RSS

Tag Archives: βιβλίο

ΜΙΑ… ΣΠΟΥΔΑΙΑ ΑΦΙΕΡΩΣΗ

Υπάρχει στην βιβλιοθήκη μου, ένα βιβλιαράκι (λέω «βιβλιαράκι», γιατί είναι μικρό), στο οποίο προστρέχω όταν το αίσθημα εκτίμησης προς τον εαυτό μου, κάνει… «κοιλιά». Πρόκειται για το «ΓΡΑΜΜΑΤΑ Σ’ ΕΝΑ ΝΕΟ ΠΟΙΗΤΗ» του Rainer Maria Rilke. Και προστρέχω σ’ αυτό, όχι γιατί η ποίηση του Ρίλκε, ανεβάζει την αυτοεκτίμηση μου, αλλά για την αφιέρωση που μου έγραψε αυτός που μου το χάρισε. Μου το χάρισε ένας πολύ σπουδαίος (κατά την γνώμη και τα γούστα μου) άνθρωπος και μου έγραψε και μια υπέροχη αφιέρωση με λόγια τόσο όμορφα, που προστρέχω εκεί (στην αφιέρωση) όταν το ηθικό μου είναι πεσμένο και η αυτοεκτίμηση μου (είπαμε) «κάνει κοιλιά».
Για πείτε μου… άδικο έχω?
.
68825280_10217147734059670_8120261823485181952_n

 

Ετικέτες: , , , ,

ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΗΣ ΠΑΝΆΓΙΩΣ (Αφιέρωμα στην ΗΜΕΡΑ ΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ)

books
Ένα βιβλίο είναι ο καθένας μας . Ένα βιβλίο με ποικίλα κεφάλαια , άλλα γραμμένα από μας τους ίδιους , και άλλα από άλλους , περαστικούς ή μόνιμους συγγραφείς (ερασιτέχνες , ή επαγγελματίες του είδους) . ‘Ενα βιβλίο , που το «ξεφύλλισαν» διάφοροι … άλλοι αδιάφορα και άλλοι ακουμπώντας το πάνω στο μέρος της καρδιάς . Ένα βιβλίο , που κάποτε καμάρωσε στις προθήκες «βιβλιοπωλείων» , «παρουσιάστηκε» σε συνάξεις «φιλότεχνων» , λαχτάρησε ή και κόντεψε να γίνει «ευπώλητο» , ονειρεύτηκε να «δανεισθεί» (και να … «επιστραφεί» ή όχι) , ή … «κάηκε» σε πλατείες συγκέντρωσης φανατικών … φοβικών ατόμων … Ένα βιβλίο , που «γράφτηκε» , με μελάνι , με πλήκτρα , με φαντασιώσεις , με … αίμα . Που «χαράχτηκε» , με σουγιά , με κάφτρες τσιγάρων , με κνούτο , με νύχια , με χάδια , … εργαλεία φιαγμένα από αγάπη , από μίσος , από εκδίκηση , από ανασφάλεια , από complex , από εμμονή , ακόμα κι από … λάθος …
Το κείμενο που ακολουθεί , είναι μια ακόμη ιστορία της φίλης μου της Πανάγιως και αποτελεί το φετεινό μου αφιέρωμα στην παγκόσμια ημέρα της Γυναίκας , γιατί θεωρώ ότι η Παναγιώτα Χατζή , ήταν μια πολύ σπουδαία γυναίκα … Ίσως και η πιο σπουδαία , που γνώρισα στη ζωή μου .
Θα ήθελα να σας παρακαλέσω , πριν αρχίσετε την ανάγνωση της ιστορίας , να γυρίσετε λίγο πίσω , και να διαβάσετε ή να ξαναδιαβάσετε το ΠΡΟΟΡΙΣΜΟΙ ΖΩΗΣ (Μακρόνησος) , όπου θα μάθετε ποιά ήταν η Πανάγιω , και για να νοιώσετε ακριβώς τί σημαίνει ο τίτλος αυτού του αφιερώματος (ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΩΣ) . Κι αυτό , όχι γιατί με κουράζει να το ξαναγράφω , ούτε γιατί φειδωλεύομαι τον χώρο εδώ μέσα , αλλά γιατί , κάθε φορά που αναφέρομαι σ’ αυτά ένας πόνος «γαζώνει» το στήθος μου … Ένας πόνος , που δεν είναι , ούτε στηθάγχη , ούτε έμφραγμα , ούτε νευρόπονος ή κάτι άλλο , αλλά ένας πόνος βαθειάς συγκίνησης , που μου ξεσκίζει τα σωθικά και «βρέχει» τα μάτια μου ….
Και η Πανάγιω , δεν ήθελε να με βλέπει δακρυσμένη …

