RSS

Tag Archives: έρωτας

ΑΡΤΥΜΑΤΑ & ΚΑΡΥΚΕΥΜΑΤΑ

95fb9ecfe768e46d81299787034d2a70

Σαν ήμουνα μικρή, καμιά φορά παρακολουθούσα την μάνα μου που μαγείρευε και κάποια πράγματα, μου φαινόντουσαν παράξενα και ακατανόητα.

Κάποτε την ρώτησα:
– Μαμά η ρίγανη, είναι πολύ ακριβή;
– Όχι αγάπη μου, ούτε καν φθηνή δεν είναι. Τζάμπα την έχουμε… εδώ παρακάτω πάω και την μαζεύω το καλοκαίρι.
– Τότε γιατί βάζεις τόση λίγη, και δεν βάζεις μια χούφτα να νοστιμίσει πιο πολύ το φαγητό;
– Γιατί αν βάλω πολύ ρίγανη, το φαγητό θα πικρίσει, ενώ αν βάλω λίγη, θα νοστιμίσει…
————————-
Ας μιλήσουμε σήμερα, για την… προστυχιά στον έρωτα. 🙂
Η προστυχιά στον έρωτα, είναι σαν την ρίγανη στο φαγητό. Μια πολύ μικρή δόση, νοστιμίζει τον έρωτα… Μεγαλύτερη, όντως τον χαλάει.
Κι όταν σερβίρεις, ή γεύεσαι… νόστιμο έρωτα, η ζωή σου γίνεται ομορφότερη.
________________
Τί κάθομαι και… θυμάμαι τώρα… 🙂 🙂 🙂

.
 

Ετικέτες: , , ,

ΛΑΘΟΣ Η … ΘΩΡΑΚΙΣΗ

Οι άνθρωποι συνηθίζουν να “θωρακίζουν” την καρδιά τους με σκοπό να … μην πονέσουν …
Λάθος … Μέγα λάθος .
Πάντα είχα την γνώμη ότι η καρδιά μας , πρέπει να αφήνεται «γυμνή» και ελεύθερη , ώστε να να μπορεί να επιρρεάζεται από εξωτερικούς παράγοντες κι ας προκαλούν και πόνο κάποτε αυτές οι «επιρροές» … Η καρδιά μας , έχει φτιαχτεί (κατά την γνώμη μου πάντα) για να χτυπάει πιο δυνατά , ή και να … “σταματάει” ακόμα (με την μεταφορική έννοια) μόνο από αυτά που της συμβαίνουν γύρω της … Γιατί Ζωή (το είπαμε και παλιότερα) είναι αυτό , που μας συμβαίνει ΕΔΩ και ΤΩΡΑ .
«Μα , υπάρχουν άνθρωποι , που «θωρακίζουν την καρδιά τους ;» απόρησε κάποιος φίλος μου , όταν το άκουσε και «Μπορεί ;… και πως μπορεί , να θωρακιστεί μια καρδιά ;» , ρώτησε κάποιος άλλος …
Μπορεί να θωρακιστεί …
Ουουουου … να δεις , πόσοι κυκλοφορούν με «θωρακισμένες» στον Πόνο καρδιές … Και μετά παραπονιούνται ότι … «είμαι μόνος(η)» , «δεν με καταλαβαίνει κανείς» , «η ζωή δεν έχει γούστο , νόημα , αξία» , «οι άνθρωποι με αποφεύγουν» , «εμένα γιατί δεν με αγαπάει κανείς» , «γιατί με απορρίπτουν» , και άλλα τέτοια … παραπονιάρικα και καταθλιπτικά , που δεν είναι τίποτα άλλο , από φυσική απόρροια της … καρδιακής θωράκισης …
Έτσι νομίζω εγώ … Αν δεν πονέσεις , αν δεν τσακίσεις , αν δεν γονατίσεις , αν δεν ξεσκίσεις τα σωθικά σου από αγάπη , έρωτα , λύπηση , φόβο , εγκατάλειψη , προδοσία , φιλία … θα έρθει μια ώρα που θα νοιώσεις αποστειρωμένος και αποστερημένος .
Έτσι ακριβώς … Μην κλείνεις αεροστεγώς την καρδιά σου κάπου και ποτέ … Άφηνέ την εκτεθειμένη στους «πάγκους» των «λαϊκών» στις γειτονιές του Κόσμου και μην την αφήνεις κλεισμένη σε αδιαπέραστα σελλοφάν , πάνω στα ράφια των super-markets της Ζωής …Κάνε  όπως έκανα κι εγώ μια ζωή τώρα … Ήρθαν στιγμές βέβαια , που μετάνοιωσα , (προς στιγμήν) , αλλά θαρρώ , πως αν … ξαναγεννιόμουν , πάλι το ίδιο θα έπρεπε να κάνω …
 

Ετικέτες: , , ,

ΕΡΩΣ ΚΑΙ ΠΑΛΙ … κι ας «παίζει» καύσωνας .

