RSS

Tag Archives: λόγια

ΛΟΓΙΑ… ΠΡΑΞΕΙΣ… ΣΚΕΨΕΙΣ…

Οι άνθρωποι, δεν είναι πάντα αυτό που λένε… 
Πολλές φορές, δεν είναι ούτε καν αυτό που πράττουν.
Αλλά είναι πάντοτε, αυτό που σκέφτονται… 
Και γι αυτό, ποτέ δεν θα καταφέρουμε να καταλάβουμε, ο ένας τον άλλον.
Τα λόγια, προφορικά ή γραπτά, είναι αυτό που θέλουμε να είμαστε, ή αυτό που θέλουν οι άλλοι να είμαστε, ή αυτό που έπρεπε, ή αυτό που θέλουμε να δείξουμε… ότι είμαστε.
Όσον αφορά τις πράξεις, θα μπορούσαν να είναι… το μέτρο του χαρακτήρα μας. Όμως, πολλές φορές οι άνθρωποι, δρουν-πράττουν, υπό το κράτος, φόβου, πίεσης, ανάγκης, βίας, υπολογισμού, μέθης, επήρειας τοξικών ουσιών, άγνοιας, ψευδών υποσχέσεων…κλπ, κλπ…
Τώρα θα μου πεις πως… μήπως και οι σκέψεις μας δεν μπορούν να γίνονται «υπό το κράτος, φόβου, πίεσης, …κλπ, κλπ…»? Πιστεύω, πως όχι… Πιστεύω πως οι σκέψεις μας, είναι το μόνο απόλυτα «ελεύθερο» στοιχείο μας…
Η κάθε σκέψη, έχει μια γενεσιουργό αιτία, αυτό όμως, δεν σημαίνει ότι είναι κατευθυνόμενη. Για παράδειγμα, υπό το κράτος φόβου -ας πούμε- ένας μπορεί να σκεφθεί ότι είναι ανίκανος να αντιδράσει και να υποτάσσεται, ενώ, ένας άλλος να κάνει σκέψεις αντεκδίκησης επί του παρόντος, αλλά να δηλώνει υποταγή… Και οι δυο, υποτάσσονται, αλλά οι σκέψεις τους, που είχαν την ίδια γενεσιουργό αιτία, είναι διαφορετικές… Είναι δυο διαφορετικοί άνθρωποι…
Έτσι (κατά την γνώμη μου πάντα), το μόνο αληθές μέτρο του χαρακτήρα μας, είναι αυτό που σκεφτόμαστε.
Γι αυτό, με προσοχή πάντα να κρίνεις τον άλλο.
Και πάντα στην κρίση σου, άφηνε και ένα «παραθυράκι», γιατί οι σκέψεις των ανθρώπων, δεν «κραυγάζουν», ούτε καν ο «ψίθυρος» τους δεν ακούγεται πάντα. Είναι βουβές και… επικίνδυνες (κατά μία έννοια), σαν πληγωμένα ζώα.

thoughts-7

 
Σχολιάστε

Posted by στο 10 Νοεμβρίου , 2017 σε blogging, ψυχολογία, θυμοσοφία, λόγος, Uncategorized

 

Ετικέτες: , ,

празднуем сегодня папа

Αχ , παπάκη … Μάζεψα ένα ένα τα λόγια σου , αυτά που έγραψα κατά καιρούς σ’ αυτό το ιστολόγιο και τα κοιτάζω και τα διαβάζω και σε θυμάμαι και βουρκώνω … Από χαρά παπάκη … από χαρά … μην τρομάζεις βάζοντας στο μυαλό σου ότι μπορεί να πονάω … Και βουρκώνω από ευτυχία , που αξιώθηκα να έχω έναν μπαμπά σαν κι εσένα … Όμορφο , χαριτωμένο , αστείο , γελαστό , με μια καρδιά ξεχειλισμένη από αγάπη για την αφεντιά μου …
Ξέρεις παπάκη , τρισήμισυ χρόνια τώρα , ένα σωρό άνθρωποι (που δεν τους ξέρεις) μάθανε από αυτά που γράφω για σένα , να σε αναγνωρίζουν , να σε καταλαβαίνουν να σε νοιώθουν κάτι σαν δικό τους άνθρωπο και ίσως – ίσως και να σε αγαπάνε …
Τί είπες , παπάκη ;… πως κάνω λάθος να νομίζω ότι δεν τους ξέρεις ;… Τους ξέρεις ;… τους ακούς (διαβάζεις) όταν μου «μιλούν» (γράφουν) ;…
Α, ρε παπάκη !… τό’ ξερα … Τό’ ξερα πως δεν έφυγες στιγμή από κοντά μου … Το ξέρω ότι σκύβεις πάνω από τον ώμο μου , ότι «ανασαίνεις» δίπλα στην ανάσα μου , ότι γελάς με τα αστεία μου , ότι λαχταράς με τις κακοκεφιές μου … ότι απλώνεις το χέρι να μου σκουπίσεις δάκρυα , ή να χαϊδέψεις , το χαμόγελό μου … Το ξέρω ότι ψιθυρίζεις το όνομα μου … Μπορεί να μην το ακούω … πια … αλλά ξέρω ότι το μουρμουρίζεις με την ίδια γλύκα … όπως τότε … Τότε …παλιά …
——————————————————————
————————————————————————————-

