RSS

Tag Archives: Αίσωπος

Karagöz Türk olduğunu … Ama Ezop, bir Yunan

Διακόπτουμε το … ποιητικό πρόγραμμα μας , με τίτλο «Καλοκαιρινή Ραστώνη» για να να σας μεταφέρουμε φρέσκια-φρέσκια (και επίκαιρη) ιστορία από την παραλία :
*************************************
Δεν μου αρέσουν οι κοσμικές και πολυάνθρωπες πλαζ . Και όχι μόνο τώρα , αλλά και από παλιά , από την εποχή των … θανατηφόρων bikini , και της νεανικής έπαρσης , αυταρέσκειας και … αλαζονείας . Συνηθίζω τις κάπως απόμερες ακτές , όχι και τελείως έρημες (μην αγριευτώ κιόλας) .
Στην συγκεκριμμένη παραλία , 2-3 χιλιόμετρα δυτικά της Μαρώνειας , δεν πήγαινα μέχρι φέτος γιατί υπήρχε μια κακογραμμένη ταμπέλα που έλεγε : «Η ΚΟΛΥΜΒΗΣΗ , ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΑ , ΜΟΝΟ ΜΕ ΜΑΓΙΩ» … Όχι γιατί είμαι γυμνίστρια , αλλά γιατί η ταμπέλα αφορούσε τις Μουσουλμάνες λουόμενες που βουτούσαν στην θάλασσα με τα τσαντόρ και τις μαντήλες , ακόμα (οι κάπως νεώτερες – μοντέρνες) και με τις … καμπαρντίνες . Και μη βιαστείτε να με κακοχαρακτηρίσετε σαν … ρατσίστρια (δε πάει να μπαίνουν στην θάλασσα και με maxi τσιντσιλά και 15ντάποντη Louboutin , ποσώς με ενδιαφέρει) . Εκείνο που με ενοχλούσε , ήταν το ότι οι άνδρες τους , (πατεράδες , αδελφοί , γιοί , σύζυγοι , αρραβωνιαστικοί) χαιρόντουσαν την παραλία με τα παρδαλά και στενά μαγιώ τους (ε, να είναι πασιφανές το αποτέλεσμα του ΧΥ γονιδίου τους και της τεστοστερόνης και το «ποιός είναι ο Αρχηγός , εδώ μέσα» , ενώ αυτές με τα φουσκωμένα τσαντόρ και καμπαρνίνες σαν σημαδούρες ή σαν … αλεξίπτωτα πεσμένα στη θάλασσα , ένα πράμμα …
Φέτος όμως , τα πράγματα άλλαξαν . Πρώτα , εξαφανίστηκε η … ταμπέλα και (δεν ξέρω αν ακολούθησε ή προηγήθηκε της εξαφάνισης της ταμπέλας)  συνέβη και κάτι άλλο :  εξαφανίστηκαν και τα … αλεξιπτωτοειδή μαγιώ . Η παραλία συμμαζεύτηκε , καθαρίστηκε εντυπωσιακά και εμπλουτίστηκε με λεπτό λείο χαλικάκι , χορτάρινες ομπρέλλες , ντουζ , WC , και αποδυτήρια … όλα προσφορά του τοπικού Δήμου (ε, ρε κατακαημένε … Καλλικράτη , που έκανες κάποιους και χέ… καν από τον φόβο τους … ) .
Έτσι αποφάσισα να κάνω την εν λόγω ακτή τον χώρο , όπου θα απολάμβανα την θάλασσα για φέτος ….
Κάθησα … δίπλα τους . Εκείνος , γύρω στα 45 γοητευτικός και ευγενέστατος . Τούρκος . «…Φαρμακοποιός από την Προύσσα» , μου συστήθηκε με τα εντυπωσιακά καλομιλημένα ελληνικά του . «Μη θαρρείτε πως είμαστε καλύτερα …  και στην Τουρκία , πολλά προβλήματα κι εμείς … οικονομικά κυρίως . Έχουμε συγγενείς εδώ στην πόλη σας και είπαμε να τους δούμε και να το συνδυάσουμε και με διακοπές … Φθηνές σχετικά … » μου χαμογέλασε . Εκείνη , όχι μεγαλύτερη από 30 , ‘ομορφη , λίγο γεματούλα , μοντέρνα , έρριξε επάνω της ένα μαυροκόκκινο παρεό , πριν μου δώσει ευγενικά το χέρι της «Δεν γνωρίζω Ελληνικά» μου είπε σπασμένα και κοκκινίζοντας ελαφρά με κάποια συστολή . Ασχολιόταν ήσυχα χωρίς φωνές και υστερίες («Γιωργάκηηηηη όχι στα βαθιά» και «φάε σκασμένο … μ’ έφαγες»  ) , με τον 6χρονο γιο τους τον Αϊντίν , που ήταν ο μόνος που δεν μου χαμογέλασε ούτε για δείγμα (ωστόσο , μού’ ριχνε κλεφτές ματιές … τον πήρα χαμπάρι) .
Τα παιδάκια (ασχέτως εθνικότητας) στην παραλία , έχουν μία πολύ κακιά συνήθεια … Ουρλιάζουν διάφορα και ανατριχιασμένη αναπολώ την εποχή του … Ηρώδη , βρίσκοντας του διάφορα … ελαφρυντικά …
