RSS

Category Archives: Ιατρική

ΕΙΝΑΙ ΕΚΕΙ… ΤΟ ΞΕΡΩ…

«Άννα, όσοι έφυγαν την ώρα της χειρουργικής επέμβασης πάνω στο χειρουργικό τραπέζι, πετάνε από πάνω του τη νύχτα, μέχρι να τους διώξει το team του πρώτου πρωινού χειρουργείου»
… μου είπε κάποτε ένας πολύ καλός και πολύ παλιός διαδικτυακός μου φίλος…
——————-
Ο Τάκης, «έφυγε» την ώρα της επέμβασης πάνω στο χειρουργικό τραπέζι, μετά από μια 11ωρη (περίπου) μάχη των χειρουργών του με τον Θάνατο. 
Είναι σίγουρο πως έμεινε εκεί, να πλανιέται μέσα σε μια αίθουσα χειρουργείου (χειρουργός ήταν), αλλά είναι εξ ίσου σίγουρο, πως κανένα team, δεν θα μπορούσε να τον διώξει από το μέρος, που πιο πολύ αγάπησε απ’ όλα…
Είναι εκεί… Το ξέρω…
Κυκλοφοράει ανάμεσα στους δίσκους και τα συρόμενα της εργαλειοδοσίας, πλανιέται γύρω από τους προβολείς και τους «δορυφόρους» τους, μετράει γάζες και κομπρέσες ριγμένες στο πάτωμα, ακουμπάει ελαφρά, πάνω στα πακέτα με τα αποστειρωμένα, ακροπατάει πάνω στις βιτρίνες με τα ράμματα, τα νυστέρια, και τα γάντια, ρίχνει κλεφτές ματιές στα monitors των Αναισθησιολόγων (… ίσως να με ψάχνει κιόλας, εκεί πίσω απ’ το μεγάλο οθώνιο που μας χωρίζει εμάς τους αναισθησιολόγους, από τον κυρίως χειρουργικό χώρο), χαϊδεύει τους ώμους των χειρουργών, έτσι όπως στέκεται πίσω τους… ίσως να χαϊδεύει και τα χέρια τους, έτσι όπως έκανε η Άννα από το Καζακστάν, που της έσωσε την ζωή με ένα πολύ βαρύ χειρουργείο, όταν του είπε «Δώσε μου γιατρέ να χαϊδέψω τα χέρια που με σώσανε» και του πέρασε στο μικρό δάχτυλο του αριστερού χεριού του την… βέρα της μουρμουρίζοντας «Δεν έχω λεφτά να σε πληρώσω -κι ας μην μου ζητάς- γι αυτό, θέλω να σου χαρίσω την βέρα μου, είναι το πιο πολύτιμο πράγμα που έχω»… Κι αυτό, ήταν πολύ σπουδαίο, γιατί η Άννα από το Καζακστάν, στα 70 της τότε… δεν είχε ποτέ αρραβωνιαστεί ή παντρευτεί, αλλά… «Ζήλευα γιατρέ, όταν ήμουν νέα, τις φίλες μου που μία-μία, παντρεύονταν κι εγώ όχι… γιατί εκείνα τα χρόνια εκεί στο Καζακστάν δεν σε έπαιρνε κανείς αν ήσουν φτωχή… γι αυτό κι εγώ, αγόρασα μια βέρα -αυτήν εδώ- και την φοράω από τότε… Είναι χρυσή γιατρέ… θέλω να την πάρεις»…
……
Είναι εκεί… Το ξέρω…
Κι εκεί, θα μείνει για πάντα, γιατί κανείς, όποιος κι αν είναι, ό,τι και να κάνει, δεν μπορεί να τον διώξει από εκεί μέσα…
.
.
.
19429891_10211428637965842_1355214788717062218_n
 

Υ.Γ. Στον κρίκο από τα κλειδιά του, κουβαλούσε από τότε… τρεις βέρες. Της μητέρας του, την δικιά μου και της Άννας από το Καζακστάν

 
 

