RSS

Category Archives: blogging

Ο ΑΛΛΑΧ, Ο ΧΡΙΣΤΟΣ και… ΤΟ ΧΙΟΝΙ

Γύρω στις 10.00 το πρωί, βγαίνω από το σπίτι για δουλειές, αφού έχω καλέσει ραδιο-ταξί, γιατί ο Κωστής μου, μου πήρε το αυτοκίνητο από βραδύς.
Ο καιρός γλύκανε (σε σχέση με τις προηγούμενες ημέρες)… Κάτι σαν Νοτιάς. Συννεφιά, ούτε ίχνος χιονιού.
Μπαίνω στο ταξί και δίνω διεύθυνση. Ο ταρίφας, γύρω στα 50 βαριά-βαριά, εύχαρις και προφανώς με γνωρίζει (η πόλη μικρή) γιατί με χαιρετάει με ένα «Καλημέρα γιατρέ, πού πάμε?»
Δεν συνηθίζω να ξεκινάω πρώτη κουβέντα με τους ταρίφες (συνήθως αυτοί κάνουν την αρχή κι εγώ ανταποκρίνομαι έτσι… για να μην βγάλω και την φήμη της… «ξινής»)… Ωστόσο, σήμερα, δεν ξέρω το γιατί, ανοίγω πρώτη κουβέντα (ίσως νά’ ναι η συμπαθητική του φάτσα).
-Γλύκανε ο καιρός. Μαλάκωσε το πολύ κρύο… (εγώ)
-Ναι ναι… γλύκανε ο καιρός. Αν και… μαθαίνω πως η (γειτονική) Αλεξανδρούπολη πνίγηκε στο χιόνι από χθες… Το ίδιο και η (επίσης γειτονική) Ξάνθη. Μόνο εμείς εδώ στην Κομοτηνή, μείναμε ανάμεσα χωρίς να μας χιονίσει…
-Μπα?… αλήθεια? Παράξενο δεν είναι αυτό? (εγώ)
-Καθόλου παράξενο γιατρέ. Είναι που εδώ στην Ροδόπη, έχουμε δυο… Θεούς… έναν Αλλάχ κι έναν Χριστό (ο πληθυσμός, είναι… fifty-fifty) κι αυτοί οι θεοί, έχουν… υπηρεσία μέρα-παραμέρα, εναλλάξ. Κοιτάζουν λοιπόν, να κρατάνε ευχάριστο περιβάλλον για τους πολίτες, μπας και κερδίσουν περισσότερους με το μέρος τους… Κάτι σαν… Τσίπρας-Μητσοτάκης ένα πράμα… Κατάλαβες γιατρέ? Όλα για τα… ψηφαλάκια γίνονται. Όλα!…
Με την κουβέντα, ξεχαστήκαμε και προσπεράσαμε και τον προορισμό μας, αλλά με μια γενναία στροφή με γύρισε πίσω και με άφησε… just εκεί που ήθελα.
Μία ώρα μετά, άρχισε δειλά-δειλά, να χιονίζει…
Δυο ώρες μετά, να χιονίζει του χαμού…
——————-
Μια βόλτα (για δουλειά) στην Αλεξανδρούπολη, ματαιώθηκε λόγω χιονιού και έτσι με φίλη, βρέθηκα σε καφετέρια εμπορικού κέντρου στην γειτονιά μου, για καφέ και μπλα-μπλα… ακριβώς απέναντι από την πιάτσα, όπου είχα τηλεφωνήσει για ταξί το πρωί… Προσπαθώντας να παρκάρω, παίρνει το μάτι μου, τον πρωινό ταρίφα, να κουβεντιάζει με συναδέλφους του στο υπόστεγο του περίπτερου. Άνοιξα το παράθυρο, του κούνησα φιλικά το χέρι και…
-Τί έγινε φίλε μου?… χιονίζει… Πως κι έτσι… επικράτησε κάποιος από τους δυο (θεούς)?
Έσκυψε ελαφρά, με αναγνώρισε και πάτησε τα γέλια:
-Ναι, ναι γιατρέ!… Κερδάμε, γι αυτό χιονίζει.
-Ποιοι κερδάμε?… λέγε
-Μην το ψάχνεις… Κερδάμε λέμε… Να είσαι πάντα με… τους κερδισμένους…
———————-
Μια μικρή θλίψη με συνεπήρε.
Μια μικρή θλίψη για το πως καταντήσαμε την πολιτική μας σκέψη…
Μια μικρή θλίψη, που βράδιασε και κρατάει ακόμα…
… κι ας σταμάτησε να χιονίζει…

ea99143b5da7fc00a789f8925cee46c2

 