Είπα να μην ξανανεβάσω ποστ μέσα στο καλοκαίρι …
Εντάξει … Μη φωνάζετε και διαμαρτύρεστε όλοι μαζί … γιατί έχω την ΑΠΟΛΥΤΗ δικαιολογία : Έχω … γάμο ! Όχι καλέ … δεν παντρεύομαι εγώ . Άϊ στο καλό σας , τί πλάκα έχετε … Παντρεύω τον μεγάλο μου γιο . Και η συμπεθέρα μου , με .. . έχει φάει στην στροφή . Δηλαδή , έχει αναλάβει σχεδόν τα πάντα , ενώ εγώ δυο δουλειές μου ανέθεσαν και από το αραλίκι , την τεμπελιά … και το blogging , δεν έχω κάνει ακόμα τίποτα . 
Είπα να μην ξανανεβάσω ποστ μέσα στο καλοκαίρι … , αλλά , σκαλίζοντας τα παλιά , βρήκα μια διαδικτυακή «συζήτηση» , με έναν πολύ καλό μου φίλο , περί Έρωτος (τι άλλο να περιμένει κανείς από μένα ; ) που σκέφτηκα να την ανεβάσω σαν ποστ , να μην γκρινιάζετε κι εσείς , να λέω πως έκανα το … καθήκον μου κι εγώ , να θεραπεύσουμε και τον καύσωνα δια της … Ομοιοπαθητικής , με κάτι … «καυτό» δηλαδή .
.
Δήλωνε λοιπόν ο διαδικτυακός μου φίλος , συντηρητικός και αυστηρός στα ερωτικά θέματα , και πως η φιλοσοφία του περί Έρωτος , δεν είναι μια  παραξενιά , έτσι απλώς για να διαφωνεί στην διαδικτυακή κουβέντα , αλλά αποτελεί γι αυτόν στάση ζωής , που με σεβασμό την τήρησε μέχρι τώρα . Αντιστάθηκε σε κάποιους που του έκρουσαν το καμπανάκι του κινδύνου , του να εμφανίζεται σαν ανιαρός λέγοντας πως το προτιμάει από τις προστυχιές του σύγχρονου λάϊφ στάϊλ και ότι σε τελευταία ανάλυση «Αν είναι ανιαρό … δεν πειράζει … είμαι κι εγώ ανιαρός !!! Από το να είμαι καθίκης και πρόστυχος, το προτιμώ» (τα λόγια δικά του) .
Ήθελα να του πω πως κάνει λάθος , … πως σκέφτεται λάθος , αλλά δεν ήθελα να τον πληγώσω , ούτε να τον προσβάλλω , γιατί επαναλαμβάνω πως είναι ένας πολύ-πολύ αγαπητός φίλος του Διαδικτύου , που είχα και την τύχη να τον γνωρίσω και δια ζώσης , και να τον εκτιμήσω , ακόμα περισσότερο . Έτσι λοιπόν , αφού σκέφτηκα αρκετά , του απάντησα έτσι :
Σέβομαι απόλυτα τον άνθρωπο , που σε πείσμα και αντίθετα με την γνώμη των πολλών , δηλώνει “στάση ζωής” … και δεν θα αντιμαχήσω μαζί σου .
 Όμως κι εσύ , οφείλεις να παραδεχτείς , πως το … αντίθετο του “ανιαρός” δεν είναι το “καθίκης”. Είναι απλά ο … ενδιαφέρων …
Όσο για την προστυχιά στον έρωτα , άκου μια πολύ σύντομη ιστορία :
Σαν ήμουνα μικρή , καμιά φορά παρακολουθούσα την μάνα μου που μαγείρευε και κάποια πράγματα , μου φαινόντουσαν παράξενα και ακατανόητα .
Κάποτε την ρώτησα
– Μαμά , η ρίγανη , είναι πολύ ακριβή ;
– Όχι αγάπη μου , ούτε καν φθηνή δεν είναι . Τζάμπα την έχουμε … εδώ παρακάτω πάω και την μαζεύω το καλοκαίρι .
– Τότε γιατί βάζεις τόση λίγη , και δεν βάζεις μια χούφτα να νοστιμίσει πιο πολύ το φαγητό ;
– Γιατί αν βάλω πολύ ρίγανη , το φαγητό θα πικρίσει , ενώ αν βάλω λίγη , θα νοστιμίσει …
————————-
Έτσι λοιπόν φίλε μου και η … προστυχιά στον έρωτα , είναι σαν την ρίγανη στο φαγητό …. Μια πολύ μικρή δόση , νοστιμίζει τον έρωτα … Μεγαλύτερη … όντως τον χαλάει .
Κι όταν σερβίρεις , ή γεύεσαι … νόστιμο έρωτα , η ζωή σου γίνεται ομορφότερη .
Και όταν μου ζήτησε να μην μεγαλοποιώ τα πράγματα , ονομάζοντας τον Έρωτα «Θεό» , συνέχισα :

