RSS

Category Archives: παράξενα

Η ΜΙΚΡΗ… ΓΑΤΙΣΙΑ ΨΥΧΗ ΜΟΥ

20013_4542303109847_1917839560_n

-Πάμε σου λέω για ύπνο… Δεν πρόκειται να ξανάρθει. Πάνε 2 χρόνια πια που «λείπει»… Αν ήταν να ξανάρθει, θα τό’ χε κάνει μέχρι τώρα…
Δυο χρόνια, είναι πολύς καιρός… Κάπου θά’ χει χαθεί και θα μας έχει λησμονήσει ίσως… Δεν με πληγώνει… δεν με πειράζει πια αυτό το «θα μας έχει λησμονήσει ίσως»… Είναι λένε καλύτερα έτσι, για να μπορούμε να «προχωράμε», και αυτός, αλλά και εμείς… ψυχούλα μου.
Γι αυτό σου λέω. Πάμε για ύπνο… Ξεκόλλα το «βλέμμα» σου απ’ αυτό το σκληρό, ψυχρό, απάνθρωπο κενό και πάμε για ύπνο… δεν πρόκειται να ξανάρθει…
Δυο χρόνια, είναι πολύς καιρός…
———————————
Ξέρετε… ένα μικρό κομμάτι της ψυχής μου, είναι… γατίσιο… Χαδιάρικο, παιχνιδιάρικο, και ώρες-ώρες θλιμμένο κι απόμακρο, κλεισμένο στις αποκλειστικά δικές του σκέψεις…
Είναι η μικρή, γατίσια ψυχή μου αυτή…
Είναι κάποιες φορές, που μου αρέσει να μιλάω στην μικρή γατίσια ψυχή μου… Όπως καληώρα απόψε, που κλείνουν δυο χρόνια από τότε, που μπαίνοντας στην Εντατική, είδα για τελευταία φορά το πρόσωπο του… Ο τραχειοσωλήνας, τραβούσε ελαφρά την δεξιά γωνία από το στόμα του και… έμοιαζε σαν να χαμογελούσε…
Ένιωσα θυμό…
-Ρε συ… (είπα της μικρής γατίσιας ψυχής μου), χαίρεται που μας… «αφήνει» και «φεύγει»?
-Χαίρεται που σε… βλέπει (μου απάντησε εκείνη)…

 

ΤΟ ΤΡΙΤΟ… ΣΕΡΒΙΤΣΙΟ

gedeckter-table-1338286_960_720
——-

Ο μικρός μου, έλειπε 8 ημέρες σε ταξίδι. Επέστρεψε απόψε.
Μαγείρεψα από το μεσημέρι το αγαπημένο του φαγητό. Κρασάτο χταπόδι με ρύζι στην πήλινη γάστρα.
Μετά τα καλωσορίσματα, έστρωσα να φάμε και… έβαλα τρία σερβίτσια στο τραπέζι…
-Τί τρέχει? Γιατί τρίτο σερβίτσιο στο τραπέζι?… περιμένουμε κάποιον?
-Μπα… όχι…
-Τότε, προς τί το τρίτο?
-Για κάποιον… όποιον… λατρεύει το κρασάτο χταπόδι, αλλά δεν μπορεί να το φάει…
-Για τον… μπαμπά?
-Όχι, όχι… ούτε κατά διάνοια τέτοια θλιβερά…
-Για ποιον?…
-Ε, μα… πάντα σ’ αυτόν τον κόσμο, θα υπάρχει κάποιος, που του αρέσει κάτι, αλλά δεν μπορεί να το απολαύσει για ποικίλους λόγους…
-Μαμά!… με τρομάζεις
-Γιατί πουλάκι μου?
-Γιατί μιλάς ώρες-ώρες σαν να έχεις… σαλτάρει. Άντε, και είχαμε κάμποσους με Alzheimer, στο σόι…
… είπε και… με φίλησε στην άκρη της μύτης…
Αυτό, είχε να το κάνει από… μωρό  

 

 