Ετικέτες: , , , , , , , ,

ΑΡΤΥΜΑΤΑ & ΚΑΡΥΚΕΥΜΑΤΑ

95fb9ecfe768e46d81299787034d2a70

Σαν ήμουνα μικρή, καμιά φορά παρακολουθούσα την μάνα μου που μαγείρευε και κάποια πράγματα, μου φαινόντουσαν παράξενα και ακατανόητα.

Κάποτε την ρώτησα:
– Μαμά η ρίγανη, είναι πολύ ακριβή;
– Όχι αγάπη μου, ούτε καν φθηνή δεν είναι. Τζάμπα την έχουμε… εδώ παρακάτω πάω και την μαζεύω το καλοκαίρι.
– Τότε γιατί βάζεις τόση λίγη, και δεν βάζεις μια χούφτα να νοστιμίσει πιο πολύ το φαγητό;
– Γιατί αν βάλω πολύ ρίγανη, το φαγητό θα πικρίσει, ενώ αν βάλω λίγη, θα νοστιμίσει…
————————-
Ας μιλήσουμε σήμερα, για την… προστυχιά στον έρωτα. 🙂
Η προστυχιά στον έρωτα, είναι σαν την ρίγανη στο φαγητό. Μια πολύ μικρή δόση, νοστιμίζει τον έρωτα… Μεγαλύτερη, όντως τον χαλάει.
Κι όταν σερβίρεις, ή γεύεσαι… νόστιμο έρωτα, η ζωή σου γίνεται ομορφότερη.
________________
Τί κάθομαι και… θυμάμαι τώρα… 🙂 🙂 🙂

.
 

Ετικέτες: , , ,

ΦΥΣΑΡΜΟΝΙΚΑ ή ΚΙΘΑΡΑ ;

132064b88f92b19763dab1230ebd4ea6

Κάποτε, παλιά, είχα γράψει εδώ στο blog μου, ένα ποστ, με «πρωταγωνιστή», μια… φυσαρμόνικα.
Είχα δεχθεί διάφορα σχόλια και πολλοί ήσαν αυτοί που μου έγραψαν με ποικίλους τρόπους, πως… θα τους άρεσε πολύ να ξέρουν να παίζουν αυτό το μουσικό όργανο.
Εγώ πάλι, ποτέ δεν… γούσταρα να παίζω φυσαρμόνικα. Απλά γούσταρα τρελά, να παίζει κάποιος για μένα… Να την ακούω… Ήταν σαν να άκουγα το… «σ’ αγαπώ».
Αντίθετα, πάντα ήθελα να ξέρω να παίζω κιθάρα (γιατί θα μπορούσα κάλλιστα και να… τραγουδάω συγχρόνως), αλλά πού λεφτά για αγορά κιθάρας και για εκμάθηση, εκείνα τα χρόνια…
Κάποτε, τα έφερε η τύχη έτσι, που απόχτησα μια δικιά μου κιθάρα και μόνη μου έμαθα να «χτυπάω» κανα-δυο ακκομπανιαμέντα, ίσα για να… ξύνω την ψώρα μου… Νόμιζα πως έτσι θα μπορούσα να κάνω πιο ενδιαφέρον το… «σ’ αγαπώ» που θά’ λεγα…
Χα… είναι ωραία ιστορία.
Θα σας την διηγηθώ μια άλλη φορά, από εδώ μέσα.