Μα … δεν είμαι εγώ που παρουσιάζω τον Έρωτα σαν θεό . Πριν 3000 χρόνια (πάνω-κάτω) , θεό τον ονόμασαν οι αρχαίοι παππούδες μας , ο Πλάτωνας , ο Αριστοτέλης , ο Σοφοκλής , ο Αριστοφάνης , ο Ησίοδος , ο Όμηρος , ακόμη και ο … γείτονας (Λατίνος) Βιργίλιος (“Omnia vinsit deus amor” = Τα πάντα νικάει ο θεός έρως) … Και ξέρεις , ό, τι κι αν είπαν οι αρχαίοι μας , δεν βρέθηκε ούτε ένας (ΜΑ ΟΥΤΕ ΕΝΑΣ) , τόσες χιλιάδες χρόνια μετά , να τους αμισβητήσει και να αποδείξει λογικά την αμφισβήτηση του .
Όσο για το “Ο θεός όλο κακίες φέρνει στον κόσμο” , που λες έχω να πω , πως το καλό και το κακό , καλέ μου ενυπάρχουν μέσα μας … Μέσα στον καθένα μας . Θεοί και Δαίμονες , συμβιούν μέσα στην ψυχή μας και είμαστε εμείς , που θα τους “ξαμολήσουμε” στις στράτες μας για να κάνουμε το καλό , ή το κακό .
Εδώ μέσα (το μυαλό μου δείχνω) , κατοικεί η Καλοσύνη αγκαλιά με την Κακία .
Εδώ μέσα (την καρδιά μου δείχνω τώρα) κατοικοεδρεύουν από γεννήσεως του νοήμονος διπόδου η Αρετή με την Αμαρτία … Μαζί …Μαζί φίλε  μου , και είμαστε απόλυτα υπεύθυνοι για το τί θα βγάλουμε προς τα έξω …
Κανένας “θεός” δεν ορίζει την μοίρα μας … Κανένας θεός , δεν είναι τόσο … μάγκας , που να μπορέσει να μας κάνει καλούς , κακούς , ή λιγότερο καλούς και κακούς ….
Μόνοι μας , και απόλυτα υπεύθυνοι για τις πράξεις μας , θα πορευόμαστε στην σύντομη ζωή μας …
Γι αυτό λοιπόν … ό, τι φάμε ό, τι πιούμε κι ό, τι αρπάξει ο … » ξέρετεποιός» μας …

====================================================

Καλή αντάμωση το Φθινόπωρο .
 

Ετικέτες:

Η συνέχεια στο «ΑΜΑΡΤΗΜΑ ΚΑΙ …ΤΙΜΩΡΙΑ» (η «τιμωρία») -2-

Έκοψα το τσιγάρο , για το χατήρι … ενός άντρα .. Όχι που μου το ζήτησε , αλλά να …. έτσι … για συμπαράσταση .
Ήταν Οκτώβρης του 2002 κι εκείνη την εποχή , αυτός , αναμετριόταν με τον θάνατο από αναπνευστικό πρόβλημα και ήταν επιτακτική ανάγκη , να σταματήσει το κάπνισμα . Είπα να τον βοηθήσω , σταματώντας το κι εγώ και σε τελευταία ανάλυση , να δω κατά πόσο μπορώ και έμπρακτα να υποστηρίξω τα τσιτάτα , που πάντα μου άρεσαν και τα περιέφερα στους ανθρώπους γύρω μου , όπως το : «Η αντίσταση στον πειρασμό , αποτελεί το μόνο γνήσιο , μέτρο του χαρακτήρα» …. Να δω , κατά πόσο μετράω , σαν … δυνατός χαρακτήρας .
Τελικά … «μέτρησα» . Ζορίστηκα άγρια κανένα τρίμηνο , αλλά το τσιγάρο , έφυγε από την ζωή μου . Δεν ήταν και η ιδανική εποχή , για να επιχειρήσω κάτι τέτοιο . Ήταν μάλλον δύσκολη εποχή . Λίγο τα …. καβαντζαρισμένα μου ’50 , λίγο η καταρράκωση των τελευταίων φιλοδοξιών καριέρας , λίγο ο «ατίθασος» μικρός μου , δυσκόλευαν τα πράγματα , αλλά … το τσιγάρο , τέρμα . Θυμάμαι , πως κάποια στιγμή εκείνης της εποχής , είχα πει πως … μόνο ένας έρωτας , ίσως ξαναέβαζε το τσιγάρο στη ζωή μου . Ο σύντροφος της ζωής μου , είχε χαμογελάσει τότε και αναστέναξε :
– Τί έρωτας ;… Ανεκπλήρωτος ;… Μονομερής ;… Πλατωνικός ;…Σαρκικός ;… Καπρίτσιο ;… Ανικανοποίητος ;… Ερωτική απογοήτευση ;… Πεθαμένος ;… Εγκατάλειψη ;…
– Έρωτας … γενικώς …
…. είχα μουρμουρίσει και η κουβέντα , σταμάτησε εκεί .
———————————————————–
Πέντε χρόνια περίπου , αργότερα , βρέθηκα με φίλους στην Αθήνα . Με ξεσήκωσαν για ένα τετραήμερο , «για να ξεσκάσεις , βρε αδερφέ» . Ακολούθησα , σχετικά ανόρεχτα , αλλά στην πορεία , μου άρεσε . Το πρόγραμμα γεμάτο και ευχάριστο . Πήγαμε στην Ακρόπολη , χαζέψαμε στο Μοναστηράκι , καφέ στην Πλάκα , «γνωριμία» με το μετρό , θέατρο , συναντήσεις με φίλους παλιούς , βόλτα στον Πειραιά και φαγητό βραδυνό στην Φρεατίδα . Το ταξίδι στην Αθήνα , τελείωνε με … Σαββόπουλο στο Γκάζι . Ο Νιόνιος , παρουσίαζε την καινούρια του (τότε) δουλειά και δυό νέους καλλιτέχνες στο gazARTE , κάπου στο Γκάζι (δεν την ξέρω σχεδόν καθόλου την Αθήνα) . Το πρόγραμμα , άρχιζε σχετικά αργά κι εγώ όταν στρογγυλοκάθησα κάπου στη μέση μιας μεγάλης αμφιθεατρικής αίθουσας , ήμουν ήδη ψιλοπιωμένη από το βραδυνό μας . Παρήγγειλα ένα ουΐσκυ με σκοπό να μην το πιω και χαλαστώ (είχαμε και ταξίδι την άλλη μέρα πρωί – πρωί) , αλλά το … ήπια με το που εμφανίστηκε ο Νιόνιος στη σκηνή . Παρήγγειλα και δεύτερο . Ο Σαββόπουλος έπαιζε και τραγουδούσε κάποια νέα του τραγούδια και το κοινό ζητούσε συνέχεια , κάτι από τα «παλιά» . «Αργότερα» … έταζε ο Νιόνιος , κι «αργότερα» και όλο το καθυστερούσε , ώσπου σε μια στιγμή … ακούστηκαν οι πρώτες νότες από το «Είδα την Άννα κάποτε»
Και τότε , άνοιξαν πόρτες μυστικές , και δίαυλοι από καιρό κλειδαμπαρωμένοι , και μπούκαρε ο … Έρωτας , σαν ανάμνηση , σαν πεθυμιά , και «ξύπνησαν» όλες οι αναμνήσεις του Πόνου του , της γλύκας , των δακρύων του , της αγωνίας , της προσδοκίας , της αναμονής , της πίκρας , της απογοήτευσης , της ελπίδας του γυρισμού , και του πένθους του χαμού του …