Ετικέτες: , ,

ΜΙΑ … ΑΛΛΙΩΤΙΚΗ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ …

Θα σας μιλήσω για μια Πρωτομαγιά , μέρες που είναι , παράξενη , πικρή , νοτισμένη, χωρίς γλέντια στην εξοχή , χωρίς τραγούδια , χωρίς … απεργία , χωρίς αγώνες , χωρίς στεφ… Όχι … εδώ που τα λέμε , στεφάνια υπήρχαν … Όχι πολλά , αλλά … υπήρχαν .
Την Πρωτομαγιά του 1982 … Τριάντα χρόνια πίσω …
Αλλά , ας τα πάρω απ’ την αρχή κι ας σας βάλω στο πνεύμα των ημερών και των εποχών εκείνων με μια όσο γίνεται πιο λιγόλογη εισαγωγή . 
————————————————————————
Την Άνοιξη του 1981 , μετακομίσαμε οικογενειακά (εγώ , ο σύζυγός μου , ο 3χρονος τότε γιος μου , και οι δυο μου γονείς που ζούσαν μαζί μας) , από την Θεσσαλονίκη , όπου ζούσαμε τα τελευταία χρόνια , σε μια μικρή επαρχιακή πόλη του Βορρά (όπου βρισκόμαστε ακόμα) . Μέχρι τότε , δουλεύαμε (ο καθένας στην ειδικότητα του)  σε Δημόσια Νοσοκομεία της Θεσσαλονίκης , με πολύ καλές προοπτικές για Πανεπιστημιακή καριέρα εγώ (μου ζητούσαν σαν … τρελοί να μείνω στο Πανεπιστήμιο) και για μεικτό (ελεύθερο + νοσοκομειακό) επάγγελμα καριέρας (τότε , προ ΕΣΥ , επιτρεπόταν η μεικτή απασχόληση) ο χειρουργός σύζυγός μου .
Ο σκοπός αυτής της μετακόμισης , ήταν το … νεανικό μας όνειρο , να μεταφέρουμε και να προσφέρουμε τις καλές μας (έτσι πιστεύαμε) ιατρικές γνώσεις στην επαρχία , που διψούσε για καλή Ιατρική και προπαντός για ειδικευμένους σύγχρονους (με τα τότε δεδομένα) γιατρούς . 
Έτσι την Άνοιξη του ’81 , άρχισα να δουλεύω στο μικρό επαρχιώτικο Νοσοκομείο που είχαμε διαλέξει , σαν ο … μοναδικός (δημόσιος) Αναισθησιολόγος σε μια περιοχή πάνω από 100.000 (τότε) κατοίκους … Κάποιοι ιδιώτες συνάδελφοι , όχι μόνον δεν με βοήθησαν να «μοιραστεί» λίγο αυτό το βάρος , αλλά αντίθετα μου έκαναν και πόλεμο φθοράς , γιατί παίρνοντας την θέση αυτή και αρνούμενη να χρηματιστώ με οποιονδήποτε τρόπο , τους κόπηκε η … «τροφοδοσία» από το μεγάλο «βυζί» του κρατικού Νοσοκομείου , που ως τότε , λυμαίνονταν σαν ιδιώτες … 
Έτσι έφτασα να εργάζομαι … 365 ημέρες τον χρόνο , χωρίς έξτρα αμοιβή (δεν υπήρχε το καθεστώς των εφημεριών τότε ακόμα και ο μισθός μου ήταν 42.000 δρχ) , χωρίς ρεπό , χωρίς κανονικές άδειες , χωρίς … άδεια τοκετού (και μόνο 10 ημέρες άδεια λοχείας) , χωρίς Σαββατοκύριακα , Χριστούγεννα , Πάσχα , Εθνικές γιορτές , αργίες … Χωρίς μεσημέρια , βράδια , ξημερώματα … Χωρίς διακοπές , χωρίς εκδρομές , ταξίδια , «δικές μου ώρες» … Χωρίς Πρωτομαγιές …
Και για τους … αμύητους , θα προσθέσω πως η ειδικότητα της Αναισθησιολογίας , έχει πολλά , πάρα πολλά έκτακτα-επείγοντα περιστατικά , ίσως περισσότερα από κάθε άλλη χειρουργική ειδικότητα και ακόμη , είναι μια ειδικότητα … ανάδελφος , (που έλεγε και ο Πρόεδρος με τα … πατομπούκαλα),δηλαδή κανένας συνάδελφος οποιασδήποτε ειδικότητας , δεν μπορεί να αναλάβει για λίγο το περιστατικό του Αναισθησιολόγου , μέχρι να προσέλθεις στο χειρουργείο . Γι αυτό πρέπει να είσαι πάντα , έγκαιρα … εκεί …
……………………………
«Λιγόλογη» , είπα πως θα είναι η … εισαγωγή μου ?…
Ε , ξεχάστε το … Χρόνια τώρα που με διαβάζετε , πιστεύω πως το έχετε αντιληφθεί ότι … είμαι φλύαρη …
————————————————-
Ένα χρόνο μετά την μετακόμιση μας , την Άνοιξη του 1982 , και συγκεκριμένα στις 30 του Απρίλη , ο μπαμπάς μου , βαρέθηκε να μας … ταλαιπωρεί (έπασχε από Alzheimer τα τελευταία χρόνια) και αποφάσισε να «ταξιδέψει» με την Αχερόντια βαρκούλα , για τον Άλλο Κόσμο …
Έτσι , ανήμερα την Πρωτομαγιά του 1982 , … είχαμε κηδεία … 
……………………………
.
«Θρηνῶ καὶ ὀδύρομαι, ὅταν ἐννοήσω τὸν θάνατον , καὶ ἴδω ἐν τοῖς τάφοις κειμένην τὴν κατ’εἰκόνα Θεοῦ, πλασθεῖσαν ἡμῖν ὡραιότητα, ἄμορφον, ἄδοξον, μὴ ἔχουσαν εἶδος. Ὢ τοῦ θαύματος! Τὶ τὸ περὶ ἡμᾶς τοῦτο γέγονε μυστήριον; Πῶς παρεδόθημεν τῇ φθορᾷ , καὶ συνεζεύχθημεν τῷ θανάτῳ ;»
– Μην κλάψεις … (μου έσφιξε η μάνα μου το χέρι) . Δεν θα ήθελε με τίποτα να μας δει να κλαίμε  … Ιδίως εσένα …
……………………………
Η Νεκρώσιμη Ακολουθία ,  εψάλλη ολόκληρη στους … Ασφοδελούς λειμώνες (κοιμητήριο) της μικρής μας πόλης .
Ήταν μια μέρα βροχερή , αλλά ζεστή . Φυσούσε και ένας δυνατός Νοτιάς που «ανακάταυε» τον καιρό και μια άφηνε λίγο ήλιο να περάσει μέσα από την μαυρίλα , και άλλοτε σκοτείνιαζε τα πάντα  και  «γονάτιζε» την Ανοιξιάτικη άγρια πρασινάδα και τις «αυθάδεις» παπαρούνες ολόγυρα …
Εκεί πάνω στην προσπάθεια μου να μην κλάψω με το «Θρηνῶ καὶ ὀδύρομαι, ὅταν ἐννοήσω τὸν θάνατον…» , είδα το … περιπολικό της Αστυνομίας , ένα ετοιμόρροπο τζιπάκι , να μπαίνει με φόρα μέσα στον χώρο του νεκροταφείου  , πετώντας δεξιά κι αριστερά λάσπες , χαλίκια και … τρομαγμένα βατράχια .
Κατέβηκαν τρεις μπάτσοι, που προχωρούσαν κολλημένοι θαρρείς ο ένας πάνω στον άλλον , σε μια προσπάθεια να αντλήσουν θάρρος για να ξεφουρνίσουν αυτό που ήταν η … αποστολή τους , και μας πλησίασαν … 
Ο παπάς έκοψε το ψάλσιμο απότομα και ο αρχι…τελετάρχης του γραφείου κηδειών μουρμούρισε ένα «όχι ρε γ@… και άλλη καθυστέρηση» μέσα από τα δόντια του .
– Ποια είναι η κυρία Άννα ….. ? Χωρίς να απαντήσει κανείς , αλλά επειδή όλοι με κοίταξαν με ένταση , ο επικεφαλής απευθύνθηκε σε μένα :
– Γιατρέ , σας γυρεύουν επειγόντως στο Νοσοκομείο … Έχουνε , λέει , μια βαριά αιμορραγία και πρέπει να μπείτε επειγόντως στο χειρουργείο … Επειγόντως μας είπαν να … σας πούμε … και να σας … πάμε …
– Τελειώνουμε σε λίγο (αυθαδίασε ο παπάς) … θα τα πω και λίγο πιο γρήγορα …
– Επειγόντως μας είπαν !… (η φωνή του μπάτσου ακούστηκε σχεδόν υστερική και σαν … «σπασμένη» από λυγμό , αλλά αυτό το τελευταίο , ίσως και να μου φάνηκε) . 
– Πήγαινε … (ο σύζυγός μου , με έσπρωξε απαλά προς το μέρος των αστυνομικών) Ο θάνατος είναι το … «Τίποτε μετά» … Τά’χουμε πει τόσες φορές αυτά … Πήγαινε … Ούτε που θα τον νοιάξει τον μπαμπά σου … Δεν υπάρχει πια , για να τον νοιάξει … Τά’ παμε … (δεν με κοίταζε καθώς μου μιλούσε . Κοίταζε κατ’ ευθείαν τα κλεισμένα μάτια του … συχωρεμένου του πεθερού του) … Ούτε που σε νοιάζει … Έτσι δεν είναι Κώστα ?…
– Έτσι … (απάντησε ο μπαμπάς μου , χαμογελώντας)….
————————–
Με το που μπήκα μέσα στο ετοιμόρροπο περιπολικό , ο επικεφαλής χωρίς να αφήσει ούτε στιγμή το μπράτσο μου , σαν να προσπαθούσε από αυτή την επαφή να …κατανοήσει , γιατί κάποια πράγματα συμβαίνουν έτσι και όχι … αλλιώς , βλαστήμησε ένα  … «γ@… την Παναγία μου μέσα , με την κωλοδουλειά μας … ένα ασθενοφόρο , δεν μπορούσαν να στείλουν…» 
Βγαίναμε από την κεντρική Πύλη του … Ύστατου Ασύλου , όταν ο δυνατός Νοτιάς , έφερε απαλά στ’ αυτιά μου το :
«Δεῦτε τελευταῖον ἀσπασμόν, δῶμεν ἀδελφοὶ τῷ θανόντι , εὐχαριστοῦντες Θεῷ· οὗτο γὰρ ἐξέλιπε τῆς συγγενείας αὐτοῦ  , καὶ πρὸς τάφον ἐπεὶγεται, οὐκ ἔτι φροντίζων , τὰ τῆς ματαιότητος καὶ πολυμόχθου σαρκός. Ποῦ νῦν συγγενεῖς τε καὶ φίλοι; Ἄρτι χωριζόμεθα ὅνπερ , ἀναπαῦσαι Κύριος εὐξώμεθα»
– Αντίο μπαμπά … (μουρμούρισα … κι ο μπάτσος ξαναβλαστήμησε κάτι ακατανόμαστο) 

*** Η φωτογραφία του τέλους , γράφει από πίσω , «Εν Αθήναις τη 1-5-1950 . Οδός Ακαδημίας . Από την βάπτισιν της Άννιτσκας»

 

Ετικέτες: , , , ,

Κάτι ακόμα για … ΤΗΝ ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΟΥ ALZHEIMER …

.
Σήμερα περιδιαβάζοντας στο Διαδίκτυο , διάβασα αυτό και ξαναθυμήθηκα την μητέρα μου (και τον πατέρα μου βέβαια , αλλά της μάνας , ήταν πιο οδυνηρό) .
Η μητέρα μου πέθανε , “πλήρης ημερών” – στα 86 της και σε …πλήρες … Alzheimer (και οι δυο γονείς μου έπασχαν στο τέλος τους από Αλτσχάϊμερ).
Ήταν μια γυναίκα ακόμη και στα γεράματα της , πανέμορφη , δραστήρια , έξυπνη , κοινωνική , περήφανη , φιλελεύθερη και …. με λάτρευε (ήμουν το δέκατο της παιδί και το μόνο που κράτησε ζωντανό στην αγκαλιά της) . Κι όμως τα τελευταία χρόνια , με την άνοια , έφτασε στο σημείο , να ΜΗΝ με αναγνωρίζει … Μάτωνα , όταν με κοίταζε με “άδειο” βλέμμα …
Κι όμως , φίλοι μου … Όταν κάποιες φορές έπαιρνα στα χέρια μου , τα χέρια της και τα χάϊδευα ….σαν να ζωντάνευαν τα μάτια της και κοιτάζοντας με , έδειχνε να με αναγνωρίζει και μου έλεγε :
– Άννα ;;;…
… Έτσι … πάντα με ένα ερωτηματικό …  «Άννα ;» …. Σαν να “ξυπνούσε” στιγμιαία , από τον “ύπνο” του μυαλού … σαν να μην ήταν όμως σίγουρη .
Πίστεψα , πως μπορεί και να την … γιάτρευα με το χάδι μου …
.
—————————————————————
Έχω έναν γιό (τον μεγάλο μου) , που κλεισμένος σε κάποια εργαστήρια Μοριακής Βιολογίας , της βόρειας Ευρώπης , “παλεύει” μαζί με άλλους βιολόγους ερευνητές , να βρουν την θεραπεία του Alzheimer , με …. αντιμεταθέσεις γονιδιωμάτων (τμημάτων DNA και RNA) …. Καμιά φορά θέλω να του πω , πως πρέπει να βάλουν και το χάδι , μέσα στην …. φαρέτρα τους στον πόλεμο κατά της άνοιας , αλλά …. πάντα με πιάνουν τα κλάμματα , κι ακόμα , δεν το έχω καταφέρει να του το πω ….
*************************************
Επιτρέψτε μου να σας θυμίσω το :
http://www.silia.wordpress.com/2007/09/18/ ΤΟ ΧΑΔΙ
.

.
Ας τραγουδήσουμε και ένα τραγουδάκι … Για να δω … όλοι μαζί … πάμε :
.
 

Ετικέτες: , ,

ΒΕΡΑ ΣΤΟ …. (ιστορίες καθημερινής τρέλας από το Χειρουργείο επαρχιακού Νοσοκομείου)

.
Ήταν απογευματάκι Κυριακής , όταν … εισέβαλε στα «Επείγοντα» του Νοσοκομείου μας , κυριολεκτικά σε κατάσταση υστερίας , ξεσηκώνοντας τους πάντες , μέχρι κι εμάς του Χειρουργείου στον πρώτο όροφο …
– Έφαγα την … βέρα μου … Κατάπια την βέρα μου …  Βοήθεια !!!… Ένα γιατρό , έναν ΩΡΛ… έναν γαστρεντερολόγο !,… Βοήθεια … δεν μπορώ να πάρω ανάσα … Έναν γιατρό !  Τι ΕΣΥ είναι αυτό ?
Η απλή ακτινογραφία θώρακος – άνω κοιλίας , έδειξε όντως μια … βέρα να «κολυμπάει» μέσα στο στομάχι του … Μετά από μια μικροεπέμβαση (γαστροοισοφαγοσκόπηση) , που έγινε με γενική αναισθησία επειδή δεν συνεργαζόταν με τίποτα (… φοβόταν ακόμα και τα … πλακάκια στους τοίχους του χειρουργείου) , η … βέρα , ξαναβρέθηκε στο … «δεξί» του και οι σχέσεις του με το Εθνικό Σύστημα Υγείας … αποκαταστάθηκαν …
Εξηγήσεις , για το «πως» και «γιατί» ούτε ζητήθηκαν , ούτε δόθηκαν ποτέ .
———————————————-
Η ιστορία βέβαια εκλαμβάνεται από όλους , ότι και τάχα μου τραβούσε τόσα από την συμβία , που … πως λέμε “έφαγε τα λυσσακά του” ;… ε , αυτός έφαγε την βέρα του … Κι όμως …
Η αλήθεια όμως είναι , πως ο … τύπος , είχε βγει πονηρό ραντεβού πλασαριζόμενος σαν … ελεύθερος και την τελευταία στιγμή θυμήθηκε την … βέρα … Την έβγαλε λοιπόν πανικόβλητος την τελευταία στιγμή και μη μπορώντας να την βάλει κάπου αλλού (είχε γδυθεί ήδη) την έβαλε στο στόμα για να την παραχώσει κάπου αμέσως μετά … και την κατάπιε …
Ως γνήσιος … χέστης , έπαθε αμέσως πανικό και υστερία , παράτησε γκόμενα και ερωτικές επιδιώξεις και κατέφυγε στα Επείγοντα του Νοσοκομείου .
Στην σύζυγο βέβαια που του συμπαραστάθηκε η έρμη (μη γνωρίζοντας τίποτα) άοκνα σε όλη την περιπέτεια της επέμβασης , είπε πως … την δοκίμαζε (την βέρα) για το πόσα καράτια ήταν και την κατάπιε κατά λάθος … Η σύζυγος , δεν έδωσε σ’ αυτό , ιδιαίτερη σημασία … Προφανώς γιατί την είχε συνηθίσει σε κάτι τέτοιες … μ@λ@κίες ο «παμφάγος» σύζυγός της .
————————————–
Από πού ξέρω εγώ τον πραγματικό λόγο ;…
Α χα χα χ α χα !!!… Όχι , όχι … δεν είμαι η … γκόμενα , όπως θα πέρασε πιθανώς από το πονηρό μυαλουδάκι σας … Απλά μου το είπε η “γκόμενα” του άτυχου … «χρυσοφάγου» , που τυχαίνει και κολλητή μου .
—————————-
Σας φιλώ και συγγνώμη , που «χάθηκα» τόσο καιρό .
Η δικαιολογία μου είναι , πως … «Είμαι απλά μια … τεμπέλα , που τελευταία , προτιμάει να ψιλοσαχλαμαρίζει στο facebook» …
 

Ετικέτες: , ,

– ΞΕΡΕΙΣ ΠΟΙΟΣ ΕΙΜΑΙ ΕΓΩ ?!?!…

.
Κάποτε πριν χρόνια , είχα ένα “έκτακτο” περιστατικό στη δουλειά μου (είμαι Αναισθησιολόγος , για όποιον δεν γνωρίζει) και πριν μπω στο χειρουργείο , ζητησα να δω κάποιον συγγενή του αρρώστου για ιστορικό , ενημέρωση των κινδύνων κλπ) γιατί με τον ίδιο τον ασθενή δεν μπορούσα να συνενοηθώ (λόγω γλώσσας) . Μου αριβάρησε λοιπόν στο γραφείο ένας μαυριδερός κοντούλης τύπος με “λάμπον όμμα” και αυστηρό ύφος .
– Μιλάς ελληνικά ; (τον ρώτησα)
– Αν μιλάω Ελληνικά ;;; Μα για ποιόν με πέρασες ; Ξέρεις ποιος είμαι εγώ ; Εγώ έχω στο σπίτι μου ψυγείο (μου αποκρίθηκε)
– Τί τον έχεις τον κύριο που θα χειρουργηθεί ; (ρώτησα λίγο παραξενεμένη και αρκετά αμήχανη)
– Ξέρεις ποιος είμαι εγώ ; Εγώ έχω στο σπίτι μου ψυγείο (μου …ξανααπάντησε)
– Πλάκα μου κάνεις ρε φίλε ; Άντε σε παρακαλώ και βιάζομαι (ήδη είχα περάσει στην σφαίρα του … εκνευρισμού)
– Ξέρεις ποιος είμαι εγώ ; Εγώ έχω στο σπίτι μου ψυγείο … (η βελόνα είχε κολλήσει)
– Ρε … κόφ’την πλάκα (είχα κατρακυλήσει πια στην κατάσταση … «έξαλλη» )
– Ξέρεις ποιος είμαι ….κλπ….
Λίγο πριν εκδηλώσω πλήρη υστερία , …όρμησαν μεσα στο γραφείο μου δυο σεκιουριτάδες του Νοσοκομείου , τον εβγαλαν έξω με το μαλακό και ….
– Σας ενόχλησε κυρία Σίλια ; Σας πείραξε ; Όχι ; Α , εντάξει … Ένας  “ψυχάκιας” είναι που επαναλαμβάνει το ίδιο πράγμα σε όποιον τον ρωτήσει οτιδήποτε …
Ουδεμία σχέση είχε με τον προς εγχείρηση ασθενή … Ήταν από τους «τύπους» που τριγυρίζουν στις Δημόσιες Υπηρεσίες και περιφέρουν την παραξενιά τους (το είπα με … κομψό τρόπο … τέλος πάντων) . Απλά έτυχε να περνάει από εκεί την ώρα που η αδελφή βγήκε έξω στον διάδρομο , και φώναξε  «Ένας συγγενής του κ. Τάδε παρακαλώ» και που ο συγγενής του κ. Τάδε κάπου χάζευε …
—————————————-
Γιατί έγραψα αυτή την ιστορία ?…
Μα γιατί αποφάσισα που και που , να σας … «βομβαρδίζω» με ιστορίες καθημερινής τρέλλας , από ένα Δημόσιο Νοσοκομείο .
Σας φιλώ .
 

Ετικέτες: , ,

ΠΩΣ ΕΡΩΤΕΥΤΗΚΑ ΜΙΑ … ΓΥΝΑΙΚΑ … (τίτλος «πιασάρικος»)

Ήταν μεσημεράκι Κυριακής τέλη Σεπτεμβρη , πριν 5 χρόνια , όταν μου τηλεφώνησε φίλος ΩΡΛ (και συνάδελφος στο Νοσοκομείο)
– Σίλια , επειγόντως … έλα τρέχοντας στο Νοσοκομείο … Έκτακτο περιστατικό …. ξένο σώμα …
– Ξένο σώμα ;;; (πανικός για τους μη μυημένους) … Πού ; στον λάρυγγα , στην τραχεία , στους βρόγχους (στον οισοφάγο , δεν μας τρομάζει και τόσο) ;… Έρχομαι ….
– Όχι …. στο στόμα μέσα …
– Με δουλεύεις ;… τί θα πει “ξένο σώμα στο στόμα” ; Γιατί δεν το … φτύνει ;
– Δεν μπορεί … είναι καρφωμένο .
– ;;;;;….. δηλαδή ;
– Αγκίστρι ….
– Πάψε ρε … Ποιός …. μαλάκας (συγγνώμη , αλλά έτσι μιλάμε συνήθως μεταξύ μας … χαϊδευτικά) έβαλε αγκίστρι στο στόμα του ;… Και τί με βουρλίζεις με τα “επειγόντως” και “τρέχοντας” ;…. Εντάξει θα έρθω … αλλά όχι και να σκοτωθούμε …. δεν τρελλάθηκα για ένα αγκίστρι στο στόμα …. Έρχομαι …
– Έλεος Σίλια … γρήγορα …Πρόκειται για …. “επώνυμο” ασθενή και έχουν μαζευτεί εδώ , ο Νομάρχης , ο Δήμαρχος , ο Περιφεριάρχης , και ο … Μητροπολίτης (δυσδιάκριτη βρισιά , μέσα από το στόμα του) και μου τάχουν πρήξει …
– Οk , ok … έρχομαι … Γυναίκα ;
– Ναι … μάλλον …
– Τί θα πει μάλλον βρε ηλίθιε ; Υπάρχει άνθρωπος … «μάλλον γυναίκα» ;…. Τέλος πάντων . Νέα ;… γριά ;
– Πολύ γριά …. Πάρα πολύ γριά , μάλλον … Αλλά δεν το δείχνει …
– Άϊ χάσου βρε χαμένε , που με δουλεύεις Κυριακάτικα ….
– ΕΛΑ ΑΜΕΣΩΣ …
– Έρχομαι ….
——————————
Δέκα λεπτά μετά (οι αποστάσεις εδώ στην επαρχία είναι αστείες) βρισκόμουν μέσα στο χειρουργείο , αφού απομάκρυνα με τα υπολείμματα της υπομονής μου τον συρφετό των … “παραγόντων” , που είχαν μαζευτεί στον διάδρομο προς τις χειρουργικές αίθουσες .
Η …. “ασθενής” μου , ήταν μία μεγαλόσωμη Caretta caretta με αίματα στο στόμα … Ο φίλος ΩΡΛ , μαζί με έναν Κτηνίατρο κάτωχρο και κατατρομαγμένο (τρομαγμένος από τον συρφετό των «παραγόντων» που είχαν μαζευτεί και από το γεγονός ότι είχε πλήρη άγνοια) μου είπαν με ένα στόμα
– Νάρκωσέ την , να δούμε τί θα κάνουμε …
– Tρελλαθήκατε και οι δυό ; Πρώτη φορά στη ζωή μου βλέπω τέτοιο πράγμα … Που θα βάλω ορό .;… Που θα κάνω ενέσεις ;… πως θα την διασωληνώσω ;…
– ……..
——————————
Τότε ήταν που γύρισα και την πρόσεξα καλύτερα …. Με κοίταζε … Σας ορκίζομαι φίλοι μου … με κοίταζε … Είχε βλέμμα …. Ένα βλέμμα ικετευτικό … εμπιστοσύνης … παράκλησης …. Ελπίδας …. Δεν θα το ξεχάσω ποτέ … Με κοίταζε , φίλοι μου , και ξαφνικά , ένιωσα σπουδαία , … άξια για πολλά …. χρήσιμη …. μοναδική … Ένιωσα …. Επιστήμονας ….
Μισή ώρα αργότερα , την παραδώσαμε στους …. «παράγοντες»  του τόπου μας , σώα και αβλαβή … Λίγο ζαλισμένη , αλλά υγιή ….
Με κοίταζε ακόμα και όταν την απομάκρυναν με ένα φορείο σκεπασμένη ελαφρά , με ένα βρεγμένο σεντόνι …
Ο κτηνίατρος έφυγε μαζί της , και πλησίασε ,εύσχημα τους δημοσιογράφους …
Κοίταξα , μαγεμένη τον φίλο μου τον ΩΡΛ :
– Ρε σύ … Είμαι … ερωτευμένη μαζί της (του είπα)
– Κι εγώ …. (μου είπε) .
.
.
.
 