Ετικέτες: , ,

Η ΠΛΑΤΕΙΑ ΣΤΟ ΟΝΕΙΡΟ…

 

«… Θα σου πω κάτι που το σκέφτομαι καιρό. Άργησα πολύ να ανακαλύψω τη γωνιά σου, όμως τρελαίνομαι για τις ιστορίες σου, αυτά τα μικρά διαμάντια που κρύβονται στα σκουπίδια του καθενός και λίγοι μπαίνουν στον κόπο να τα αναζητήσουν έτσι πολυάσχολοι που είμαστε όλοι. Όμως στα σκουπίδια και μόνο εκεί βρίσκονται όλοι οι θησαυροί, κάποιος συγγραφέας το έλεγε κι όλας για τους τρελούς που βγαίνουν τη νύχτα και παρατηρούν όσα οι υπόλοιποι προσπερνούν. Που και που το κάνω κι εγώ, κάθομαι για ώρα σε μια πλατεία και παρατηρώ γύρω μου και τις πιο πολλές φορές τα συναισθήματα είναι τόσο δυνατά που δεν περιγράφονται με λέξεις…»
————–
Αυτά μου έγραφε στο Διαδίκτυο παλιά… πριν 5 χρόνια (την Άνοιξη του 2011 συγκεκριμένα) ένας πολύ καλός μου «φίλος» (θα τον λέμε… S.)…
Άργησα πολύ να του απαντήσω… ή μάλλον, είχα αποφασίσει να μην απαντήσω, γιατί απλά… δεν ήξερα τί να πω σε κάτι τόσο επαινετικό (αγαπώ και πολλές φορές και τον… επιδιώκω τον έπαινο, πάντα όμως όταν συμβαίνει, μου προκαλεί ένα αίσθημα έντονης αμηχανίας).
Ώσπου ένα πρωινό, άρπαξα το πληκτρολόγιο και…
…..
«Λοιπόν φίλε S. αυτό το σχόλιο το έγραψες κάπου στα τέλη του Απρίλη, εγώ όμως μόλις χθες βράδυ το «είδα» με άλλα «μάτια»… μετά από πολύ (αρκετό) χρόνο δηλαδή, μέσα στον οποίο χρόνο, κύλησε πολύ νερό στο αυλάκι και οι πλατείες γέμισαν από άλλα ενδιαφέροντα και ανθρώπους…
Διάβασα και ξαναδιάβασα τόσες φορές αυτό το σχόλιο, που στο τέλος φοβήθηκα να μην μου γίνει… εμμονή και παραδόθηκα σε έναν ανήσυχο ύπνο (όχι δεν φταίει το σχόλιο σου γι αυτό… πάντα ανήσυχος είναι ο ύπνος μου τελευταία).
Κατά την διάρκεια αυτού του ύπνου, είδα ένα παράξενο όνειρο:
Βρισκόμουν λέει, στην Πλατεία Συντάγματος… μόνη… Παντελώς έρημη η πλατεία και ένιωσα μια απέραντη μοναξιά και ένα είδος φόβου… Κοίταζα γύρω γύρω, μπας και δω κάποιον άνθρωπο, αλλά παντού ερημιά και η ανησυχία μου μεγάλωνε… μέχρι που… είδα τον S. να κάθεται ολομόναχος μέσα στην έρημη πλατεία και παρατηρούσε γύρω του με ενδιαφέρον, κάτι που εγώ δεν μπορούσα (μάλλον) να δω… Τον ρώτησα, τί βλέπει με τόσο ενδιαφέρον μέσα στην ερημιά και μου απάντησε “Τα συναισθήματα της Πλατείας”…

Λένε πως ονειρεύεσαι στον ύπνο σου, ό,τι δεν αποτολμάς να ονειρευτείς στην ενσυνείδητη ζωή σου…»

 

 

Ο … ΛΑΓΟΣ & ΤΟ «ΘΗΡΙΟ»

Αφορμή και έμπνευση για την ανάρτηση μου αυτή , το υπέροχο :