Γέμισε η ψυχή μου νοσταλγία και τα μάτια μου , δάκρυα .
Και …
Και τότε ήταν , που μου ήρθε να …. ξανακαπνίσω .
——————————————————————-
Τριγύρισα το βλέμμα ολόγυρα … Η παρέα μου στα αριστερά μου , όλοι … άκαπνες πυρίτιδες . Στα δεξιά μου και λίγο υπερυψωμένα , ένα ζευγαράκι , απολάμβανε τον Νιόνιο και την παρέα του , με αγκαλιές , φιλιά και … τσιγάρα . Έκανα την ανάγκη , φιλότιμο και την άγγιξα στο γόνατο :
– Παρακαλώ ;… γύρισε ελαφρά προς το μέρος μου αφήνοντας για λίγο το χαϊδολόγημα με τον νεαρό φίλο της .
– Συγγνώμη , … μήπως θα μπορούσες να μου δώσεις ένα τσιγάρο ;
– Ούτε λόγος … παράτησε εντελώς τον νεαρό και γύρισε προς το μέρος μου . Πήρε το πακέτο της , έβγαλε ένα τσιγάρο και μου το έβαλε με μια … υποφώσκουσα ιεροτελεστία στο στόμα , χαϊδεύοντας ελαφρά ένα δάκρυ που καθόταν στην άκρη της μύτης μου και ψάχνοντας στα σκοτεινά για τον αναπτήρα της …. Εδώ όμως γλυκειά μου … έρχονται προετοιμασμένοι … με τα τσιγάρα και τα όλα τους … πως έτσι και έμεινες ρέστη ;… δεν σε είδα να καπνίζεις … Μπορεί και να μην πρόσεξα δηλαδή …
– Μα … δεν καπνίζω … μουρμούρισα αφελώς , κοιτάζοντας την ίσα στα μάτια …. Έχει πέντε χρόνια και … που το έκοψα .
– Κι αυτό που μόλις σου έδωσα , τί είναι ;…
– Ε … είπα να καπνίσω ένα … μου ήρθε … ξέρεις …
————————————————————————-
Δεν υπάρχει ΕΓΚΛΗΜΑ (όπως είπε ο Ντοστογιέφσκυ) , ΑΜΑΡΤΗΜΑ (όπως είπα στο προηγούμενο ποστ μου) ή ΥΒΡΙΣ (όπως είπε ο φίλος αλέξανδρος ανδρουλάκης
στο προηγούμενο ποστ – και είχε και εν πολλοίς , δίκιο) , χωρίς … ΤΙΜΩΡΙΑ ….
Και η ώρα της τιμωρίας μου (γιατί στέρησα στον ετοιμοθάνατο πατέρα μου , το τελευταίο του τσιγάρο) , είχε έρθει .
…………………………………………………..
Με μια απότομη κοφτή κίνηση , άρπαξε το έρμο το τσιγάρο από το στόμα μου , το έκανε κομμάτια και το πέταξε μακριά …
– Αν είναι δυνατόν … Αν-Ειναι-Δυνατόν !!! Να γίνω εγώ η αιτία να … ξανακαπνίσεις , μετά 5 χρόνια … Έλεος κυρία μου … Υπάρχει και θεός και μας βλέπει … Και γυρνώντας στον ελαφρά σαστισμένο νεαρό της … Μην τολμήσεις να της δώσεις τσιγάρο … Μην τολμήσεις , λέω … τό έχει κόψει … δεν θα φορτωθούμε εμείς την … αμαρτία …
sigar
Ο νεαρός , την τράβηξε στην αγκαλιά του , και συνέχισαν τους χαριεντισμούς , μέσα στην κατακαπνισμένη , σκοτεινή αίθουσα , που τραντάζονταν ήδη , από την γενική απαίτηση :
– Συν-νε-φού-λα …. Συν-νε-φού-λα …
Πήρα αγκαλιά τα δάκρυά μου , μουρμούρισα μια δικαιολογία , (που ούτε η ίδια άκουσα) στην φιλική μου παρέα , που ούτως ή άλλως , ήταν συνηθισμένη στις παραξενιές μου , πέρασα με κόπο ανάμεσα από το συγκινημένο και αλαλάζον ακροατήριο του Νιόνιου , και βγήκα στον καθαρό (τέλος πάντων … λέμε τώρα) αέρα …
– Στο αεροδρόμιο σας παρακαλώ …είπα στον ταξιτζή που με περιμάζεψε , ανάμεσα στα (ήδη) αναφυλλητά μου (για τα πράγματά μου , θα ειδοποιούσα αργότερα τους φίλους μου … άλλωστε σε λίγες ώρες θα βρισκόμασταν εκεί) .
– Δε βαριέστε μαντάμ … Όλα μια ιδέα είναι … την υγειά μας νά ‘χουμε … Είπε ο ταρίφας , κοιτάζοντάς με με ψιλοοίκτο από τον καθρέφτη … Θέλετε ένα τσιγάρο ;
– Ευχαριστώ , δεν … καπνίζω … Έχω 5 χρόνια και … που το έκοψα …
Άνοιξα το παράθυρό μου και πήρα μια βαθιά ανάσα .
Η νύχτα μύριζε … λύτρωση .


