RSS

Tag Archives: Αθήνα

Διάλειμμα , για να πιείτε … ΤΑΜ-ΤΑΜ*

Από σήμερα και για μια εβδομάδα περίπου το blog  «Anna Silia» (Δια της πληκτρολόγησης ψυχοθεραπεία) θα βρίσκεται σε  … «διάλειμμα» , ώστε να έχετε εσείς οι αγαπημένοι και φανατικοί επισκέπτες και σχολιαστές του , την ευκαιρία να ξεκουραστείτε και να πάρετε μια ανάσα …
Η κυρία Silia , θα απουσιάζει από το πληκτρολόγιο της γιατί θα ταξιδέψει στην … Πρωτεύουσα …
Αθήνα , σού’ ρχομαι …
Και μην θαρρείτε πως εγώ θα … ξεκουράζομαι εκεί … Πάω για να μαζέψω εικόνες , εμπειρίες , ιστορίες , πρακτικές , λόγια , … για να έχω να σας … παραμυθιάζω για καιρό ακόμα .
Το ότι «χρωστάω» κάποιες απαντήσεις σε σχόλια προηγούμενου ποστ , δεν το ξεχνάω , και υπόσχομαι ότι θα τα συμπληρώσω άμα τη επιστροφή μου  (κακιούλες του στυλ «Άμα επιστρέψεις … γιατί κάποια αεροπλάνα , πέφτουν» , με αφήνουν παγερά αδιάφορη) .
Καλή αντάμωση λοιπόν … Στο μεταξύ , μπορεί να έχει μπει και … η Άνοιξη …
————————————————————-
==================================
* Για τους κάτω των 45 … το ΤΑΜ-ΤΑΜ , ήταν κάτι σαν την Coca-Cola , σε μια πολύ -πολύ μακρινή εποχή … Την εποχή της εφηβίας μου . Στα σινεμά της εποχής , όταν έκανε διάλειμμα , εμφανίζονταν στην οθόνη η διαφήμιση :

«Διάλειμμα , για να πιείτε … ΤΑΜ-ΤΑΜ»

.


 

