RSS

Tag Archives: έρωτας

ΑΡΤΥΜΑΤΑ & ΚΑΡΥΚΕΥΜΑΤΑ

95fb9ecfe768e46d81299787034d2a70

Σαν ήμουνα μικρή, καμιά φορά παρακολουθούσα την μάνα μου που μαγείρευε και κάποια πράγματα, μου φαινόντουσαν παράξενα και ακατανόητα.

Κάποτε την ρώτησα:
– Μαμά η ρίγανη, είναι πολύ ακριβή;
– Όχι αγάπη μου, ούτε καν φθηνή δεν είναι. Τζάμπα την έχουμε… εδώ παρακάτω πάω και την μαζεύω το καλοκαίρι.
– Τότε γιατί βάζεις τόση λίγη, και δεν βάζεις μια χούφτα να νοστιμίσει πιο πολύ το φαγητό;
– Γιατί αν βάλω πολύ ρίγανη, το φαγητό θα πικρίσει, ενώ αν βάλω λίγη, θα νοστιμίσει…
————————-
Ας μιλήσουμε σήμερα, για την… προστυχιά στον έρωτα. 🙂
Η προστυχιά στον έρωτα, είναι σαν την ρίγανη στο φαγητό. Μια πολύ μικρή δόση, νοστιμίζει τον έρωτα… Μεγαλύτερη, όντως τον χαλάει.
Κι όταν σερβίρεις, ή γεύεσαι… νόστιμο έρωτα, η ζωή σου γίνεται ομορφότερη.
________________
Τί κάθομαι και… θυμάμαι τώρα… 🙂 🙂 🙂

.
 

Ετικέτες: , , ,

ΛΑΘΟΣ Η … ΘΩΡΑΚΙΣΗ

Οι άνθρωποι συνηθίζουν να “θωρακίζουν” την καρδιά τους με σκοπό να … μην πονέσουν …
Λάθος … Μέγα λάθος .
Πάντα είχα την γνώμη ότι η καρδιά μας , πρέπει να αφήνεται «γυμνή» και ελεύθερη , ώστε να να μπορεί να επιρρεάζεται από εξωτερικούς παράγοντες κι ας προκαλούν και πόνο κάποτε αυτές οι «επιρροές» … Η καρδιά μας , έχει φτιαχτεί (κατά την γνώμη μου πάντα) για να χτυπάει πιο δυνατά , ή και να … “σταματάει” ακόμα (με την μεταφορική έννοια) μόνο από αυτά που της συμβαίνουν γύρω της … Γιατί Ζωή (το είπαμε και παλιότερα) είναι αυτό , που μας συμβαίνει ΕΔΩ και ΤΩΡΑ .
«Μα , υπάρχουν άνθρωποι , που «θωρακίζουν την καρδιά τους ;» απόρησε κάποιος φίλος μου , όταν το άκουσε και «Μπορεί ;… και πως μπορεί , να θωρακιστεί μια καρδιά ;» , ρώτησε κάποιος άλλος …
Μπορεί να θωρακιστεί …
Ουουουου … να δεις , πόσοι κυκλοφορούν με «θωρακισμένες» στον Πόνο καρδιές … Και μετά παραπονιούνται ότι … «είμαι μόνος(η)» , «δεν με καταλαβαίνει κανείς» , «η ζωή δεν έχει γούστο , νόημα , αξία» , «οι άνθρωποι με αποφεύγουν» , «εμένα γιατί δεν με αγαπάει κανείς» , «γιατί με απορρίπτουν» , και άλλα τέτοια … παραπονιάρικα και καταθλιπτικά , που δεν είναι τίποτα άλλο , από φυσική απόρροια της … καρδιακής θωράκισης …
Έτσι νομίζω εγώ … Αν δεν πονέσεις , αν δεν τσακίσεις , αν δεν γονατίσεις , αν δεν ξεσκίσεις τα σωθικά σου από αγάπη , έρωτα , λύπηση , φόβο , εγκατάλειψη , προδοσία , φιλία … θα έρθει μια ώρα που θα νοιώσεις αποστειρωμένος και αποστερημένος .
Έτσι ακριβώς … Μην κλείνεις αεροστεγώς την καρδιά σου κάπου και ποτέ … Άφηνέ την εκτεθειμένη στους «πάγκους» των «λαϊκών» στις γειτονιές του Κόσμου και μην την αφήνεις κλεισμένη σε αδιαπέραστα σελλοφάν , πάνω στα ράφια των super-markets της Ζωής …Κάνε  όπως έκανα κι εγώ μια ζωή τώρα … Ήρθαν στιγμές βέβαια , που μετάνοιωσα , (προς στιγμήν) , αλλά θαρρώ , πως αν … ξαναγεννιόμουν , πάλι το ίδιο θα έπρεπε να κάνω …
 

Ετικέτες: , , ,

ΕΡΩΣ ΚΑΙ ΠΑΛΙ … κι ας «παίζει» καύσωνας .