Όλοι περιφρονούν τους άσχημους και τους σημαδεμένους . Εσύ Άννιτσκα , στη ζωή σου να μάθεις να προσφέρεις , μια αγκαλιά , γι αυτούς τους … δευτεράντζες … Έτσι να μάθεις να κάνεις στη ζωή σου ….

Μη φοβάσαι χαρά μου ….Έχεις τα αθώα και όμορφα μάτια σου , να……φέγγουν στα σκοτάδια….

Οι άνθρωποι , ζουν , ογδόντα , ενενήντα χρόνια το πολύ …..Μόνο εγώ….Εγώ , πρέπει να ζήσω , μμμμ , ….περίπου 113  χρόνια….

– Για να ξαναδώ τον κομήτη……Ήμουν 25 χρόνων όταν τον είδα να περνάει πάνω από την όμορφη Κριμαία , την θάλασσα του Αζώφ , το Κιμμέριο κύμα .

– Σ’ αγαπώ !…

Η σημαία Άννιτσκα , είναι κάτι … μαγικό … Αν αξιώθηκες να την κρατήσεις και δεν τα κατάφερες ή κάποιος σε εμπόδισε , να είσαι σίγουρη πως θα την κρατήσεις μία μέρα … Όσα χρόνια κι αν περάσουν , θα την κρατήσεις . Και γριούλα ακόμη με άσπρα τα μαλλιά σου και καμπουριασμένο το κορμί αν είσαι … θα την κρατήσεις . Γι αυτό , στέγνωσε τα δάκρυα σου , που μου σπαράζει η ψυχή να σε βλέπω έτσι , και συνέχισε να ζεις … Και ποτέ μην ξεχάσεις πως θα την κρατήσεις μία μέρα … γιατί η Σημαία είναι κάτι … μαγικό .

Γιατί μικρή μου … любовь (αγάπη) κλαίς ;

Όταν τον Απρίλιο του 1941 , στο Ρούπελ , κάναμε στίβες τα όπλα μας , και τα παραδώσαμε στους Γερμανούς , έκλαψα πικρά , γλυκειά μου Άννιτσκα … Έκλαψα πικρά , γιατί είναι πολύ πικρό να παραδίδεις τα όπλα της … Πατρίδας σου σε έναν ξένο … Ακούς Анна девушка (Άννα κορούλα μου) ;…

Στην πατρίδα μου τη Ρωσία επειδή οι αποστάσεις ανάμεσα στα χωριά είναι τεράστιες , οι ταξιδεύοντες (με τα πόδια εννοείται) από το ένα στο άλλο , φτιάξαν τραγούδια μακρόσυρτα για να μη χρειάζεται να τραγουδούν παραπάνω από πέντε-έξι στο δρόμο ,ώσπου να φτάσουν . Και το πιο μακρόσυρτο ρώσικο τραγούδι είναι το Kalinka , που έχει μόνο δυο λέξεις , που όμως τραγουδώντας το τις επαναλαμβάνεις όσο θες εσύ .

«Το ότι διαβάζεις αυτή τη στιγμή αυτό το γράμμα μου , σημαίνει δυο πράγματα ……1ον : ότι εγώ , μάλλον έχω πεθάνει και ……2ον : ότι εσύ , μάλλον ψάχνεις για το αγαπημένο ΜΑΣ βιβλίο ……Μην την μαλλώσεις τη μητέρα σου……Εγώ της το ζήτησα…..Δεν μπορούσα να το αφήσω σ’αυτόν τον κόσμο και να φύγω…..Το ξέρω ότι το αγαπάς .Το ξέρω ότι θέλεις να το διαβάζεις…..Όμως δεν μπορούσα να το αποχωριστώ ……Εγώ θα στο διαβάζω…..Κάθε φορά , που θα το αποζητάς , θα έρχεσαι και θ’ ακουμπάς το αφτί σου πάνω στο …χώμα μου κι εγώ θα σου διαβάζω όπως τότε , παλιά …. Τότε….στην αγκαλιά μου……Αφού το αγαπάς και το ζητάς , ξέρω οτι θα το κάνεις……….Ο μπαμπάς σου ….που κοιμάται , μαζί με τον ποιητή…»