 

Ετικέτες: , , , , , , ,

ΠΕΡΙ ΕΡΩΤΟΣ , ΓΑΜΟΥ , ΣΕΞ , ΑΠΙΣΤΙΑΣ , ΣΧΕΣΕΩΝ , ΚΕΡΑΤΩΜΑΤΩΝ …

Είπαν … κατά καιρούς :
**************************
«Μέχρι εφτά , είναι δεσμός … Είμαι στο όριο» .
Γιώργος Μαζωνάκης
.
«Μια κυρία , δεν πιάνει ποτέ με τα γάντια της ύποπτα πράγματα»
Μάρω Κοντού στα «Κίτρινα γάντια» .
.
«Νομίζω πως ο γάμος, είναι μια καλή ευκαιρία να χωρίσεις μία γκόμενα , που δεν μπορείς να την χωρίσεις , όταν έχεις δεσμό»
Βλάσσης Μπονάτσος
.
«Αν οι άντρες προτιμούν τις γυναίκες , οι γυναίκες , προτιμούν τα … καθάρματα»
Ρίκα Βαγιάνη
.
«- Δυό μαζί , είναι μόνοι ρε μάνα ;
– Χωρίς τη μάνα του , τί είναι ο άνθρωπος αγόρι μου ;»
Λάκης Λαζόπουλος στο «Ήταν ένα μικρό καράβι»
.
«Ένας άντρας , μπορεί να κερδίσει μια γυναίκα , με σωστό χειρισμό και … «λεφτά» αισθήματα . Το θέμα όμως είναι , ποιός σου «πηδάει» το μυαλό…»
Κατερίνα Γιατζόγλου
.
«Ο μπαμπάς μου με συμβούλευε πάντα , να έχω χαρτί τουαλέτας στο πίσω κάθισμα του αυτοκινήτου»
Μπραντ Πητ
.
«Και ποιά είμαι εγώ , που θα κρίνω την Μαρία την Μαγδαληνή;»
Άβα Γκάρντνερ στη «Νύχτα της Ιγκουάνα»
.
«Δεν θεωρώ ότι τα … ξενοπηδήματα , είναι απιστία»
Σπύρος Παπαδόπουλος
.
«Μαμά , πάρ’ το απόφαση . Είμαι το μεγαλύτερο τσουλί όλων των εποχών»
Λιζ Ταίηλορ στο «Butterfield B'»
.
«Την ενέργεια που διαθέτεις για να «ρίξεις» 15 γυναίκες , μπορείς να την πάρεις , από την σύντροφο σου»
Στράτος Τζώρτζογλου
.
«Όταν γνώρισα τον Τόλη Βοσκόπουλο , δεν πίστευα ότι στο διαζύγιο θα μου ζητούσε να πάρει το ψυγείο και το πλυντήριο»
Τζούλια Παπαδημητρίου
.
«Περιπέτεια χωρίς κίνδυνο , είναι μόνον η Ντίσνεϋλαντ»
Douglas Coupland (Generation X)
.
«Το να πάρεις τον άντρα μιας άλλης γυναίκας , δεν μπορεί να γίνει , αν ο άλλος δεν την έχει ήδη «αφήσει» . Έστω κι αν δεν το ξέρει»
Άντζελα Γκερέκου
.
«Μισώ το μηχανικό σεξ . Το καλύτερο σεξ , είναι το βρώμικο»
Γούντυ Άλεν
.
«Δεν θα μπορούσα ποτέ να μείνω στο σπίτι για να «σώσω» έναν έρωτα . Θα ένιωθα σαν την τίγρη στο κλουβί της , που πρέπει να την ντοπάρεις συνέχεια , για να κάθεται ήσυχη»
Βίκυ Κουλιανού
.
«Στην Ελλάδα , πέφτει πολλή απιστία . Στα 7 χρόνια γάμου , το 1/2 των γυναικών και τα 9/10 των αντρών , απατούν τον σύντροφό τους»
Θάνος Ασκητής (Σεξολόγος)
.
«Όσο οι γυναίκες παίρνουν … λάθος δρόμο , τόσο οι άντρες , τις παίρνουν από πίσω»
Μαίη Γουέστ
.
«Μια γυναίκα με έναν εραστή , είναι ένας Άγγελος και με δύο εραστές , είναι ένα τέρας . Αλλά μια γυναίκα με … τρεις εραστές , είναι … γυναίκα»
Βίκτωρ Ουγκώ
.
«Για μένα , το υψηλότερο επίπεδο σεξουαλικής … σιγουριάς , βρίσκεται σε μια μονογαμική σχέση»
Βάνα Μπάρμπα
.
«Ο άπιστος , πρέπει να έχει βασικά , καλή … μνήμη»
Κοϊντιλιανός
.
«Αν πρόκειται στη σχέση να απιστήσει κάποιος , τουλάχιστον , ας είμαι εγώ … Πονάει λιγότερο»
Καίτη Γαρμπή
.
«Η μεγαλύτερη χοντραδα που μπορείς να κάνεις σε κάποιον που σου πήρε την γυναίκα , είναι να … του την αφήσεις»
Sacha Guitry
.
«Ο γάμος , δεν είναι μια βέρα , που μπαίνει και βγαίνει σε μια Εκκλησία ή ένα Δημαρχείο . Είναι ό, τι σπουδαιότερο μπορεί να μας συμβεί , αν και εφ’ όσον , τον πάρουμε στα σοβαρά»
Κάτια Δανδουλάκη
.
«Ο καινούριος Έρωτας , παραμερίζει την Αγάπη»
Ευριπίδης ο Τραγωδός
.
«Από το … τίποτα , που σου προκαλεί μιζέρια , προτιμώ το να είμαι ερωτευμένη , έστω κι αν αυτό σημαίνει ότι θα υποφέρω»
Καριοφυλλιά Καραμπέτη
.
«Μία που κάνει ωτο-στοπ , είναι μια γυναίκα γενικά όμορφη , συνήθως ελαφρά ντυμένη , που βρίσκεται στο δρόμο σας , όταν εσεις οδηγείτε και έχετε πλάι σας , την γυναίκα σας»
Γούντυ Άλεν
.
«Οι έρωτες , είναι σαν την … αναπνοή . Δεν τους …επιδιώκεις . Βγαίνουν από μόνοι τους .
Μαντόνα – Erotica
.
«H ζωή μου , είναι γεμάτη από «κακά» κορίτσια . Το ελάττωμα μου είναι ότι τους έκανα πάντα καλό κι αυτές μου ανταπέδιδαν πάντα με κακό»
Πάνος Μιχαλόπουλος
.
«Γίνονται απιστίες στο μυαλό , που μπροστά τους , οι απιστίες στην πράξη … ωχριούν
Δήμητρα Γαλάνη
.
«Είναι τόσο τρελλά ερωτευμένος μαζί της , που δεν τον ενδιαφέρει σε ποιανού τα γόνατα … κάθεται»
Raymond Chandler στο «Αντίο γλυκειά μου»
.
«Η σεξουαλική έλξη , μπορεί να είναι απιστία , δεν την θεωρώ όμως προδοσία»
Μιμή Ντενίση
.
«Δεν θα πάψω ποτέ να σ’ αγαπώ … Θα είμαι πάντα δικός σου … Θα είμαστε πάντα μαζί»
Ένας που … με (μας) παράτησε για μια άλλη
.
«Μπούτι δεν έκλεισα όλη νύχτα …»
Κάποια ανώνυμη …
…ή και επώνυμη
…Ανώνυμες και επώνυμες … γενικώς .
*
*
*
Τί ακούνε τα αυτάκια μας …
Τί διαβάζουν τα ματάκια μας …
Τί πληκτρολογούνε τα δαχτυλάκια μας
…………………………………………
Μίλησε κανείς ;…
 

