RSS

Tag Archives: Θεσσαλονίκη

ΣΤΟ… «ΝΤΟΡΕ»

8228464596_7c02692c73_b

Θεσσαλονίκη. Δεκέμβρης του 1970… κατηφορίζοντας την Πανεπιστημιούπολη:
-Σου άρεσε?
-Ποιό?… ποιο να μου άρεσε?
-Ο καφές στο κυλικείο του Χημείου?
-Ναι… ναι, καλός…
(αμήχανη παύση)
-Θέλεις να… ξαναβρεθούμε?
-Ναι αμέ… (η απάντηση μου, ήταν πολύ γρήγορη… σχεδόν λαχανιασμένη)
-Ok, λοιπόν… πού και πότε?
-Αύριο το βράδυ, κατά τις… 8, καλά είναι?
-Μια χαρά… Πού? (χαμογελούσε, που ξέχασα το «πού»)
-Στο «Ντορέ»… παραλία…
-…….. (στενάχωρη σιωπή… δεν με κοιτάζει… σκαλίζει με την μύτη του παπουτσιού του κάτι αόριστο)
-Τί?…
-…….. (σιωπή… ζόρικη)
-Τί? δεν σου αρέσει?
-Πως… πως… καλό είναι… λένε…
-Ε, τί?
-Άκου Άννα. Δεν έχω τόσα χρήματα να πάμε στο «Ντορέ»… και ούτε θα μπορέσω να τα βρω ως αύριο το βράδυ… Να, αυτό…
-Α, μην σκας. Έξω απ’ το «Ντορέ» εννοούσα («μέσα» εννοούσα, αλλά… είπα ψέμματα).
-Ok λοιπόν… (χαμόγελο) Έξω απ’ το «Ντορέ», αύριο το βράδυ στις 8… κι όπου μας βγάλει…
-Ναι… Όπου μας βγάλει…
_________________________
https://youtu.be/-AXWgSI0Aa0

 
1 σχόλιο

Posted by στο Απρίλιος 19 , 2015 in blogging, έρωτας, διηγήσεις, εις μνήμην

 

Ετικέτες: , ,

ΦΡΑΟΥΛΕΣ ΚΑΙ ΑΙΜΑ … ΜΑΗΣ ΤΟΥ ’68

Θα σας πω μια ιστορία – αφιέρωμα στην σημερινή Πρωτομαγιά … Μπορεί να μην συνέβη ακριβώς ημέρα Πρωτομαγιάς , αλλά έχει κάποια σχέση με τα γεγονότα του Μάη του ’68 στην Γαλλία (γνωστός και σαν «Γαλλικός Μάης» ) , που άρχισαν κάτι τέτοιες ημέρες .