Είπα να μην ξανανεβάσω ποστ μέσα στο καλοκαίρι …
Εντάξει … Μη φωνάζετε και διαμαρτύρεστε όλοι μαζί … γιατί έχω την ΑΠΟΛΥΤΗ δικαιολογία : Έχω … γάμο ! Όχι καλέ … δεν παντρεύομαι εγώ . Άϊ στο καλό σας , τί πλάκα έχετε … Παντρεύω τον μεγάλο μου γιο . Και η συμπεθέρα μου , με .. . έχει φάει στην στροφή . Δηλαδή , έχει αναλάβει σχεδόν τα πάντα , ενώ εγώ δυο δουλειές μου ανέθεσαν και από το αραλίκι , την τεμπελιά … και το blogging , δεν έχω κάνει ακόμα τίποτα . 
Είπα να μην ξανανεβάσω ποστ μέσα στο καλοκαίρι … , αλλά , σκαλίζοντας τα παλιά , βρήκα μια διαδικτυακή «συζήτηση» , με έναν πολύ καλό μου φίλο , περί Έρωτος (τι άλλο να περιμένει κανείς από μένα ; ) που σκέφτηκα να την ανεβάσω σαν ποστ , να μην γκρινιάζετε κι εσείς , να λέω πως έκανα το … καθήκον μου κι εγώ , να θεραπεύσουμε και τον καύσωνα δια της … Ομοιοπαθητικής , με κάτι … «καυτό» δηλαδή .
.
Δήλωνε λοιπόν ο διαδικτυακός μου φίλος , συντηρητικός και αυστηρός στα ερωτικά θέματα , και πως η φιλοσοφία του περί Έρωτος , δεν είναι μια  παραξενιά , έτσι απλώς για να διαφωνεί στην διαδικτυακή κουβέντα , αλλά αποτελεί γι αυτόν στάση ζωής , που με σεβασμό την τήρησε μέχρι τώρα . Αντιστάθηκε σε κάποιους που του έκρουσαν το καμπανάκι του κινδύνου , του να εμφανίζεται σαν ανιαρός λέγοντας πως το προτιμάει από τις προστυχιές του σύγχρονου λάϊφ στάϊλ και ότι σε τελευταία ανάλυση «Αν είναι ανιαρό … δεν πειράζει … είμαι κι εγώ ανιαρός !!! Από το να είμαι καθίκης και πρόστυχος, το προτιμώ» (τα λόγια δικά του) .
Ήθελα να του πω πως κάνει λάθος , … πως σκέφτεται λάθος , αλλά δεν ήθελα να τον πληγώσω , ούτε να τον προσβάλλω , γιατί επαναλαμβάνω πως είναι ένας πολύ-πολύ αγαπητός φίλος του Διαδικτύου , που είχα και την τύχη να τον γνωρίσω και δια ζώσης , και να τον εκτιμήσω , ακόμα περισσότερο . Έτσι λοιπόν , αφού σκέφτηκα αρκετά , του απάντησα έτσι :
Σέβομαι απόλυτα τον άνθρωπο , που σε πείσμα και αντίθετα με την γνώμη των πολλών , δηλώνει “στάση ζωής” … και δεν θα αντιμαχήσω μαζί σου .
 Όμως κι εσύ , οφείλεις να παραδεχτείς , πως το … αντίθετο του “ανιαρός” δεν είναι το “καθίκης”. Είναι απλά ο … ενδιαφέρων …
Όσο για την προστυχιά στον έρωτα , άκου μια πολύ σύντομη ιστορία :
Σαν ήμουνα μικρή , καμιά φορά παρακολουθούσα την μάνα μου που μαγείρευε και κάποια πράγματα , μου φαινόντουσαν παράξενα και ακατανόητα .
Κάποτε την ρώτησα
– Μαμά , η ρίγανη , είναι πολύ ακριβή ;
– Όχι αγάπη μου , ούτε καν φθηνή δεν είναι . Τζάμπα την έχουμε … εδώ παρακάτω πάω και την μαζεύω το καλοκαίρι .
– Τότε γιατί βάζεις τόση λίγη , και δεν βάζεις μια χούφτα να νοστιμίσει πιο πολύ το φαγητό ;
– Γιατί αν βάλω πολύ ρίγανη , το φαγητό θα πικρίσει , ενώ αν βάλω λίγη , θα νοστιμίσει …
————————-
Έτσι λοιπόν φίλε μου και η … προστυχιά στον έρωτα , είναι σαν την ρίγανη στο φαγητό …. Μια πολύ μικρή δόση , νοστιμίζει τον έρωτα … Μεγαλύτερη … όντως τον χαλάει .
Κι όταν σερβίρεις , ή γεύεσαι … νόστιμο έρωτα , η ζωή σου γίνεται ομορφότερη .
Και όταν μου ζήτησε να μην μεγαλοποιώ τα πράγματα , ονομάζοντας τον Έρωτα «Θεό» , συνέχισα :

Μα … δεν είμαι εγώ που παρουσιάζω τον Έρωτα σαν θεό . Πριν 3000 χρόνια (πάνω-κάτω) , θεό τον ονόμασαν οι αρχαίοι παππούδες μας , ο Πλάτωνας , ο Αριστοτέλης , ο Σοφοκλής , ο Αριστοφάνης , ο Ησίοδος , ο Όμηρος , ακόμη και ο … γείτονας (Λατίνος) Βιργίλιος (“Omnia vinsit deus amor” = Τα πάντα νικάει ο θεός έρως) … Και ξέρεις , ό, τι κι αν είπαν οι αρχαίοι μας , δεν βρέθηκε ούτε ένας (ΜΑ ΟΥΤΕ ΕΝΑΣ) , τόσες χιλιάδες χρόνια μετά , να τους αμισβητήσει και να αποδείξει λογικά την αμφισβήτηση του .
Όσο για το “Ο θεός όλο κακίες φέρνει στον κόσμο” , που λες έχω να πω , πως το καλό και το κακό , καλέ μου ενυπάρχουν μέσα μας … Μέσα στον καθένα μας . Θεοί και Δαίμονες , συμβιούν μέσα στην ψυχή μας και είμαστε εμείς , που θα τους “ξαμολήσουμε” στις στράτες μας για να κάνουμε το καλό , ή το κακό .
Εδώ μέσα (το μυαλό μου δείχνω) , κατοικεί η Καλοσύνη αγκαλιά με την Κακία .
Εδώ μέσα (την καρδιά μου δείχνω τώρα) κατοικοεδρεύουν από γεννήσεως του νοήμονος διπόδου η Αρετή με την Αμαρτία … Μαζί …Μαζί φίλε  μου , και είμαστε απόλυτα υπεύθυνοι για το τί θα βγάλουμε προς τα έξω …
Κανένας “θεός” δεν ορίζει την μοίρα μας … Κανένας θεός , δεν είναι τόσο … μάγκας , που να μπορέσει να μας κάνει καλούς , κακούς , ή λιγότερο καλούς και κακούς ….
Μόνοι μας , και απόλυτα υπεύθυνοι για τις πράξεις μας , θα πορευόμαστε στην σύντομη ζωή μας …
Γι αυτό λοιπόν … ό, τι φάμε ό, τι πιούμε κι ό, τι αρπάξει ο … » ξέρετεποιός» μας …

====================================================

Καλή αντάμωση το Φθινόπωρο .
 

Ετικέτες:

Η συνέχεια στο «ΑΜΑΡΤΗΜΑ ΚΑΙ …ΤΙΜΩΡΙΑ» (η «τιμωρία») -2-

Έκοψα το τσιγάρο , για το χατήρι … ενός άντρα .. Όχι που μου το ζήτησε , αλλά να …. έτσι … για συμπαράσταση .
Ήταν Οκτώβρης του 2002 κι εκείνη την εποχή , αυτός , αναμετριόταν με τον θάνατο από αναπνευστικό πρόβλημα και ήταν επιτακτική ανάγκη , να σταματήσει το κάπνισμα . Είπα να τον βοηθήσω , σταματώντας το κι εγώ και σε τελευταία ανάλυση , να δω κατά πόσο μπορώ και έμπρακτα να υποστηρίξω τα τσιτάτα , που πάντα μου άρεσαν και τα περιέφερα στους ανθρώπους γύρω μου , όπως το : «Η αντίσταση στον πειρασμό , αποτελεί το μόνο γνήσιο , μέτρο του χαρακτήρα» …. Να δω , κατά πόσο μετράω , σαν … δυνατός χαρακτήρας .
Τελικά … «μέτρησα» . Ζορίστηκα άγρια κανένα τρίμηνο , αλλά το τσιγάρο , έφυγε από την ζωή μου . Δεν ήταν και η ιδανική εποχή , για να επιχειρήσω κάτι τέτοιο . Ήταν μάλλον δύσκολη εποχή . Λίγο τα …. καβαντζαρισμένα μου ’50 , λίγο η καταρράκωση των τελευταίων φιλοδοξιών καριέρας , λίγο ο «ατίθασος» μικρός μου , δυσκόλευαν τα πράγματα , αλλά … το τσιγάρο , τέρμα . Θυμάμαι , πως κάποια στιγμή εκείνης της εποχής , είχα πει πως … μόνο ένας έρωτας , ίσως ξαναέβαζε το τσιγάρο στη ζωή μου . Ο σύντροφος της ζωής μου , είχε χαμογελάσει τότε και αναστέναξε :
– Τί έρωτας ;… Ανεκπλήρωτος ;… Μονομερής ;… Πλατωνικός ;…Σαρκικός ;… Καπρίτσιο ;… Ανικανοποίητος ;… Ερωτική απογοήτευση ;… Πεθαμένος ;… Εγκατάλειψη ;…
– Έρωτας … γενικώς …
…. είχα μουρμουρίσει και η κουβέντα , σταμάτησε εκεί .
———————————————————–
Πέντε χρόνια περίπου , αργότερα , βρέθηκα με φίλους στην Αθήνα . Με ξεσήκωσαν για ένα τετραήμερο , «για να ξεσκάσεις , βρε αδερφέ» . Ακολούθησα , σχετικά ανόρεχτα , αλλά στην πορεία , μου άρεσε . Το πρόγραμμα γεμάτο και ευχάριστο . Πήγαμε στην Ακρόπολη , χαζέψαμε στο Μοναστηράκι , καφέ στην Πλάκα , «γνωριμία» με το μετρό , θέατρο , συναντήσεις με φίλους παλιούς , βόλτα στον Πειραιά και φαγητό βραδυνό στην Φρεατίδα . Το ταξίδι στην Αθήνα , τελείωνε με … Σαββόπουλο στο Γκάζι . Ο Νιόνιος , παρουσίαζε την καινούρια του (τότε) δουλειά και δυό νέους καλλιτέχνες στο gazARTE , κάπου στο Γκάζι (δεν την ξέρω σχεδόν καθόλου την Αθήνα) . Το πρόγραμμα , άρχιζε σχετικά αργά κι εγώ όταν στρογγυλοκάθησα κάπου στη μέση μιας μεγάλης αμφιθεατρικής αίθουσας , ήμουν ήδη ψιλοπιωμένη από το βραδυνό μας . Παρήγγειλα ένα ουΐσκυ με σκοπό να μην το πιω και χαλαστώ (είχαμε και ταξίδι την άλλη μέρα πρωί – πρωί) , αλλά το … ήπια με το που εμφανίστηκε ο Νιόνιος στη σκηνή . Παρήγγειλα και δεύτερο . Ο Σαββόπουλος έπαιζε και τραγουδούσε κάποια νέα του τραγούδια και το κοινό ζητούσε συνέχεια , κάτι από τα «παλιά» . «Αργότερα» … έταζε ο Νιόνιος , κι «αργότερα» και όλο το καθυστερούσε , ώσπου σε μια στιγμή … ακούστηκαν οι πρώτες νότες από το «Είδα την Άννα κάποτε»
Και τότε , άνοιξαν πόρτες μυστικές , και δίαυλοι από καιρό κλειδαμπαρωμένοι , και μπούκαρε ο … Έρωτας , σαν ανάμνηση , σαν πεθυμιά , και «ξύπνησαν» όλες οι αναμνήσεις του Πόνου του , της γλύκας , των δακρύων του , της αγωνίας , της προσδοκίας , της αναμονής , της πίκρας , της απογοήτευσης , της ελπίδας του γυρισμού , και του πένθους του χαμού του …
Γέμισε η ψυχή μου νοσταλγία και τα μάτια μου , δάκρυα .
Και …
Και τότε ήταν , που μου ήρθε να …. ξανακαπνίσω .
——————————————————————-
Τριγύρισα το βλέμμα ολόγυρα … Η παρέα μου στα αριστερά μου , όλοι … άκαπνες πυρίτιδες . Στα δεξιά μου και λίγο υπερυψωμένα , ένα ζευγαράκι , απολάμβανε τον Νιόνιο και την παρέα του , με αγκαλιές , φιλιά και … τσιγάρα . Έκανα την ανάγκη , φιλότιμο και την άγγιξα στο γόνατο :
– Παρακαλώ ;… γύρισε ελαφρά προς το μέρος μου αφήνοντας για λίγο το χαϊδολόγημα με τον νεαρό φίλο της .
– Συγγνώμη , … μήπως θα μπορούσες να μου δώσεις ένα τσιγάρο ;
– Ούτε λόγος … παράτησε εντελώς τον νεαρό και γύρισε προς το μέρος μου . Πήρε το πακέτο της , έβγαλε ένα τσιγάρο και μου το έβαλε με μια … υποφώσκουσα ιεροτελεστία στο στόμα , χαϊδεύοντας ελαφρά ένα δάκρυ που καθόταν στην άκρη της μύτης μου και ψάχνοντας στα σκοτεινά για τον αναπτήρα της …. Εδώ όμως γλυκειά μου … έρχονται προετοιμασμένοι … με τα τσιγάρα και τα όλα τους … πως έτσι και έμεινες ρέστη ;… δεν σε είδα να καπνίζεις … Μπορεί και να μην πρόσεξα δηλαδή …
– Μα … δεν καπνίζω … μουρμούρισα αφελώς , κοιτάζοντας την ίσα στα μάτια …. Έχει πέντε χρόνια και … που το έκοψα .
– Κι αυτό που μόλις σου έδωσα , τί είναι ;…
– Ε … είπα να καπνίσω ένα … μου ήρθε … ξέρεις …
————————————————————————-
Δεν υπάρχει ΕΓΚΛΗΜΑ (όπως είπε ο Ντοστογιέφσκυ) , ΑΜΑΡΤΗΜΑ (όπως είπα στο προηγούμενο ποστ μου) ή ΥΒΡΙΣ (όπως είπε ο φίλος αλέξανδρος ανδρουλάκης
στο προηγούμενο ποστ – και είχε και εν πολλοίς , δίκιο) , χωρίς … ΤΙΜΩΡΙΑ ….
Και η ώρα της τιμωρίας μου (γιατί στέρησα στον ετοιμοθάνατο πατέρα μου , το τελευταίο του τσιγάρο) , είχε έρθει .
…………………………………………………..
Με μια απότομη κοφτή κίνηση , άρπαξε το έρμο το τσιγάρο από το στόμα μου , το έκανε κομμάτια και το πέταξε μακριά …
– Αν είναι δυνατόν … Αν-Ειναι-Δυνατόν !!! Να γίνω εγώ η αιτία να … ξανακαπνίσεις , μετά 5 χρόνια … Έλεος κυρία μου … Υπάρχει και θεός και μας βλέπει … Και γυρνώντας στον ελαφρά σαστισμένο νεαρό της … Μην τολμήσεις να της δώσεις τσιγάρο … Μην τολμήσεις , λέω … τό έχει κόψει … δεν θα φορτωθούμε εμείς την … αμαρτία …
sigar
Ο νεαρός , την τράβηξε στην αγκαλιά του , και συνέχισαν τους χαριεντισμούς , μέσα στην κατακαπνισμένη , σκοτεινή αίθουσα , που τραντάζονταν ήδη , από την γενική απαίτηση :
– Συν-νε-φού-λα …. Συν-νε-φού-λα …
Πήρα αγκαλιά τα δάκρυά μου , μουρμούρισα μια δικαιολογία , (που ούτε η ίδια άκουσα) στην φιλική μου παρέα , που ούτως ή άλλως , ήταν συνηθισμένη στις παραξενιές μου , πέρασα με κόπο ανάμεσα από το συγκινημένο και αλαλάζον ακροατήριο του Νιόνιου , και βγήκα στον καθαρό (τέλος πάντων … λέμε τώρα) αέρα …
– Στο αεροδρόμιο σας παρακαλώ …είπα στον ταξιτζή που με περιμάζεψε , ανάμεσα στα (ήδη) αναφυλλητά μου (για τα πράγματά μου , θα ειδοποιούσα αργότερα τους φίλους μου … άλλωστε σε λίγες ώρες θα βρισκόμασταν εκεί) .
– Δε βαριέστε μαντάμ … Όλα μια ιδέα είναι … την υγειά μας νά ‘χουμε … Είπε ο ταρίφας , κοιτάζοντάς με με ψιλοοίκτο από τον καθρέφτη … Θέλετε ένα τσιγάρο ;
– Ευχαριστώ , δεν … καπνίζω … Έχω 5 χρόνια και … που το έκοψα …
Άνοιξα το παράθυρό μου και πήρα μια βαθιά ανάσα .
Η νύχτα μύριζε … λύτρωση .