Ετικέτες: , , ,

Η συνέχεια στο «ΑΜΑΡΤΗΜΑ ΚΑΙ …ΤΙΜΩΡΙΑ» (η «τιμωρία») -2-

Έκοψα το τσιγάρο , για το χατήρι … ενός άντρα .. Όχι που μου το ζήτησε , αλλά να …. έτσι … για συμπαράσταση .
Ήταν Οκτώβρης του 2002 κι εκείνη την εποχή , αυτός , αναμετριόταν με τον θάνατο από αναπνευστικό πρόβλημα και ήταν επιτακτική ανάγκη , να σταματήσει το κάπνισμα . Είπα να τον βοηθήσω , σταματώντας το κι εγώ και σε τελευταία ανάλυση , να δω κατά πόσο μπορώ και έμπρακτα να υποστηρίξω τα τσιτάτα , που πάντα μου άρεσαν και τα περιέφερα στους ανθρώπους γύρω μου , όπως το : «Η αντίσταση στον πειρασμό , αποτελεί το μόνο γνήσιο , μέτρο του χαρακτήρα» …. Να δω , κατά πόσο μετράω , σαν … δυνατός χαρακτήρας .
Τελικά … «μέτρησα» . Ζορίστηκα άγρια κανένα τρίμηνο , αλλά το τσιγάρο , έφυγε από την ζωή μου . Δεν ήταν και η ιδανική εποχή , για να επιχειρήσω κάτι τέτοιο . Ήταν μάλλον δύσκολη εποχή . Λίγο τα …. καβαντζαρισμένα μου ’50 , λίγο η καταρράκωση των τελευταίων φιλοδοξιών καριέρας , λίγο ο «ατίθασος» μικρός μου , δυσκόλευαν τα πράγματα , αλλά … το τσιγάρο , τέρμα . Θυμάμαι , πως κάποια στιγμή εκείνης της εποχής , είχα πει πως … μόνο ένας έρωτας , ίσως ξαναέβαζε το τσιγάρο στη ζωή μου . Ο σύντροφος της ζωής μου , είχε χαμογελάσει τότε και αναστέναξε :
– Τί έρωτας ;… Ανεκπλήρωτος ;… Μονομερής ;… Πλατωνικός ;…Σαρκικός ;… Καπρίτσιο ;… Ανικανοποίητος ;… Ερωτική απογοήτευση ;… Πεθαμένος ;… Εγκατάλειψη ;…
– Έρωτας … γενικώς …
…. είχα μουρμουρίσει και η κουβέντα , σταμάτησε εκεί .
———————————————————–
Πέντε χρόνια περίπου , αργότερα , βρέθηκα με φίλους στην Αθήνα . Με ξεσήκωσαν για ένα τετραήμερο , «για να ξεσκάσεις , βρε αδερφέ» . Ακολούθησα , σχετικά ανόρεχτα , αλλά στην πορεία , μου άρεσε . Το πρόγραμμα γεμάτο και ευχάριστο . Πήγαμε στην Ακρόπολη , χαζέψαμε στο Μοναστηράκι , καφέ στην Πλάκα , «γνωριμία» με το μετρό , θέατρο , συναντήσεις με φίλους παλιούς , βόλτα στον Πειραιά και φαγητό βραδυνό στην Φρεατίδα . Το ταξίδι στην Αθήνα , τελείωνε με … Σαββόπουλο στο Γκάζι . Ο Νιόνιος , παρουσίαζε την καινούρια του (τότε) δουλειά και δυό νέους καλλιτέχνες στο gazARTE , κάπου στο Γκάζι (δεν την ξέρω σχεδόν καθόλου την Αθήνα) . Το πρόγραμμα , άρχιζε σχετικά αργά κι εγώ όταν στρογγυλοκάθησα κάπου στη μέση μιας μεγάλης αμφιθεατρικής αίθουσας , ήμουν ήδη ψιλοπιωμένη από το βραδυνό μας . Παρήγγειλα ένα ουΐσκυ με σκοπό να μην το πιω και χαλαστώ (είχαμε και ταξίδι την άλλη μέρα πρωί – πρωί) , αλλά το … ήπια με το που εμφανίστηκε ο Νιόνιος στη σκηνή . Παρήγγειλα και δεύτερο . Ο Σαββόπουλος έπαιζε και τραγουδούσε κάποια νέα του τραγούδια και το κοινό ζητούσε συνέχεια , κάτι από τα «παλιά» . «Αργότερα» … έταζε ο Νιόνιος , κι «αργότερα» και όλο το καθυστερούσε , ώσπου σε μια στιγμή … ακούστηκαν οι πρώτες νότες από το «Είδα την Άννα κάποτε»
Και τότε , άνοιξαν πόρτες μυστικές , και δίαυλοι από καιρό κλειδαμπαρωμένοι , και μπούκαρε ο … Έρωτας , σαν ανάμνηση , σαν πεθυμιά , και «ξύπνησαν» όλες οι αναμνήσεις του Πόνου του , της γλύκας , των δακρύων του , της αγωνίας , της προσδοκίας , της αναμονής , της πίκρας , της απογοήτευσης , της ελπίδας του γυρισμού , και του πένθους του χαμού του …
