RSS

Tag Archives: κινηματογράφος

ΠΟΛΛΑΠΛΟΙ … ΟΡΓΑΣΜΟΙ (το παρόν ποστ , διαβάζεται μαζί με το προηγούμενο)

.
Κατέβηκε ράθυμα κι ανόρεχτα από το ταξί , αφού πρώτα μέτρησε και ξαναμέτρησε τα ρέστα που της έδωσε ο ταξιτζής , σαν να μην ήθελε να τελειώσει αυτή η κούρσα και να μπει στο σπίτι της . Έσυρε το βήμα της μέχρι την είσοδο της πολυκατοικίας . Είχε σταματήσει το ταξί ένα τετράγωνο πριν το σπίτι για να περπατήσει λίγο και να σκεφτεί . Θα γυρνούσε με τα πόδια … Ήθελε τόσο πολύ να έχει χρόνο για σκέψη , αλλά …το χρειαζόταν το ταξί . Ο κινηματογράφος που είχε πάει , ήταν τόσο μακρυά … Λίγο πριν ξεκλειδώσει την πόρτα της πολυκατοικίας  , “έκλεισε” το κινητό , που είχε ανοίξει φεύγοντας …  -«Αν χρειαστείτε κάτι πάρτε με»- , αλλά τζάμπα το κουβαλούσε το κινητό και τζάμπα το κρατούσε ανοιχτό ακόμα και μέσα στην κινηματογραφική αίθουσα … Ποτέ του δεν την έπαιρνε για να την ρωτήσει οτιδήποτε … Σαν να μην την χρειαζόταν ποτέ … Στον καθρέφτη της εισόδου της οικοδομής , κοιτάχτηκε αφηρημένα . Μαλλιά άτονα , σαν θλιμμένα , πουκάμισο κουμπωμένο μέχρι ψηλά στο λαιμό … Αξιοπρέπεια … Της ήρθε να μουντζώσει το είδωλό της στον καθρέφτη , αλλά αντ’ αυτού  ξεκούμπωσε το πρώτο κουμπί … Ήθελε να πάρει λίγο αέρα . Ασφυκτιούσε … Τίποτα … ο κόμπος στο λαιμό , παρέμεινε . Μέσα στο ασανσέρ , της ανέβηκαν τα πρώτα αναίτια (νόμιζε) δάκρυα , που τα σκούπισε με την ανάποδη του χεριού … Έβγαλε βιαστικά ένα χαρτομάντηλο από την τσάντα της και φύσηξε την μύτη . Παράχωσε γρήγορα-γρήγορα το τσαλακωμένο χαρτομάντηλο στο βάθος της τσάντας κι αμέσως το μετάνοιωσε … Έπρεπε να σκουπίσει και τα δάκρυα , που αυλάκωναν καταστροφικά το μακιγιάζ της και  σε λίγο θα «κατάπιναν» και το στρώμα του consealer που πάλευε να καλύψει τους μόνιμους (πια) μαύρους κύκλους κάτω από τα μάτια … Δεν προλάβαινε όμως … Μόλις στον δεύτερο όροφο (… αναλογίστηκε το προικώο ρετιρέ που είχαν πουλήσει για να μπεί μέτοχος στην Εταιρεία … Εκεί που της φόρεσε το πρώτο … κέρατο με την ξανθιά … να δεις … πως την έλεγαν … ) , το ασανσέρ σταμάτησε και παίρνοντας μια βαθιά ανάσα και ψιλορρουφώντας την μύτη … μπούκαρε μέσα …
Σχετική ησυχία . Ο σύζυγος , μισοξαπλωμένος μπροστά στην TV , έβλεπε τις νυχτερινές ειδήσεις . Παιδιά , δεν υπήρχαν … Τσιγκούνης και σ’ αυτό … «Δεν μου χρειάζονται παιδιά», είχε πει παλιότερα και δεν δέχτηκε κουβέντα… Αυτό ήταν όλο …
Σαν να μην … μπήκε , ένα πράμα … Μόνο ο γάτος παράτησε την ξάπλα του και τρίφτηκε στα πόδια της γουργουρίζοντας . Τότε ήταν που και ο άλλος , ο … ξαπλωμένος «γάτος» , παράτησε το τηλεκοντρόλ και …
– Πού ήσουν ;… Άργησες …
– Ε , όχι και άργησα … ούτε 12 δεν είναι ακόμα …
…είπε καθώς σήκωνε το μανίκι για να δει την ώρα , αλλά μάταια … Το ρολόϊ της , έλειπε …
– Μην κοιτάς την ώρα … Το ρολόϊ σου «αναπαύεται στο λαβομάνο του μπάνιου . Το ξέχασες , ως συνήθως … Απορώ αν θυμάσαι ποτέ τίποτα … Χαζοχαρούμενη .
Έρριξε μια γρήγορη ματιά στην οθόνη του κινητού
… “Στο σινεμά ήμουν … βραδινή προβολή … μόλις τέλειωσε”, ήθελε να πει αλλά κοιτάζοντας στην οθόνη του κινητού , εκείνο το :  «Παρασκευή 1 Απριλίου , ώρα : 23.55″ της “μπήκε” ο διάολος που λένε (τι σκ… πρωταπριλιά ήταν ακόμα) και το αποφάσισε απνευστί
– Ήμουν με τον … γκόμενο … Έκανα επί 2ωρο ένα φοβερό σεξ μωρό μου, με πολλαπλούς οργασμούς τόσο έντονους , που με το ζόρι στέκομαι στα πόδια μου. Φτιάξε μόνος σου βραδινό , γιατί είμαι για βουτιά στο κρεβάτι επί τόπου !» …
– Τί λες ;… Είσαι με τα καλά σου ;… (είχε σηκωθεί από τον καναπέ και τραύλιζε ελαφρά) … Έφαγα έξω , με παρέα … Εσύ στο σινεμά δεν είπες πως θα πήγαινες ;… μα τί λέω ;… ΤΙ ΛΕΣ ;;; ΕΙΣΑΙ ΜΕ ΤΑ ΚΑΛΑ ΣΟΥ ;;;…

