RSS

Tag Archives: κοιμητήριο

Υπάρχει… ελπίδα ;

Πριν κάποια χρόνια, μια πολύ αγαπημένη φίλη από εδώ μέσα στο Διαδίκτυο, μου είχε γράψει, πως μια μικρή Ρομά μαθήτρια της, από ευγνωμοσύνη για το ότι της μάθαινε «γράμματα», της δώρισε με το τέλος της σχολικής χρονιάς… μια ονειροπαγίδα κι ένα μικρό σταυρό να την έχουν καλά…
Θυμάμαι πως εκείνη την εποχή, αυτό το «μια ονειροπαγίδα κι ένα μικρός σταυρός να σε έχουν καλά», είχε στοιχειώσει τα όνειρα, την φαντασία μου και αρκετές ώρες της καθημερινότητας μου. Ζήλευα κατά κάποιον τρόπο και ήθελα να είχα βιώσει κι εγώ κάτι παρόμοιο… και έψαχνα μέσα στις αναμνήσεις μου, ώσπου, ναι… το βρήκα!
Θυμήθηκα μια εικόνα που είχα δει πριν χρόνια, έξω από ένα μικρό ορεινό χωριό της Θάσου: Η κεντρική πύλη του μικρού κοιμητηρίου του χωριού, από σκουριασμένη κιγκαλερία, γεμάτη με επαναλαμβανόμενους σταυρούς τυλιγμένους με σιδερένια τσαμπιά και φύλλα διονυσιακής αμπέλου, να γράφει το… «ένδοξο» και ειδωλολατρικό…»ΗΛΥΣΙΑ ΠΕΔΙΑ».
Είχα νιώσει, ένα είδος… ευτυχίας τότε, θυμάμαι. Τελικά, η ευτυχία, είναι μια πολύ απλή υπόθεση, αρκεί να ξέρεις πως να την… αναγνωρίσεις, όταν την συναντάς στις «πορείες» σου…
«ΗΛΥΣΙΑ ΠΕΔΙΑ» ταμπέλα στο παλιό κοιμητήριο, «Μια ονειροπαγίδα κι ένας μικρός σταυρός να σε έχουν καλά», δώρο μιας μικρής μαθήτριας στην δασκάλα της…
Δωδεκάθεο και Χριστιανοσύνη, παγανισμός και Ορθοδοξία, πορεύονται αγκαλιά στον μακάριο αυτό τόπο.
Λέτε να υπάρχει… Ελπίδα?
24cef221b6da9d2334721997d87d1ff2

 

Ετικέτες: , , , , , ,

ΣΤΟ… ΚΟΙΜΗΤΗΡΙΟ

0af2ebb0a36738aeb8bcbb526d1d25fa

Μόλις πριν λίγο, γύρισα στο σπίτι, από επίσκεψη μου στο κοιμητήριο, της πόλης μου…
Υπάρχουν όροι, κανόνες, νόμοι, για το μήκος και το πλάτος των τάφων. Κάποιοι, θεωρούν, πως οι δικοί τους νεκροί, χρειάζονται και… δικαιούνται, πολύ περισσότερο χώρο και γράφουν στα παλιά τους τα παπούτσια τους όρους, τους κανόνες και τους νόμους…
Έτσι λοιπόν σήμερα, καθώς έφευγα, συνάντησα μια γριούλα,(πολύ ηλικιωμένη γυναίκα) «παγιδευμένη» σε ένα στενό, να μην μπορεί με τίποτα να φτάσει στον δικό της (νεκρό), για να πράξει… ό,τι τέλος πάντων, ξεκίνησε από το σπίτι της να πράξει στον χώρο αυτό…
-Περάστε καλή μου… πάνω από τους τάφους (την συμβούλεψα)
-Δεν μπορώ κόρη μου.
-Θέλετε, να το κάνω εγώ αυτό για σας? (επέμενα… και ομολογώ, ότι με κυρίευσε ένα αίσθημα… κακίας)
-Α πα πα πα… δεν κάνει να πατάς πάνω στους πεθαμένους… Άλλωστε, κι εσένα, με μπαστούνι σε βλέπω… Άσε… θα ανάψω ένα κεράκι στην εκκλησία.
Περπατήσαμε μαζί, ως εκεί…
-Ποιον έχεις κόρη μου εσύ εδώ? (με ρώτησε, καθ’ οδόν)
-Τους γονείς μου και τον άνδρα μου… Εσείς? (ρώτησα χαλαρά… που να μην έσωνα να ρωτούσα)
-Τα δυο μου τα… εγγόνια…
__________________________
Άφησα να βγω από τον χώρο του κοιμητηρίου και μετά… βλαστήμησα…
-Ok, ok… το ξέρω Τάκη, γι αυτό, κατέβασε τον τόνο της «φωνής» σου… Το ξέρω, πως δεν το εγκρίνεις (να βλαστημάω… γενικώς), αλλά κι εσύ αν ήσουν στην θέση μου, το ίδιο θα έκανες… Έτσι δεν είναι;… Ε;… ε;… Έτσι μπράβο!… το ήξερα, πως στο τέλος, θα συμφωνούσες μαζί μου…

 
7 Σχόλια

Posted by στο Μαρτίου 22 , 2015 in εις μνήμην, εικόνες

 

Ετικέτες: , ,