RSS

Category Archives: ψυχολογία

ΓΙΑ ΕΝΑ… «ΘΑΥΜΑ»

Τώρα τις γιορτές, συνηθίζουμε να μοιράζουμε και να δεχόμαστε ευχές…
Πολλές ευχές, άλλες από συνήθεια, άλλες από καρδιάς.
Ακόμα, όταν μένουμε μόνοι με τον εαυτό μας, κλείνουμε τα μάτια και κάνουμε μέσα απ’ την καρδιά μας ευχές, ελπίζοντας να πραγματοποιηθούν.
Κατά καιρούς, όλοι μας αναρωτηθήκαμε, αν αυτές οι ευχές μας… «πιάνουν», ή απλά, μένουν στο επίπεδο την κοινωνικής υποχρέωσης, ή της «εσωτερικής» επιθυμίας.
——-
Υπάρχει ένα… μυστικό για να πετύχεις το «θαύμα», του να πραγματοποιούνται οι ευχές σου και θα σας το… κάνω δώρο για τις Γιορτές:
Όταν εύχεσαι κάτι…
Να μην ξεφεύγεις ποτέ απ’ την πραγματικότητα…
Να είσαι προσγειωμένος…
Να μην ζητάς ποτέ το απίθανο…
Να είσαι πάντα κοντά στο εφικτό.
Η ομορφιά, η πραγματική ομορφιά, κρύβεται και ενυπάρχει μέσα στην απλή καθημερινότητά μας και για το… «θαύμα», πρέπει να κοπιάσεις κι εσύ λιγάκι…
Στα «υπόγεια» είναι η θέα… που λέει και κάποιος λαϊκός μας βάρδος… δεν θυμάμαι τώρα το όνομα του.
…………
Ωστόσο… σαν άνθρωπος απλός κι αδύναμος μπροστά στο τρομερό και πολυαγαπημένο «θηρίο», που λέγεται Ζωή, δεν μπορώ να ξεφύγω απ’ την σφοδρή Επιθυμία του… «θαύματος» και ομολογώ, πως θά’θελα σαν Χριστουγεννιάτικο δώρο, να ακούσω το κλειδί του… Τάκη, να γυρνάει μέσα στην κλειδωνιά του σπιτικού μας και να μπαίνει μέσα, χαμογελαστός και ευπροσήγορος όπως πάντα…
Ό,τι και να κάνουμε, ό,τι κι αν λέμε, βαθιά μέσα μας, ζει και αναπνέει, η σφοδρή επιθυμία, του… να ζήσουμε ένα θαύμα…

 

… ΟΙ ΠΕΘΑΜΕΝΟΙ ΕΡΩΤΕΣ …

Κάποτε , κάποιος , που αρέσκονταν να κρατάει στην αγκαλιά του μισοπεθαμένα αγγελάκια (ξέρετε… αυτά που έχουν πεθάνει με εγκεφαλικό θάνατο αλλά τα κρατάνε στη ζωή με τεχνητά μέσα) μου είπε :
-Δεν θα μπορέσεις ποτέ να βρεθείς με κάποιον άλλο . Θα σε στοιχειώνουν τα φιλιά μου , η αγκαλιά μου , τα μάτια μου , τα λόγια μου , η μνήμη μου ….
Κι έτσι κι έγινε … Έτσι έγινε , όσο τουλάχιστον ασχολιόμουν με … μνημόσυνα , τρισάγια , εννιάμερα και άλλα τέτοια μεταθανάτια … ώσπου …
… Ώσπου βρέθηκε κάποιος μπροστά μου , εντελώς σκαμπρόζικος τύπος και μου είπε :
-Τι τρέχει ρε Σίλια ; Προς τί οι … πλερέζες ;
Και επειδή «μιλούσα» μπερδεμένα και ανακάτευα τα λόγια μου με δάκρυα , … έβγαλε ένα περίστροφο και τον πυροβόλησε τον … παλιό τον έρωτά μου , στο «Δόξα Πατρί» …
Ο παλιός έρωτας , έπεσε άπνους και δεν ξανακουνήθηκε … ποτέ .
Από τότε έζησαν αυτοί καλά (οι πεθαμένοι έρωτες εννοώ ) κι εμείς (εγώ και ο … σκαμπρόζικος τύπος) καλύτερα .
Συμπέρασμα 1ον) Ο έρωτας , με έρωτα περνάει (ξεχνιέται ? ) όπως λέει ένα λαϊκό άσμα .
Συμπέρασμα 2ον) Τους ημιθανείς και ανέλπιδες έρωτες , πρέπει να τους σκοτώνεις , μια κι έξω … Ευθανασία … πως το λένε … Κανέναν απ’ αυτούς τους «φονιάδες» , δεν χώνουν στην φυλακή … Τολμήστε το .
.
eros
 

Ετικέτες:

Ο … ΛΑΓΟΣ & ΤΟ «ΘΗΡΙΟ»

Αφορμή και έμπνευση για την ανάρτηση μου αυτή , το υπέροχο :

Το δείπνο των Λαγών  (Τσαλαπετεινός)