Γέμισε η ψυχή μου νοσταλγία και τα μάτια μου , δάκρυα .
Και …
Και τότε ήταν , που μου ήρθε να …. ξανακαπνίσω .
——————————————————————-
Τριγύρισα το βλέμμα ολόγυρα … Η παρέα μου στα αριστερά μου , όλοι … άκαπνες πυρίτιδες . Στα δεξιά μου και λίγο υπερυψωμένα , ένα ζευγαράκι , απολάμβανε τον Νιόνιο και την παρέα του , με αγκαλιές , φιλιά και … τσιγάρα . Έκανα την ανάγκη , φιλότιμο και την άγγιξα στο γόνατο :
– Παρακαλώ ;… γύρισε ελαφρά προς το μέρος μου αφήνοντας για λίγο το χαϊδολόγημα με τον νεαρό φίλο της .
– Συγγνώμη , … μήπως θα μπορούσες να μου δώσεις ένα τσιγάρο ;
– Ούτε λόγος … παράτησε εντελώς τον νεαρό και γύρισε προς το μέρος μου . Πήρε το πακέτο της , έβγαλε ένα τσιγάρο και μου το έβαλε με μια … υποφώσκουσα ιεροτελεστία στο στόμα , χαϊδεύοντας ελαφρά ένα δάκρυ που καθόταν στην άκρη της μύτης μου και ψάχνοντας στα σκοτεινά για τον αναπτήρα της …. Εδώ όμως γλυκειά μου … έρχονται προετοιμασμένοι … με τα τσιγάρα και τα όλα τους … πως έτσι και έμεινες ρέστη ;… δεν σε είδα να καπνίζεις … Μπορεί και να μην πρόσεξα δηλαδή …
– Μα … δεν καπνίζω … μουρμούρισα αφελώς , κοιτάζοντας την ίσα στα μάτια …. Έχει πέντε χρόνια και … που το έκοψα .
– Κι αυτό που μόλις σου έδωσα , τί είναι ;…
– Ε … είπα να καπνίσω ένα … μου ήρθε … ξέρεις …
————————————————————————-
Δεν υπάρχει ΕΓΚΛΗΜΑ (όπως είπε ο Ντοστογιέφσκυ) , ΑΜΑΡΤΗΜΑ (όπως είπα στο προηγούμενο ποστ μου) ή ΥΒΡΙΣ (όπως είπε ο φίλος αλέξανδρος ανδρουλάκης
στο προηγούμενο ποστ – και είχε και εν πολλοίς , δίκιο) , χωρίς … ΤΙΜΩΡΙΑ ….
Και η ώρα της τιμωρίας μου (γιατί στέρησα στον ετοιμοθάνατο πατέρα μου , το τελευταίο του τσιγάρο) , είχε έρθει .
…………………………………………………..
Με μια απότομη κοφτή κίνηση , άρπαξε το έρμο το τσιγάρο από το στόμα μου , το έκανε κομμάτια και το πέταξε μακριά …
– Αν είναι δυνατόν … Αν-Ειναι-Δυνατόν !!! Να γίνω εγώ η αιτία να … ξανακαπνίσεις , μετά 5 χρόνια … Έλεος κυρία μου … Υπάρχει και θεός και μας βλέπει … Και γυρνώντας στον ελαφρά σαστισμένο νεαρό της … Μην τολμήσεις να της δώσεις τσιγάρο … Μην τολμήσεις , λέω … τό έχει κόψει … δεν θα φορτωθούμε εμείς την … αμαρτία …
sigar
Ο νεαρός , την τράβηξε στην αγκαλιά του , και συνέχισαν τους χαριεντισμούς , μέσα στην κατακαπνισμένη , σκοτεινή αίθουσα , που τραντάζονταν ήδη , από την γενική απαίτηση :
– Συν-νε-φού-λα …. Συν-νε-φού-λα …
Πήρα αγκαλιά τα δάκρυά μου , μουρμούρισα μια δικαιολογία , (που ούτε η ίδια άκουσα) στην φιλική μου παρέα , που ούτως ή άλλως , ήταν συνηθισμένη στις παραξενιές μου , πέρασα με κόπο ανάμεσα από το συγκινημένο και αλαλάζον ακροατήριο του Νιόνιου , και βγήκα στον καθαρό (τέλος πάντων … λέμε τώρα) αέρα …
– Στο αεροδρόμιο σας παρακαλώ …είπα στον ταξιτζή που με περιμάζεψε , ανάμεσα στα (ήδη) αναφυλλητά μου (για τα πράγματά μου , θα ειδοποιούσα αργότερα τους φίλους μου … άλλωστε σε λίγες ώρες θα βρισκόμασταν εκεί) .
– Δε βαριέστε μαντάμ … Όλα μια ιδέα είναι … την υγειά μας νά ‘χουμε … Είπε ο ταρίφας , κοιτάζοντάς με με ψιλοοίκτο από τον καθρέφτη … Θέλετε ένα τσιγάρο ;
– Ευχαριστώ , δεν … καπνίζω … Έχω 5 χρόνια και … που το έκοψα …
Άνοιξα το παράθυρό μου και πήρα μια βαθιά ανάσα .
Η νύχτα μύριζε … λύτρωση .


 

Ετικέτες: , , , , , , ,