cf80ceb1cebdceb1ceb3ceb9cf89
.
Παγωμένος Φλεβάρης του 1974 πάνω στο χωριό της Πίνδου , όπου υπηρετούσα το Αγροτικό μου . Νοίκιαζα ένα δωμάτιο απέναντι από το σπίτι της κι ένα ο δάσκαλος του χωριού στο σπίτι της Πανάγιως . Κοινή σπιτονοικοκυρά μας σχεδόν, αλλά και φύλακας άγγελός μας , εκεί πάνω , και πάντα δίπλα μας … Μια παρουσία διακριτική … πάντα στο πλάι μας , κοντά μας , μην μας λείψει τίποτα … μην μας απειλήσει τίποτα … μην μας πληγώσει κάτι . Την αγαπούσαμε κι οι δυό … Δεν μπορώ να πω «μας αγαπούσε και τους δυό» , γιατί η λέξη «αγαπώ» , ήταν πολύ απλή για να χαρακτηρίσει τα αισθήματα της Πανάγιως για τις αφεντιές μας …
Τα βράδια , μαζευόμασταν στο «σκεπασμένο» χαγιάτι , έναν χώρο που είχε διαμορφώσει η Πανάγιω για να μένει η ίδια … Δίπλα στο τζάκι , ψήνοντας καρύδια , μήλα , και λαδωμένο ψωμί , αγκαλιά με τις στρουμπουλές γάτες της , μέναμε με τις ώρες συζητώντας για διάφορα … Από την δημιουργία του Σύμπαντος και τα όνειρά μας , μέχρι γενικούς σχολιασμούς , ακόμη και , κουτσομπολιά για τους συγχωριανούς μας . Σπάνια η Πανάγιω έμπαινε στη συζήτηση . Συνήθως καθόταν παράμερα και «ανάσαινε» τα λόγια μας …
… Όπως έκανε κι εκείνο το βράδυ … Χούντα ακόμη , και το χωριό «αριστερό» σχεδόν στην ολότητά του , με νωπές τις μνήμες και τις πληγές απ’ τον Εμφύλιο , αλλά «μουγγό» , ανάσαινε μονάχα τους καημούς και τα πένθη του , γιατί τότε ακόμα «όλα τά’σκιαζε η φοβέρα…» … Ο Λευτέρης (ο δάσκαλος) , φιλοδεξιός και αντικομμουνιστής , συχνά με τσίγκλιζε και προσπαθούσε να μου … αλλάξει μυαλά , αλλά πάντα με … τρόπο , γιατί ήταν και ο … έρωτας που τού’ καιγε τα σωθικά και δεν ήθελε και να με κακοκαρδίζει . Εκείνο το βράδυ όμως … παρασύρθηκε . Του … αντιμίλησα κι εγώ , … ήρθε και φούντωσε η … εθνικοφροσύνη του και δεν άντεξε . Σηκώθηκε φουρκισμένος και :
– Θα σου δείξω ένα πολύ σπουδαίο βιβλίο … δεν έχεις ξαναδεί κάτι τέτοιο , είμαι σίγουρος . Περίμενε …
– Λευτέρη , … έλεος … Παράτα με . Τί βιβλίο και κουραφέξαλα Χριστιανέ μου ;… Προπαγάνδες του Ελληνικού Στρατού που υπηρέτησες ;… Κάθησε κάτω … έλα βρε …
Τίποτα . Ούτε ο … έρωτας , ήταν ικανός , να τον πισωγυρίσει . Μετά από λίγα λεπτά , γύρισε από το δωμάτιό του , κουβαλώντας το … περίφημο «βιβλίο» .Μια πανάρχαια , ξεσχισμένη , πανβρώμικη φυλλάδα , χωρίς εμφανές εξώφυλλο , όπου σε κάθε του σελίδα είχε και από μια θολή φωτογραφία και από κάτω μια σύντομη ιστορία , … κάτι σαν πχ : Όνομα : ….. Επίθετο :….. Γεννήθηκε στο : ….. Σε ηλικία πχ 25 ετών συνελήφθη υπό των κομμουνιστοσυμμοριτών , εδάρη , εβιάσθη , ακρωτηριάσθηκε , αποκεφαλίστηκε και η σωρός της αφέθη εις κοινήν θέα προς εκφοβισμόν ….