Κατεβαίνοντας βράδυ από το βουνό , πριν καιρό , θάμπωσα με τα φώτα του αυτοκινήτου έναν λαγό που πετάχτηκε –άγνωστο γιατί- πάνω στην άσφαλτο . «Κοκκάλωσα» το αυτοκίνητο φρενάροντας και κινδυνεύοντας να … ξεστρατίσω , «κοκκάλωσε» κι αυτός θαμπωμένος και σαστισμένος εντελώς από τους προβολείς . Μείναμε έτσι για κάποια ατέλειωτα δευτερόλεπτα και ξαφνικά , μεταβολή αυτός και με φοβερό διασκελισμό , ξεκίνησε ένα ξέφρενο φευγιό , χωρίς όμως να μπορεί από την ταραχή του προφανώς , να φύγει στο φιλικό σκοτάδι του δάσους στα πλάγια … Ξεκίνησα κι εγώ το κατόπι του , γιατί φοβήθηκα να μένω άλλο σταματημένη , μέσα στην ερημιά του δάσους . Από τον τρόμο , το θάμπωμα των φώτων και την ταραχή του , αρνούμενος να «σκεφτεί» λογικά , έμενε να τρέχει πάνω στην άσφαλτο . Αμήχανη , φοβισμένη από την ερημιά , και ταλανιζόμενη από δισταγμούς μην και τον χτυπήσω με το αυτοκίνητο , αρνούμενη να πάρω μια απόφαση υπέρ του ή υπέρ μου , έμεινα να τρέχω το κατόπι του για πάνω από χιλιόμετρο , χειροτερεύοντας και τις αμηχανίες και τους φόβους μου αλλά και την ταραχή και τους πανικούς του …

Και ξαφνικά …
… ξαφνικά , χωρίς να το «σκεφτεί» , ή να το προετοιμάσει , με μια απότομη στροφή πάνω στο πιλάλημα του , χάθηκε μέσα στην προστατευτική αγκαλιά των απειλητικών (για μένα) θάμνων , δέντρων και λόχμης που «ανέπνεαν» μέσα στο σκοτάδι .
———————————————–
Πίσω από αυτή την σύντομη ιστορία , κρύβεται κάτι που θέλω να σας πω :

Θέλω να πω , πως πάντα υπάρχει η ελπίδα να κόψεις μαχαίρι το σάστισμα , τον φόβο , την απραξία και το «πάγωμα» του πανικού , και να στραφείς στον δρόμο , διεύθυνση ή μονοπάτι , που θα σε βγάλει απ’ τον κίνδυνο και θα σε ξαναγυρίσει στην … «φωλιά» σου , εκεί απ’ όπου ξεκίνησες , εκεί όπου σε περιμένουν αυτοί , που για χάρη τους , βγήκες σε αφιλόξενους «δρόμους» και κινδύνεψες από «θηρία» …
Εκτός κι αν …
… εκτός κι αν τα … «θηρία» , βγήκαν στην άσφαλτο , άγρια κι αφέγγαρα μεσάνυχτα , μόνο και μόνο για να κυνηγήσουν ξεστρατισμένους από την πείνα … «λαγούς» . Τότε , κινδυνεύεις στ’ αλήθεια , πολύ .
Αν και …
… αν και πάλι και τότε , υπάρχει ελπίδα . Μια ελπίδα , που κρύβεται στην στιγμιαία αμηχανία και τις φοβίες του «διώκτη» τους .
Σκεφτείτε το …
Ιδίως εσείς οι πιο νέοι (από μένα) …
Εσείς που σαστίζετε , «παγώνετε» , μένετε αποσβολωμένοι και πανικοβάλλεστε  ευκολότερα , όταν πέσουν ξαφνικά πάνω σας οι «προβολείς» των «θηρίων» …
Και να μην ξεχνάτε ποτέ , πως και τα «θηρία» , (πολλές φορές) , είναι κι αυτά … σαστισμένα , αμήχανα , τρομαγμένα , αμφιταλαντευόμενα …
… και ευάλωτα …

 

Ετικέτες: , , , ,

ΞΕΡΕΙΣ ΕΣΥ … (…μα ο χρόνος ο αληθινός …)

Πριν λίγες ώρες , γιορτάσαμε μαζί με τα παιδιά μας , τα γενέθλια του πατέρα τους και συντρόφου της ζωής μου τα τελευταία … 41 χρόνια …
Τον έβλεπα έτσι … καθισμένο δίπλα στον «μικρό» κι απέναντι από τον «μεγάλο» να τους κοιτάει με λαχτάρα και μου φάνηκε … βουρκωμένος .
– Τι τρέχει ;… Σαν να δάκρυσες , ή μου φάνηκε ; (τον ρώτησα χαμηλόφωνα και σκύβοντας ελαφρά μπροστά προς το μέρος του , για να μην με ακούσουν οι γύρω)
-Ε , δεν το βρίσκω και πολύ ευχάριστο να με ρωτούν … «τα πόσα κλείνεις» … (αστειεύτηκε χαμογελώντας) .
– Πες μου κάτι πολύ ευχάριστο , που επιθυμείς … που λαχταράς να έχεις φέτος (αντιγύρισα την κουβέντα, για να τον κάνω να ξεχαστεί από τις «γκρίζες» σκέψεις  και να χαλαρώσει)
– Ξέρεις … Ξέρεις εσύ … Γιατί κι εσύ το ίδιο επιθυμείς … (μου απάντησε κοιτάζοντας με πια … μέσα στα μάτια …
.
.
 