 

Ετικέτες: , , , , , , ,

ΠΕΡΙ ΕΡΩΤΟΣ , ΓΑΜΟΥ , ΣΕΞ , ΑΠΙΣΤΙΑΣ , ΣΧΕΣΕΩΝ , ΚΕΡΑΤΩΜΑΤΩΝ …

Είπαν … κατά καιρούς :
**************************
«Μέχρι εφτά , είναι δεσμός … Είμαι στο όριο» .
Γιώργος Μαζωνάκης
.
«Μια κυρία , δεν πιάνει ποτέ με τα γάντια της ύποπτα πράγματα»
Μάρω Κοντού στα «Κίτρινα γάντια» .
.
«Νομίζω πως ο γάμος, είναι μια καλή ευκαιρία να χωρίσεις μία γκόμενα , που δεν μπορείς να την χωρίσεις , όταν έχεις δεσμό»
Βλάσσης Μπονάτσος
.
«Αν οι άντρες προτιμούν τις γυναίκες , οι γυναίκες , προτιμούν τα … καθάρματα»
Ρίκα Βαγιάνη
.
«- Δυό μαζί , είναι μόνοι ρε μάνα ;
– Χωρίς τη μάνα του , τί είναι ο άνθρωπος αγόρι μου ;»
Λάκης Λαζόπουλος στο «Ήταν ένα μικρό καράβι»
.
«Ένας άντρας , μπορεί να κερδίσει μια γυναίκα , με σωστό χειρισμό και … «λεφτά» αισθήματα . Το θέμα όμως είναι , ποιός σου «πηδάει» το μυαλό…»
Κατερίνα Γιατζόγλου
.
«Ο μπαμπάς μου με συμβούλευε πάντα , να έχω χαρτί τουαλέτας στο πίσω κάθισμα του αυτοκινήτου»
Μπραντ Πητ
.
«Και ποιά είμαι εγώ , που θα κρίνω την Μαρία την Μαγδαληνή;»
Άβα Γκάρντνερ στη «Νύχτα της Ιγκουάνα»
.
«Δεν θεωρώ ότι τα … ξενοπηδήματα , είναι απιστία»
Σπύρος Παπαδόπουλος
.
«Μαμά , πάρ’ το απόφαση . Είμαι το μεγαλύτερο τσουλί όλων των εποχών»
Λιζ Ταίηλορ στο «Butterfield B'»
.
«Την ενέργεια που διαθέτεις για να «ρίξεις» 15 γυναίκες , μπορείς να την πάρεις , από την σύντροφο σου»
Στράτος Τζώρτζογλου
.
«Όταν γνώρισα τον Τόλη Βοσκόπουλο , δεν πίστευα ότι στο διαζύγιο θα μου ζητούσε να πάρει το ψυγείο και το πλυντήριο»
Τζούλια Παπαδημητρίου
.
«Περιπέτεια χωρίς κίνδυνο , είναι μόνον η Ντίσνεϋλαντ»
Douglas Coupland (Generation X)
.
«Το να πάρεις τον άντρα μιας άλλης γυναίκας , δεν μπορεί να γίνει , αν ο άλλος δεν την έχει ήδη «αφήσει» . Έστω κι αν δεν το ξέρει»
Άντζελα Γκερέκου
.
«Μισώ το μηχανικό σεξ . Το καλύτερο σεξ , είναι το βρώμικο»
Γούντυ Άλεν
.
«Δεν θα μπορούσα ποτέ να μείνω στο σπίτι για να «σώσω» έναν έρωτα . Θα ένιωθα σαν την τίγρη στο κλουβί της , που πρέπει να την ντοπάρεις συνέχεια , για να κάθεται ήσυχη»
Βίκυ Κουλιανού
.
«Στην Ελλάδα , πέφτει πολλή απιστία . Στα 7 χρόνια γάμου , το 1/2 των γυναικών και τα 9/10 των αντρών , απατούν τον σύντροφό τους»
Θάνος Ασκητής (Σεξολόγος)
.
«Όσο οι γυναίκες παίρνουν … λάθος δρόμο , τόσο οι άντρες , τις παίρνουν από πίσω»
Μαίη Γουέστ
.
«Μια γυναίκα με έναν εραστή , είναι ένας Άγγελος και με δύο εραστές , είναι ένα τέρας . Αλλά μια γυναίκα με … τρεις εραστές , είναι … γυναίκα»
Βίκτωρ Ουγκώ
.
«Για μένα , το υψηλότερο επίπεδο σεξουαλικής … σιγουριάς , βρίσκεται σε μια μονογαμική σχέση»
Βάνα Μπάρμπα
.
«Ο άπιστος , πρέπει να έχει βασικά , καλή … μνήμη»
Κοϊντιλιανός
.
«Αν πρόκειται στη σχέση να απιστήσει κάποιος , τουλάχιστον , ας είμαι εγώ … Πονάει λιγότερο»
Καίτη Γαρμπή
.
«Η μεγαλύτερη χοντραδα που μπορείς να κάνεις σε κάποιον που σου πήρε την γυναίκα , είναι να … του την αφήσεις»
Sacha Guitry
.
«Ο γάμος , δεν είναι μια βέρα , που μπαίνει και βγαίνει σε μια Εκκλησία ή ένα Δημαρχείο . Είναι ό, τι σπουδαιότερο μπορεί να μας συμβεί , αν και εφ’ όσον , τον πάρουμε στα σοβαρά»
Κάτια Δανδουλάκη
.
«Ο καινούριος Έρωτας , παραμερίζει την Αγάπη»
Ευριπίδης ο Τραγωδός
.
«Από το … τίποτα , που σου προκαλεί μιζέρια , προτιμώ το να είμαι ερωτευμένη , έστω κι αν αυτό σημαίνει ότι θα υποφέρω»
Καριοφυλλιά Καραμπέτη
.
«Μία που κάνει ωτο-στοπ , είναι μια γυναίκα γενικά όμορφη , συνήθως ελαφρά ντυμένη , που βρίσκεται στο δρόμο σας , όταν εσεις οδηγείτε και έχετε πλάι σας , την γυναίκα σας»
Γούντυ Άλεν
.
«Οι έρωτες , είναι σαν την … αναπνοή . Δεν τους …επιδιώκεις . Βγαίνουν από μόνοι τους .
Μαντόνα – Erotica
.
«H ζωή μου , είναι γεμάτη από «κακά» κορίτσια . Το ελάττωμα μου είναι ότι τους έκανα πάντα καλό κι αυτές μου ανταπέδιδαν πάντα με κακό»
Πάνος Μιχαλόπουλος
.
«Γίνονται απιστίες στο μυαλό , που μπροστά τους , οι απιστίες στην πράξη … ωχριούν
Δήμητρα Γαλάνη
.
«Είναι τόσο τρελλά ερωτευμένος μαζί της , που δεν τον ενδιαφέρει σε ποιανού τα γόνατα … κάθεται»
Raymond Chandler στο «Αντίο γλυκειά μου»
.
«Η σεξουαλική έλξη , μπορεί να είναι απιστία , δεν την θεωρώ όμως προδοσία»
Μιμή Ντενίση
.
«Δεν θα πάψω ποτέ να σ’ αγαπώ … Θα είμαι πάντα δικός σου … Θα είμαστε πάντα μαζί»
Ένας που … με (μας) παράτησε για μια άλλη
.
«Μπούτι δεν έκλεισα όλη νύχτα …»
Κάποια ανώνυμη …
…ή και επώνυμη
…Ανώνυμες και επώνυμες … γενικώς .
*
*
*
Τί ακούνε τα αυτάκια μας …
Τί διαβάζουν τα ματάκια μας …
Τί πληκτρολογούνε τα δαχτυλάκια μας
…………………………………………
Μίλησε κανείς ;…
 

