RSS

Tag Archives: θάνατος

Η ΣΦΑΛΙΑΡΑ…

«Λοιπόν… η ώρα, είναι 01.50πμ… ξημερώματα σχεδόν…
Βγήκα με παρέα και τα… κοπανήσαμε.
Τσίπουρο… κίτρινο, όχι χρωματισμένο από σαφράν…αλλά κίτρινο, γιατί ωρίμασε μέσα σε δρύινο βαρελάκι…
Δεν τού’ δωσα την δέουσα σημασία και με… εκδικήθηκε.
Μεζές τέλειος… Παρέα απίθανη, Κέφι, αχτύπητο…
Τι άλλο θέλει ο άνθρωπος, για να την … «κάνει» σε άλλους «γαλαξίες»?…
Δεν είμαι αυτό που λένε «ευτυχισμένη»… αν και κοντά βρίσκομαι… Ούτε αυτό που λένε… πιωμένη… Είμαι… κάπου εκεί, ανάμεσα… Πιο πολύ, προς το… «ευτυχισμένη»
Καληνύχτα σας…»

_____________________________
Αυτά έγραφα το Φθινόπωρο του 2014…
Λίγες ημέρες μετά, τρώω την μεγάλη… «σφαλιάρα» της ζωής μου. Ο Τάκης, είναι άρρωστος. Ένας κάκιστος καρκίνος και 30 ημέρες μετά… «φεύγει». «Δραπετεύει» μέσα από το… χειρουργείο. Ένας χειρουργός, πεθαίνει μέσα σε μια από τις μεγάλες του αγάπες, το χειρουργείο…
… Πιο πολύ, προς το… «ευτυχισμένη», είχα πει (γράψει).
Η «σφαλιάρα», με βρήκε… ευτυχισμένη…
Και γι αυτό με… διέλυσε.
_________________
Και… ΟΧΙ!… Δεν μπορώ να το ξεχάσω αυτό…
Αυτό… το ότι με βρήκε… ευτυχισμένη.

thumbnail

 

Ετικέτες: , , , ,

ΑΦΕΣΟΥ …

Το Φθινόπωρο , είναι μια καλή εποχή για να … αφεθείς .
Αφέσου στην ονειροπόληση , στην φαντασία , στην … ψευδαίσθηση , στην ρομαντζάδα

Αφέσου
Ξεκόλλα για λίγο από την Λογική …
Γιατί , αν πίσω από ένα χαμόγελο , βλέπεις μόνο μια αντανακλαστική κίνηση των μιμικών μυών του προσώπου , αν πίσω από το τιτίβισμα των πουλιών , βλέπεις μόνο την αναγκαία πράξη για την διεκπεραίωση της καθημερινότητάς τους , αν πίσω από το βούρκωμα του έφηβου , βλέπεις μόνο … συσσωρευμένες ορμόνες , τότε , είσαι από χέρι χαμένος …. γιατί , η ζωή μας είναι τόσο μα τόσο μικρή και …. αύριο , μπορεί να μας ….πατήσει το τραίνο …
Και το πιο μεγάλο και φονικό τραίνο είναι αυτό που λέγεται : “Η ΛΟΓΙΚΗ ΛΕΕΙ ΟΤΙ , ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ , ΥΠΑΡΧΕΙ ΤΟ … ΑΠΟΛΥΤΟ ΤΙΠΟΤΑ” …
.
 

Ετικέτες: , , ,

ΜΙΑ ΘΛΙΜΜΕΝΗ ΙΣΤΟΡΙΑ

————————————————————-
Κάποτε βγαίνοντας από ένα χειρουργείο , όπου είχαμε (εμείς οι άνθρωποι του Ιπποκράτη) χάσει την μάχη , και ο θάνατος , μας  “πήρε” την ψυχούλα ενός 8χρονου κοριτσιού , με ρώτησαν , αν γυρνώντας στο σπίτι μου , θα άνοιγα το ραδιόφωνο να ακούσω μουσική στη διαδρομή ….
Δεν ήξερα τί να απαντήσω … ένοιωσα φοβερή αμηχανία , και απέφυγα να δώσω σαν απάντηση κάτι θετικό … Κατά την διαδρομή , όχι μόνο άνοιξα το ραδιόφωνο , αλλά έπιασα τον εαυτό μου και να σιγομουρμουρίζει το τραγούδι ….
Τί σήμαινε αυτό ; … Μήπως ότι είμαι … ανάλγητη ; απάνθρωπη ; σκληρόκαρδη ; πορωμένη ; αναίσθητη ; … Στην καλύτερη των περιπτώσεων , αδιάφορη ; …
Όχι … Τίποτα από όλα αυτά .
Όχι πως δεν πονάς , αλλά είναι αδύνατον να “κουβαλάς” όλο αυτόν τον πόνο , και όλο αυτό το πένθος , και στην καθημερινή ζωή σου … Θα διαλυθείς … Θα πάψεις να υπάρχεις , σαν συγκροτημένος νους και προσωπικότητα … Θα πάψεις να είσαι χρήσιμος .
Το μόνιμο πένθος και η μόνιμη λύπη μέσα σου , είναι …. θάνατος ….
——————————————–

 

Ετικέτες: , ,