Ετικέτες: ,

HELP ME PEOPLE ! … (ό έστι μεθερμηνευόμενον εις … ΑΓΙΟΥΤΟ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ! )

Κάποτε , σε βαριά απελπισία , από ερωτική απογοήτευση , καθώς εξομολογιόμουν τα …  «πάθη της ψυχής” μου , σε μια κολλητή μου , πήρα την εξής απάντηση-παρηγορία :
– Όλα θα αμβλυνθούν μια μέρα και κάποτε ίσως και να ξεχαστούν …. Αλλά επειδή  “ουδέν κακόν αμιγές καλού” , εκμεταλλεύσου αυτή την φάση για να μπορέσεις να γράψεις , μπας και τελειώσεις αυτό το …ρημάδι το βιβλίο σου …
– Τι εννοείς ; ότι τώρα χωρίς τον «—»  θα έχω χρόνο ; (κλαψούρισα)
– Όχι βρε , μην αρπάζεσαι… Εννοώ ότι θα έχεις ….κατάθλιψη …. Έτσι θα σου κατεβαίνουν ιδέες .
– Μα , οι καλές ιδέες για γραφή , κατεβαίνουν μόνον όταν διακατέχεσαι από θλίψη … από κατάθλιψη ;…
– Ούτε λόγος … 
Ξέρετε γιατί το έγραψα αυτό το παραπάνω ;…
Μα , γιατί απλά είναι η απόδειξη ότι … ΔΕΝ  πάσχω από κατάθλιψη …
Και για να γίνω πιο κατανοητή , σας πληροφορώ (κάτι που φυσικά το έχετε αντιληφθεί ήδη … όλοι) ότι τον τελευταίο καιρό , λίγο το οικονομικό πρόβλημα , λίγο η κλεισούρα μέσα στο σπίτι , λίγο η συνέπειες της απομάκρυνσης από την 37χρονη «θητεία» μου μέσα στα Νοσοκομεία (όπου μοιραία έρχεσαι σε επαφή με όλων των ειδών τους ανθρώπους) , λίγο τα χρόνια που περνούν με τις … συνέπειές τους … με έρριξαν σε ένα μαρασμό να το πω … ζάρωμα να το πω … απραξία … απομόνωση ?… Όπως όμως και να το πω , πίστεψα ότι βρίσκομαι σε κατάθλιψη .
Σαν … σωτηρία απ ‘ αυτή την στρυφνή σκέψη , μου ήρθε η ανάμνηση αυτής της κουβέντας με την ομολογουμένως … σοφή κολλητή μου … Οταν έχεις κατάθλιψη … γράφεις . Όταν ΔΕΝ γράφεις τί έχεις ?… Απλά … έλλειψη ιδεών («τεμπελιά» , πήγα να γράψω , αλλά ας μην εκθέτω περισσότερο τον … υπέροχο Εαυτό μου …. καθ’ ότι και η Ταπεινοφροσύνη , δεν είναι και η Αρετή που τρέχει από τα μπατζάκια μου)  .
Έλλειψη ιδεών λοιπόν … Χμ…. ζόρικο αυτό .
Και όταν διακατέχεσαι από κάτι «ζόρικο» , τι κάνεις ???
Μα … απλά ζητάς βοήθεια από τους «δικούς» σου ανθρώπους …
Και ποιοί είναι οι «δικοί» μου άνθρωποι ?  Έλεος … μην μου πείτε «ο σύζυγος» , ή  «τα παιδιά» σου , γιατί σας πληροφορώ , πως τους …. «γυρίζει» το μάτι ανάποδα , κάθε που με βλέπουν καθισμένη στον υπολογιστή να γράφω και να … «τους γράφω» . Μη μου πείτε ακόμη και … «οι γείτονες» ή οι εξωδιαδικτυακοί φίλοι , γιατί με έχουνε «γραμμένη» γιατί πιστεύουν ότι κι εγώ τους έχω γραμμένους λόγω της ενασχόλησης μου με τα διαδικτυακά …
Τί (ή μάλλον … ποιοί) μου μένουν τελικά ? …
Μα … εσείς αγαπημένοι μου αναγνώστες (bloggers και μη) φυσικά . Άλλωστε , εσείς είστε που ανησυχείτε , και επιθυμείτε και … τρώγεστε κυριολεκτικά για μια μου … αράδα εδώ μέσα .
Αγιούτο ! λοιπόν καλοί μου φίλοι … Βοήθεια  ! … Help !…. πως να το πω …
Βοηθάτε με καλέ . Δώστε μου …. προτείνετέ μου … εμπνεύστε μου ιδέες …
Ελάτε … Δεν είναι δα και δύσκολο . Κάτι θα βρείτε . Κάποια λέξη , κάποια κρυφή σας (ανομολόγητη) επιθυμία , κάποια αμαρτωλή ή δακρύβρεχτη , ή ξεκαρδιστική ιστορία που σας έρχεται στο μυαλό … στην μνήμη … κάτω από την γλώσσα σας τέλος πάντων , αλλά δεν την ξεστομίσατε μέχρι τώρα … Δώστε μου κάτι … να το κάνω ιστορία (να βάλω φυσικά και τις «σάλτσες» μου) , να έχετε να πορεύεστε μέσα στον μακρύ παγωμένο και δυσκοίλιο Χειμώνα που μας περιμένει .
Και επειδή οι περισσότεροι από εσάς , είστε bloggers , θα μπορούσατε να μου αντιτείνετε το … «Μα … αν έχουμε ιδέες , γιατί να τις δώσουμε σε σένα , και να μην τις γράψουμε εμείς ?» …
Μα … γιατί με … λατρεύετε γλυκές μου αγάπες … Γι αυτό …
Φιλιά και … περιμένω .
Ένας ένας … Μην σπρώχνεστε .
.

HEEEELP MEEEE !!!

———————————————
ΥΓ . Ιδέα γι αυτό το ποστ (εκτός από την … ανέχεια ιδεών που με κατατρύχει τελευταία , μου έδωσαν ένα κείμενο της  Λιακάδας (περί … έμπνευσης)  και η παρακάτω εικόνα :
.

OW MY DEAR ... HELP ME PLEASE ...