Ή : σε ηλικία 70 ετών , συνελήφθη υπό των συμμοριτών του βουνού και αφού εξυλοκοπήθη και έγινε μάρτυρας του βιασμού της ηλικιωμένης γυναίκας του , του έκοψαν την γλώσσα και αφέθη να πεθάνει από αιμορραγία …
Και έτσι συνεχίζονταν οι τρομαχτικές περιγραφές του εν λόγω «βιβλίου» , στον ίδιο ρυθμό …
Συγχίστηκα εντελώς …
– Λευτέρη φτάνει … παράτα το ….
Τίποτα ο Λευτέρης … είχε πάρει φόρα .
– Σταμάτα Χριστιανέ μου … θα φύγω …
Σαν να μην με άκουγε .
– Σκάσε , επιτέλους … Αν δεν σταματήσεις αμέσως τώρα , δεν …. θα σου ξαναμιλήσω στη ζωή μου …
Αυτό , … έπιασε . Έκλεισε το βιβλίο , με κοίταξε σε πλήρη σύγχιση , άπλωσε αμήχανα το χέρι του για να με αγγίξει , αλλά υπερίσχυσε ο εγωισμός και βροντώντας την πόρτα του χαγιατιού , έφυγε μέσα στη νύχτα … Τον είδα να ανηφορίζει προς το καφενείο του χωριού ….
Έπνιξα μια βλαστήμια μέσα στα δόντια μου , βούτηξα το περίφημο βιβλίο με σκοπό να το πετάξω στο αναμμένο τζάκι και … τότε την είδα …
Η Πανάγιω , στεκόταν μέσα στο μισοσκόταδο και πάνω στο κατάχλωμό της πρόσωπο καθρεφτίζονταν οι φλόγες από το τζάκι κι από κάτι … άλλο , που δεν μπορούσα να προσδιορίσω ακόμα τότε …
– Μη … – μου είπε και πήρε μαλακά από το χέρι μου την φυλλάδα – . Ο … «κύριος» (έτσι φωνάζανε τον δάσκαλο όλοι στο χωριό) , θαρρεί πως μόνο αυτό το βιβλίο υπάρχει στον κόσμο …. Κάνει λάθος , αλλά μην τον κακίζεις … Είναι καλός άνθρωπος και … σ’ αγαπάει . Σ’ αγαπάει πολύ … Τόσο που μέχρι και το … βιβλίο του θα πετούσε στη φωτιά , για σένα … Το ξέρω … Μου τό’ πε … Κι εμένα μ’ αγαπάει … Κι αυτό μου τό’ πε … Μου τό’ πε όταν του έδειξα το … δικό μου βιβλίο …. Μου είπε «σ’ αγαπώ πολύ Πανάγιω … Πολύ όμορφο … σπουδαίο το βιβλίο σου …» , και έκλαιγε … και έβριζε … και πάλι «πολύ σπουδαίο το βιβλίο σου Πανάγιω» ….
Είχα μείνει εμβρόντητη και ξεθεωμένη …
– Έχεις κι εσύ τέτοιο βιβλίο ;…
– Έχω … Θέλεις να σου το δείξω ;
– ΟΧΙ !!!… – Η φωνή μου ακούστηκε , υστερική – … Όχι για τό’ νομα του Θεού … Παρατάτε με … θα πάω για ύπνο …. – ακόμη λίγο και θα κατέρρεα – .
– Δες το … Διάβασέ το … Είναι μικρό βιβλίο … Μόνο μια σελίδα έχει …