Αρχές του ‘70 στη Θεσσαλονίκη . Πηγαίνω με τον “Μεγάλο μου έρωτα”  εκείνης της εποχής , στον κινηματογράφο “ΘΥΜΕΛΗ” να δούμε μια ταινία , που δεν ξέραμε καν το περιεχόμενο της …. “Φράουλες και αίμα” ( The Strawberry Statement) …
Το αίσθημά μου , ένα φτωχόπαιδο , που “φίλησε” τον κώλο της Χούντας για μια θέση δουλειάς (εντάξει … δεξιός , συμπαθών ήταν… Δεν σημαίνει πως όποιος φιλούσε τον κώλο της Χούντας … εύρισκε και δουλειά … Κάτι μου θυμίζει αυτό τώρα , αλλά δεν είναι επί του προκειμένου) …
Ο κινηματογράφος μικρός , αμφιθεατρικός , γεμάτος φοιτητές … Αρχίζει η ταινία … Μάης του ‘68 … φοιτητικό κίνημα … Επανάσταση , αστυνομική βία , ξύλο … αίμα …
Μου λέει το «αίσθημα» :
– Πάμε να φύγουμε … Θα πέσει ξύλο εδώ μέσα … δεν το ήξερα ότι θα ήταν κάτι τέτοιο …
– ΟΧΙ !… (εγώ) .
Κάθησε κι αυτός στα αυγά του (μου είχε …αδυναμία , βλέπεις ) .
Σε κάποια φάση σηκώνονται όλοι και αρχίζουν να χειροκροτούν … Σηκώνομαι κι εγώ … “Κάτσε κάτω” αυτός …. Τίποτα εγώ … Σηκώνεται και … χειροκροτάει κι αυτός (είπα , … μου είχε αδυναμία) …..
Στο διάλειμμα , “μπουκάρουν”  καμιά 20ριά Ασφαλίτες ανάκατα με ΕΣΑτζήδες και όποιον … αρπάξει ο Χάρος … Μας δείραν του χαμού … Ούτε προσαγωγές , ούτε τίποτα … Μόνο ξύλο … της αρκούδας …. Τί να πει και το … “αίσθημα ;… Εγώ είμαι δικός σας , μη με βαράτε ; … δεν γινόταν … Άρπαξε το ξύλο του και το βούλωσε . … Ωστόσο την άλλη κιόλας μέρα , …. απολύθηκε …. Κρίμα … γιατί είχε και οικογένεια … Παντρεμένος (μικροπαντρεμένος) και με ένα 4χρονο κοριτσάκι …
————————————–
 Κοίτα τί θυμήθηκα τώρα … Πιο πολύ γι αυτόν μίλησα παρά για τον Μάη του ‘68 …
Ας είναι ….
.
.
Αφιερωμένο στον διαδικτυακό φίλο μου Καναλιώτη , σαν απάντηση σε κάποιο σχόλιο του 
 

Ετικέτες: , , , , , , , ,

‎»Αν σε χάσω , θα … πεθάνω»

– Ο χρόνος , μαλακώνει τα αγρίμια μέσα μας . Τα μερεύει … Κάνει τις «γωνίες» απαλότερες . Μόνο στα πρόσωπά μας ο χρόνος , οξύνει τις γωνίες … Όπως εδώ … κι εδώ … στα μέρη που αγγίζω το πρόσωπό σου … Παντού αλλού , ο χρόνος απαλύνει τα οξύαιχμα και … 40 χρόνια , είναι … μεγάλος , … πολύς  χρόνος . 40 χρόνια…
.
 
– 40 χρόνια , 4 μήνες , 11 ημέρες και … κάποιες ώρες … 6 ίσως … ίσως και 8 … Δεν θυμάμαι πια καλά , μετά από τόσα χρόνια … Είμαι και μεγάλος άνθρωπος πια και ξεχνώ …

– Ξέρεις … Το κρατώ όλα αυτά τα χρόνια πάνω μου … Δεν το αποχωρίστηκα ποτέ μου … Είναι το ποιηματάκι που μου έγραψες και μου είπες «όσα χρόνια κι αν περάσουν θα το διαβάζουμε μαζί» …
«Έσπειρες ανέμελα
σε αναγάπητη γη …
………………….
κι όμως το ξέρεις καλά
παρ’ όλη την ανεμελιά σου …
…………………..
Είναι δικό μου το δεντρί αυτό ,
μου ανήκει …
…………………..
κλπ … κλπ …

– Έχω κρατήσει τόσα όμορφα πράγματα από σένα … Έχω κρατήσει τόσα καλά … Πιστεύω ότι ό, τι σπουδαίο είμαι το χρωστάω σε σένα .
-Μην είσαι υπερβολικός … Τί λες τώρα ;…
– Δεν λέω υπερβολές . Ξεχνάς το ….. ;
– Εσύ μάλλον ξεχνάς τη φυγή εκ μέρους μου … την εγκατάλειψη του αγώνα μας την ύστατη στιγμή …
– Κάποια πράγματα πρέπει να τα «ξεχνάς» κάποτε , για να μπορείς να … επιζήσεις .