 

Ετικέτες: , , , , , ,

ΑΝΑΛΥΟΝΤΑΣ (λιγάκι) ΜΙΑ ΟΜΟΡΦΗ ΠΡΟΤΑΣΗ …

.
“Ποτέ, ίσως, να μην φτάσει μία ζωή (ίσως και πολλές ζωές) , για να εκφράσουμε και να πράξουμε όλα όσα θα θέλαμε για τα αγαπημένα μας πρόσωπα” 
… μου είπε (έγραψε) κάποτε κάποιος φίλος , προσπαθώντας κατά κάποιο τρόπο να με .. παρηγορήσει όταν του εξομολογήθηκα κάποιες ενοχές μου γιατί πίστευα πως δεν είχα πράξει τα δέοντα για κάποιον ανιόντα μου που αγαπούσα πολύ .
————————————————-
Να μια όμορφη πρόταση …  του απάντησα
Πολύ όμορφη .
Το άσχημο , ή μάλλον το θλιβερό , είναι πως κάποιοι , όχι λίγοι , θαρρούν πως έκαναν πολλά , ή τα έκαναν όλα (για τα “αγαπημένα” τους πρόσωπα) , μέσα στην μοναδική και σύντομη ζωή τους … Άλλοι πάλι , θαρρούν πως δεν έκαναν τίποτα γι αυτούς , αλλά στην ουσία έχουν κάνει πολλά … Γιατί η πράξη αγάπης , “κρύβεται»  κάποτε στα απλά … στα θεωρητικά ασήμαντα ,… όπως ένα χάδι , ένα χαμόγελο , μια συγκατάνευση , μία παροχή ελευθερίας , μια ανάλωση ελεύθερου χρόνου , μια αμαρτωλή προσφορά , κάποια “στραβά μάτια” σε ένα ολίσθημα … ένα τσιγάρο … σε κάποιον που … πεθαίνει αλλά το επιθυμεί …
Ο θάνατος  φίλε μου , επειδή μας πονάει , μας κάνει και ένα καλό :
Μας κάνει να συλλογιζόμαστε , να διαλογιζόμαστε , να αναλογιζόμαστε και να συνδιαλεγόμαστε με τον κρυφό εαυτό μας ….
Και … κάτι ακόμα :
Όμορφο το να αγαπάς κάποιον .
Σπουδαίο το να του το δείχνεις .
Όμως … μαζί μ’ αυτά , πρέπει και να … το λες … Τότε δεν είναι μόνο όμορφο ή σπουδαίο . Γίνεται … απαράμιλλο .
……………………………………………………
Την αγάπη μου .
 

ΛΑΘΟΣ Η … ΘΩΡΑΚΙΣΗ

Οι άνθρωποι συνηθίζουν να “θωρακίζουν” την καρδιά τους με σκοπό να … μην πονέσουν …
Λάθος … Μέγα λάθος .
Πάντα είχα την γνώμη ότι η καρδιά μας , πρέπει να αφήνεται «γυμνή» και ελεύθερη , ώστε να να μπορεί να επιρρεάζεται από εξωτερικούς παράγοντες κι ας προκαλούν και πόνο κάποτε αυτές οι «επιρροές» … Η καρδιά μας , έχει φτιαχτεί (κατά την γνώμη μου πάντα) για να χτυπάει πιο δυνατά , ή και να … “σταματάει” ακόμα (με την μεταφορική έννοια) μόνο από αυτά που της συμβαίνουν γύρω της … Γιατί Ζωή (το είπαμε και παλιότερα) είναι αυτό , που μας συμβαίνει ΕΔΩ και ΤΩΡΑ .
«Μα , υπάρχουν άνθρωποι , που «θωρακίζουν την καρδιά τους ;» απόρησε κάποιος φίλος μου , όταν το άκουσε και «Μπορεί ;… και πως μπορεί , να θωρακιστεί μια καρδιά ;» , ρώτησε κάποιος άλλος …
Μπορεί να θωρακιστεί …
Ουουουου … να δεις , πόσοι κυκλοφορούν με «θωρακισμένες» στον Πόνο καρδιές … Και μετά παραπονιούνται ότι … «είμαι μόνος(η)» , «δεν με καταλαβαίνει κανείς» , «η ζωή δεν έχει γούστο , νόημα , αξία» , «οι άνθρωποι με αποφεύγουν» , «εμένα γιατί δεν με αγαπάει κανείς» , «γιατί με απορρίπτουν» , και άλλα τέτοια … παραπονιάρικα και καταθλιπτικά , που δεν είναι τίποτα άλλο , από φυσική απόρροια της … καρδιακής θωράκισης …
Έτσι νομίζω εγώ … Αν δεν πονέσεις , αν δεν τσακίσεις , αν δεν γονατίσεις , αν δεν ξεσκίσεις τα σωθικά σου από αγάπη , έρωτα , λύπηση , φόβο , εγκατάλειψη , προδοσία , φιλία … θα έρθει μια ώρα που θα νοιώσεις αποστειρωμένος και αποστερημένος .
Έτσι ακριβώς … Μην κλείνεις αεροστεγώς την καρδιά σου κάπου και ποτέ … Άφηνέ την εκτεθειμένη στους «πάγκους» των «λαϊκών» στις γειτονιές του Κόσμου και μην την αφήνεις κλεισμένη σε αδιαπέραστα σελλοφάν , πάνω στα ράφια των super-markets της Ζωής …Κάνε  όπως έκανα κι εγώ μια ζωή τώρα … Ήρθαν στιγμές βέβαια , που μετάνοιωσα , (προς στιγμήν) , αλλά θαρρώ , πως αν … ξαναγεννιόμουν , πάλι το ίδιο θα έπρεπε να κάνω …
 