 

Ετικέτες: , ,

ΣΤΟ… «ΝΤΟΡΕ»

8228464596_7c02692c73_b

Θεσσαλονίκη. Δεκέμβρης του 1970… κατηφορίζοντας την Πανεπιστημιούπολη:
-Σου άρεσε?
-Ποιό?… ποιο να μου άρεσε?
-Ο καφές στο κυλικείο του Χημείου?
-Ναι… ναι, καλός…
(αμήχανη παύση)
-Θέλεις να… ξαναβρεθούμε?
-Ναι αμέ… (η απάντηση μου, ήταν πολύ γρήγορη… σχεδόν λαχανιασμένη)
-Ok, λοιπόν… πού και πότε?
-Αύριο το βράδυ, κατά τις… 8, καλά είναι?
-Μια χαρά… Πού? (χαμογελούσε, που ξέχασα το «πού»)
-Στο «Ντορέ»… παραλία…
-…….. (στενάχωρη σιωπή… δεν με κοιτάζει… σκαλίζει με την μύτη του παπουτσιού του κάτι αόριστο)
-Τί?…
-…….. (σιωπή… ζόρικη)
-Τί? δεν σου αρέσει?
-Πως… πως… καλό είναι… λένε…
-Ε, τί?
-Άκου Άννα. Δεν έχω τόσα χρήματα να πάμε στο «Ντορέ»… και ούτε θα μπορέσω να τα βρω ως αύριο το βράδυ… Να, αυτό…
-Α, μην σκας. Έξω απ’ το «Ντορέ» εννοούσα («μέσα» εννοούσα, αλλά… είπα ψέμματα).
-Ok λοιπόν… (χαμόγελο) Έξω απ’ το «Ντορέ», αύριο το βράδυ στις 8… κι όπου μας βγάλει…
-Ναι… Όπου μας βγάλει…
_________________________
https://youtu.be/-AXWgSI0Aa0

 
1 σχόλιο

Posted by στο Απρίλιος 19 , 2015 in blogging, έρωτας, διηγήσεις, εις μνήμην

 

Ετικέτες: , ,

ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΚΑΤΑΣΤΡΩΜΑΤΟΣ… ημέρα 102η

221611_1885788378639_3154351_n

Την προπαραμονή της ημέρας του χειρουργείου σου (εκείνου, απ’ το οποίο, δεν… «ξύπνησες» ποτέ), είχαμε μια συζήτηση, η οποία κατέληξε στο να με… μαλώσεις.
Και το θυμάμαι καλά αυτό, αν και δεν ήταν και τόσο σπουδαίο θέμα, γιατί με μάλωνες τόσο σπάνια… Σχεδόν ποτέ τον τελευταίο χρόνο…
Μου είπες:
-Το Σαββατοκύριακο που έρχεται (ήταν Τρίτη, όταν έγιναν αυτά), να τηλεφωνήσεις στον Τζαήτ, να έρθει να περιποιηθεί τον κήπο. Χάλια είναι. Να κουρέψει λίγο, να καθαρίσει τις τριανταφυλλιές, να μαζέψει τα ρόδια…
-Ωχ μωρέ Τάκη… που θα έχω εγώ μυαλό να νοιάζομαι για τον κήπο…
-Να έχεις… Δεν θα παραμελήσουμε τον κήπο, για μια εγχείρηση…
Δεν ήθελα να σου χαλάσω το χατίρι, τέτοιες ώρες και μουρμούρισα βαριεστημένα:
-Ok, ok… Θα τηλεφωνήσω και στον Δήμο, να έρθουν να κλαδέψουν και τις φλαμουριές της εισόδου… Θέλει αυτή η δουλειά… γερανό… Ο Τζαήτ, δεν μπορεί…
Θύμωσες… Το θυμάμαι πως μου έκανε εντύπωση, γιατί θύμωνες σπάνια…
-Ούτε που να το σκέφτεσαι… Οι «κούκλες» μου, θα μείνουν όπως έχουν… με τα χέρια μου τις φύτεψα μια σταλιά κλαράκια, πριν… 30 χρόνια, δεν θα μου τις κουτσουρέψεις τώρα εσύ…
-Μα ψήλωσαν πολύ… και…
-Δεν θέλω κουβέντα!… Αν πεθάνω… όταν τέλος πάντων θα πεθάνω, κάνε ό,τι καταλαβαίνεις… Αλίμονο σου κακομοίρα μου, αν τις πειράξεις… όσο ζω…
_____________________________
Σήμερα το πρωί στις 08.10, ήρθε το συνεργείο του Δήμου, με έναν τεράστιο γερανό και 5-6 εργάτες με αλυσοπρίονα… και…
Ούτε που βγήκα έξω…
Πήρα απέναντι μου την φωτογραφία σου και σου μιλούσα… σου μιλούσα, να σε κρατάω συνέχεια απασχολημένο, μην ακούσεις… μην ψυλλιαστείς τίποτα και… κοιτάξεις έξω…
_______________________________
Τί λέω η ανόητη, νυχτιάτικα?… προσπαθώ να κλάψω, μα… μάταια το παλεύω.
Μάλλον, με… τιμωρείς…
=====================
Η πάνω-πάνω φωτογραφία, είναι από την περυσινή Άνοιξη… Μόλις είχαν βγάλει τα πρώτα φυλλαράκια τους…
Η κάτω-κάτω… σημερινή.
Ό,τι και να πεις… θα έχεις δίκιο…