Ετικέτες: , , , ,

ΑΛΚΥΟΝΙΔΕΣ …

xeimonas1
.

Χειμώνας … Μέσα και έξω της …
Και ναι μεν με τις ρυτίδες , τους πόνους στα χέρια , το γκριζάρισμα των μαλλιών , το ελαφρό κύρτωμα , τα επιπλέον παχάκια στην μέση … είχε εξοικιωθεί … τα είχε αποδεχτεί … Όχι πως της άρεζαν κιόλας , αλλά … εντάξει … είχε μάθει να ζει μαζί τους .
Εκεί που ο Χειμώνας βάρυνε αφόρητα καμιά φορά , ήταν το … μέσα της . Και όταν λέμε το «μέσα» της , εννοούμε το … ερωτικό παιχνίδι … Βαρυχειμωνιά … Τα «θέλω» παγωμένα , τα «μου αρέσει» στην … κατάψυξη , οι επιθυμίες … on the rocks , οι πόθοι βουτηγμένοι σε κρύα λασπόνερα , τα νυχτερινά ενύπνια ομιχλώδη , η όρεξη και οι μνήμες των χαδιών σκεπασμένες από στρώματα πάχνης …. Χειμώνας προχωρημένος σου λέω , που άρχισε πριν αρκετό καιρό και η προ τριών ετών … χηρεία της , τον στρογγυλοκάθησε πάνω στην ερωτική της ζωή σαν … μόνιμη και αμετακίνητη εποχή , μέχρι που το πήρε κι αυτό απόφαση … Πως από δω κι εμπρός , θα ζούσε μόνο μ’ αυτόν … Τον Χειμώνα …
– Να ντύνομαι τουλάχιστον … ζεστά , να μην κρυολογώ συνέχεια ….
… κι επειδή αυτός ο αυτοσαρκασμός , δεν την βοήθησε καθόλου μα καθόλου να φτιάξει το κέφι της , αποφάσισε να κάνει κάτι , που κόντευε κι αυτό να … περιπέσει σε χειμερία νάρκη … Να βγει μια βόλτα (μόνη ;… έστω μόνη) και να πιει έναν καφέ στις καφετέριες της πλατείας …
Τίποτα παραπάνω από έναν ζεστό cappuccino (με .. σαντιγύ παρακαλώ γιατί και οι … δίαιτες ακόμα είχαν πια εγκαταλειφθεί να … ξεροσταλιάζουν , στο κέντρο της χειμωνιάτικης στέπας) ….
Τον … πρόσεξε να την κοιτάζει , τον κοίταξε κι αυτή . Αυτή κρυμμένη πίσω απ’ το φλυτζάνι του cappuccino κι αυτός , πίσω από μια αθλητική εφημερίδα …
Την … κοίταζε ένας άντρας … Νέος , όχι πάνω από 45 , μόνος κι αυτός με ένα irish cofee ανέγγιχτο πάνω στο τραπέζι του ….
Σαν να … τραβήχτηκε λιγάκι η … συννεφιά ;… Ή της φάνηκε ; Μάλλον θα της φάνηκε .
Κατέβασε αναγκαστικά το φλυτζάνι του cappuccino από το πρόσωπό της (ε , … να μην δείξει και ότι … κρύβεται πίσω από ένα φλυτζάνι) . Κατέβασε κι εκείνος την εφημερίδα … και όχι μόνο . Την άφησε , σχεδόν την πέταξε , στο κάθισμα , δίπλα του … Της χαμογέλασε …
Σαν να … κόπασε ο παγωμένος βορριάς … Δεν της φάνηκε … Κόπασε .
Της έγνεψε ;… Μπα … Μα ναι … ΤΗΣ ΕΓΝΕΨΕ . Ξαναάρπαξε το φλυτζάνι του καφέ και … αναθεμάτισε την ώρα και την στιγμή , που αποφάσισε να … κόψει το τσιγάρο … Αν είχε ένα τσιγάρο τώρα … ίσως όλη αυτή η αμηχανία να πήγαινε περίπατο … Έννοιωσε , εντελώς σαστισμένη …
Σαν να ξεμύτισε λίγο ο ήλιος πίσω απ’ την βαριά συννεφιά .
– Ok … αφού δεν έρχεσαι εσύ , θα έρθω εγώ … Μη μου πείς πως δεν μου επιτρέπεις να καθήσω μαζί σου γιατί θα … με πληγώσεις … Μπορώ να σου μιλάω στον ενικό ;… μάλλον μπορώ … Αλλιώς , θα θύμωνες … και δεν σε βλέπω θυμωμένη .