Ετικέτες: , , ,

ΤΟ roast beef … ΣΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΣ ΠΕΙΝΑΣ

 
Τους … κρυφάκουγα για ώρα πολλή . Δεν μπορούσα να καταλάβω γιατί τόση πρεμούρα με την … κρεατοφαγία … Όταν είσαι νέος … πολύ νέος , δεν μπορείς να καταλάβεις την ενασχόληση των μεγάλων … των γονιών σου με το γιατί και τι πρέπει να τρώνε τα παιδιά τους .
– Πάνε 6 μήνες πια , που δεν έχουμε βάλει κρέας στο τραπέζι … Δεν με νοιάζει εμένα τόσο , αλλά το παιδί πρέπει να τρώει και κρέας που και που …
– Είναι τόσο αδύνατη … Ναι πρέπει … Διαβάζει κιόλας …
– Φοβάμαι τόσο για πάρτη της … Μην μας πάθει και καμιά … αδενοπάθεια  …
……………………….
Αχ , μ’ αυτήν την «αδενοπάθεια» της μάνας μου … Πάντα μου ερχόταν να χαχανίσω όταν το άκουγα , όπως και τώρα , αλλά κρατήθηκα και δεν το έκανα , γιατί θα προδινόμουν που κραφάκουγα , κι η μάνα μου πάντα θύμωνε με κάτι τέτοιο … Ωστόσο αναλογίστηκα , πως … ναι όντως , ήταν μεγάλος ο χρόνος των 6 μηνών που είχε να «μπει» κρέας στο τραπέζι μας …
Πάντα στην «χορεία» των … φτωχών ήμασταν καταταγμένοι (άλλωστε ο περισσότερος κόσμος έτσι ήταν τα χρόνια εκείνα , 10ετία του 50 και 60) , αλλά όσο ζούσαμε στην μικρή επαρχιακή μας πόλη που είχα γεννηθεί , τα ψιλοκατάφερναν (οι γονείς μου) , να μην το πολυκαταλαβαίνω . Κι αυτό , γιατί αφ’ ενος είχαν μόνο ένα παιδικό στόμα να θρέψουν (ήμουν το μοναχοπαίδι τους) , αφ’ ετέρου στην μικρή μας επαρχία , η νοσοκόμα μάνα μου , όλο και εύρισκε κάποια δουλειά και συμπλήρωνε το οικογενειακό εισόδημα , ο δε πατέρας μου που ήταν ράφτης , είχε το δικό του μαγαζί και την πενιχρή του πελατεία … Πενιχρή , αλλά όλο και κάτι γινόταν … Το Φθινόπωρο του 1967 , κατέβηκα στην Θεσσαλονίκη για να σπουδάσω και όταν τελείωνα το δεύτερο έτος , μη μπορώντας να με συντηρούν οικονομικά , και επειδή δεν είχαν τίποτα δικό τους στην πόλη που ζούσαν (ούτε καν δικό τους σπίτι) , αποφάσισαν να έρθουν κι αυτοί στην Θεσσαλονίκη , όπου φαντάστηκαν πως με ένα ενοίκιο και μία … «κατσαρόλα» , θα τα έβγαζαν πέρα … Όμως έπεσαν έξω , γιατί ο μπαμπάς , δεν μπορούσε πια να φέρει ούτε ένα μεροκάματο στο σπίτι , χωρίς ραφείο δικό του και μάλιστα σε μια εποχή (τέλος 10ετίας του ’60) όπου είχε ξεκινήσει με ορμή και το βιομηχανοποιημένο ρούχο , η δε μαμά μου άγνωστη μεταξύ αγνώστων, έψαχνε απεγνωσμένα για δουλειά από πόρτα σε πόρτα … «καλημέρα σας , μήπως χρειάζεστε κάποιον να σας κάνει … ενέσεις , κλύσματα , σφουγγάρισμα , μαγείρεμα κλπ…» , αλλά χωρίς να βρίσκει παρά μόνον κάτι ψίχουλα … Κατάντησε να ζούμε από το … δικό μου «φοιτητικό δάνειο» της Χούντας , γιατί από πίσω τους η μόνη «περιουσία» που τους βρίσκονταν , ήταν οι … αναμνήσεις , της αριστοκρατικής καταγωγής της μαμάς και της ευμάρειας λόγω του εμπορίου σιτηρών της οικογένειας του μπαμπά .
Έτσι , μπήκαμε οικογενειακά στα χρόνια της … μεγάλης πείνας …
………………………………
– Αδενοπάθεια ε ;… Λοιπόν , δεν θα σου το έλεγα , αλλά μ’ αυτή την … αδενοπάθεια , με τρόμαξες … Να … τις προάλλες , συζητούσα γι αυτό το πρόβλημα μας με τον Πέτρο (φίλος τους παλιός , που είχε μετακομίσει κι αυτός οικογενειακά στην Θεσσαλονίκη , αλλά πριν από τρία ή τέσσερα χρόνια) και μου είπε πως τον πρώτο καιρό που είχαν έρθει , αντιμετώπισαν κι αυτοί τα ίδια και μου είπε το … κόλπο για να βάζουν κρέας στο Κυριακάτικό τους τραπέζι ….