SAM_0403

 

ΔΙΑ ΒΙΟΥ… ΕΡΩΣ

e699eee93e8c624cc5cee9f4d37872b4

Το αφιέρωμα μου, την σημερινή ημέρα της γιορτής των ερωτευμένων, είναι αυτό:

Κάποτε, πριν μερικά χρόνια, (8 περίπου) μια πολύ-πολύ καλή διαδικτυακή φίλη, άγνωστη μου μέχρι εκείνη την στιγμή, μου είπε (έγραψε-πληκτρολόγησε, τέλος πάντων):
-Τον άνθρωπο, που με κάνει και γελώ, τον ερωτεύομαι δια βίου.

Μου άρεσε υπερβολικά, τόσο… που το έκανα μότο μου, σύνθημα ζωής, «παντιέρα» μου…
Μ’ αυτό λοιπόν το υπέροχο «Τον άνθρωπο, που με κάνει και γελώ, τον ερωτεύομαι δια βίου», κλείνω την σημερινή εορταστική ημέρα…
Και… πού είστε… για να εξηγούμαστε. Όταν λέω «τον ερωτεύομαι», εννοώ, με την… ευρεία έννοια…
Άντε, γιατί μερικοί από εσάς… τί λέω?… πολλοί από εσάς, είστε έτοιμοι, να μου στείλετε… ανέκδοτα.

 