Ετικέτες: , , , ,

ΑΛΚΥΟΝΙΔΕΣ …

xeimonas1
.

Χειμώνας … Μέσα και έξω της …
Και ναι μεν με τις ρυτίδες , τους πόνους στα χέρια , το γκριζάρισμα των μαλλιών , το ελαφρό κύρτωμα , τα επιπλέον παχάκια στην μέση … είχε εξοικιωθεί … τα είχε αποδεχτεί … Όχι πως της άρεζαν κιόλας , αλλά … εντάξει … είχε μάθει να ζει μαζί τους .
Εκεί που ο Χειμώνας βάρυνε αφόρητα καμιά φορά , ήταν το … μέσα της . Και όταν λέμε το «μέσα» της , εννοούμε το … ερωτικό παιχνίδι … Βαρυχειμωνιά … Τα «θέλω» παγωμένα , τα «μου αρέσει» στην … κατάψυξη , οι επιθυμίες … on the rocks , οι πόθοι βουτηγμένοι σε κρύα λασπόνερα , τα νυχτερινά ενύπνια ομιχλώδη , η όρεξη και οι μνήμες των χαδιών σκεπασμένες από στρώματα πάχνης …. Χειμώνας προχωρημένος σου λέω , που άρχισε πριν αρκετό καιρό και η προ τριών ετών … χηρεία της , τον στρογγυλοκάθησε πάνω στην ερωτική της ζωή σαν … μόνιμη και αμετακίνητη εποχή , μέχρι που το πήρε κι αυτό απόφαση … Πως από δω κι εμπρός , θα ζούσε μόνο μ’ αυτόν … Τον Χειμώνα …
– Να ντύνομαι τουλάχιστον … ζεστά , να μην κρυολογώ συνέχεια ….
… κι επειδή αυτός ο αυτοσαρκασμός , δεν την βοήθησε καθόλου μα καθόλου να φτιάξει το κέφι της , αποφάσισε να κάνει κάτι , που κόντευε κι αυτό να … περιπέσει σε χειμερία νάρκη … Να βγει μια βόλτα (μόνη ;… έστω μόνη) και να πιει έναν καφέ στις καφετέριες της πλατείας …
Τίποτα παραπάνω από έναν ζεστό cappuccino (με .. σαντιγύ παρακαλώ γιατί και οι … δίαιτες ακόμα είχαν πια εγκαταλειφθεί να … ξεροσταλιάζουν , στο κέντρο της χειμωνιάτικης στέπας) ….
Τον … πρόσεξε να την κοιτάζει , τον κοίταξε κι αυτή . Αυτή κρυμμένη πίσω απ’ το φλυτζάνι του cappuccino κι αυτός , πίσω από μια αθλητική εφημερίδα …
Την … κοίταζε ένας άντρας … Νέος , όχι πάνω από 45 , μόνος κι αυτός με ένα irish cofee ανέγγιχτο πάνω στο τραπέζι του ….
Σαν να … τραβήχτηκε λιγάκι η … συννεφιά ;… Ή της φάνηκε ; Μάλλον θα της φάνηκε .
Κατέβασε αναγκαστικά το φλυτζάνι του cappuccino από το πρόσωπό της (ε , … να μην δείξει και ότι … κρύβεται πίσω από ένα φλυτζάνι) . Κατέβασε κι εκείνος την εφημερίδα … και όχι μόνο . Την άφησε , σχεδόν την πέταξε , στο κάθισμα , δίπλα του … Της χαμογέλασε …
Σαν να … κόπασε ο παγωμένος βορριάς … Δεν της φάνηκε … Κόπασε .
Της έγνεψε ;… Μπα … Μα ναι … ΤΗΣ ΕΓΝΕΨΕ . Ξαναάρπαξε το φλυτζάνι του καφέ και … αναθεμάτισε την ώρα και την στιγμή , που αποφάσισε να … κόψει το τσιγάρο … Αν είχε ένα τσιγάρο τώρα … ίσως όλη αυτή η αμηχανία να πήγαινε περίπατο … Έννοιωσε , εντελώς σαστισμένη …
Σαν να ξεμύτισε λίγο ο ήλιος πίσω απ’ την βαριά συννεφιά .
– Ok … αφού δεν έρχεσαι εσύ , θα έρθω εγώ … Μη μου πείς πως δεν μου επιτρέπεις να καθήσω μαζί σου γιατί θα … με πληγώσεις … Μπορώ να σου μιλάω στον ενικό ;… μάλλον μπορώ … Αλλιώς , θα θύμωνες … και δεν σε βλέπω θυμωμένη .
Τα μάτια του , είχαν την … λάμψη και την ζέστη εκείνου του πρωινού … Λάμψη και ζέστη ;… μα … ήταν Χειμώνας .. .. Κι όμως τώρα το πρόσεχε , πως η μέρα είχε γίνει φωτεινή και ζεστή …
Λίγο λίγο , όλα τα χειμωνιάτικα … αξεσουάρ , άρχισαν να πηγαίνουν περίπατο και να αντικαθίστανται από ζεστές πινελιές . Τα χιόνια , οι ομίχλες , οι αέρηδες , η παγωνιά , η τσουχτερή υγρασία , η πάχνη , τα κρύσταλλα , γίνανε κουβέντες , φλερτ , αγγίγματα , ελαφριά ανατριχίλα , ένταση , προσμονή , κοκκίνισμα , … μέχρι και τολμηρές κουβέντες , απ’ αυτές , που δεν είσαι σίγουρος αν τις … ξεστόμισες , ή απλά , σκεφτόσουν να τις ξεστομίσεις .
Η μέρα ήταν πια γαληνεμένη , νήνεμη και … ηλιόλουστη …
Ο πρωινός καφές , έγινε ποτάκι , το ποτάκι , … δεύτερο ποτάκι , το δεύτερο ποτάκι , γεύμα στο διπλανό μπιστρώ . Αντάλλαξαν τηλέφωνα και κλείσαν ραντεβού για το βράδυ . Την ώρα που έμπαινε στο ταξί για το σπίτι , έννοιωσε ότι το χέρι του πάνω στο μπράτσο της , σκούπιζε με προσοχή τις τελευταίες … νιφάδες απ’ την χειμωνιά της …
alkyonides1
.
Μόλις είχε ξεκινήσει το ταξί , όταν ήρθε το πρώτο SMS :
» ΑΝ ΤΥΧΟΝ , ΔΕΝ ΕΡΘΩ ΤΟ ΒΡΑΔΥ ΣΤΟ ΡΑΝΤΕΒΟΥ , ΝΑ ΞΕΡΕΙΣ ΠΩΣ ΜΑΛΛΟΝ ΘΑ’ΧΩ … ΠΕΘΑΝΕΙ ΑΠΟ … ΠΡΟΣΜΟΝΗ «
Χαμογέλασε φιλάρεσκα και … έβγαλε το πανοφόρι της .
– Ζέστη … (μουρμούρισε) Τόσο ζεστή και ηλιόλουστη μέρα , μέσα στο καταχείμωνο … Παράξενο δεν είναι ;
Ο ταρίφας , την κοίταξε χαμογελαστά (παράξενο για ταρίφα) και :
– Αλκυονίδες μαντάμ … τί περιμένατε ;… Μέσα Γενάρη … Αλκυονίδες … πόσο θα κρατήσουν τάχατες ;
– Όσο και να κρατήσουν … καλά θα είναι (ξανασκέφτηκε εκείνο το … αναθεματισμένο το τσιγάρο , αλλά γρήγορα το ξέχασε … Συγκέντρωσε όλο το ενδιαφέρον της στην … λαμπρή , νήνεμη , γλυκειά χειμωνιάτικη μέρα)…
Αλκυονίδες …
.
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