– Μπα ;… για λέγε (η μάνα μου)
– Πήγαινε που λες ο Πέτρος κάθε Σάββατο στα σφαγεία και ζητούσε να του δώσουν μια … γλώσσα βοδινή (τα χρόνια εκείνα η βοδινή γλώσσα θεωρείτο … ευτελής τροφή και σχεδόν την … χάριζαν στα πατσατζίδικα , ή ακόμα και την … πετούσαν στα παρεπιδημούντα των σφαγείων … αδέσποτα) . Αυτή λοιπόν την γλώσσα , την έφτιαχνε η γυναίκα του … roast beef , κοκκινιστό με τα σκορδάκια του και τα πιπέρια του και σχεδόν ξεγελιόντουσαν πως τάχα μου τρώνε original roast beef … Εντάξει … γλώσσα ήταν , αλλά δε βαριέσαι … Την έβγαλαν καθαρή τα χρόνια της … μεγάλης πείνας και τώρα που στρώσανε γι αυτούς λίγο τα πράγματα , βάζουν και κανα κρεατικό πια της προκοπής στο κυριακάτ….
– Μα , … γλώσσα βρε Κώστα ;…
– Διάβασα κάπου , πως οποιοδήποτε είδος κρέας κι αν φας , την ίδια ωφέλεια έχει ο οργανισμός σου … Είτε για bonfile πρόκειται , είτε για … πατσά …
– …………
– Να πάω κι εγώ το Σάββατο ; 
– …………
————————————-
Παρ’ όλο που δεν πήρε απάντηση από την μάνα μου , προφανώς πήγε , γιατί το βραδάκι του επόμενου Σαββάτου , μου ανακοίνωσε περιχαρής :
– Αύριο έχουμε … roast beef … Από εκείνα τα πετυχημένα της μαμάς , με χοντρά τρυπητά μακαρόνια … Δεν πιστεύω να μη φας ;…
– Θα φάω … Θα προσπαθήσω (του υποσχέθηκα χαμογελώντας … Δεν ήθελα να του το χαλάσω … άλλωστε με έτρωγε και η περιέργεια για το … roast beef-μαϊμού … ) .
Το βράδυ του Σαββάτου , κοιμηθήκαμε και οι τρεις έναν ανήσυχο ύπνο , χαμένος ο καθένας στις σκέψεις του …
………………………………
Οι Κυριακές εκείνα τα χρόνια , είχαν άλλο χρώμα . Εορταστικό , αισιόδοξο … Είχαν κάτι το επίσημο . Ήρθαν κι οι μυρωδιές του κοκκινιστού από την κουζίνα και θα μπορούσε να γίνει μια πραγματικά όμορφη Κυριακή , αν δεν υπήρχε εκείνη η διάχυτη αμηχανία … 
Φορώντας τα καλά μας  (ο μπαμπάς κι εγώ) καθήσαμε στο τραπέζι . Πάντα τα καλά μας φορούσαμε την Κυριακή … Σαν ένα είδος τιμής απέναντι στην ημέρα . Λευκό τραπεζομάντηλο από την προίκα της μαμάς και τα «καλά» μας πιατικά . Ο μπαμπάς άναψε τσιγάρο … Δεν μπορούσε να κρύψει την νευρικότητα του … Γενικά ο μπαμπάς , δεν μπορούσε να κρύψει τίποτα , ούτε και να κρυφτεί από κανέναν . Όταν η μαμά μπήκε μέσα κρατώντας την οβάλ λευκή πορσελάνινη (φαγιάνς ήταν , αλλά της μαμάς της άρεσε να την λέει «πορσελάνινη» )πιατέλα με το   roast beef που μοσχοβολούσε , θέλησε να … χειροκροτήσει , αλλά το μόνο που κατάφερε , ήταν να ρίξει την στάχτη πάνω στο καλό τραπεζομάντηλο και να τον αγριοκοιτάξει η συμβία του ….
Κάθησε και η μαμά ….
Σιωπή …
Τα βλέμματα καρφωμένα πάνω στο ομολογουμένως ευπαρουσίαστο «κοκκινιστό» …
Κανένας , δεν έκανε καμία κίνηση .
Σιωπή … Ακινησία …
Ο Χρόνος έγινε … κολλώδης … δυσκίνητος …
Σε κάποια φάση , τα βλέμματα μας , άφησαν το … κίβδηλο   roast beef , και διασταυρώθηκαν μεταξύ τους . Σαν να δόθηκε τότε ένα μυστικό σύνθημα , η μαμά σηκώθηκε αμίλητη αλλά αποφασισμένη , πήρε την πιατέλα με το φαγητό , κινήθηκε με σταθερό βήμα προς την κουζίνα και το … άδειασε στον σκουπιδοτενεκέ …
Ήταν μια κίνηση , που γέμισε όλους μας με … ανακούφιση .
Ασχοληθήκαμε με όλα τα συνηθισμένα μιας χειμωνιάτικης Κυριακής και ποτέ , μα ποτέ … δεν ξαναμιλήσαμε γι αυτό .
*
 