ΚΑΙ ΚΛΕΦΤΡΟΝΙ ΚΑΙ… ΜΠΟΥΚΑΔΌΡΟΣ

10307242_10202775907732994_3124925548596488152_n.
Πριν σας διηγηθώ την σημερινή μου ιστορία, θα παραθέσω ένα κομμάτι, από παλιά μου ανάρτηση στο blog, γιατί υπάρχει άμεση σύνδεση με τα σημερινά:
—————————
«…. ιδού μια μικρή ιστορία, από την στρατιωτική θητεία του μικρού μου γιου, που είναι και η μεγάλη μου αδυναμία (επειδή είναι πολύ όμορφος… σχεδόν όπως εγώ). Η ιστοριούλα αυτή είναι απόσπασμα από σχόλιο σε φίλο αναγνώστη του blog μου , που κάποτε με ρώτησε, πως πέρασε τις γιορτές των Χριστουγέννων ο «Μαρκόνης» μου («μαρκόνης», γιατί έκανε παρέλαση στην διάρκεια της θητείας του σαν… ασυρματιστής):
Όσο για τον “μαρκόνη” μου, άκου (μια που νοιάζεσαι γι αυτόν και με συγκινείς), πως πέρασε τα Χριστούγεννα του:
Βρισκόταν σε υπηρεσία σε ορεινό Φυλάκιο της περιοχής, για δεύτερη εβδομάδα και θα κατέβαινε για τα Χριστούγεννα στο Τάγμα του στην πόλη, αλλά… έφαγε τριήμερη κράτηση (φυλακή), γιατί έκλεψε για λίγη ώρα το στικάκι του φορητού Internet, από τον συστρατιώτη του… Μουσταφά Μ. και πιάστηκε να σερφάρει στον υπολογιστή του φυλακιου (έχουν υπολογιστή, αλλά δεν έχουν Internet). Το ζητούσε επίμονα από τον συστρατιώτη του, αλλά εκείνος του το αρνιόταν… έτσι κι εκείνος το… “δανείστηκε” το… «βούτηξε» δηλ. για λίγο και τιμωρήθηκε με το να μείνει μέχρι και την Δευτέρα στο φυλάκιο, πάνω στο βουνό και να χάσει τα Χριστούγεννα του…
Στην ερώτησή μας (μπαμπάς και μαμά) “γιατί το έκανε αυτό”, απάντησε με αφοπλιστική ειλικρίνεια:
-Ήθελα να διαβάσω το Χριστουγεννιάτικο ποστ της μαμάς… Πάντα κάτι καλό γράφει τέτοιες μέρες και δεν ήθελα να το διαβάσω μπαγιάτικο”…
Ο “μαρκόνι” μου φίλε μου, έγινε “κλεφτρόνι” για να “διαβάσει” το γραπτό της μαμάς του και με έκανε… πολύ περήφανη …
Χαλάλι του η… “στενή”…»
——————————–
Θυμάμαι πως τότε, ο Τάκης κατ’ ιδίαν (όχι μπροστά του), μου εξέφρασε ένα μικροπαράπονο, κάτι σαν… ζήλεια:
-Για τον μπαμπά του, ποτέ δεν έκανε κάτι τέτοιο… Κάτι ακραίο… κάτι παρατραβηγμένο, έστω…
-Δεν… έτυχε (τον παρηγόρησα, φουντώνοντας από περηφάνεια, για το ότι ο μικρός, είχε γίνει… κλεφτρόνι για χάρη της μαμάς του)… Ίσως στο μέλλον…
… κι εκεί, σταμάτησε η κουβέντα.
———————————
Σήμερα ο μικρός μου έχει… γενέθλια. Τον περίμενα να γυρίσει από την δουλειά για να φάμε μαζί. Γύρισε στις 18.30 περίπου και…
-Θα φάω αργότερα μαμά. Θα πεταχτώ δυο λεπτά, μέχρι το κοιμητήριο, να «δω» τον μπαμπά λίγο… Πάντα χαιρόταν με τα γενέθλια μου.
-Είναι αργά βρε παιδί μου… Έδυσε πια ο ήλιος…
-Ε και;… λες να φοβάμαι ρε μάνα; χα χα χα! πλάκα έχεις.
-Όχι βρε παιδί μου, αλλά… να… θα είναι κλειδωμένες οι πόρτες…
… ούτε που με άκουσε… Βρόντηξε την πόρτα πίσω του.
Βροχή, αέρας, σκοτάδι… Ανατρίχιασα…
Γύρισε, μετά από μια ώρα… ίσα, που είχα αρχίσει να ανησυχώ.
Σκισμένο το τζην του, ματωμένο, μούσκεμα τα μακριά μαλλιά του, με ένα είδος θριάμβου… χαράς, ικανοποίησης…
-Όντως, μάνα… κλειστές οι πόρτες. Πήδηξα από τα κάγκελα… «Είδα» για λίγο τον μπαμπά. «Τριανταενός, πατέρα» του είπα… «μου λείπεις»… και πήγα πίσω, να φύγω, μα ο φρουρός από το απέναντι στρατόπεδο, πήρε το «100», όταν με είδε να μπουκάρω και με περίμεναν οι μπάτσοι με το περιπολικό… Εκεί ήταν που σκίστηκα λίγο στα κάγκελα… Βγαίνοντας. Με πήραν στο Τμήμα, για εξακρίβωση στοιχείων, με ρώτησαν γιατί… τους είπα πως έχω τα γενέθλια μου και έπρεπε να πάω στον πατέρα μου… γι αυτό. Ήταν κι ένας φίλος του μπαμπά και με ξαμόλυσαν με… νουθεσίες…
——————————–
Του έβαλα Betadin στο τραύμα, μια μικρή γάζα, του έκανα και μια δόση αντιτετανικού ορού και… έστρωσα τραπέζι…
——————————–
Ακούς ρε Τάκη;
Ο γιος σου, έγινε… μπουκαδόρος, για πάρτη σου…
«Κλεφτρόνι», για την μάνα και «μπουκαδόρος» για τον πατέρα του.
Έτσι για να μην παραπονιέσαι…
Τριανταενός, αγάπη μου… Μεγάλωσε κι αυτός…