Ετικέτες: , , , , ,

… ΕΞΟΡΥΞΕΙΣ … ΑΝΑΣΚΑΦΕΣ … ΑΝΑΣΥΡΣΕΙΣ … ΑΝΑΚΑΛΥΨΕΙΣ … ΑΝΕΥΡΕΣΕΙΣ …

Λοιπόν , δεν μπορείτε να διανοηθείτε  , τί βγάζουμε (οι γιατροί) από τις … φυσικές οπές των ανθρώπων … Αλλοπρόσαλα αντικείμενα , που οι άνθρωποι τοποθετούν από λάθος ή εξ επί τούτου και μετά για ποικίλλους λόγους δεν μπορούν να αφαιρέσουν .
Ενδεικτικά αναφέρω :
Αχλάδι (πάσα-κρασάνα) , από το απευθυσμένο (τελικό παχύ έντερο)
Μπαλάκι του … τέννις από τον κόλπο (όχι τον ιγμόρειο κόλπο , … τον άλλο … τον γυναικείο).
Μπαλάκια του πινκ-πονκ 11 (ολογράφως “έντεκα” ) τον αριθμό , από τον κόλπο (τον ίδιο , ως άνω) επίσης .
Δύο … μπριγιάν , πολυτελούς κοπής , περίπου ενός καρατίου (και τα δυο , μαζί βρε… ) από τους ακουστικούς πόρους .
Σκουλαρίκι (ένα) ευτελούς αξίας (από τις Δημοκρατίες της τέως Σοβιετικής Ένωσης) στην τραχεία (αμέσως κάτω από τον λάρυγγα) .
Ένα κουτάλι της σούπας στο στομάχι (το βάζουν κάποιες κυρίες που δεν αντέχουν τις δίαιτες στο στόμα μετά το γεύμα για πρόκληση εμετού και κατά λάθος το καταπίνουν) .
5 (αριθμητικά “πέντε” ) … νυχοκόπτες στο στομάχι .
Κέρματα δίευρα (παλιότερα κατοστάρικα και εικοσάρικα … ποτέ δεν κατάλαβα αυτού του είδους τις προτιμήσεις) στο στομάχι , ακόμα και στο λεπτό έντερο .
Στραγάλια , φασόλια , καλαμπόκια και διάφοροι ξηροί καρποί στην μύτη , αλλά και στην τραχεία (παρακάτω) .
Ωρολόϊ χειρός (χωρίς το λουράκι) καρφωμένο στον φάρυγγα .
Impalse-«Πνοή του δάσους» (Αποσμητικό spray) από το απευθυσμένο … επίσης .
Βέρα στο στομάχι .
Mobil-phone (αναμμένο) στο απευθυσμένο επίσης … (μην με ρωτάτε το πως και το γιατί) .
Σερπαντίνα (μάλιστα … αυτή των Απόκρεω) μήκους 60 εκατοστών με γραμμένο “σκονάκι” ) από την μύτη .
………………………………………………….
……………………………………………………………..
Πέρα από το δραματικό (έως και … τραγικό κάποιες φορές) σκέλος αυτών των ιστοριών , υπάρχει και το ευτράπελο σκέλος και σ’ αυτό θέλω να εστιάσετε καλοί μου φίλοι , και μόνον σ’ αυτό .
Δεν  χλευάζουμε ποτέ την … δυστυχία των ανθρώπων . Μπορούμε ίσως να χαμογελάσουμε , να προβληματιστούμε , να παραδειγματιστούμε και να … μάθουμε να προσέχουμε , λίγο παραπάνω .
 
37 Σχόλια

Posted by στο Οκτώβριος 20 , 2010 in παράξενα, Ιατρική, Κοινωνιολογια

 

Ετικέτες: , , , , , , ,