Την πρώτη φορά που ο μικρός Αϊντίν ούρλιαξε «Yardiiiiiim» (βοήθειαααα) , πετάχτηκα επάνω σαν παλαβή έτοιμη να του αρχίσω ΚΑΡΠΑ (Καρδιοαναπνευστική Αναζωογόνηση) . Ξαναξάπλωσα προσπαθώντας να αποφύγω το έμφραγμα ή το εγκεφαλικό … έστω το ένα από τα δύο που με απειλούσαν … Την δεύτερη φορά , προσπαθώντας να … καταπιώ την βλαστήμια που μου ανέβηκε μέχρι τα δόντια , πνίγηκα και άρχισα να βήχω φτύνοντας δεξιά και αριστερά . … Ο φαρμακοποιός , έτρεξε προς το μέρος μου και η νεαρή χανούμισσα προς το μέρος του Αϊντίν που χαχάνιζε χαιρέκακα … Τον πήρε στην αγκαλιά της και μουρμουρίζοντας του μαλακά στο αυτί τον παρέδωσε στον εκνευρισμένο πατέρα του που αρπάζοντας τον από το αυτί , άρχισε να τον μαλλώνει αυστηρά .
– Αφήστε τον σε μένα (του είπα μαλακά) . Μόνο σας παρακαλώ μεταφράστε του για να καταλαβαίνει … Έλα εδώ σε μένα Αϊντίν (μπορώ να μιλώ λίγα Τούρκικα) , να σου πω ένα … παραμύθι , που είπε ένας μεγάλος , πολύ-πολύ γέρος παραμυθάς , ο Αίσωπος . Ο Αϊντίν κοίταξε ερωτηματικά τον πατέρα του (την μάνα του … την «έγραψε» κανονικά) και πλησίασε γεμάτος απορία και με γουρλωμένα τα ολοστρόγγυλα ματάκια του :
Άρχισα να του διηγούμαι , αργά για να μεταφράζει ο πατέρας του τον μύθο του Αισώπου με τον τσομπανάκο , που φώναζε συχνά για πλάκα «Λύκος στα πρόβατα !» , και στο τέλος , όταν ήρθαν οι λύκοι , δεν τον πίστευε κανείς πια . … Ο μικρός έδειξε φοβερά εντυπωσιασμένος και με το τέλος του παραμυθιού , έπιασε να κουβεντιάζει με τον μπαμπά του , για το πόσο του άρεσε το παραμύθι και αν το παραμύθι ήταν Τούρκικο ή Ελληνικό … Όταν ο πατέρας του , του απάντησε «Ελληνικό» έδειξε φοβερά απογοητευμένος και ξαναρώτησε για να ξαναπάρει την ίδια απογοητευτική απάντηση . ‘Εμεινε για λίγο σκυθρωπός και αμίλητος και μετά , μαζεύοντας όλο το κουράγιο του με πλησίασε ψιλοστριφνιασμένος , και σε μια προσπάθεια να … πάρει το αίμα του πίσω , στάθηκε από πάνω μου και …. :
– Karagöz Türk olduğunu (Ο Καραγκιόζης , είναι … Τούρκος)
Δεν ξέρω το γιατί , αλλά μου ήρθε να του ρίξω μια … ξεγυρισμένη σφαλιάρα … Συγκρατήθηκα και με χαιρέκακο χαμόγελο , του αντιγύρισα σε άπταιστα Τουρκικά :
– Ama Ezop, bir Yunan (Αλλά , ο Αίσωπος , Έλληνας) …
Ταράχτηκε … Γύρισε με μια ξέπνοη ελπίδα στον «σοφό» πατέρα του αλλά αυτός του έγνεψε … «ναι» και γυρνώντας ηττημένος πίσω , χώθηκε στην αγκαλιά του (είχε ξεχάσει παντελώς και την θάλασσα και τα παιχνίδια) .
Ο πατέρας του χαϊδεύοντας τον συνεχώς του μίλαγε ψιθυριστά (δεν μπορούσα να ακούσω) μέχρι που ο μικρός με ξαναπλησίασε αλλά με υφος χαμένου (όλη η παλιά του αλαζονία , είχε χαθεί) και μου μουρμούρισε στα Τούρκικα , που φυσικά μετάφρασε ο μπαμπάς του
– Αν σας  δώσουμε τον Καραγκιόζη για δικό σας , θα μας δώσετε για δικό μας τον … Αίσωπο ;
– Ούτε για πλάκα … Χάρισμα σου ο Καραγκιόζης (τώρα που το ξαναθυμάμαι ντρέπομαι … Θα μπορούσα να πω ένα απλό «όχι» … και γιατί όχι , ακόμα και ένα ψέμμα θα μπορούσα να του πω) .
Ο Αϊντίν γύρισε και κοίταξε τον πατέρα του κι εκείνος μετάφρασε κουνώντας μόνο τα χείλη του σε ένα απλό «yok» (= όχι) … Ο μικρός , βουρκωμένος επέμεινε :
– Αν σας δώσουμε την Προύσσα , θα μας δώσετε τον Αίσωπο ;
Ο πατέρας του μετέφρασε σύντομα σύντομα και αμέσως του φώναξε αυστηρά «Έλα εδώ … Φεύγουμε … ενοχλείς την κυρία» …
Ήθελα να πω «χάρισμα σας και η Προύσσα , δεν μου παίρνεις τον Αίσωπο , ούτε με την … Κωνσταντινούπολη» … αλλά είπα ένα απλό «yok»  κι εγώ και άρχισα να τα μαζεύω … Ήδη είχε μαζέψει σύννεφα προμηνύοντας μπουρίνι … Έτσι είχα και ένα άλλοθι για να φύγω … Έφυγαν ωστόσο , πριν από μένα , χαιρετώντας με ευγενικά …
———————————————————–
Θα αλλάξω (μάλλον) και πάλι παραλία ….

.
Στο βιντεάκι βλέπετε την ακτή της παρ’ ολίγον … ανταλλαγής …
 

Ετικέτες: , , ,