RSS

Tag Archives: καρδιά

ΤΟ ΚΑΛΟ & ΤΟ ΚΑΚΟ

Το καλό και το κακό, ενυπάρχουν μέσα μας… Μέσα στον καθένα μας. Θεοί και Δαίμονες, συμβιώνουν μέσα στην ψυχή μας και είμαστε εμείς, που θα τους “ξαμολήσουμε” προς τα έξω, για να κάνουμε το καλό, ή το κακό.
Εδώ μέσα (το μυαλό μου δείχνω), κατοικεί η Καλοσύνη αγκαλιά με την Κακία.
Εδώ μέσα (την καρδιά μου δείχνω τώρα) κατοικοεδρεύουν από γεννήσεως του νοήμονος διπόδου, η Αρετή με την Αμαρτία… Μαζί…
Μαζί φίλοι μου, και είμαστε απόλυτα υπεύθυνοι για το τί θα βγάλουμε προς τα έξω…
Κανένας “θεός” δεν ορίζει την μοίρα μας… Κανένας θεός, δεν είναι τόσο… μάγκας, που να μπορέσει να μας κάνει καλούς, κακούς, ή λιγότερο καλούς και κακούς….
Μόνοι μας, και απόλυτα υπεύθυνοι για τις πράξεις μας, θα πορευόμαστε στην σύντομη ζωή μας…
———————————
2

 

Ετικέτες: , , , , , , ,

… ΗΜΩΝ, ΤΩΝ…

1bfc22fb47b15da3edc0788d77d47310

Ασταθής, Παρορμητική, Επιπόλαιη.
Πώς? δεν καταλάβατε?
Μα… για την καρδιά μας μιλάω
… ημών, των βαθιά συναισθηματικών
… ημών των δυστυχούντων εν μέσω χαράς
… ημών των ευτυχούντων εν μέσω άπατης ηλιθιότητας
… ημών των… «σήμερα εδώ και αύριο εκεί»
… ημών των τέκνων της αγρύπνιας
… των στενών συγγενών της αφηρημάδας
… των καρδιακών φίλων της ερωτοτροπίας με ένα ξεραμένο λουλουδάκι
… με ένα σύννεφο
… με τον φλοίσβο
… με το χαλίκι που μας πλήγωσε
… με το τηλέφωνο που δεν χτυπάει
… με μια φωτογραφία που ξεθώριασε
… με ένα όνομα, που κομματιάζει την γλώσσα μας…
________________________
Καλημέρα κόσμε αγαπημένε…

 

Ετικέτες: , , , , , , , , , , , ,

ΛΑΘΟΣ Η … ΘΩΡΑΚΙΣΗ

Οι άνθρωποι συνηθίζουν να “θωρακίζουν” την καρδιά τους με σκοπό να … μην πονέσουν …
Λάθος … Μέγα λάθος .
Πάντα είχα την γνώμη ότι η καρδιά μας , πρέπει να αφήνεται «γυμνή» και ελεύθερη , ώστε να να μπορεί να επιρρεάζεται από εξωτερικούς παράγοντες κι ας προκαλούν και πόνο κάποτε αυτές οι «επιρροές» … Η καρδιά μας , έχει φτιαχτεί (κατά την γνώμη μου πάντα) για να χτυπάει πιο δυνατά , ή και να … “σταματάει” ακόμα (με την μεταφορική έννοια) μόνο από αυτά που της συμβαίνουν γύρω της … Γιατί Ζωή (το είπαμε και παλιότερα) είναι αυτό , που μας συμβαίνει ΕΔΩ και ΤΩΡΑ .
«Μα , υπάρχουν άνθρωποι , που «θωρακίζουν την καρδιά τους ;» απόρησε κάποιος φίλος μου , όταν το άκουσε και «Μπορεί ;… και πως μπορεί , να θωρακιστεί μια καρδιά ;» , ρώτησε κάποιος άλλος …
Μπορεί να θωρακιστεί …
Ουουουου … να δεις , πόσοι κυκλοφορούν με «θωρακισμένες» στον Πόνο καρδιές … Και μετά παραπονιούνται ότι … «είμαι μόνος(η)» , «δεν με καταλαβαίνει κανείς» , «η ζωή δεν έχει γούστο , νόημα , αξία» , «οι άνθρωποι με αποφεύγουν» , «εμένα γιατί δεν με αγαπάει κανείς» , «γιατί με απορρίπτουν» , και άλλα τέτοια … παραπονιάρικα και καταθλιπτικά , που δεν είναι τίποτα άλλο , από φυσική απόρροια της … καρδιακής θωράκισης …
Έτσι νομίζω εγώ … Αν δεν πονέσεις , αν δεν τσακίσεις , αν δεν γονατίσεις , αν δεν ξεσκίσεις τα σωθικά σου από αγάπη , έρωτα , λύπηση , φόβο , εγκατάλειψη , προδοσία , φιλία … θα έρθει μια ώρα που θα νοιώσεις αποστειρωμένος και αποστερημένος .
Έτσι ακριβώς … Μην κλείνεις αεροστεγώς την καρδιά σου κάπου και ποτέ … Άφηνέ την εκτεθειμένη στους «πάγκους» των «λαϊκών» στις γειτονιές του Κόσμου και μην την αφήνεις κλεισμένη σε αδιαπέραστα σελλοφάν , πάνω στα ράφια των super-markets της Ζωής …Κάνε  όπως έκανα κι εγώ μια ζωή τώρα … Ήρθαν στιγμές βέβαια , που μετάνοιωσα , (προς στιγμήν) , αλλά θαρρώ , πως αν … ξαναγεννιόμουν , πάλι το ίδιο θα έπρεπε να κάνω …
 

Ετικέτες: , , ,

Η ΚΑΡΔΙΑ – ΣΑΜΙΑΜΙΔΙ …

Παραπονέθηκε πριν λίγο καιρό κάποιος διαδικτυακός φίλος μου (χαριτολογώντας φυσικά) , πως αφήνοντας κάποιους που πρωτογνωρίζω να μου «αποσπούν» (=κλέβουν) κομμάτια από την καρδιά μου , ίσως θα έρθει μια μέρα που έτσι και συναντηθούν οι δρόμοι ή οι τροχιές μας , θα είμαι μία … άκαρδη , δηλαδή δεν θα υπάρχει ούτε ένα κομματάκι να «κλέψει» κι αυτός …
Υπέροχο δεν είναι να σου λένε κάτι τέτοιο ;…
Χμμμμμμ … ναι υπέροχο … όμως …
…Όμως , δεν είναι αυτό το θέμα μου σήμερα .
Το θέμα μου , είναι η απάντηση που του έδωσα …
Χμμμμμμ … Θαρρώ πως δεν είναι ούτε αυτό το θέμα μου ….
Το θέμα μου είναι πως κοιτάζοντας αυτή  την  φωτογραφία , θυμήθηκα το σπίτι όπου γεννήθηκα (κυριολεκτώ … γιατί εκείνα τα … παλιά χρόνια που γεννήθηκα , οι γυναίκες , γεννούσαν μέσα στα σπίτια τους …. εν πολλοίς)  Και έτσι καθώς το θυμόμουν , σκέφτηκα να σας πω αυτή την ιστορία-απάντηση στους … «φόβους» του καλού μου φίλου .
Σαν ήμουνα μικρή , το σπίτι που γεννήθηκα και μεγάλωνα , ήταν ένα παμπάλαιο Τούρκικο πέτρινο σπίτι . Πέτρα παντού . Μέσα έξω … παντού . Χαζεύοντας μια μέρα τους τοίχους και ψάχνοντας να βρω ανάμεσα στις πέτρες μια καλή …κρυψώνα για ένα νεογιλό δοντάκι μου , που μόλις είχε πέσει , ανακάλυψα ένα μικρό … σαμιαμίδι (σαυρίτσα) που γίναμε φίλοι … Πήγαινα και το εύρισκα κάθε μέρα εκεί γύρω , του πήγαινα ζάχαρη και μισοστραπατσαρισμένες μύγες , κουνούπια , μυρμήγκια , ή ό,τι άλλο εύρισκα , για να φάει , του μιλούσα και ορκιζόμουν ότι μου … μιλούσε κι αυτό . Κάποτε αποφάσισα ότι ήρθε η στιγμή να το πάρω και να το πάω μέσα στο σπίτι και συγκεκριμένα στο δωμάτιο μου για να ζήσουμε πια μαζί . Στην προσπάθεια μου να το πιάσω και να μην μου φύγει , του … έκοψα κατά λάθος την μακριά ουρά του και το υπόλοιπο σαμιαμίδι … έφυγε και δεν ξαναφάνηκε … Στα γοερά μου απελπισμένα κλάματα , η “σοφή” μάνα μου , αντέδρασε με την πληροφορία , ότι τα … κομμάτια που αποσπώνται από τις σαύρες , … ξαναφυτρώνουν . Έτσι κατάφερα να … “επιβιώσω” κι από αυτή την τρομακτική μου εμπειρία-απώλεια …
Ένα σαμιαμίδι , είναι η καρδιά μου φίλε μου …
Όσα κομμάτια κι αν της “αποσπούν” κατά καιρούς κάποιοι αγαπημένοι , “άκαρδη” , δεν θα μείνω ποτέ … Πάντα θα υπάρχει η ελπίδα , ότι θα … ξαναφυτρώσουν και έτσι θα έχεις πάντα την ευκαιρία , να …”βουτήξεις” κι εσύ ένα κομμάτι της καρδιάς μου .
————————————-
*
Αφιερωμένο … εξαιρετικά στον φίλο μου mr e.
*
 

Ετικέτες: , , ,