– Πρωταπριλιά μωρό μου !… Συγκεντρώσου !… Πέντε λεπτά πριν τα μεσάνυχτα … Είναι ακόμα Πρω-τα-πρι-λιά …. you know ?… Λέμε … ψεμματάκια σήμερα . Σε γέλασα !…
Το χρώμα , επανήλθε γρήγορα στα μάγουλά του και κάνοντας ένα μορφασμό
– Είσαι εντελώς μαλακισμένη … Με τρόμαξες  … Μού’ κοψες και την λίγη όρεξη που θα μπορούσα να έχω για κουβέντα . Πάω για ύπνο …
Λίγο πριν μπει στο υπνοδωμάτιο , τον άκουσε να μουρμουρίζει :
– Για δες μούρη , για γκόμενο … Και «πολλαπλοί οργασμοί» κιόλας …
Εκείνος , ξάπλωσε αμέσως … Ήταν πτώμα … Τον είχε ξεθεώσει και η «μικρή» από νωρίς στην … «σύσκεψη» … Ωστόσο , δεν τον έπαιρνε ο ύπνος … Έμεινε μέσα στα σκοτεινά ψιλοσυγχισμένος  .
Πολύ αργότερα , ξάπλωσε κι εκείνη και νοιώθοντας τον ξύπνιο , του  χάιδεψε ελαφρά τον ώμο και επιχείρησε να τον γυρίσει προς το μέρος της .
– Ωχ , καημένη … Κόφτο …
– Γιατί ;… τί έχεις ;
– Είμαι … πτώμα , … Ήμουν με γκόμενα …
– Έλαααα… άστα τα ψεμματάκια . Η πρωταπριλιά , τελείωσε εδώ και ώρα … Μία και τέταρτο είναι η ώρα . Μπήκε πια η 2 του Απρίλη .
– Έτσι νομίζεις .
– Τί γκόμενα ;… Της 1ης ή της 2ας Απριλίου ;
Δεν της απάντησε . «Πολλαπλοί οργασμοί» σκέφτηκε και του ήρθε να γελάσει , αλλά κρατήθηκε και καμώθηκε πως κοιμάται ….
 

Αυτό το ποστ , αφιερώνεται , σε όλους τους σχολιαστές του … προηγούμενου ποστ μου .
 

Ετικέτες: , , , , ,

ΤΙ ΘΑ ΓΙΝΕΙΣ ΟΤΑΝ ΜΕΓΑΛΩΣΕΙΣ ;…

Η μαμά μου ήταν νοσοκόμα . Νοσοκόμα στην ελληνική επαρχία της 10ετίας του ’50 ήταν μια γυναίκα που έτρεχε με τα κατάλληλα εργαλεία της , από σπίτι σε σπίτι και έκανε ενέσεις , κλύσματα , βεντούζες κοφτές ή απλές , αφαιμάξεις στους υπερτασικούς , εντριβές , καταπλάσματα , μασάζ , κινησιοθεραπεία , αλλά αναλάμβανε και την φαρμακοθεραπεία των ασθενών της , δηλαδή το να εξηγήσει την δράση των υποθέτων και να τα … τοποθετήσει με τον σωστό τρόπο , να κόψει τα χάπια σωστά , να μοιράσει με ακρίβεια τα … σκονάκια στις σωστές δόσεις , να αποστειρώσει γάζες και τολύπια βάμβακος , και ένα σωρό άλλα πράγματα , που την σήμερον ημέρα μας φαντάζουν αδιανόητα και λιγότερο σοβαρά απ’ ότι τα θεωρούσαν εκείνη την εποχή . Τα χρόνια εκείνα , με το που αρρώσταιναν οι άνθρωποι , δεν καλούσαν ή επισκέπτονταν αμέσως και με το πρώτο … γιατρό , γιατί αφ’ ενός δεν υπήρχε ΕΣΥ και Νοσοκομεία εύκολα προσβάσιμα στους ανθρώπους , αλλά και το να καλέσεις γιατρό , ήταν τόσο ακριβό , που ήταν σχεδόν … απαγορευτικό για … ψύλλου πήδημα … Έτσι , καλούσαν την νοσοκόμα , που με … μία ή δύο δραχμές , επισκεφτόταν τον άρρωστο , τον ρωτούσε για τα συμπτώματα του , μετρούσε τις σφύξεις , την πίεση , την θερμοκρασία του , τις αναπνοές του , κοίταζε τα … λαιμά του , τα πιθανά εξανθήματα , τις κινήσεις του , το χρώμα του δέρματος , των ματιών , την υγρασία της γλώσσας και άλλα τέτοια παρόμοια , και … αποφαινόταν , αν χρειάζεται γιατρός , και … ποιάς ειδικότητας . Έτσι , οι νοσοκόμες , ήσαν αρκετά αξιοσέβαστα άτομα και λέω «αρκετά» , γιατί και μόνο η λέξη «νοσοκόμα» , παρέπεμπε (φαινόμενο της … σεμνότυφης εποχής) , σε γυναίκα … εξώλης και προώλης … το γιατί δεν μου το εξήγησε ποτέ η μαμά μου , με αποτέλεσμα να φουντώνει επικίνδυνα η παιδική μου φαντασία και να πιστεύω πράγματα , που όμως δεν είναι του παρόντος να σας τα περιγράψω , γιατί ήδη … μακρυγόρησα
————————————————————–
Ο μπαμπάς μου  ήταν ράφτης , αλλά ο κύριος ρόλος του στην τριμελή μας οικογένεια , στρεφόταν περί τα … καλλιτεχνικά . Ήταν ο … διασκεδαστής μας . Η μαμά μου φρόντιζε κυρίως για τον επιούσιο (να υπάρχει ψωμί στο τραπέζι) και ο μπαμπάς μου φρόντιζε για την ενημέρωση και το ευ ζην μας (να πράττει αυτά , που θα με έκαναν να τρώω με όρεξη το ψωμί που έμπαινε στο τραπέζι… γιατί ήμουν και … ανάφαγη κι αυτό , ήταν βάσανο και για τους δυό τους) . Στα πλαίσια των υποχρεώσεων διασκέδασης ήταν και ο … κινηματογράφος , κάτι που ο μπον-βιβέρ μπαμπάς μου λάτρευε κυριολεκτικά (τελικά , ο μπαμπάς μου , μάλλον είχε διαλέξει τις καλύτερες γι αυτόν οικογενειακές υποχρεώσεις) . Έτσι , με πήγαινε στο σινεμά , επιλέγοντας ο ίδιος κατά την κρίση του τα έργα και ποιά ήταν κατάλληλα ή ακατάλληλα για παιδιά , με αποτέλεσμα να βλέπω … «προστυχιές» όπως έλεγαν οι φίλες της μαμάς μου , αλλά η μαμά μου και ο μπαμπάς μου αυτά τα έγραφαν στα παλιά τους τα παπούτσια, γιατί είχαν μια δικιά τους εντελώς ξένη με την ντόπια … Ηθική , άποψη περί του τί ήταν ηθικό ή όχι … Οι γονείς μου ήσαν Ρώσοι και όπως έλεγαν οι φίλες της μαμάς μου πάντα , καθώς και κάποιοι «φίλοι» του μπαμπά μου , που αυτός δεν τους χώνευε … «οι Ρώσοι , είναι πρόστυχοι , όπως και οι Βούλγαροι και οι υπόλοιποι … κουμμουνιστές» …
Έτσι , κάποτε στην … απαλών ονύχων ηλικία , είδα στο σινεμά την … Σπεράντζα Βρανά , να τραγουδάει και να χορεύει αυτό :

και επειδή μου άρεσε υπερβολικά , ρώτησα τον μπαμπά μου :
– Τί είναι αυτή , μπαμπά ;… Τί δουλειά κάνει ;
– Ηθοποιός …
– Τραγουδάει κιόλας …
– Είναι και τραγουδίστρια .
– Και … χορεύει  …
– Είναι ΚΑΙ  χορεύτρια
– Όλα αυτά ;…
– Ναι … όλα … Αυτό θα πει … «καλλιτέχνης» .
……………………………………………………………….
Τότε ήταν που μου καρφώθηκε στο «ακατοίκητο» , να γίνω καλλιτέχνης .
———————————————————–
Η μαμά μου και ο μπαμπάς μου , είχαν μόνο ένα παιδί και μάλιστα «θεοζητημένο» (έκαναν πολλά παιδιά , αλλά όλα … νεκρά και η μαμά μου στα βαθειά της γεράματα – 45 χρόνων , γέννησε εμένα , που … έζησα) …. την αφεντιά μου .
Έτσι , όταν οι μαμά μου πήγαινε στα διάφορα σπίτια για να κάνει την δουλειά της , δεν ήθελε να με αφήνει μόνη και όταν δεν ήμουν στο σχολείο , με κουβαλούσε μαζί της . Ήμουν ήσυχο παιδάκι , και επειδή αγαπούσαν την μαμά μου , έδειχναν να αγαπάνε κι εμένα . Επειδή δε , ήμουν και καλή μαθήτρια , με χάϊδευαν στο μάγουλο κάποιες φορές και με ρωτούσαν :
– Τί θα γίνεις Αννούλα , όταν μεγαλώσεις ;
– Καλλιτέχνης … (και επειδή έβλεπα πάντα ένα υφάκι απορίας , εξηγούσα) Ηθοποιός … τραγουδίστρια … και χορεύτρια …
Τότε εκείνοι , κοίταζαν με οίκτο την μαμά μου η οποία , εκεί μπροστά στον κόσμο , δεν έλεγε τίποτα , αλλά με το που μέναμε μόνες στον δρόμο της επιστροφής , με τραβολογούσε με μανία από το χέρι και μου άστραφτε και κάτι ξεγυρισμένα χαστούκια λέγοντας μου το περίφημο :
– Δεν σου είπα εγώ , να μην λες τέτοιες … προστυχιές ;… Ακούς εκεί … «τραγουδίστρια» ! Δεν φτάνει που εγώ είμαι νοσοκόμα … Να γίνεις κι εσύ τραγουδίστρια , να μας «κράξουν» εντελώς . Αλλά ξέρω ποιός φταίει … Εκείνος ο πατέρας σου , που δεν δίνει σημασία …
Όταν ο μπαμπάς μου , αναλάμβανε να με νουθετήσει , τον έπιαναν τα γέλια , αλλά συγκρατιόταν , γιατί η μαμά μου τον αγριοκοίταζε , και μουρμούριζε δυο – τρία ακαταλαβίστικα , αλλά όταν μέναμε μόνοι , πάντα με έπαιρνε στην αγκαλιά του και μου ψυθύριζε τραγουδιστά στο αυτί :
– Αχ , Άννιτσκα , Άννιτσκα … Είσαι τόσο όμορφη !… Θα γινόσουν σπουδαία … καλλιτέχνιδα ! Παρίσι , Βιέννη , Βερολίνο , Ρώμη , Μόσχα … Αγία Πετρούπολη … Όλος ο κόσμος θα μιλούσε για σένα ! Τόσο όμορφη , γλυκειά μου Άννιτσκα !… Πήγαινε τώρα να … διαβάσεις …
========================================
 
===========================================
Την ιστορία αυτή , την θυμάμαι κάθε φορά που … κάποιος στην δουλειά (εργοδότης-Κράτος , συνάδελφος , ή ασθενής μου , μου φέρεται άσχημα , απαξιωτικά ή προσβλητικά (ναι φίλοι μου … πιστέψτε με . Εκτός από τους γιατρούς του «κακού» ΕΣΥ που φέρονται άσχημα στους ασθενείς , υπάρχουν και ασθενείς που συμπεριφέρονται άσχημα , απαξιωτικά και προσβλητικά στους γιατρούς του «κακού» ΕΣΥ …. Ιδίως σ’ αυτούς , που δεν χρηματίζονται , ή δεν … κομπάζουν) .
Και τότε μονολογώ μυστικά :
– Αχ , βρε μαμά , που δεν με άφησες να γίνω … καλλιτέχνιδα της σκηνής και του … μουσικοχορευτικού ρεπερτορίου … Τώρα θα ήμουν μια διάσημη του Χόλλυγουντ … της TV … του Μεγάρου Μουσικής … του «Ποσειδωνίου» … των μπαλλέτων Μπολσόϊ … των γυμνών μπαλλέτων του Τάκη Σαγιώρ … των εκπομπών του Μικρούτσικου … του Παπαδόπουλου … της Σεμίνας Διγενή …
… και ρεμβάζω , μέχρι την επόμενη κραυγή κάποιου , που θα με επαναφέρει βίαια και «στεγνά» στην πραγματικότητα …

.
.
.
Αυτό το ποστ , το αφιερώνω στον «Κινέζο»  μου … Τον άνθρωπο , που , δεν ξέρω ποια … Ειμαρμένη τον έσπρωξε , όταν τον ρώτησα «Με τί ασχολείσαι ;» , να μου απαντήσει :
– Είμαι … καλλιτέχνης …

 

Ετικέτες: , , , , , , , ,