– Τελικά , είμαι … σκατάνθρωπος …
– Μην μιλάς έτσι , για κάποια , που αγαπώ εδώ και μισό περίπου αιώνα …

*
*
*
*
(Μια συνάντηση – η μοναδική – 40+ χρόνια , μετά τον χωρισμό μας . Η μπλε γραφή , αποδίδει κάποια από τα λόγια του , η κόκκινη , κάποια από τα λόγια μου και η ιδιόχειρη , κάποιες από τις σκέψεις μου ανάμεσα στα λόγια που είπαμε … Θεσσαλονίκη , Μάρτης του 2011)

 
 

Ετικέτες: , ,

ΚΑΤΑΓΓΕΛΛΩ , ΑΙΤΙΩΜΑΙ , ΕΓΚΑΛΩ , ΚΑΤΗΓΟΡΩ …

Μέσα στο 4ήμερο από 28-10-2010 μέχρι και 31-10-2010 στην Θεσσαλονίκη , εκλάπη … καρδιά …
Σύντομη περιγραφή :
Μεσήλικη (η καρδιά , καλέ … ) , σε καλή γενική κατάσταση , καλοδιατηρημένη , γρασσαρισμένη προσφάτως , με ημιτασιόν αλλά καλής ποιότητας … μπουλόνια , ελαφρώς φθαρμένα αμορτισέρ , γερό σασί , δισκόφρενα παλιάς τεχνολογίας , στροφαλοφόρο σε άριστη κατάσταση , ρεζερβουάρ αντι… οικονομικό (αλλά τί είναι πια … οικονομικό στις μέρες που ζούμε … ) , συμπλέκτης απλός , ημιαξόνια άριστα , μπιέλες ελαφρά «χτυπημένες» (αλλά που σπάνια έβγαινε από τον «δρόμο» ) , αεροτομές μοντέρνες και … επανειλημμένες … βαφές …
Για την κλοπή ευθύνεται πανελλήνια … «συμμορία»  νεαρών (αλλά και μεσηλίκων) ατόμων , πάνω από δέκα τον αριθμό , και των δύο φύλων με την επωνυμία «Λάσπη» …
Συγκεκριμένα , καταγγέλλω τους :
Μούργος
Ιδιαιτέρα γραμματεύς
Κωστής
Κόκκινο μπαλόνι
Aura Voluptas
White Filly
Αντίδραση και Αχαλίνωτο Σεξ
Κροτ
Ρενάτα
Φάρος
… και ορισμένοι άλλοι , οι οποίοι δεν παρευρέθηκαν … σώματι στην κλοπή , αλλά … νοητά , (που κάνει το ίδιο) .
Βρε παλιόπαιδα … Βρε ατίθασα … Βρε τσογλανάκια …
Την καρδιά μου πίσω βρε !…
Μπα , τσάμπα φωνάζω …
Μου την «βούτηξαν» … ανεπιστρεπτί .
Η καρδιά μου , είναι πια … δική τους .
 