*
Αυτή την ιστορία , την ξαναθυμήθηκα  τις τελευταίες ημέρες , βλέποντας και ακούγοντας συνέχεια γύρω μου για … καταστάσεις πείνας .
Επειδή η υγεία μου βελτιώθηκε κάπως , και μπορώ κάποια ώρα να κάθομαι στον υπολογιστή , είπα να σας την γράψω .
Ξημερώνει Κυριακή …
Καλή σας όρεξη . 
 
 

Ετικέτες: , , , , ,

ΠΟΛΛΑΠΛΟΙ … ΟΡΓΑΣΜΟΙ (το παρόν ποστ , διαβάζεται μαζί με το προηγούμενο)

.
Κατέβηκε ράθυμα κι ανόρεχτα από το ταξί , αφού πρώτα μέτρησε και ξαναμέτρησε τα ρέστα που της έδωσε ο ταξιτζής , σαν να μην ήθελε να τελειώσει αυτή η κούρσα και να μπει στο σπίτι της . Έσυρε το βήμα της μέχρι την είσοδο της πολυκατοικίας . Είχε σταματήσει το ταξί ένα τετράγωνο πριν το σπίτι για να περπατήσει λίγο και να σκεφτεί . Θα γυρνούσε με τα πόδια … Ήθελε τόσο πολύ να έχει χρόνο για σκέψη , αλλά …το χρειαζόταν το ταξί . Ο κινηματογράφος που είχε πάει , ήταν τόσο μακρυά … Λίγο πριν ξεκλειδώσει την πόρτα της πολυκατοικίας  , “έκλεισε” το κινητό , που είχε ανοίξει φεύγοντας …  -«Αν χρειαστείτε κάτι πάρτε με»- , αλλά τζάμπα το κουβαλούσε το κινητό και τζάμπα το κρατούσε ανοιχτό ακόμα και μέσα στην κινηματογραφική αίθουσα … Ποτέ του δεν την έπαιρνε για να την ρωτήσει οτιδήποτε … Σαν να μην την χρειαζόταν ποτέ … Στον καθρέφτη της εισόδου της οικοδομής , κοιτάχτηκε αφηρημένα . Μαλλιά άτονα , σαν θλιμμένα , πουκάμισο κουμπωμένο μέχρι ψηλά στο λαιμό … Αξιοπρέπεια … Της ήρθε να μουντζώσει το είδωλό της στον καθρέφτη , αλλά αντ’ αυτού  ξεκούμπωσε το πρώτο κουμπί … Ήθελε να πάρει λίγο αέρα . Ασφυκτιούσε … Τίποτα … ο κόμπος στο λαιμό , παρέμεινε . Μέσα στο ασανσέρ , της ανέβηκαν τα πρώτα αναίτια (νόμιζε) δάκρυα , που τα σκούπισε με την ανάποδη του χεριού … Έβγαλε βιαστικά ένα χαρτομάντηλο από την τσάντα της και φύσηξε την μύτη . Παράχωσε γρήγορα-γρήγορα το τσαλακωμένο χαρτομάντηλο στο βάθος της τσάντας κι αμέσως το μετάνοιωσε … Έπρεπε να σκουπίσει και τα δάκρυα , που αυλάκωναν καταστροφικά το μακιγιάζ της και  σε λίγο θα «κατάπιναν» και το στρώμα του consealer που πάλευε να καλύψει τους μόνιμους (πια) μαύρους κύκλους κάτω από τα μάτια … Δεν προλάβαινε όμως … Μόλις στον δεύτερο όροφο (… αναλογίστηκε το προικώο ρετιρέ που είχαν πουλήσει για να μπεί μέτοχος στην Εταιρεία … Εκεί που της φόρεσε το πρώτο … κέρατο με την ξανθιά … να δεις … πως την έλεγαν … ) , το ασανσέρ σταμάτησε και παίρνοντας μια βαθιά ανάσα και ψιλορρουφώντας την μύτη … μπούκαρε μέσα …
Σχετική ησυχία . Ο σύζυγος , μισοξαπλωμένος μπροστά στην TV , έβλεπε τις νυχτερινές ειδήσεις . Παιδιά , δεν υπήρχαν … Τσιγκούνης και σ’ αυτό … «Δεν μου χρειάζονται παιδιά», είχε πει παλιότερα και δεν δέχτηκε κουβέντα… Αυτό ήταν όλο …
Σαν να μην … μπήκε , ένα πράμα … Μόνο ο γάτος παράτησε την ξάπλα του και τρίφτηκε στα πόδια της γουργουρίζοντας . Τότε ήταν που και ο άλλος , ο … ξαπλωμένος «γάτος» , παράτησε το τηλεκοντρόλ και …
– Πού ήσουν ;… Άργησες …
– Ε , όχι και άργησα … ούτε 12 δεν είναι ακόμα …
…είπε καθώς σήκωνε το μανίκι για να δει την ώρα , αλλά μάταια … Το ρολόϊ της , έλειπε …
– Μην κοιτάς την ώρα … Το ρολόϊ σου «αναπαύεται στο λαβομάνο του μπάνιου . Το ξέχασες , ως συνήθως … Απορώ αν θυμάσαι ποτέ τίποτα … Χαζοχαρούμενη .
Έρριξε μια γρήγορη ματιά στην οθόνη του κινητού
… “Στο σινεμά ήμουν … βραδινή προβολή … μόλις τέλειωσε”, ήθελε να πει αλλά κοιτάζοντας στην οθόνη του κινητού , εκείνο το :  «Παρασκευή 1 Απριλίου , ώρα : 23.55″ της “μπήκε” ο διάολος που λένε (τι σκ… πρωταπριλιά ήταν ακόμα) και το αποφάσισε απνευστί
– Ήμουν με τον … γκόμενο … Έκανα επί 2ωρο ένα φοβερό σεξ μωρό μου, με πολλαπλούς οργασμούς τόσο έντονους , που με το ζόρι στέκομαι στα πόδια μου. Φτιάξε μόνος σου βραδινό , γιατί είμαι για βουτιά στο κρεβάτι επί τόπου !» …
– Τί λες ;… Είσαι με τα καλά σου ;… (είχε σηκωθεί από τον καναπέ και τραύλιζε ελαφρά) … Έφαγα έξω , με παρέα … Εσύ στο σινεμά δεν είπες πως θα πήγαινες ;… μα τί λέω ;… ΤΙ ΛΕΣ ;;; ΕΙΣΑΙ ΜΕ ΤΑ ΚΑΛΑ ΣΟΥ ;;;…