Τα μάτια του , είχαν την … λάμψη και την ζέστη εκείνου του πρωινού … Λάμψη και ζέστη ;… μα … ήταν Χειμώνας .. .. Κι όμως τώρα το πρόσεχε , πως η μέρα είχε γίνει φωτεινή και ζεστή …
Λίγο λίγο , όλα τα χειμωνιάτικα … αξεσουάρ , άρχισαν να πηγαίνουν περίπατο και να αντικαθίστανται από ζεστές πινελιές . Τα χιόνια , οι ομίχλες , οι αέρηδες , η παγωνιά , η τσουχτερή υγρασία , η πάχνη , τα κρύσταλλα , γίνανε κουβέντες , φλερτ , αγγίγματα , ελαφριά ανατριχίλα , ένταση , προσμονή , κοκκίνισμα , … μέχρι και τολμηρές κουβέντες , απ’ αυτές , που δεν είσαι σίγουρος αν τις … ξεστόμισες , ή απλά , σκεφτόσουν να τις ξεστομίσεις .
Η μέρα ήταν πια γαληνεμένη , νήνεμη και … ηλιόλουστη …
Ο πρωινός καφές , έγινε ποτάκι , το ποτάκι , … δεύτερο ποτάκι , το δεύτερο ποτάκι , γεύμα στο διπλανό μπιστρώ . Αντάλλαξαν τηλέφωνα και κλείσαν ραντεβού για το βράδυ . Την ώρα που έμπαινε στο ταξί για το σπίτι , έννοιωσε ότι το χέρι του πάνω στο μπράτσο της , σκούπιζε με προσοχή τις τελευταίες … νιφάδες απ’ την χειμωνιά της …
alkyonides1
.
Μόλις είχε ξεκινήσει το ταξί , όταν ήρθε το πρώτο SMS :
» ΑΝ ΤΥΧΟΝ , ΔΕΝ ΕΡΘΩ ΤΟ ΒΡΑΔΥ ΣΤΟ ΡΑΝΤΕΒΟΥ , ΝΑ ΞΕΡΕΙΣ ΠΩΣ ΜΑΛΛΟΝ ΘΑ’ΧΩ … ΠΕΘΑΝΕΙ ΑΠΟ … ΠΡΟΣΜΟΝΗ «
Χαμογέλασε φιλάρεσκα και … έβγαλε το πανοφόρι της .
– Ζέστη … (μουρμούρισε) Τόσο ζεστή και ηλιόλουστη μέρα , μέσα στο καταχείμωνο … Παράξενο δεν είναι ;
Ο ταρίφας , την κοίταξε χαμογελαστά (παράξενο για ταρίφα) και :
– Αλκυονίδες μαντάμ … τί περιμένατε ;… Μέσα Γενάρη … Αλκυονίδες … πόσο θα κρατήσουν τάχατες ;
– Όσο και να κρατήσουν … καλά θα είναι (ξανασκέφτηκε εκείνο το … αναθεματισμένο το τσιγάρο , αλλά γρήγορα το ξέχασε … Συγκέντρωσε όλο το ενδιαφέρον της στην … λαμπρή , νήνεμη , γλυκειά χειμωνιάτικη μέρα)…
Αλκυονίδες …
.
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

Ετικέτες: , , , , ,

ΕΙΠΕ …

…. ο Λέοναρντ Μπέρνστάϊν :

«Κατά βάθος , όλοι μας εξακολουθούμε να είμαστε ρομαντικοί . Και ο ρομαντισμός αυτός , μας ξαναδίνει πίσω το … φεγγάρι μας – για παράδειγμα – , που η επιστήμη μας το πήρε , για να το κάνει ένα ακόμη αεροδρόμιο . Μυστικά , μέσα μας , όλοι μας θέλουμε το φεγγάρι , όπως ήταν πρίν – ένα μυστηριώδες δηλαδή φως στον ουρανό , που μας υπνωτίζει . Θέλουμε και ο έρωτας , να είναι μυστηριώδης , όπως ήταν άλλοτε , και όχι ένα σύνολο ψυχοθεραπευτικών κανόνων , που αφορούν τις διαπροσωπικές σχέσεις . Λαχταράμε το μυστήριο, έστω κι αν προχωρούμε προς την λύση του ενός κοσμικού μυστηρίου , μετά το άλλο …»

moon1

Το ξαναθυμήθηκα αυτό , απόψε ….

… κοιτάζοντας την … χλωμή Πανσέληνο .

moon-full

 

Ετικέτες: , , ,