Ετικέτες: , , , , ,

ΕΙΠΕ …

…. ο Λέοναρντ Μπέρνστάϊν :

«Κατά βάθος , όλοι μας εξακολουθούμε να είμαστε ρομαντικοί . Και ο ρομαντισμός αυτός , μας ξαναδίνει πίσω το … φεγγάρι μας – για παράδειγμα – , που η επιστήμη μας το πήρε , για να το κάνει ένα ακόμη αεροδρόμιο . Μυστικά , μέσα μας , όλοι μας θέλουμε το φεγγάρι , όπως ήταν πρίν – ένα μυστηριώδες δηλαδή φως στον ουρανό , που μας υπνωτίζει . Θέλουμε και ο έρωτας , να είναι μυστηριώδης , όπως ήταν άλλοτε , και όχι ένα σύνολο ψυχοθεραπευτικών κανόνων , που αφορούν τις διαπροσωπικές σχέσεις . Λαχταράμε το μυστήριο, έστω κι αν προχωρούμε προς την λύση του ενός κοσμικού μυστηρίου , μετά το άλλο …»

moon1

Το ξαναθυμήθηκα αυτό , απόψε ….

… κοιτάζοντας την … χλωμή Πανσέληνο .

moon-full

 
 

Ετικέτες: , , ,

ΤΑ … «ΠΑΙΔΙΑ» , ΠΑΙΖΕΙ ΚΡΥΦΤΟ

Μια μέρα συγκεντρώθηκαν σε κάποιο μέρος της γης όλα τα συναισθήματα και όλες οι αξίες του ανθρώπου. Η Τρέλα αφού συστήθηκε 3 φορές στην Ανία της πρότεινε να παίξουν κρυφτό.
Το Ενδιαφέρον σήκωσε το φρύδι και περίμενε να ακούσει ενώ η Περιέργεια χωρίς να μπορεί να κρατηθεί ρώτησε:’Τι είναι το κρυφτό;’
Ο Ενθουσιασμός άρχισε να χορεύει παρέα με την Ευφορία και η Χαρά άρχισε να πηδάει πάνω κάτω για να καταφέρει να πείσει το Δίλημμα και την Απάθεια -την οποία δεν την ενδιέφερε ποτέ τίποτα-να παίξουν κι αυτοί. Αλλά υπήρχαν πολλοί που δεν ήθελαν να παίξουν:Η Αλήθεια δεν ήθελε να παίξει γιατί ήξερε ότι ούτως ή άλλως κάποια στιγμή θα την αποκάλυπταν, η Υπεροψία έβρισκε το παιχνίδι χαζό και η Δειλία δεν ήθελε να ρισκάρει. ‘Ένα, δύο, τρία, άρχισε να μετράει η Τρέλα. Η πρώτη που κρύφτηκε ήταν η
Tεμπελιά. Μιας και βαριόταν κρύφτηκε στον πρώτο βράχο που συνάντησε. Η Πίστη πέταξε στους ουρανούς και η Ζήλια κρύφτηκε στην σκιά του Θριάμβου ο oποίος με την δύναμη του κατάφερε να καρφαλώσει στο πιο ψηλό δέντρο. Η Γενναιοδωρία δεν μπορούσε να κρυφτεί γιατί κάθε μέρος που έβρισκε της φαινόταν υπέροχο μέρος για να κρυφτεί κάποιος άλλος φίλος της οπότε την άφηνε ελεύθερη. Και έτσι η Γενναιοδωρία κρύφτηκε σε μια ηλιαχτίδα. Ο Εγωισμός αντιθέτως βρήκε αμέσως κρυψώνα ένα καλά κρυμμένο και βολικό μέρος μόνο για αυτόν. Το Ψέμα πήγε και κρύφτηκε στον πάτο του ωκεανού. Το Πάθος και ο Πόθος κρύφτηκαν μέσα σε ένα ηφαίστειο. Ο Έρωτας δεν είχε βρει ακόμη κάπου να κρυφτεί. Έβρισκε όλες τις κρυψώνες πιασμένες, ώσπου βρήκε ένα θάμνο από τριαντάφυλλα και κρύφτηκε εκεί.