– Πρωταπριλιά μωρό μου !… Συγκεντρώσου !… Πέντε λεπτά πριν τα μεσάνυχτα … Είναι ακόμα Πρω-τα-πρι-λιά …. you know ?… Λέμε … ψεμματάκια σήμερα . Σε γέλασα !…
Το χρώμα , επανήλθε γρήγορα στα μάγουλά του και κάνοντας ένα μορφασμό
– Είσαι εντελώς μαλακισμένη … Με τρόμαξες  … Μού’ κοψες και την λίγη όρεξη που θα μπορούσα να έχω για κουβέντα . Πάω για ύπνο …
Λίγο πριν μπει στο υπνοδωμάτιο , τον άκουσε να μουρμουρίζει :
– Για δες μούρη , για γκόμενο … Και «πολλαπλοί οργασμοί» κιόλας …
Εκείνος , ξάπλωσε αμέσως … Ήταν πτώμα … Τον είχε ξεθεώσει και η «μικρή» από νωρίς στην … «σύσκεψη» … Ωστόσο , δεν τον έπαιρνε ο ύπνος … Έμεινε μέσα στα σκοτεινά ψιλοσυγχισμένος  .
Πολύ αργότερα , ξάπλωσε κι εκείνη και νοιώθοντας τον ξύπνιο , του  χάιδεψε ελαφρά τον ώμο και επιχείρησε να τον γυρίσει προς το μέρος της .
– Ωχ , καημένη … Κόφτο …
– Γιατί ;… τί έχεις ;
– Είμαι … πτώμα , … Ήμουν με γκόμενα …
– Έλαααα… άστα τα ψεμματάκια . Η πρωταπριλιά , τελείωσε εδώ και ώρα … Μία και τέταρτο είναι η ώρα . Μπήκε πια η 2 του Απρίλη .
– Έτσι νομίζεις .
– Τί γκόμενα ;… Της 1ης ή της 2ας Απριλίου ;
Δεν της απάντησε . «Πολλαπλοί οργασμοί» σκέφτηκε και του ήρθε να γελάσει , αλλά κρατήθηκε και καμώθηκε πως κοιμάται ….
 

Αυτό το ποστ , αφιερώνεται , σε όλους τους σχολιαστές του … προηγούμενου ποστ μου .
 

Ετικέτες: , , , , ,

ΜΗΝ ΠΑΙΖΕΙΣ ΜΕ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ


.
«Μην παίζεις με την Αγάπη» μου είπες κι εγώ συλλογίστηκα πως μένουμε πάντα παιδιά … Πως είμαστε πάντα παιδιά . Παιδιά που για κάποια χρόνια , παίζουν παιχνίδια στα σοκάκια της Ζωής … στις γειτονιές του Κόσμου … Παιχνίδια παρεΐστικα , δυό-δυό , ή περισσότερα μαζί …
.
.
Παίζουμε παρέα με άλλα παιδάκια , την Ελπίδα , την Χαρά , τον Έρωτα , τον Πόνο , τον Φόβο , το Ψέμμα , την Τρέλλα , την Πλήξη , την Υπεροψία , την Τεμπελιά , τον Φθόνο , το Μίσος , τον Εγωισμό , το Πάθος …
Είναι και κάποιο παιδάκι , που συνήθως … ΔΕΝ το παίζουμε . Το λένε … Αγάπη και είναι λιανό και όμορφο . Κάνουμε τάχα πως θέλουμε πολύ να «παίξουμε» μαζί του , αλλά στην ουσία ΔΕΝ το μπλέκουμε στα παιχνίδια μας …
.
.
Κι όμως . Η Αγάπη ΚΑΙ θέλει να μπλεχτεί στα παιχνίδια μας , και να τα … «φυλάξει» , ΚΑΙ να μας ψάξει στις … σκοτεινές γωνιές , που θαρρούμε πως κανείς και τίποτα δεν θα μας βρει (τρομάρα μας) … ΚΑΙ να μας … εκπλήξει , ΚΑΙ να μας … κυνηγήσει σε ένα θεότρελλο «φτου ξελευτερία» , αλλά ΚΑΙ να κρυφτεί και αφήνοντας μικρά σημάδια , να μας περιμένει ανυπόμονα να την … ανακαλύψουμε και να μας κυνηγήσει μέχρι να πούμε … «έλεος» … ‘Όμως …
Όμως , σχεδόν τίποτε απ’ όλα αυτά δεν γίνεται (ελάχιστα γίνονται) , γιατί … κάποιοι άλλοι μας είπαν « ΜΗΝ ΠΑΙΖΕΙΣ ΜΕ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ» και εμείς παραξηγήσαμε την ακριβή έννοια αυτής της Εντολής … Γιατί είμαστε … κουτοί κι ανόητοι και δύσκολα κατανοούμε την αληθή έννοια των πραγμάτων , και έτσι αναλωνόμαστε σε φθηνά , ευτελή , ουτιδανά , υποδεέστερα , εύκολα και ενίοτε και … αγελαία … παιχνίδια … Και επειδή η … ώρα του παιχνιδιού είναι λίγη (ιδίως τώρα τον «Χειμώνα» , που βραδιάζει νωρίς) , κάποτε η ζωή μας τελειώνει και η … μαμά μας , μας φωνάζει πως η ώρα πέρασε και πως πρέπει να πάμε πια «μέσα» , για … «ύπνο» … και έτσι ανακαλύπτουμε με λύπη … πως δεν μπορέσαμε να παίξουμε με την Αγάπη … Παίξαμε «παιχνίδια» με ένα σωρό όμορφα ή άσχημα «παιδάκια» , αλλά … με την Αγάπη , όχι … Και κάποιοι (από εμάς) , αφελείς , λένε «Αύριο … αύριο θα παίξω με την Αγάπη» , αλλά δεν ξέρουν πως …
Τέλος πάντων ….

Ουφ !…. Μελαγχόλησα … Αλλά φίλοι μου , μην σκοτίζεστε γι αυτό … Όταν μελαγχολώ , γίνομαι (ακόμα) πιο όμορφη .

 

Ετικέτες: , ,