Το δείπνο των Λαγών  (Τσαλαπετεινός)


Κατεβαίνοντας βράδυ από το βουνό , πριν καιρό , θάμπωσα με τα φώτα του αυτοκινήτου έναν λαγό που πετάχτηκε –άγνωστο γιατί- πάνω στην άσφαλτο . «Κοκκάλωσα» το αυτοκίνητο φρενάροντας και κινδυνεύοντας να … ξεστρατίσω , «κοκκάλωσε» κι αυτός θαμπωμένος και σαστισμένος εντελώς από τους προβολείς . Μείναμε έτσι για κάποια ατέλειωτα δευτερόλεπτα και ξαφνικά , μεταβολή αυτός και με φοβερό διασκελισμό , ξεκίνησε ένα ξέφρενο φευγιό , χωρίς όμως να μπορεί από την ταραχή του προφανώς , να φύγει στο φιλικό σκοτάδι του δάσους στα πλάγια … Ξεκίνησα κι εγώ το κατόπι του , γιατί φοβήθηκα να μένω άλλο σταματημένη , μέσα στην ερημιά του δάσους . Από τον τρόμο , το θάμπωμα των φώτων και την ταραχή του , αρνούμενος να «σκεφτεί» λογικά , έμενε να τρέχει πάνω στην άσφαλτο . Αμήχανη , φοβισμένη από την ερημιά , και ταλανιζόμενη από δισταγμούς μην και τον χτυπήσω με το αυτοκίνητο , αρνούμενη να πάρω μια απόφαση υπέρ του ή υπέρ μου , έμεινα να τρέχω το κατόπι του για πάνω από χιλιόμετρο , χειροτερεύοντας και τις αμηχανίες και τους φόβους μου αλλά και την ταραχή και τους πανικούς του …

Και ξαφνικά …
… ξαφνικά , χωρίς να το «σκεφτεί» , ή να το προετοιμάσει , με μια απότομη στροφή πάνω στο πιλάλημα του , χάθηκε μέσα στην προστατευτική αγκαλιά των απειλητικών (για μένα) θάμνων , δέντρων και λόχμης που «ανέπνεαν» μέσα στο σκοτάδι .
———————————————–
Πίσω από αυτή την σύντομη ιστορία , κρύβεται κάτι που θέλω να σας πω :

Θέλω να πω , πως πάντα υπάρχει η ελπίδα να κόψεις μαχαίρι το σάστισμα , τον φόβο , την απραξία και το «πάγωμα» του πανικού , και να στραφείς στον δρόμο , διεύθυνση ή μονοπάτι , που θα σε βγάλει απ’ τον κίνδυνο και θα σε ξαναγυρίσει στην … «φωλιά» σου , εκεί απ’ όπου ξεκίνησες , εκεί όπου σε περιμένουν αυτοί , που για χάρη τους , βγήκες σε αφιλόξενους «δρόμους» και κινδύνεψες από «θηρία» …
Εκτός κι αν …
… εκτός κι αν τα … «θηρία» , βγήκαν στην άσφαλτο , άγρια κι αφέγγαρα μεσάνυχτα , μόνο και μόνο για να κυνηγήσουν ξεστρατισμένους από την πείνα … «λαγούς» . Τότε , κινδυνεύεις στ’ αλήθεια , πολύ .
Αν και …
… αν και πάλι και τότε , υπάρχει ελπίδα . Μια ελπίδα , που κρύβεται στην στιγμιαία αμηχανία και τις φοβίες του «διώκτη» τους .
Σκεφτείτε το …
Ιδίως εσείς οι πιο νέοι (από μένα) …
Εσείς που σαστίζετε , «παγώνετε» , μένετε αποσβολωμένοι και πανικοβάλλεστε  ευκολότερα , όταν πέσουν ξαφνικά πάνω σας οι «προβολείς» των «θηρίων» …
Και να μην ξεχνάτε ποτέ , πως και τα «θηρία» , (πολλές φορές) , είναι κι αυτά … σαστισμένα , αμήχανα , τρομαγμένα , αμφιταλαντευόμενα …
… και ευάλωτα …