….1000, μέτρησε η Τρέλα και άρχισε να ψάχνει. Την πρώτη που βρήκε ήταν η Τεμπελιά αφού δεν είχε κρυφτεί και πολύ μακριά. Μετά βρήκε την Πίστη που μίλαγε στον ουρανό με τον Θεό για θεολογία. Ένιωσε τον ‘ρυθμό του Πόθου και του Πάθους στο βάθος του ηφαιστείου και αφού βρήκε την Ζήλια δεν ήταν καθόλου δύσκολο να βρει και τον Θρίαμβο. Βρήκε πολύ εύκολα το Δίλημμα που δεν είχε ακόμη αποφασίσει που να κρυφτεί.
Σιγά-σιγά τους βρήκε όλους εκτός από τον Έρωτα.
Η Τρέλα έψαχνε παντού, πίσω από κάθε δένδρο, κάτω από κάθε πέτρα, σε κάθε κορφή βουνού, μα τίποτα. Όταν ήταν σχεδόν έτοιμη να τα παρατήσει βρήκε ένα θάμνο από τριαντάφυλλα και άρχισε να τον κουνάει νευρικά ώσπου άκουσε ένα βογκητό πόνου.
Ήταν ο Έρωτας που τα αγκάθια από τα τριαντάφυλλα του είχαν πληγώσει τα μάτια.

Η Τρέλα δεν ήξερε πως να επανορθώσει, έκλαιγε, ζήταγε συγνώμη και στο τέλος υποσχέθηκε να γίνει ο οδηγός του Έρωτα.
Κι έτσι από τότε ο Έρωτας είναι πάντα τυφλός και η Τρέλα πάντα τον συνοδεύει…

——————————————-

Μου το έστειλαν με mail σήμερα το πρωί και το βρήκα , …. χαριτωμένο .

 

Ετικέτες: , , , ,

Ο «ΜΑΓΚΑΣ» ΜΟΥ …

Απέναντι από το σπίτι που γεννήθηκα , βρισκόταν ένα εγκαταλελειμμένο οικόπεδο , κάτι σαν σκουπιδότοπος της γειτονιάς , κάτι σαν το λημέρι της μαρίδας , κάτι σαν το … «νησί των θησαυρών» για μας τους μικρούς «εξερευνητές» (δεν θα ξεχάσω ποτέ το ξύλο που μάζεψα από την μάνα μου όταν κουβάλησα θριαμβευτικά στο σπίτι , ένα προφυλακτικό που βρήκαμε εκεί μέσα , και που το φουσκώσαμε σαν μπαλόνι φτιάχνοντας μια αυτοσχέδια μπάλλα για τα παιχνίδια μας) … Εκεί λοιπόν , σ’ αυτόν τον αγαπημένο από γενιές μικρών παιδιών σκουπιδότοπο , την Άνοιξη του 1958 μια αδέσποτη σκύλα , ήρθε και γέννησε τα 9 κουτάβια της …
Πηγαίναμε να τα χαζέψουμε , αλλά η μάνα τους μας γρύλλιζε και φεύγαμε … και πού ψωμί να την ξεγελάσουμε (το «ψωμί» ήταν πολύτιμο είδος εκείνη την εποχή) . Ωστόσο επειδή εγώ , ήμουν και … ανάφαγη , όλο και κάτι της ψιλοπετούσα (κρυφά , όμως , μη το καρφώσει κάποιος στη μάνα μου και έχω άλλα) , και με άφηνε να πλησιάσω … Τον είχα ξεχωρίσει από τότε , χωρίς να ξέρω τί ήταν αυτό , που μ’ έκανε να τον ξεχωρίσω .
Σε κάποια φάση η σκύλα …. εξαφανίστηκε … Άλλοι είπαν πως τα … εγκατέλειψε τα παιδιά της («Έτσι κάνουν οι σκύλες … πάνε για … άλλα … Μάνα ήτανε αυτή , ή σκύλα ;… χα χα» ) , και άλλοι πως την φολιάσανε («Τί στριμμένοι άνθρωποι ; τί τους πείραζε το ζωντανό» ) … Τότε ήταν που :
– Μαμά να πάρουμε ένα απ’ τα σκυλάκια ;
– Ρώτα τον πατέρα σου … (αυτό το χούι της μάνας μου , ποτέ μου δεν το κατάλαβα …. αφού πάντα αυτή έπαιρνε τις αποφάσεις , τί μ’ έβαζε να ρωτώ τον πατέρα μου … )
– Μπαμπά , να πάρουμε ένα από τα σκυλάκια ;
– Ξέρω κι εγώ βρε παιδί μου … Είναι και λίγο μπελάς τα σκυλιά …
– Μα , όλοι παίρνουν … Ήδη έμειναν μόνο πέντε …
– Θα … πάρουμε , αλλά όταν θα μείνει μόνο ένα … το τελευταίο ….
– Γιατί ;
– Γιατί θα σημαίνει ότι είναι το πιο γερό … το πιο ανθεκτικό στις κακουχίες … Και το πιο … άσχημο …. Όλοι περιφρονούν τους άσχημους και τους σημαδεμένους . Εσύ Άννιτσκα , στη ζωή σου να μάθεις να προσφέρεις , μια αγκαλιά , γι αυτούς τους … δευτεράντζες … Έτσι να μάθεις να κάνεις στη ζωή σου ….
Έτσι έγινε και έτσι ο Μάγκας , μπήκε στο σπίτι μας και στη ζωή μου (Το «Μάγκας» , δόθηκε από το ομώνυμο βιβλίο της Πηνελόπης Δέλτα , που εκείνη την εποχή , με είχε εντυπωσιάσει πολύ) .
Ο Μάγκας μου , ήταν ασχημούλης και λίγο κουτσός , αλλά με λάτρευε και σε τίποτα δεν τον εμπόδισε η ασχήμια και η μικροαναπηρία του να με συνοδεύει στα παιχνίδια μου , στις βόλτες , στις εξερευνήσεις , στις μοναξιές , στις συντροφιές , στα πάρτυ , στις εκδρομές , στις απελπισίες , στα δάκρυα και στα γέλια μου …. ακόμη και στα πρώτα ραντεβού μου .
Ο Μάγκας μου , αγαπούσε τους πάντες (μα πιο πολύ εμένα) και μισούσε μόνο τον … ταχυδρόμο (ποτέ μου δεν έμαθα το γιατί) και τον … χούγιαζε άσχημα .
Τον Μάγκα μου τον αγαπούσαν όλοι (όσοι τουλάχιστον γνώριζα εγώ) , και τον μισούσε μόνο η σπιτονοικοκυρά μας που το σπίτι της αυλίζονταν σε κοινή αυλή μαζί μας (επίσης ποτέ μου δεν κατάλαβα το γιατί – «Επειδή σιχαίνεται τα σκυλιά» έλεγε ο επιεικής πατέρας μου , «Επειδή μισεί εμάς , που μας προστατεύει το … ενοικιοστάσιο» διόρθωνε η … πραγματίστρια μάνα μου) .
Ο Μάγκας μου έμεινε δίπλα μου , μέχρι το Φθινόπωρο του 1967 , που έφυγα από την «φωλιά» μου και κατέβηκα Θεσσαλονίκη , για να σπουδάσω . Σε κάποιο γράμμα που έστειλα στη μάνα μου (πού κινητά ή σταθερά τηλέφωνα τότε) , ρώτησα πως τα περνάει … «Γκρινιάζει συνέχεια και σε ψάχνει κι ο πατέρας σου τον παίρνει μαζί του στο ραφείο (ράφτης ήτανε ο πατέρας μου) για να ξεχνιέται» , ήταν η απάντηση της μάνας μου στο επόμενό της γράμμα .
Όταν τα Χριστούγεννα του 1967 , γύρισα για πρώτη φορά (σαν φοιτήτρια πια) στο πατρικό μου για τις διακοπές , ο Μάγκας μου … δεν υπήρχε πια .
«Ψόφησε ο καημένος … Ήταν και γέρος πια … Να … ρώτα και τον πατέρα σου» , με πληροφόρησε και με παρέπεμψε , όπως πάντα η μάνα μου .
«Πέθανε , μάλλον απ’ τον καϋμό του , που σ’ έχασε» μουρμούρισε μέσα απ’ τα δόντια του ο πατέρας μου .
«Τον … φόλιασε η στρίγγλα η Άντζελ (η σπιτονοικοκυρά μας) , επειδή λέει , της βρώμιζε την αυλή και γαύγιζε τα μεσημέρια» άκουσα τη μάνα μου να μουρμουρίζει , μετά από πολλά χρόνια αλλά δεν της έδωσα και πολλή σημασία , γιατί ήδη την είχε «αρπάξει απ’ τα μαλλιά» , το Alzheimer …. Κρατούσε στα χέρια της το βιβλίο της Πηνελόπης Δέλτα «Μάγκας» και καμωνόταν , ότι διάβαζε …
====================================
Αυτό το ποστ το αφιερώνω στον πρώτο σκύλο της ζωής μου , λόγω του ότι σήμερα , 4 του Οκτώβρη , είναι η Παγκόσμια μέρα των ζώων και μαζί μ’ αυτή την αφιέρωση , θέλω και κάτι να του πω (που θα το ακούσει … είμαι σίγουρη) :
– Μάγκα μου , συγγνώμη ρε , τότε το Καλοκαίρι του 1966 , που σε κλώτσησα επειδή … έφαγες (κυριολεκτικά) το γράμμα , που μού’ στειλε ο άντρας που αγαπούσα τότε … και έμεινες τρείς μέρες κάτω από το κρεβάτι , χωρίς να φας , να πιεις , και να κατουρήσεις , κλαίγοντας (Κι όλα αυτά , γιατί … μισούσες τον Ταχυδρόμο) …. Αλλά , ξέρεις πως είναι αυτά τα πράγματα …. Πονάει ο έρωτας , ρε Μάγκα μου , πονάει ο άτιμος … Πονάει και η κλωτσιά , δεν λέω , αλλά ο έρωτας , πονάει πιο πολύ . Θέλει πολλή …. μαγκιά , για να βιώσεις τον έρωτα , χωρίς να πονέσεις …. Κι εγώ , αυτή τη «μαγκιά» , δεν την είχα ποτέ μου .
 
