να μην νοιάζονται πια παρά μόνο για τους διαγωνισμούς τραγουδιού , χορού , ακροβατικών και μοντελισμού της TV … και μεις χωρίς ελπίδα και προπαντός χωρίς παρέα , και χωρίς … “έξαψη” να δακρύζουμε ΜΟΝΟΙ … κατάμονοι … παρέα μόνο με μια φωσφωρίζουσα οθόνη …
Και ύστερα , ήρθε η … Κρίση …
Και τότε η φωσφωρίζουσα οθόνη της TV , έγινε τρομακτική … τόσο τρομακτική , κάτι σαν την οθόνη του Poltergeist (ταινία τρόμου του 1982) απ’ όπου «έβγαιναν» , όλα τα κακά και απειλητικά στοιχειά του κόσμου και απειλούσαν την εύθραυστη ισορροπία μου . Και δεν ήθελα πια να είμαι μπροστά της , αλλά ήθελα να φύγω … να φύγω μακριά κι αγύριστα …
Λίγο ακόμη πιο … «ύστερα» , ξύπνησα απότομα λουσμένη στον ιδρώτα  …
Τι καλά … να ήταν όνειρο … Να ήταν απλά ένας ακόμη κλιμακτηριακός εφιάλτης …
—————————–
Παραμελαγχόλησα …
Παρενέργειες της … συνταξιοδότησης , ίσως .
 

Ετικέτες: , , , , ,

ΚΛΕΦΤΗΣ … ΨΥΧΩΝ


Ξέρετε φίλοι μου , μου αρέσει να … ακούω τους ανθρώπους να μιλούν … Μου αρέσει να μου διηγούνται διάφορα . Μαζεύω “διαμαντάκια” … λόγια , ιστορίες ή κομμάτια ιστοριών και έρχεται κάποια ώρα που τα βάζω σε μια σειρά , σαν κομμάτια ενός παζλ και έτσι βγαίνει μία ιστορία …

Μ’ αυτά που λέω , θυμήθηκα  κάποιον διαδικτυακό μου “φίλο” , παλιότερα , που όταν του το είπα αυτό το παραπάνω , τρόμαξε … ταράχτηκε … και σχεδόν με έβρισε μαλώνοντας με … “Κλέβεις την ψυχή μας … τις σκέψεις μας … χρησιμοποιείς τον νου … τις μνήμες μας , τα βιώματα , τις φαντασιώσεις μας τον εσωτερικό μας κόσμο δηλαδή , προς … ίδιον όφελος … Κι εγώ που νόμιζα ότι θέλεις να με ακούς , για μένα … ” …
Μάταια προσπάθησα να τον πείσω ότι είχε άδικο , και ότι δεν έκανα τίποτα κακό , ούτε είχα εκθέσει ποτέ άτομο , αλλά μάταια … Δεν μου ξαναμίλησε από τότε … ποτέ …
Ουφ … μελαγχόλησα τώρα που το θυμήθηκα αυτό …
Όχι , όχι φίλοι μου … Δεν φταίτε εσείς  γι αυτήν μου την (ελαφριά) μελαγχολία ….
Άλλα … φταίνε .
 

Ετικέτες: