RSS

Category Archives: Ιατρική

ΜΙΑ … ΑΛΛΙΩΤΙΚΗ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ …

Θα σας μιλήσω για μια Πρωτομαγιά , μέρες που είναι , παράξενη , πικρή , νοτισμένη, χωρίς γλέντια στην εξοχή , χωρίς τραγούδια , χωρίς … απεργία , χωρίς αγώνες , χωρίς στεφ… Όχι … εδώ που τα λέμε , στεφάνια υπήρχαν … Όχι πολλά , αλλά … υπήρχαν .
Την Πρωτομαγιά του 1982 … Τριάντα χρόνια πίσω …
Αλλά , ας τα πάρω απ’ την αρχή κι ας σας βάλω στο πνεύμα των ημερών και των εποχών εκείνων με μια όσο γίνεται πιο λιγόλογη εισαγωγή . 
————————————————————————
Την Άνοιξη του 1981 , μετακομίσαμε οικογενειακά (εγώ , ο σύζυγός μου , ο 3χρονος τότε γιος μου , και οι δυο μου γονείς που ζούσαν μαζί μας) , από την Θεσσαλονίκη , όπου ζούσαμε τα τελευταία χρόνια , σε μια μικρή επαρχιακή πόλη του Βορρά (όπου βρισκόμαστε ακόμα) . Μέχρι τότε , δουλεύαμε (ο καθένας στην ειδικότητα του)  σε Δημόσια Νοσοκομεία της Θεσσαλονίκης , με πολύ καλές προοπτικές για Πανεπιστημιακή καριέρα εγώ (μου ζητούσαν σαν … τρελοί να μείνω στο Πανεπιστήμιο) και για μεικτό (ελεύθερο + νοσοκομειακό) επάγγελμα καριέρας (τότε , προ ΕΣΥ , επιτρεπόταν η μεικτή απασχόληση) ο χειρουργός σύζυγός μου .
Ο σκοπός αυτής της μετακόμισης , ήταν το … νεανικό μας όνειρο , να μεταφέρουμε και να προσφέρουμε τις καλές μας (έτσι πιστεύαμε) ιατρικές γνώσεις στην επαρχία , που διψούσε για καλή Ιατρική και προπαντός για ειδικευμένους σύγχρονους (με τα τότε δεδομένα) γιατρούς . 
Έτσι την Άνοιξη του ’81 , άρχισα να δουλεύω στο μικρό επαρχιώτικο Νοσοκομείο που είχαμε διαλέξει , σαν ο … μοναδικός (δημόσιος) Αναισθησιολόγος σε μια περιοχή πάνω από 100.000 (τότε) κατοίκους … Κάποιοι ιδιώτες συνάδελφοι , όχι μόνον δεν με βοήθησαν να «μοιραστεί» λίγο αυτό το βάρος , αλλά αντίθετα μου έκαναν και πόλεμο φθοράς , γιατί παίρνοντας την θέση αυτή και αρνούμενη να χρηματιστώ με οποιονδήποτε τρόπο , τους κόπηκε η … «τροφοδοσία» από το μεγάλο «βυζί» του κρατικού Νοσοκομείου , που ως τότε , λυμαίνονταν σαν ιδιώτες … 
Έτσι έφτασα να εργάζομαι … 365 ημέρες τον χρόνο , χωρίς έξτρα αμοιβή (δεν υπήρχε το καθεστώς των εφημεριών τότε ακόμα και ο μισθός μου ήταν 42.000 δρχ) , χωρίς ρεπό , χωρίς κανονικές άδειες , χωρίς … άδεια τοκετού (και μόνο 10 ημέρες άδεια λοχείας) , χωρίς Σαββατοκύριακα , Χριστούγεννα , Πάσχα , Εθνικές γιορτές , αργίες … Χωρίς μεσημέρια , βράδια , ξημερώματα … Χωρίς διακοπές , χωρίς εκδρομές , ταξίδια , «δικές μου ώρες» … Χωρίς Πρωτομαγιές …
Και για τους … αμύητους , θα προσθέσω πως η ειδικότητα της Αναισθησιολογίας , έχει πολλά , πάρα πολλά έκτακτα-επείγοντα περιστατικά , ίσως περισσότερα από κάθε άλλη χειρουργική ειδικότητα και ακόμη , είναι μια ειδικότητα … ανάδελφος , (που έλεγε και ο Πρόεδρος με τα … πατομπούκαλα),δηλαδή κανένας συνάδελφος οποιασδήποτε ειδικότητας , δεν μπορεί να αναλάβει για λίγο το περιστατικό του Αναισθησιολόγου , μέχρι να προσέλθεις στο χειρουργείο . Γι αυτό πρέπει να είσαι πάντα , έγκαιρα … εκεί …
……………………………
«Λιγόλογη» , είπα πως θα είναι η … εισαγωγή μου ?…
Ε , ξεχάστε το … Χρόνια τώρα που με διαβάζετε , πιστεύω πως το έχετε αντιληφθεί ότι … είμαι φλύαρη …
————————————————-
Ένα χρόνο μετά την μετακόμιση μας , την Άνοιξη του 1982 , και συγκεκριμένα στις 30 του Απρίλη , ο μπαμπάς μου , βαρέθηκε να μας … ταλαιπωρεί (έπασχε από Alzheimer τα τελευταία χρόνια) και αποφάσισε να «ταξιδέψει» με την Αχερόντια βαρκούλα , για τον Άλλο Κόσμο …
Έτσι , ανήμερα την Πρωτομαγιά του 1982 , … είχαμε κηδεία … 
……………………………
.
«Θρηνῶ καὶ ὀδύρομαι, ὅταν ἐννοήσω τὸν θάνατον , καὶ ἴδω ἐν τοῖς τάφοις κειμένην τὴν κατ’εἰκόνα Θεοῦ, πλασθεῖσαν ἡμῖν ὡραιότητα, ἄμορφον, ἄδοξον, μὴ ἔχουσαν εἶδος. Ὢ τοῦ θαύματος! Τὶ τὸ περὶ ἡμᾶς τοῦτο γέγονε μυστήριον; Πῶς παρεδόθημεν τῇ φθορᾷ , καὶ συνεζεύχθημεν τῷ θανάτῳ ;»
– Μην κλάψεις … (μου έσφιξε η μάνα μου το χέρι) . Δεν θα ήθελε με τίποτα να μας δει να κλαίμε  … Ιδίως εσένα …
……………………………
Η Νεκρώσιμη Ακολουθία ,  εψάλλη ολόκληρη στους … Ασφοδελούς λειμώνες (κοιμητήριο) της μικρής μας πόλης .
Ήταν μια μέρα βροχερή , αλλά ζεστή . Φυσούσε και ένας δυνατός Νοτιάς που «ανακάταυε» τον καιρό και μια άφηνε λίγο ήλιο να περάσει μέσα από την μαυρίλα , και άλλοτε σκοτείνιαζε τα πάντα  και  «γονάτιζε» την Ανοιξιάτικη άγρια πρασινάδα και τις «αυθάδεις» παπαρούνες ολόγυρα …
Εκεί πάνω στην προσπάθεια μου να μην κλάψω με το «Θρηνῶ καὶ ὀδύρομαι, ὅταν ἐννοήσω τὸν θάνατον…» , είδα το … περιπολικό της Αστυνομίας , ένα ετοιμόρροπο τζιπάκι , να μπαίνει με φόρα μέσα στον χώρο του νεκροταφείου  , πετώντας δεξιά κι αριστερά λάσπες , χαλίκια και … τρομαγμένα βατράχια .
Κατέβηκαν τρεις μπάτσοι, που προχωρούσαν κολλημένοι θαρρείς ο ένας πάνω στον άλλον , σε μια προσπάθεια να αντλήσουν θάρρος για να ξεφουρνίσουν αυτό που ήταν η … αποστολή τους , και μας πλησίασαν … 
Ο παπάς έκοψε το ψάλσιμο απότομα και ο αρχι…τελετάρχης του γραφείου κηδειών μουρμούρισε ένα «όχι ρε γ@… και άλλη καθυστέρηση» μέσα από τα δόντια του .
– Ποια είναι η κυρία Άννα ….. ? Χωρίς να απαντήσει κανείς , αλλά επειδή όλοι με κοίταξαν με ένταση , ο επικεφαλής απευθύνθηκε σε μένα :
– Γιατρέ , σας γυρεύουν επειγόντως στο Νοσοκομείο … Έχουνε , λέει , μια βαριά αιμορραγία και πρέπει να μπείτε επειγόντως στο χειρουργείο … Επειγόντως μας είπαν να … σας πούμε … και να σας … πάμε …
– Τελειώνουμε σε λίγο (αυθαδίασε ο παπάς) … θα τα πω και λίγο πιο γρήγορα …
– Επειγόντως μας είπαν !… (η φωνή του μπάτσου ακούστηκε σχεδόν υστερική και σαν … «σπασμένη» από λυγμό , αλλά αυτό το τελευταίο , ίσως και να μου φάνηκε) . 
– Πήγαινε … (ο σύζυγός μου , με έσπρωξε απαλά προς το μέρος των αστυνομικών) Ο θάνατος είναι το … «Τίποτε μετά» … Τά’χουμε πει τόσες φορές αυτά … Πήγαινε … Ούτε που θα τον νοιάξει τον μπαμπά σου … Δεν υπάρχει πια , για να τον νοιάξει … Τά’ παμε … (δεν με κοίταζε καθώς μου μιλούσε . Κοίταζε κατ’ ευθείαν τα κλεισμένα μάτια του … συχωρεμένου του πεθερού του) … Ούτε που σε νοιάζει … Έτσι δεν είναι Κώστα ?…
– Έτσι … (απάντησε ο μπαμπάς μου , χαμογελώντας)….
————————–
Με το που μπήκα μέσα στο ετοιμόρροπο περιπολικό , ο επικεφαλής χωρίς να αφήσει ούτε στιγμή το μπράτσο μου , σαν να προσπαθούσε από αυτή την επαφή να …κατανοήσει , γιατί κάποια πράγματα συμβαίνουν έτσι και όχι … αλλιώς , βλαστήμησε ένα  … «γ@… την Παναγία μου μέσα , με την κωλοδουλειά μας … ένα ασθενοφόρο , δεν μπορούσαν να στείλουν…» 
Βγαίναμε από την κεντρική Πύλη του … Ύστατου Ασύλου , όταν ο δυνατός Νοτιάς , έφερε απαλά στ’ αυτιά μου το :
«Δεῦτε τελευταῖον ἀσπασμόν, δῶμεν ἀδελφοὶ τῷ θανόντι , εὐχαριστοῦντες Θεῷ· οὗτο γὰρ ἐξέλιπε τῆς συγγενείας αὐτοῦ  , καὶ πρὸς τάφον ἐπεὶγεται, οὐκ ἔτι φροντίζων , τὰ τῆς ματαιότητος καὶ πολυμόχθου σαρκός. Ποῦ νῦν συγγενεῖς τε καὶ φίλοι; Ἄρτι χωριζόμεθα ὅνπερ , ἀναπαῦσαι Κύριος εὐξώμεθα»
– Αντίο μπαμπά … (μουρμούρισα … κι ο μπάτσος ξαναβλαστήμησε κάτι ακατανόμαστο) 

*** Η φωτογραφία του τέλους , γράφει από πίσω , «Εν Αθήναις τη 1-5-1950 . Οδός Ακαδημίας . Από την βάπτισιν της Άννιτσκας»

 

Ετικέτες: , , , ,

Κάτι ακόμα για … ΤΗΝ ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΟΥ ALZHEIMER …

.
Σήμερα περιδιαβάζοντας στο Διαδίκτυο , διάβασα αυτό και ξαναθυμήθηκα την μητέρα μου (και τον πατέρα μου βέβαια , αλλά της μάνας , ήταν πιο οδυνηρό) .
Η μητέρα μου πέθανε , “πλήρης ημερών” – στα 86 της και σε …πλήρες … Alzheimer (και οι δυο γονείς μου έπασχαν στο τέλος τους από Αλτσχάϊμερ).
Ήταν μια γυναίκα ακόμη και στα γεράματα της , πανέμορφη , δραστήρια , έξυπνη , κοινωνική , περήφανη , φιλελεύθερη και …. με λάτρευε (ήμουν το δέκατο της παιδί και το μόνο που κράτησε ζωντανό στην αγκαλιά της) . Κι όμως τα τελευταία χρόνια , με την άνοια , έφτασε στο σημείο , να ΜΗΝ με αναγνωρίζει … Μάτωνα , όταν με κοίταζε με “άδειο” βλέμμα …
Κι όμως , φίλοι μου … Όταν κάποιες φορές έπαιρνα στα χέρια μου , τα χέρια της και τα χάϊδευα ….σαν να ζωντάνευαν τα μάτια της και κοιτάζοντας με , έδειχνε να με αναγνωρίζει και μου έλεγε :
– Άννα ;;;…
… Έτσι … πάντα με ένα ερωτηματικό …  «Άννα ;» …. Σαν να “ξυπνούσε” στιγμιαία , από τον “ύπνο” του μυαλού … σαν να μην ήταν όμως σίγουρη .
Πίστεψα , πως μπορεί και να την … γιάτρευα με το χάδι μου …
.
—————————————————————
Έχω έναν γιό (τον μεγάλο μου) , που κλεισμένος σε κάποια εργαστήρια Μοριακής Βιολογίας , της βόρειας Ευρώπης , “παλεύει” μαζί με άλλους βιολόγους ερευνητές , να βρουν την θεραπεία του Alzheimer , με …. αντιμεταθέσεις γονιδιωμάτων (τμημάτων DNA και RNA) …. Καμιά φορά θέλω να του πω , πως πρέπει να βάλουν και το χάδι , μέσα στην …. φαρέτρα τους στον πόλεμο κατά της άνοιας , αλλά …. πάντα με πιάνουν τα κλάμματα , κι ακόμα , δεν το έχω καταφέρει να του το πω ….
*************************************
Επιτρέψτε μου να σας θυμίσω το :
http://www.silia.wordpress.com/2007/09/18/ ΤΟ ΧΑΔΙ
.

.
Ας τραγουδήσουμε και ένα τραγουδάκι … Για να δω … όλοι μαζί … πάμε :
.
 

Ετικέτες: , ,

ΒΕΡΑ ΣΤΟ …. (ιστορίες καθημερινής τρέλας από το Χειρουργείο επαρχιακού Νοσοκομείου)

.
Ήταν απογευματάκι Κυριακής , όταν … εισέβαλε στα «Επείγοντα» του Νοσοκομείου μας , κυριολεκτικά σε κατάσταση υστερίας , ξεσηκώνοντας τους πάντες , μέχρι κι εμάς του Χειρουργείου στον πρώτο όροφο …
– Έφαγα την … βέρα μου … Κατάπια την βέρα μου …  Βοήθεια !!!… Ένα γιατρό , έναν ΩΡΛ… έναν γαστρεντερολόγο !,… Βοήθεια … δεν μπορώ να πάρω ανάσα … Έναν γιατρό !  Τι ΕΣΥ είναι αυτό ?
Η απλή ακτινογραφία θώρακος – άνω κοιλίας , έδειξε όντως μια … βέρα να «κολυμπάει» μέσα στο στομάχι του … Μετά από μια μικροεπέμβαση (γαστροοισοφαγοσκόπηση) , που έγινε με γενική αναισθησία επειδή δεν συνεργαζόταν με τίποτα (… φοβόταν ακόμα και τα … πλακάκια στους τοίχους του χειρουργείου) , η … βέρα , ξαναβρέθηκε στο … «δεξί» του και οι σχέσεις του με το Εθνικό Σύστημα Υγείας … αποκαταστάθηκαν …
Εξηγήσεις , για το «πως» και «γιατί» ούτε ζητήθηκαν , ούτε δόθηκαν ποτέ .
———————————————-
Η ιστορία βέβαια εκλαμβάνεται από όλους , ότι και τάχα μου τραβούσε τόσα από την συμβία , που … πως λέμε “έφαγε τα λυσσακά του” ;… ε , αυτός έφαγε την βέρα του … Κι όμως …
Η αλήθεια όμως είναι , πως ο … τύπος , είχε βγει πονηρό ραντεβού πλασαριζόμενος σαν … ελεύθερος και την τελευταία στιγμή θυμήθηκε την … βέρα … Την έβγαλε λοιπόν πανικόβλητος την τελευταία στιγμή και μη μπορώντας να την βάλει κάπου αλλού (είχε γδυθεί ήδη) την έβαλε στο στόμα για να την παραχώσει κάπου αμέσως μετά … και την κατάπιε …
Ως γνήσιος … χέστης , έπαθε αμέσως πανικό και υστερία , παράτησε γκόμενα και ερωτικές επιδιώξεις και κατέφυγε στα Επείγοντα του Νοσοκομείου .
Στην σύζυγο βέβαια που του συμπαραστάθηκε η έρμη (μη γνωρίζοντας τίποτα) άοκνα σε όλη την περιπέτεια της επέμβασης , είπε πως … την δοκίμαζε (την βέρα) για το πόσα καράτια ήταν και την κατάπιε κατά λάθος … Η σύζυγος , δεν έδωσε σ’ αυτό , ιδιαίτερη σημασία … Προφανώς γιατί την είχε συνηθίσει σε κάτι τέτοιες … μ@λ@κίες ο «παμφάγος» σύζυγός της .
————————————–
Από πού ξέρω εγώ τον πραγματικό λόγο ;…
Α χα χα χ α χα !!!… Όχι , όχι … δεν είμαι η … γκόμενα , όπως θα πέρασε πιθανώς από το πονηρό μυαλουδάκι σας … Απλά μου το είπε η “γκόμενα” του άτυχου … «χρυσοφάγου» , που τυχαίνει και κολλητή μου .
—————————-
Σας φιλώ και συγγνώμη , που «χάθηκα» τόσο καιρό .
Η δικαιολογία μου είναι , πως … «Είμαι απλά μια … τεμπέλα , που τελευταία , προτιμάει να ψιλοσαχλαμαρίζει στο facebook» …
 

Ετικέτες: , ,

– ΞΕΡΕΙΣ ΠΟΙΟΣ ΕΙΜΑΙ ΕΓΩ ?!?!…

.
Κάποτε πριν χρόνια , είχα ένα “έκτακτο” περιστατικό στη δουλειά μου (είμαι Αναισθησιολόγος , για όποιον δεν γνωρίζει) και πριν μπω στο χειρουργείο , ζητησα να δω κάποιον συγγενή του αρρώστου για ιστορικό , ενημέρωση των κινδύνων κλπ) γιατί με τον ίδιο τον ασθενή δεν μπορούσα να συνενοηθώ (λόγω γλώσσας) . Μου αριβάρησε λοιπόν στο γραφείο ένας μαυριδερός κοντούλης τύπος με “λάμπον όμμα” και αυστηρό ύφος .
– Μιλάς ελληνικά ; (τον ρώτησα)
– Αν μιλάω Ελληνικά ;;; Μα για ποιόν με πέρασες ; Ξέρεις ποιος είμαι εγώ ; Εγώ έχω στο σπίτι μου ψυγείο (μου αποκρίθηκε)
– Τί τον έχεις τον κύριο που θα χειρουργηθεί ; (ρώτησα λίγο παραξενεμένη και αρκετά αμήχανη)
– Ξέρεις ποιος είμαι εγώ ; Εγώ έχω στο σπίτι μου ψυγείο (μου …ξανααπάντησε)
– Πλάκα μου κάνεις ρε φίλε ; Άντε σε παρακαλώ και βιάζομαι (ήδη είχα περάσει στην σφαίρα του … εκνευρισμού)
– Ξέρεις ποιος είμαι εγώ ; Εγώ έχω στο σπίτι μου ψυγείο … (η βελόνα είχε κολλήσει)
– Ρε … κόφ’την πλάκα (είχα κατρακυλήσει πια στην κατάσταση … «έξαλλη» )
– Ξέρεις ποιος είμαι ….κλπ….
Λίγο πριν εκδηλώσω πλήρη υστερία , …όρμησαν μεσα στο γραφείο μου δυο σεκιουριτάδες του Νοσοκομείου , τον εβγαλαν έξω με το μαλακό και ….
– Σας ενόχλησε κυρία Σίλια ; Σας πείραξε ; Όχι ; Α , εντάξει … Ένας  “ψυχάκιας” είναι που επαναλαμβάνει το ίδιο πράγμα σε όποιον τον ρωτήσει οτιδήποτε …
Ουδεμία σχέση είχε με τον προς εγχείρηση ασθενή … Ήταν από τους «τύπους» που τριγυρίζουν στις Δημόσιες Υπηρεσίες και περιφέρουν την παραξενιά τους (το είπα με … κομψό τρόπο … τέλος πάντων) . Απλά έτυχε να περνάει από εκεί την ώρα που η αδελφή βγήκε έξω στον διάδρομο , και φώναξε  «Ένας συγγενής του κ. Τάδε παρακαλώ» και που ο συγγενής του κ. Τάδε κάπου χάζευε …
—————————————-
Γιατί έγραψα αυτή την ιστορία ?…
Μα γιατί αποφάσισα που και που , να σας … «βομβαρδίζω» με ιστορίες καθημερινής τρέλλας , από ένα Δημόσιο Νοσοκομείο .
Σας φιλώ .
 

Ετικέτες: , ,

ΠΩΣ ΕΡΩΤΕΥΤΗΚΑ ΜΙΑ … ΓΥΝΑΙΚΑ … (τίτλος «πιασάρικος»)

Ήταν μεσημεράκι Κυριακής τέλη Σεπτεμβρη , πριν 5 χρόνια , όταν μου τηλεφώνησε φίλος ΩΡΛ (και συνάδελφος στο Νοσοκομείο)
– Σίλια , επειγόντως … έλα τρέχοντας στο Νοσοκομείο … Έκτακτο περιστατικό …. ξένο σώμα …
– Ξένο σώμα ;;; (πανικός για τους μη μυημένους) … Πού ; στον λάρυγγα , στην τραχεία , στους βρόγχους (στον οισοφάγο , δεν μας τρομάζει και τόσο) ;… Έρχομαι ….
– Όχι …. στο στόμα μέσα …
– Με δουλεύεις ;… τί θα πει “ξένο σώμα στο στόμα” ; Γιατί δεν το … φτύνει ;
– Δεν μπορεί … είναι καρφωμένο .
– ;;;;;….. δηλαδή ;
– Αγκίστρι ….
– Πάψε ρε … Ποιός …. μαλάκας (συγγνώμη , αλλά έτσι μιλάμε συνήθως μεταξύ μας … χαϊδευτικά) έβαλε αγκίστρι στο στόμα του ;… Και τί με βουρλίζεις με τα “επειγόντως” και “τρέχοντας” ;…. Εντάξει θα έρθω … αλλά όχι και να σκοτωθούμε …. δεν τρελλάθηκα για ένα αγκίστρι στο στόμα …. Έρχομαι …
– Έλεος Σίλια … γρήγορα …Πρόκειται για …. “επώνυμο” ασθενή και έχουν μαζευτεί εδώ , ο Νομάρχης , ο Δήμαρχος , ο Περιφεριάρχης , και ο … Μητροπολίτης (δυσδιάκριτη βρισιά , μέσα από το στόμα του) και μου τάχουν πρήξει …
– Οk , ok … έρχομαι … Γυναίκα ;
– Ναι … μάλλον …
– Τί θα πει μάλλον βρε ηλίθιε ; Υπάρχει άνθρωπος … «μάλλον γυναίκα» ;…. Τέλος πάντων . Νέα ;… γριά ;
– Πολύ γριά …. Πάρα πολύ γριά , μάλλον … Αλλά δεν το δείχνει …
– Άϊ χάσου βρε χαμένε , που με δουλεύεις Κυριακάτικα ….
– ΕΛΑ ΑΜΕΣΩΣ …
– Έρχομαι ….
——————————
Δέκα λεπτά μετά (οι αποστάσεις εδώ στην επαρχία είναι αστείες) βρισκόμουν μέσα στο χειρουργείο , αφού απομάκρυνα με τα υπολείμματα της υπομονής μου τον συρφετό των … “παραγόντων” , που είχαν μαζευτεί στον διάδρομο προς τις χειρουργικές αίθουσες .
Η …. “ασθενής” μου , ήταν μία μεγαλόσωμη Caretta caretta με αίματα στο στόμα … Ο φίλος ΩΡΛ , μαζί με έναν Κτηνίατρο κάτωχρο και κατατρομαγμένο (τρομαγμένος από τον συρφετό των «παραγόντων» που είχαν μαζευτεί και από το γεγονός ότι είχε πλήρη άγνοια) μου είπαν με ένα στόμα
– Νάρκωσέ την , να δούμε τί θα κάνουμε …
– Tρελλαθήκατε και οι δυό ; Πρώτη φορά στη ζωή μου βλέπω τέτοιο πράγμα … Που θα βάλω ορό .;… Που θα κάνω ενέσεις ;… πως θα την διασωληνώσω ;…
– ……..
——————————
Τότε ήταν που γύρισα και την πρόσεξα καλύτερα …. Με κοίταζε … Σας ορκίζομαι φίλοι μου … με κοίταζε … Είχε βλέμμα …. Ένα βλέμμα ικετευτικό … εμπιστοσύνης … παράκλησης …. Ελπίδας …. Δεν θα το ξεχάσω ποτέ … Με κοίταζε , φίλοι μου , και ξαφνικά , ένιωσα σπουδαία , … άξια για πολλά …. χρήσιμη …. μοναδική … Ένιωσα …. Επιστήμονας ….
Μισή ώρα αργότερα , την παραδώσαμε στους …. «παράγοντες»  του τόπου μας , σώα και αβλαβή … Λίγο ζαλισμένη , αλλά υγιή ….
Με κοίταζε ακόμα και όταν την απομάκρυναν με ένα φορείο σκεπασμένη ελαφρά , με ένα βρεγμένο σεντόνι …
Ο κτηνίατρος έφυγε μαζί της , και πλησίασε ,εύσχημα τους δημοσιογράφους …
Κοίταξα , μαγεμένη τον φίλο μου τον ΩΡΛ :
– Ρε σύ … Είμαι … ερωτευμένη μαζί της (του είπα)
– Κι εγώ …. (μου είπε) .
.
.
.
 

Ετικέτες: , , , , ,

… ΕΞΟΡΥΞΕΙΣ … ΑΝΑΣΚΑΦΕΣ … ΑΝΑΣΥΡΣΕΙΣ … ΑΝΑΚΑΛΥΨΕΙΣ … ΑΝΕΥΡΕΣΕΙΣ …

Λοιπόν , δεν μπορείτε να διανοηθείτε  , τί βγάζουμε (οι γιατροί) από τις … φυσικές οπές των ανθρώπων … Αλλοπρόσαλα αντικείμενα , που οι άνθρωποι τοποθετούν από λάθος ή εξ επί τούτου και μετά για ποικίλλους λόγους δεν μπορούν να αφαιρέσουν .
Ενδεικτικά αναφέρω :
Αχλάδι (πάσα-κρασάνα) , από το απευθυσμένο (τελικό παχύ έντερο)
Μπαλάκι του … τέννις από τον κόλπο (όχι τον ιγμόρειο κόλπο , … τον άλλο … τον γυναικείο).
Μπαλάκια του πινκ-πονκ 11 (ολογράφως “έντεκα” ) τον αριθμό , από τον κόλπο (τον ίδιο , ως άνω) επίσης .
Δύο … μπριγιάν , πολυτελούς κοπής , περίπου ενός καρατίου (και τα δυο , μαζί βρε… ) από τους ακουστικούς πόρους .
Σκουλαρίκι (ένα) ευτελούς αξίας (από τις Δημοκρατίες της τέως Σοβιετικής Ένωσης) στην τραχεία (αμέσως κάτω από τον λάρυγγα) .
Ένα κουτάλι της σούπας στο στομάχι (το βάζουν κάποιες κυρίες που δεν αντέχουν τις δίαιτες στο στόμα μετά το γεύμα για πρόκληση εμετού και κατά λάθος το καταπίνουν) .
5 (αριθμητικά “πέντε” ) … νυχοκόπτες στο στομάχι .
Κέρματα δίευρα (παλιότερα κατοστάρικα και εικοσάρικα … ποτέ δεν κατάλαβα αυτού του είδους τις προτιμήσεις) στο στομάχι , ακόμα και στο λεπτό έντερο .
Στραγάλια , φασόλια , καλαμπόκια και διάφοροι ξηροί καρποί στην μύτη , αλλά και στην τραχεία (παρακάτω) .
Ωρολόϊ χειρός (χωρίς το λουράκι) καρφωμένο στον φάρυγγα .
Impalse-«Πνοή του δάσους» (Αποσμητικό spray) από το απευθυσμένο … επίσης .
Βέρα στο στομάχι .
Mobil-phone (αναμμένο) στο απευθυσμένο επίσης … (μην με ρωτάτε το πως και το γιατί) .
Σερπαντίνα (μάλιστα … αυτή των Απόκρεω) μήκους 60 εκατοστών με γραμμένο “σκονάκι” ) από την μύτη .
………………………………………………….
……………………………………………………………..
Πέρα από το δραματικό (έως και … τραγικό κάποιες φορές) σκέλος αυτών των ιστοριών , υπάρχει και το ευτράπελο σκέλος και σ’ αυτό θέλω να εστιάσετε καλοί μου φίλοι , και μόνον σ’ αυτό .
Δεν  χλευάζουμε ποτέ την … δυστυχία των ανθρώπων . Μπορούμε ίσως να χαμογελάσουμε , να προβληματιστούμε , να παραδειγματιστούμε και να … μάθουμε να προσέχουμε , λίγο παραπάνω .
 
37 Σχόλια

Posted by στο Οκτώβριος 20 , 2010 in παράξενα, Ιατρική, Κοινωνιολογια

 

Ετικέτες: , , , , , , ,

ΔΕΚΑ (με τόνο …)

Αγαπώ , πολλά πράγματα . Θα μπορούσα ώρες , μέρες , μέχρι και χρόνια να τα απαριθμώ και να μιλώ γι αυτά .
Όμως η καλή διαδικτυακή μου φίλη Αγράμπελλη , μου ζήτησε να γράψω ΜΟΝΟ … δέκα . Κι εγώ επειδή είμαι ευπειθής , σκέφτομαι να υπακούσω .
Πάμε λοιπόν :
———————–

1. Αγαπώ την … αδεξιότητα στην φάση της πρώτης γνωριμίας . Την ειλικρινή όμως αδεξιότητα , που αν μη τι άλλο , φανερώνει αθωότητα , μια Αρετή , που εν πολλοίς εκλείπει στις μέρες μας εμάς των … ενηλίκων .
.

2. Αγαπώ τις γάτες … Δηλαδή , όλα τα ζώα τα αγαπώ , αλλά τις γάτες , τις λατρεύω . Λατρεύω το ότι πρέπει να κοπιάσεις για να κερδίσεις την αγάπη της γάτας , την προσοχή της , την προτίμησή της στο πρόσωπό σου . Λένε πως … είναι αχάριστες . Λάθος . Απλά , θέλει κόπο και τρόπο , και υπομονή και επιμονή για να σε βάλει στην καρδιά της … Και εμένα (προσωπικά) , μου αρέσουν τα δύσκολα . Τα «εύκολα» , τα βρίσκω λίγο … νερόβραστα …
.

3. Αγαπώ τις … αναμνήσεις μου . Πιστεύω ακράδαντα στο «Παρελθόν δεν είναι ό, τι έζησες , αλλά ό, τι θυμάσαι» και το έχω κάνει όχι μόνο τσιτάτο μου , αλλά και τρόπο ευζωίας . Άλλωστε κι αυτό το blog , στις αναμνήσεις μου στηρίζεται εν πολλοίς … Όχι αποκλειστικά , αλλά … εν πολλοίς .
.

4. Μου αρέσει (αγαπώ) η ενασχόληση με τις «ρίζες» μου … Όχι , όχι … δεν είμαι φυτό , ούτε … «γλάστρα» (αν θα εμφανιστώ δίπλα σε κάποιον διάσημο , θα φροντίσω να είμαι ισάξια του τουλάχιστον και όχι διακοσμητικό στοιχείο της εικόνας… Μου αρέσουν οι … πρωταγωνιστικοί ρόλοι) . Όταν λέω «ρίζες» , εννοώ τους αγαπημένους μου ανιόντες . Αγαπώ , να ψάχνω στο βάθος του χρόνου και να μαθαίνω όσα μπορώ πιο πολλά γι αυτούς απ’ τους οποίους προήλθα .
.

5. Με ευχαριστεί το διάβασμα . Είναι από τις αγαπημένες μου ασχολίες , αλλά αγαπώ το … χαρτί των βιβλίων . Το τρίξιμο που κάνει καθώς το ξεφυλλίζεις μέσα στην σιωπή , η μυρουδιά του , που είναι μοναδική , η αίσθηση που αφήνει στα δάχτυλά σου όταν το χαϊδεύεις , το γεγονός ότι μπορείς να τσακίσεις ένα φύλλο του (αν και ο μπαμπάς μου πάντα μου έλεγε «να μην τσακίζεις ποτέ ένα βιβλίο Άννιτσκα … Είναι ζωντανό … Πονάει» ) , να υπογραμμίσεις κάτι , να γράψεις μια κρυφή σου σκέψη στα περιθώρια , ένα στιχάκι σαν το «Ενθυμού και μή λησμόνει , πίνε τσάι με λεμόνι , βούτα κι ένα μπισκοτάκι , και θυμήσου τον …. άκη» , ένα κρυφό «Σ’ αγαπώ» , να βάλεις ανάμεσα στα φύλλα του το … λουλουδάκι , που σου χάρισε ,αφού το φίλησε πρώτα …
.

6. Τα τελευταία 35 χρόνια της ζωής μου , τα έζησα μέσα στα χειρουργεία … Αγαπούσα την δουλειά μου , αλλά πάνω απ’ όλα , αγαπώ την εικόνα και την μυρουδιά της ήσυχης μισοσκότεινης χειρουργικής αίθουσας … Πολλές φορές , τα βράδια των εφημεριών , όταν δεν είχαμε δουλειά , λάτρευα να μπαίνω στην κλειστή αίθουσα , την ήσυχη , την αποστειρωμένη , με τον ελαφρό ιώδη φωτισμό , και έννοιωθα σαν να μπαίνω σε μια … αγκαλιά αγάπης … Μια αγκαλιά , που με κανάκεψε , με συντρόφεψε , με τάϊσε για τόσο πολλά χρόνια … Και κάποιες φορές ανέβαιναν δάκρυα στα μάτια μου , όπως δάκρυζα από περηφάνεια , όταν έλεγε κάποιος κάτι καλό για τα … παιδιά μου …. Δεν πηγαίνω πια … Ωστόσο , δεν έπαψα ποτέ να την αγαπώ .
.

7. Όσο θυμάμαι τον εαυτό μου , με εντυπωσίαζε το Αρχαίο Θέατρο . Λάτρεψα και λατρεύω το Αρχαίο Δράμα και στις δυο μορφές του (Τραγωδία , Κωμωδία) με ιδιαίτερη προτίμηση στα «κομμάτια» του Χορού . Σαν ήμουνα μικρή , δεν είχα και πολλές ευκαιρίες να παρακολουθήσω αρχαίο θέατρο (βασικά δεν είχαμε τα … δέοντα χρήματα) και γι αυτό το παρακολουθούσα στο ραδιόφωνο στις εκπομπές «Το θέατρο της Τετάρτης» και «Το θέατρο του Σαββάτου» , αλλά και με θιάσους (βασικά το ΚΘΒΕ) στα αρχαία θέατρα των Φιλίππων και της Θάσου , που μπορούσα με χίλιες γκρίνιες και παρακάλια βέβαια , να έχω πρόσβαση . Εκτός αυτών , διάβαζα σαν τρελλή τις Τραγωδίες των τριών μεγάλων Τραγικών και τις κωμωδίες του Αριστοφάνη . Στα 18 μου (μιλάμε για την 10ετία του ’60) , είχα διαβάσει (όποιος θέλει το πιστεύει) … όλο το αρχαίο Δράμα (των τριών Τραγικών) και απήγγειλα όλη την Αντιγόνη του Σοφοκλή απ’ έξω … Τέτοια «βίδα» … Τέτοιος έρωτας .
.
8. Αγαπώ τον ρυθμό των 9/8 στην λαϊκή μουσική , δηλαδή τον ζεϊμπέκικο χορό … Λένε πως είναι … αντρικός χορός … Μπορεί … Πάντως έτσι και πέσουν οι πρώτες νότες , ένα «κρακ» κάνει η καρδιά μου και θέλω να σηκωθώ να τον χορέψω … Και έτσι κάνω . Με το ένα χέρι στην καρδιά και το άλλο απλωμένο να θέλει να αγγίξει τον Θεό …
Μεγάλη αγάπη τα 9/8 …
.

9. Όλους τους φίλους μου τους αγαπώ , αλλά κάποιους ακόμα πιο πολύ … Είναι οι φίλοι της … «σκιάς» . Αυτοί που για λόγους που διάλεξαν ή τους επιβλήθηκαν , παραμένουν στην σκιά και ποτέ στο προσκήνιο της ζωής μου . Πάντα στο σκοτάδι των «παρασκηνίων» , αλλά που … ακόμα κι από εκεί , πίσω από τις κουΐντες , τα φώτα και τα «μπιζαρίσματα» , ξέρω ότι θα μένουν εκεί και θα με αγαπάνε πάντα το ίδιο … Είτε είμαι πάνω στην σκηνή , είτε όταν όλα τα φώτα θα σβήσουν και θα κατέβω από το πάλκο …
Ξέρω , πως κάποιοι από αυτούς , αυτή τη στιγμή … με διαβάζουν . Θέλω να τους πω ότι … «κι εγώ σας αγαπώ το ίδιο» …
.

10. Για το δέκα το καλό , άφησα το να σας μιλήσω για το τί αγαπώ πιο πολύ στο θέμα … Έρωτας …
Αγαπώ τον «δειλό εραστή» … Και όταν λέω «δειλό εραστή» , εννοώ την ανεπαίσθητη εκείνη δειλία , τον στιγμιαίο δισταγμό , την μικρή και λιγόχρονη αμήχανη συστολή , πριν από το πρώτο ερωτικό χάδι …
Δεν θα πω πιο πολλά . Δεν με παίρνει να πω πιο πολλά … Θα αφήσω να σας «μιλήσει» ένα ποιητικό μου πόνημα , από τα τελευταία που έγραψα (περίπου το 1993 … τα τελευταία χρόνια , δεν γράφω πια ποίηση) :

ΤΟΥ ΔΕΙΛΟΥ ΕΡΑΣΤΗ
—————————-
Κι αν είναι να πεθάνω ,
τώρα ας πεθάνω .
Τώρα , που όλα προσεγγίζουνε στο φως .
Τώρα που οι χαρές , παίρνουνε σχήμα
κι οι ομορφιές οριοθετούνται μέσα στα δικά μου πλάνα.
Τώρα που οι ικανοποιήσεις
κυματιστά ,
απαλά ,
έρχονται πάνω μου ,
σαν τ’ ακροδάχτυλα
του δειλού εραστή .
*************************************
Όποιος νομίζει ότι θέλει να μου (μας) πει δέκα  «αγαπώ»  του , ας μου (μας) τα πει .
Είτε μου τα πεί , είτε όχι , εγώ … θα τον αγαπώ το ίδιο , γιατί πρέπει να σας πω , πως … ΑΓΑΠΩ όλους τους φίλους μου τους bloggers …
Αυτό το τελευταίο , δεν είναι η … ενδέκατη αγάπη μου (είπα , ότι είμαι ευπειθής και θα γράψω μόνο 10 αγάπες μου) … Είναι ο … τόνος στο δέκα … (10′ )… Δέκα με τόνο , λοιπόν .