 
 
 
 
 
 
 

Ετικέτες: , , ,

5/8/1949 …. 5/8/2008

Κάθε τέτοια μέρα , μέσα στην κάψα του Καλοκαιριού … μου το τραγούδαγε … Έβαζε τα καλά του … σταυρωτό καλοκαιρινό κουστούμι , πουκάμισο , γραβάτα , καλοξυρισμένος και καλοχτενισμένος , … μισόκλεινε τα μάτια και … μου το τραγουδούσε … παθιάρικα : «очи чёрные» …. (dark eyes … μάτια σκοτεινά) … Συνήθως τις άλλες μέρες μου τραγούδαγε το «Калинка» (Kalinka-Kalinka) , αλλά αυτή την μέρα , πάντα έβαζε τα «καλά» του και μου έλεγε … αυτό ….
Κάποτε , νεαρή έφηβη εγώ , αφού μου το τραγούδησε , τον ρώτησα :
– Εσύ μπαμπά , πόσων χρόνων είσαι ;
– Του χρόνου θα είμαι …. 60 , στρογγυλά ….
– Αμάν βρε «παπάκη» … Αφού είσαι τόοοοοσο μεγάλος … ένας γερο-παππουλίγκος …. τί μου το τραγουδάς αυτό το τραγούδι το παθιάρικο ;… Αυτό , είναι τραγούδι … ερωτικό …. για νέους … Και … δεν έχω μαύρα μάτια …. καστανά είναι τα μάτια μου ….
– Δεν μιλάει ακριβώς για «μαύρα μάτια» …. «Σκοτεινά» μάτια θέλει να πει … Και ο … Έρωτας , δεν έχει ηλικία , Άννιτσκα …. Είναι για όλους …. Έτσι κι εγώ τα ερωτεύθηκα αυτά τα … σκοτεινά σου μάτια  , μόλις τα πρωτοείδα , μια τέτοια μέρα σαν και σήμερα , πριν λίγα χρόνια … Εσύ , έβλεπες το φως , κι εγώ … τα σκοτεινά σου μάτια . Μαζί με σένα , γεννήθηκε και το μεγάλο μου Πάθος …. Και ξέρεις , γλυκειά μου Άννιτσκα , όσων χρόνων και αν φτάσεις , ποτέ να μην … αφεθείς και να μην ξεχαστείς και … βγάλεις το Πάθος , απ’ τη ζωή σου γιατί , όπου κι αν είμαι , θα το μάθω ,… θα το νοιώσω … και θα πληγωθώ …. Χρόνια σου πολλά μωρό μου …. Χρόνια σου πολλά μικρή κυρία .
——————————————
********************************************************
Πάθος λοιπόν για σήμερα …..
Αφιερώνω τα σημερινά μου γενέθλια … στο Πάθος , που φροντίζω , μετά από τόσα πολλά χρόνια , να το κρατάω ζωντανό και αναλλοίωτο για να μην τον … πληγώσω .
 

Ετικέτες: , , , , ,