Κοιταζόμασταν με ένταση . Άρχισε να γδύνεται . Ποτέ δεν είχα δει την σάρκα της … Πάντα μαυροφορεμένη , με ένα μαντήλι , που άφηνε ελεύθερα μόνο τα μάτια της : «Πενθώ τόσους … » μου δικαιολογιόταν . Το βλέμμα της με … εγκατέλειψε μόνο όταν βρέθηκε γυμνή από την μέση και πάνω …. Μου γύρισε την πλάτη ….
Και τότε … είδα το … μονοσέλιδο βιβλίο της .
Όλη η πλάτη της χαρακωμένη από ουλές … Ουλές από κνούτο , από λεπίδι , από κάφτρες τσιγάρων … Όλο το μίσος της φυλακής , των ανακρίσεων , της εξορίας , «γραμμένο» πάνω της … Όλη η πλάτη της ένα βιβλίο … χωρίς φωτογραφία , αλλά με την ίδια φρίκη , με την ίδια μυρωδιά από αίμα , με τον ίδιο καπνό , ιδρώτα , δάκρυα , πόνο , οργή …
– Οι πόλεμοι , γιατρίντσα μου , ίδίως οι πόλεμοι ανάμεσα στα αδέρφια , τέτοια βιβλία «γράφουν» πάνω στο κορμί μας , πάνω στα χώματα των βουνών , πάνω στις χαμένες απ’ τον καιρό , ταφόπλακες …
Δεν γύρισε να με κοιτάξει . Απόμεινε με το πρόσωπο στον τοίχο και με το … μονοσέλιδο βιβλίο της να φέγγει στις φλόγες του τζακιού … Την ώρα που έβγαινα πισοπατώντας από το δωμάτιο , θαρρώ πως είδα φτερά , πάνω στην πυκνογραμμένη σελίδα … φτερά , σαν να γινότανε Άγγελος η σελίδα και νά’ θελε να πετάξει κοντά σε έναν Θεό … Τον Θεό , που μάλλον έλειπε μακριά , όταν «γραφότανε» αυτό το «βιβλίο» ….
=====================================
Αυτό το κείμενο , είναι η αφιέρωσή μου στην Παγκόσμια ημέρα της Γυναίκας (8 Μαρτίου) .
Ακόμα , είναι «χαρισμένο» κατά κάποιον τρόπο , στον φίλο και συμπλόγκερ Μούργο της Λάσπης γιατί κάποτε του το έταξα πως θα του γράψω αυτή την ιστορία (Μούργε , σου το ξαναείπα : «Αργώ , αλλά δεν ξεχνάω» ) .
Θέλω ακόμη , να το χαρίσω στον φίλο και συμπλόγκερ Φάρο , γιατί πιστεύω ότι θα το εκτιμήσει ιδιαίτερα , και στην ιδιαίτερα αγαπημένη μου συμπλόγκερ Μαριάννα-Γητεύτρια , που στο περσινό μου αφιέρωμα στην ημέρα της Γυναίκας , έγραψε το πιο όμορφο σχόλιο , που γράφτηκε ποτέ , γι αυτή την μέρα .
——————————————————–
Οι φωτογραφίες του τέλους , είναι από το καλοκαίρι του 2005 (31 δηλαδή χρόνια αργότερα) , όταν σε ένα ταξίδι-προσκύνημα σε εκείνα τα χώματα , είχαμε την τελευταία μας συνάντηση (ένα χρόνο μετά , πήρε την … Αχερόντια βαρκούλα και ταξίδεψε στον άλλο κόσμο) .
«Μη κλαις γιατρίντσα μου» … μου ψιθύριζε στο αυτί … «μην κλαις …»
==========================================
vivlio-1
.
vivlio3
.
vivlio2
.





 

Ετικέτες: , , , , , , ,