 

Ετικέτες: , , , ,

ΚΛΕΦΤΗΣ … ΨΥΧΩΝ


Ξέρετε φίλοι μου , μου αρέσει να … ακούω τους ανθρώπους να μιλούν … Μου αρέσει να μου διηγούνται διάφορα . Μαζεύω “διαμαντάκια” … λόγια , ιστορίες ή κομμάτια ιστοριών και έρχεται κάποια ώρα που τα βάζω σε μια σειρά , σαν κομμάτια ενός παζλ και έτσι βγαίνει μία ιστορία …

Μ’ αυτά που λέω , θυμήθηκα  κάποιον διαδικτυακό μου “φίλο” , παλιότερα , που όταν του το είπα αυτό το παραπάνω , τρόμαξε … ταράχτηκε … και σχεδόν με έβρισε μαλώνοντας με … “Κλέβεις την ψυχή μας … τις σκέψεις μας … χρησιμοποιείς τον νου … τις μνήμες μας , τα βιώματα , τις φαντασιώσεις μας τον εσωτερικό μας κόσμο δηλαδή , προς … ίδιον όφελος … Κι εγώ που νόμιζα ότι θέλεις να με ακούς , για μένα … ” …
Μάταια προσπάθησα να τον πείσω ότι είχε άδικο , και ότι δεν έκανα τίποτα κακό , ούτε είχα εκθέσει ποτέ άτομο , αλλά μάταια … Δεν μου ξαναμίλησε από τότε … ποτέ …
Ουφ … μελαγχόλησα τώρα που το θυμήθηκα αυτό …
Όχι , όχι φίλοι μου … Δεν φταίτε εσείς  γι αυτήν μου την (ελαφριά) μελαγχολία ….
Άλλα … φταίνε .
 

Ετικέτες:

ΒΕΡΑ ΣΤΟ …. (ιστορίες καθημερινής τρέλας από το Χειρουργείο επαρχιακού Νοσοκομείου)

.
Ήταν απογευματάκι Κυριακής , όταν … εισέβαλε στα «Επείγοντα» του Νοσοκομείου μας , κυριολεκτικά σε κατάσταση υστερίας , ξεσηκώνοντας τους πάντες , μέχρι κι εμάς του Χειρουργείου στον πρώτο όροφο …
– Έφαγα την … βέρα μου … Κατάπια την βέρα μου …  Βοήθεια !!!… Ένα γιατρό , έναν ΩΡΛ… έναν γαστρεντερολόγο !,… Βοήθεια … δεν μπορώ να πάρω ανάσα … Έναν γιατρό !  Τι ΕΣΥ είναι αυτό ?
Η απλή ακτινογραφία θώρακος – άνω κοιλίας , έδειξε όντως μια … βέρα να «κολυμπάει» μέσα στο στομάχι του … Μετά από μια μικροεπέμβαση (γαστροοισοφαγοσκόπηση) , που έγινε με γενική αναισθησία επειδή δεν συνεργαζόταν με τίποτα (… φοβόταν ακόμα και τα … πλακάκια στους τοίχους του χειρουργείου) , η … βέρα , ξαναβρέθηκε στο … «δεξί» του και οι σχέσεις του με το Εθνικό Σύστημα Υγείας … αποκαταστάθηκαν …
Εξηγήσεις , για το «πως» και «γιατί» ούτε ζητήθηκαν , ούτε δόθηκαν ποτέ .
———————————————-
Η ιστορία βέβαια εκλαμβάνεται από όλους , ότι και τάχα μου τραβούσε τόσα από την συμβία , που … πως λέμε “έφαγε τα λυσσακά του” ;… ε , αυτός έφαγε την βέρα του … Κι όμως …
Η αλήθεια όμως είναι , πως ο … τύπος , είχε βγει πονηρό ραντεβού πλασαριζόμενος σαν … ελεύθερος και την τελευταία στιγμή θυμήθηκε την … βέρα … Την έβγαλε λοιπόν πανικόβλητος την τελευταία στιγμή και μη μπορώντας να την βάλει κάπου αλλού (είχε γδυθεί ήδη) την έβαλε στο στόμα για να την παραχώσει κάπου αμέσως μετά … και την κατάπιε …
Ως γνήσιος … χέστης , έπαθε αμέσως πανικό και υστερία , παράτησε γκόμενα και ερωτικές επιδιώξεις και κατέφυγε στα Επείγοντα του Νοσοκομείου .
Στην σύζυγο βέβαια που του συμπαραστάθηκε η έρμη (μη γνωρίζοντας τίποτα) άοκνα σε όλη την περιπέτεια της επέμβασης , είπε πως … την δοκίμαζε (την βέρα) για το πόσα καράτια ήταν και την κατάπιε κατά λάθος … Η σύζυγος , δεν έδωσε σ’ αυτό , ιδιαίτερη σημασία … Προφανώς γιατί την είχε συνηθίσει σε κάτι τέτοιες … μ@λ@κίες ο «παμφάγος» σύζυγός της .
————————————–
Από πού ξέρω εγώ τον πραγματικό λόγο ;…
Α χα χα χ α χα !!!… Όχι , όχι … δεν είμαι η … γκόμενα , όπως θα πέρασε πιθανώς από το πονηρό μυαλουδάκι σας … Απλά μου το είπε η “γκόμενα” του άτυχου … «χρυσοφάγου» , που τυχαίνει και κολλητή μου .
—————————-
Σας φιλώ και συγγνώμη , που «χάθηκα» τόσο καιρό .
Η δικαιολογία μου είναι , πως … «Είμαι απλά μια … τεμπέλα , που τελευταία , προτιμάει να ψιλοσαχλαμαρίζει στο facebook» …
 