Ετικέτες: ,

«ΛΑΜΠΡΑ»-KISS ME

Πρίν λίγες ημέρες , βρέθηκα για λίγο στην Θεσσαλονίκη , την γλυκειά «μάνα» , που με κανάκεψε , με φρόντισε , με γλύκανε και με πίκρανε , μου ξετυλίχτηκε και με αγκάλιασε , τα χρόνια τα πρωτονεανικά .
Έβρεχε όλη μέρα , μα το βραδάκι κόπασε και σε λίγο έπαψε τελείως και έτσι … ξαμολύθηκα στην νοτισμένη πόλη , που πιο όμορφη … νοτισμένη πόλη , δεν υπάρχει πουθενά στον κόσμο … (Έτσι νομίζω εγώ , και δεν είμαι η μόνη που το νομίζω) .
Περπάτησα στην Τσιμισκή και χάζεψα φωτισμένες βιτρίνες , στην Μητροπόλεως , στην Αγίας Σοφίας , άναψα κεράκι στην Αγία Σοφία , ήπια ένα ποτήρι κρασί στο «Κουρδιστό Γουρούνι» , μπλέχτηκα στα στενά με τα λουλουδάδικα , αγόρασα δυό βιβλία διασχίζοντας την Β. Ηρακλείου , και κατηφόρισα την Αριστοτέλους προς την θάλασσα …
Εκεί , έξω από το «Σινέ Ολύμπιον» , … τους είδα … Μια παρέα νεαρών , (φοιτητές μάλλον) κορίτσια κι αγόρια , σύνολο καμιά δεκαριά , κουβέντιαζαν , γελούσαν και πειράζονταν μεταξύ τους … Κάποιος για κάτι αγόρευε και με το που τέλειωσε , κάποιος άλλος αναφώνησε :
– Μπράβο , πολύ σωστά … Έτσι θα γίνει …
Η κοπελίτσα που κρεμόταν στο μπράτσο του , γύρισε απαλά , και και κοιτάζοντας τον με λατρεία , του έσκασε ένα φιλί … Τα πειράγματα δυνάμωσαν , ακούστηκαν κάποια ψιλοπειρακτικά «ζήτω» , και … κάποιοι χειροκρότησαν το ερωτευμένο ζευγαράκι …

………………………………………………………………….
Τότε ήταν , που θυμήθηκα , σκέφτηκα και αποφάσισα να γράψω μια μικρή ιστορία , από τα φοιτητικά μου χρόνια , σαν αφιέρωμα στην 17 Νοέμβρη , την ημέρα μνήμης του Πολυτεχνείου … Μπορεί να μην  αναφέρεται η ιστορία , ακριβώς στα γεγονότα αυτής της ημέρας , αλλά αυτή μου ήρθε στο μυαλό , εκείνο το νοτισμένο βράδυ , βλέποντας εκείνο το φιλί της μικρής , στο μάγουλο του (ενθουσιασμένου από κάτι που δεν κατάλαβα) , νεαρού …
————————————————————-
Εποχή της … άγριας Χούντας τριγυρνώντας στα διάφορα κυλικεία της Πανεπιστημιούπολης της Θεσσαλονίκης , αλλά και σε μικρά καφέ , και ζαχαροπλαστεία  και ουζερί και φαγάδικα της Παραλίας , της περιοχής Χαριλάου , της Άνω Πόλης , του Βαρδάρη , … στο Ντορέ … στου Τόττη , … στο «Ελβετικόν» ,… στο «Galaxy» … στα … σουτζουκάκια του Ρογκότη … και όπου αλλού βάλει ο νους σου , φοιτητοπαρέα , είχαμε έναν μυστικό … κώδικα για να κάνουμε κι εμείς την … Αντίσταση μας στο καθεστώς της Χούντας και στην φίμωση , που μας επέβαλλε .
Όταν κάποιος απ’ την παρέα , για οποιονδήποτε λόγο έλεγε την λέξη “Λαμπρά” (=τέλεια , =υπέροχα) , η πιό κοντινή σ’ αυτόν κοπέλα , έπρεπε να γύρει αμέσως επάνω του (άσχετα με τον αν ήσαν ζευγάρι ή όχι) και να του ψιθυρίσει λιγωμένα : “Kiss…me” … Ο νεαρός την φιλούσε και όλοι οι υπόλοιποι χειροκροτούσαν ενθουσιασμένοι …
Ήταν ο μόνος τρόπος να λέμε το όνομα του …. Λαμπράκη φωναχτά και να … χειροκροτάμε κιόλας , μέσα στις … φοιτητοσφηκοφωλιές της Χούντας ….
Έτσι , πάντα κάποιος «ενθουσιασμένος» από κάτι νεαρός θα φώναζε «Λαμπρά» , και όλο κάποια κοπέλα θα γύρευε σε χρόνο dt το φιλί του … Τα χειροκροτήματα και τα «ούραααα !!!» που ακολουθούσαν ήταν ιδιαίτερα ηχηρά και ενθουσιώδη … Δίπλα μας περνούσαν διάφοροι μυστήριοι , … μπάτσοι , … φαντάροι … αλλά ποτέ κανένας τους δεν πήρε μυρουδιά , της βαθύτερης αιτίας του όλου σκηνικού ….
Μόνο ο … κυλικειάρχης του κυλικείου του Χημικού (κρυπτομπάτσος και απ’ τους αρχιρουφιάνους της εποχής) κάποτε μας … αγριοκοίταξε :
– Τί ;;;… τί είπατε ρε ;… Είπατε … «Λαμπράκης» ; …
– Τι λες βρε μάστορα ;… Τί «Λαμπράκης» μας τσαμπουνάς ;… «Κίς μι» , δηλαδή «φίλα με» , είπε η κοπέλα μου και την φίλησα … Πειράζει ;
– Ναι ρε καλόπαιδο … πειράζει . Να πάτε στα σπίτια σας να φιλιέστε … Άντε που μου μπαστακωθήκατε εδώ απ’ το πρωί με έναν καφέ … Και … πιο κόσμια ρε χαμένα … Που μου κάθεστε ο ένας απέναντι απ’ τον άλλον με τα γόνατα σας κολλημένα και χαμουρεύεστε …. Αν θέλετε χαμουρέματα να πάτε στο κυλικείο της Νομικής , ή της σκατοσχολής σας … Όχι εδώ … Φτου … Ρε , πως μου φάνηκε που άκουσα «Λαμπράκης» ;… Μυστήρια πράμματα …
.

==================================
Αφιερωμένο , σε όποιον με το χέρι στην καρδιά , μπορεί να πει … να φωνάξει … να μουρμουρίσει … να ψελλίσει …να συλλαβίσει … να τραγουδήσει … να σκεφθεί :
«Ήμουν κι εγώ εκεί» …
17 Νοέμβρη , σήμερα ….
Μια ανάσα , από τότε …
———————————–
 
 

Ετικέτες: , , , , , , ,

Ο … ΜΟΝΑΧΙΚΟΣ ΑΡΡΑΒΩΝΑΣ

Το να διατηρείς ερωτική σχέση με … παντρεμμένο , είναι από πολλές πλευρές … εξιταριστικό , και έχει και τα ενδιαφέροντά του . Το κακό του (το απόλυτο κακό του) , είναι ή μοναξιά … του Σαββατόβραδου , του Κυριακάτικου γεύματος , των διακοπών και των γιορτών … σαν το Πάσχα καληώρα , που μόλις πριν λίγο βιώσαμε …
Είναι μια ιστορία , που την θυμάμαι πάντα … (σχεδόν πάντα) τέτοιες ημέρες , και που σκέφτηκα πέρισυ να την κάνω αφιέρωμα στην γιορτή του Πάσχα , αλλά με απορρόφησε τότε πολύ ένα άλλο γεγονός και έτσι η ιστορία που θα σας διηγηθώ , έμεινε στο … «συρτάρι» να περιμένει το επόμενο Πάσχα … Και ίσως , δεν θα την έγραφα ποτέ μου , αλλά από τότε ακόμη , το υποσχέθηκα στην καλή κι αγαπημένη μου διαδικτυακή φίλη Μαριάννα (Γητεύτρια) που έδειξε τότε ένα ιδιαίτερο ενδιαφέρον για την ιστορία αυτή . Γι αυτό και της την αφιερώνω .
————————————————————————
Άνοιξη του 1970 … Πρωί της Μεγάλης Παρασκευής αποχαιρετιστήκαμε στον Σιδηροδρομικό Σταθμό της Θεσσαλονίκης . Έφευγε για να κάνει Πάσχα με την υπό διάλυση οικογένεια του («τα … παιδιά , δεν φταίνε σε τίποτα … κλπ ,κλπ» ) σε μικρή επαρχιακή πόλη του Βορρά . Τρία χρόνια , τώρα , είχα συνηθίσει σ’ αυτού του είδους τους αποχαιρετισμούς … Όμως αυτή τη φορά … δεν ξέρω , ίσως η Άνοιξη να ήταν τόσο όμορφη , που μούτρωσα …
– Έλα βρε … μην κάνεις έτσι … Όλος ο χρόνος δικός μας θα είναι … Μην ξεχνάς , πως φέτος … παντρευόμαστε … Τελείωσαν τα ψέμματα …
Ένα γρήγορο φιλί , ο «Μουντζούρης» (δεν υπήρχε intercity τότε ακόμη) που σφύριξε στριμμένα και ξεκίνησε βαρυγκομώντας κι απόμεινα να τον κοιτάζω να χάνεται μέσα σε σύννεφα καπνού … Καθόλου δεν ένοιωσα σαν την … Άννα Καρένινα … Ένα κενό ένοιωθα μονάχα , κάτι , που με εμπόδιζε ακόμη και να βουρκώσω … Άσχημο συναίσθημα … Κενό .
Κατηφόρησα με τα πόδια προς το κέντρο . Πέρασα βιαστικά τον Βαρδάρη και άρχισα να χαζεύω ένα ένα τα μικρομάγαζα της Εγνατίας (είχε μεσημεριάσει και η αγορά είχε πια ανοίξει) . Αγόρασα δυο τεράστιες καραμέλλες από ένα μαγαζάκι με ζαχαρωτά , και προσπάθησα να βάλω τη μια στο στόμα μου . Δεν τα κατάφερα και τις ακούμπησα και τις δυο στο τενεκεδένιο πιατάκι του τυφλού ακκορντεονίστα ζητιάνου (μόνιμος και πασίγνωστος οργανοπαίχτης της Εγνατίας) . Σας κοίταξαν ποτέ …χωρίς μάτια ;… Ε , εμένα ο τυφλός με κοίταξε και μουρμούρισε και μια ευχή , αλλά δεν φαινόταν να την λέει με την καρδιά του … Δίπλα ακριβώς στο μεγάλο πατσατζίδικο «ΕΓΝΑΤΙΑ» , έμεινα να χαζεύω την βιτρίνα ενός μικρού παρακμιακού κοσμηματοπωλείου . Τότε ήταν , που μου κατέβηκε η … ιδέα … Τότε , … βλέποντας τα φτηνοκοσμήματα στην μικροσκοπική του βιτρίνα . Έσπρωξα την πόρτα .
Ο φαλακρός και … ασσορτί με το μαγαζί του (μικροσκοπικός) μαγαζάτορας , με κοίταξε με … μισό μάτι :
– Τί θέλει η κοπελιά ; (η προφορά , βαριά αρμένικη)
– Θα ήθελα μια … βέρα … φθηνή …
– Θα ήθελες … βέρες , θέλεις να πεις …
– Όχι , θέλω …μία βέρα
– Οι βέρες πάνε δυό-δυό …
– Εγώ θέλω μία …
– Και την άλλη , … τί θα την κάνω ;
– Ξέρω κι εγώ ;… πούλα την σε κάποιον σαν κι εμένα … ή κράτα την , μπας και χάσεις την δική σου …
– Μπεκιάρης (εργένης – ανύπαντρος) είμαι … δεν έχω βέρα …
– Ε , … ευκαιρία … Κάνε τότε , ό, τι κι εγώ ….
– Τί ;… να παντρευτώ μονάχος μου ;…
– Όχι , να … αρραβωνιαστείς …
Ο κοντός Αρμένης , ξεκαρδίστηκε στα γέλια … Τράβηξε ένα συρταράκι από τον πάγκο του και μου πέταξε πάνω στο τζάμι μια λεπτή βέρα , που «έγραψε» έναν μεγάλο κύκλο και σταμάτησε με έναν λεπτό τενεκεδένιο ήχο μπροστά μου …
– 300 δραχμές κάνει … Δώσε μου ένα κατοστάρικο και ξεφορτώσου με … χρονιάρες μέρες … Έχει και λίγο … χρυσό μέσα … Ό, τι πρέπει …
……………………………………….
Τριγύρισα λίγο στα … αρχαία της Ναυαρίνου , άναψα ένα κεράκι στην Αχειροποίητο , και κατηφόρισα την Βασ. Σοφίας , όπου χάζεψα για λίγο στα φοιτητικά βιβλιοπωλεία της και ξανανηφόρισα μέχρι το Τουρκικό Προξενείο ,… στο σπίτι μου .
Με υποδέχτηκε ο μπαμπάς μου , ανήσυχος . Πάντα ήταν ανήσυχος , όταν «φορούσα» αυτό το … «κάπως» ύφος μου .
– Άννιτσκα ψυχή μου , θα πάμε στον Επιτάφιο στην Ρώσικη Εκκλησία στου Χαριλάου απόψε ;
– Όχι παπάκη … είμαι κουρασμένη ….
Ξέρω ότι τον πλήγωσα , αλλά με αγαπούσε πολύ για να μου το πει ….
Εκείνο το βράδυ , κοιμήθηκα κρατώντας την βέρα «μου» , σφιχτά , έναν ανήσυχο ύπνο …
arrav1
Μεγάλο Σάββατο , έφυγα νωρίς από το σπίτι , με την βέρα στην τσέπη και την μάνα μου να γκρινιάζει , που την εγκατέλειψα μόνη της με τις Πασχαλιάτικες δουλειές . Κατηφόρησα στη Νέα Παραλία … Σε ένα παγκάκι δίπλα στο ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΠΑΛΛΑΣ , με την θάλασσα φάτσα μόστρα και έναν ανοιξιάτικο ήλιο για παρέα … φόρεσα με αργές τελετουργικές κινήσεις την βέρα μου στο αριστερό μου χέρι κι αφού απόλαυσα μια πανεμορφη παραθαλάσσια βόλτα , ανηφόρισα την Αγίας Σοφίας και τρύπωσα μέσα στο «ΕΛΒΕΤΙΚΟΝ» … Σχετικά νωρίς ακόμη και το … μοδάτο εστιατόριο , άδειο . Ο Αντύπας , ο νεαρός σερβιτόρος , φίλος μου , με πλησίασε και …
– Τίποτα δεν είναι έτοιμο ακόμη … Θες να πιούμε έναν καφέ παρέα ;
– Όχι σήμερα … Σήμερα γιορτάζω … Φτιάξε μου τηγανητές πατάτες και φέρε μου και ένα ποτήρι κόκκινο κρασί …
– Τί … γιορτάζεις ; (ο Αντύπας έμοιαζε μπερδεμένος)
– Αρραβωνιάστηκα σήμερα …
– Και πού είναι ο … αρραβωνιαστικός σου ; (το μάτι του «κόλλησε» στη φτηνή μου βέρα)
– Να μη σε νοιάζει …
Απόλαυσα τις τηγανητές μου πατάτες και το κρασί μου φροντίζοντας να δείχνω παντού την γυαλιστερή ολοκαίνουρια βέρα μου στον κόσμο , που σιγά σιγά , γέμιζε το εστιατόριο … Έφυγα , καμαρωτή – καμαρωτή , νοιώθωντας το βλέμμα – μαχαίρι του Αντύπα , «καρφωμένο» στις πλάτες μου … Ούτε που τον χαιρέτησα …
Ήπια καφέ στο πατάρι του GALAXY , που είχε την φήμη του μεγαλύτερου …»νυφοπάζαρου» της Θεσσαλονίκης εκείνη την εποχή , αφού απώθησα τους διάφορους ερωτύλους Δον Ζουάν νεαρούς και μη που προσπάθησαν να μου πιάσουν κουβέντα , επιδεικνύοντας την βέρα μου , αυτήν με «…λίγο χρυσό μέσα» .
Πήρα τον δρόμο του γυρισμού στο σπίτι , νωρίς το βραδάκι … Η Θεσσαλονίκη του Μεγαλοσαββάτου του 1970 , είχε πια ερημώσει .
Εκείνο το βράδυ , έκανα το χατήρι του παπάκη μου και πήγα μαζί του στην Ρώσικη Εκκλησία στου Χαριλάου για την Ανάσταση … Πήχτρα η εκκλησία και όλο το προαύλιό της στους μπάτσους (Άνοιξη του ’70 γαρ … στην καρδιά της Χούντας) . Ήταν το μόνο μέρος που μπορούσες να ακούσεις (χωρίς να συλληφθείς και να φας καμιά … ψιλοανάκριση) , το «Χριστός Ανέστη» στα ρώσικα … Αρκεί να μην το σιγοψιθύριζες κι εσύ … Έτσι λοιπόν , είπαμε το «Χριστός Ανέστη» από μέσα μας κάνοντας την … μικρή μας Αντίσταση … Εγώ , δεν έβγαλα το δαχτυλιδοφορεμένο μου χέρι από την τσέπη , όλο το βράδυ …
Αργά , πολύ αργά , παραδόθηκα σε έναν σχεδόν ευτυχισμένο ύπνο ….
arrav2
Ανήμερα το Πάσχα γύρω στις 11.00 πήρα και πάλι τους δρόμους , παρά τις έντονες διαμαρτυρίες της μάνας μου (που εδώ που τα λέμε , είχε αντιληφθεί την … ουρανοκατέβατη βέρα στο χέρι μου , αλλά δεν τολμούσε να ρωτήσει , … μη και χαλάσει εντελώς την διάθεσή της πασχαλιάτικα … Άλλωστε είχε ψιλοσυνηθίσει τις «παραξενιές» μου) . Την χαιρέτησα με ένα «Θα είμαι πίσω για το μεσημεριανό» και … ξαμολύθηκα στην παντέρημη Εγνατία .
Γωνία Εγνατίας και Αριστοτέλους βρήκα τον … τυφλό ακκορντεονίστα , να τα μαζεύει και να φεύγει …
– Έϊ … πατρίδα … πού πας ;
Με κοίταξε με τα άδεια μάτια του :
– Σπίτι … Θαρρείς πως δεν έχω σπίτι κι εγώ ;… Βλακεία μου να έρθω σήμερα . Κανείς δεν κυκλοφοράει ανήμερα Πάσχα … Τί θές ;
– Να … σου δώσω κάτι …
Μου πρότεινε το τενεκεδάκι του , και δυο τρία κέρματα κουδούνισαν χαρούμενα . Έβγαλα την βέρα μου προσεχτικά και … την έρριξα μέσα στο τενεκεδάκι … Ο ήχος της , τον παραξένεψε … Ασυνήθιστος … Ψαχούλεψε , την έπιασε και αφού την «κοίταξε» με τα ανύπαρκτα μάτια του , την έβαλε στο στόμα και την δάγκωσε ελαφρά … Έκανα μεταβολή και άρχισα να απομακρύνομαι .
– Μαντάμ …. μη φεύγεις … Αυτή , είναι … χρυσή …
– Δεν είναι …
– Έχει λίγο χρυσό μέσα …
– Ναι … λίγο … Κράτα την … Εγώ , δεν την χρειάζομαι πια …
Είχα απομακρυνθεί αρκετά , όταν άκουσα ένα φάλτσο «Χριστός Ανέστη» απ’ το ξεκούρντιστο ακκορντεόν του …
arrav
Μαριάννα μου … δικό σου .
.
 

Ετικέτες: , , , , ,