Ετικέτες: , ,

«Déjeuner du matin»… του Jacques Prévert

«Θα σου σκανάρω κάποια στιγμή ένα ποίημα που λατρεύω χρόνια τώρα, το Déjeuner du matin, του Jacques Prévert, πάνω στο οποίο έχω χύσει μαύρο δάκρυ. Πώς είμαι σίγουρη ότι το ξέρεις καλά ;…»
… μου είπε (έγραψε) κάποτε μια καλή διαδικτυακή φίλη
.

Έβαλε καφέ στο φλυτζάνι
Έβαλε γάλα στο φλυτζάνι του καφέ
Έβαλε ζάχαρη στον καφέ με το γάλα
Με το κουταλάκι ανακάτεψε
Ήπιε τον καφέ με το γάλα
Κι ακούμπησε το φλιτζάνι χωρίς να μου μιλήσει
Άναψε ένα τσιγάρο
Έκανε δαχτυλίδια με τον καπνό
Έρριξε τη στάχτη στο τασάκι
Χωρίς να με κοιτάξει .
Σηκώθηκε
Φόρεσε το καπέλο στο κεφάλι του
Φόρεσε το αδιάβροχό του
Κ’έφυγε χωρίς μια κουβέντα
Χωρίς να με κοιτάξει
Κ’εγώ πήρα το κεφάλι μου μες στα χέρια
Κι έκλαψα ….
————————————-
Eίσαι σίγουρη , γιατί με γνωρίζεις (από ένστικτο) και ξέρεις καλά , πως … κλαίμε με τα ίδια πράγματα …
… της απάντησα … χωρίς να υπερβάλλω διόλου .
…………………………………
.
Λοιπόν , θα σας εξομολογηθώ κάτι (και σας παρακαλώ , μη με πάρετε για “ψώνιο”) :
Δεν με έχει … εγκαταλείψει κανείς , ποτέ …. Μα ΠΟΤΕ … Κι όμως , μ’ αυτούς τους στίχους , πάντα κλαίω ….
————————————
Θα … εξομολογηθώ και κάτι ακόμα : Δεν ξέρω λέξη Γαλλικά …. Το ποίημα το ξέρω από … μετάφραση .