Δεν μιλάει ακριβώς για “μαύρα μάτια” …. “Σκοτεινά” μάτια θέλει να πει … Και ο … Έρωτας , δεν έχει ηλικία , Άννιτσκα …. Είναι για όλους …. Έτσι κι εγώ τα ερωτεύθηκα αυτά τα … σκοτεινά σου μάτια  , μόλις τα πρωτοείδα , μια τέτοια μέρα σαν και σήμερα , πριν λίγα χρόνια … Εσύ , έβλεπες το φως , κι εγώ … τα σκοτεινά σου μάτια . Μαζί με σένα , γεννήθηκε και το μεγάλο μου Πάθος …. Και ξέρεις , γλυκειά μου Άννιτσκα , όσων χρόνων και αν φτάσεις , ποτέ να μην … αφεθείς και να μην ξεχαστείς και … βγάλεις το Πάθος , απ’ τη ζωή σου γιατί , όπου κι αν είμαι , θα το μάθω ,… θα το νοιώσω … και θα πληγωθώ …. Χρόνια σου πολλά μωρό μου …. Χρόνια σου πολλά μικρή κυρία .

Είμαι ο Κονσταντίν……μμμμ….τέλος πάντων , δεν το θυμάμαι αυτή τη στιγμή , από την Ευπατόρια της Κριμαίας . Είμαι ζωηρός νεαρός και κατέβασα ένα βαρύ μελανοδοχείο (γεμάτο μελάνι ….χα χα χα) στο κεφάλι του Αστυνόμου που με ανέκρινε στο γραφείο του για ….δεν θυμάμαι ακριβώς για ποιο πράγμα . Αυτό έγινε αιτία να βρεθώ για τρία χρόνια σε γκουλανγκ στη Σιβηρία , ….42 μέρες ταξιδεύαμε με τον Υπερσιβηρικό μέχρι να πάμε…..Ήμουν ψαράς στη Ιαπωνική θαλασσα … Εξορία-εξορία , αλλά στο τέλος μας πλήρωσαν με ενα βαρελάκι μαύρο χαβιάρι τον καθένα , ….όχι όπως εδώ στην Ελλάδα που σε στέλνουν εξορία και σου δίνουν …μόνο ξύλο ….

Είστε πολύ γενναιόδωρος άνθρωπος , καλή μου ,….φιλότιμη , γαλαντόμος ,…μια λεβεντιά …. Πάμε λοιπόν …. Θα σας κάνει και καλό σ’αυτή την …ψιλοκατάθλιψή σας η θάλασσα . Η…. золотой пляж «ζαλατόϊ πλιάς» , είναι από τις …πιο γλυκές παραλίες της Μαύρης Θάλασσας , λένε ….. Καθαρίζει η ψυχή σου απ’ τις μαυρίλες …… Τη βαλίτσα , θα την κρατάω εγώ …..Σας παρακαλώ…Τί …καβαλλιέρος θα ήμουν άλλωστε ;….

Όλη αυτή Άννιτσκα , (και το χέρι του «χάϊδευε»το χάρτη απο την Πολωνία ως τον Ειρηνικό) , ειναι η Ρωσία …. Είναι μεγάλη η Ρωσία , ντότσινκα μαγιά (κορούλα μου) , πολύ μεγάλη και …αγαπά την θάλασσα . Γι αυτό φτιάχνει δρόμους και …πολέμους …Για να φτάνει πάντα στη θάλασσα …. Γι αυτό έφτιαξε και τον μεγάλο σιδηρόδρομο – τον Υπερσιβηρικό – , ….για να «βγει» στη μεγάλη θάλασσα , στον Ειρηνικό ….. Το Βλαδιβοστόκ , ειναι το μάτι της «μανούλας» Ρωσίας στη μεγάλη θάλασσα . Εκεί , που μ’έστειλαν , τάχα για να τιμωρηθώ …χα, χα …. ακούς «για να τιμωρηθώ»…. στο πιο όμορφο μέρος του κόσμου…. στο «μάτι» της «μανούλας»….. Κάποια μέρα , θα ξαναπάω εκεί ….Όταν , θα πάψει να υπάρχει ….»αυτό»……γιατί κάποτε , θα πάψει …. δεν το σηκώνει «αυτό» , η ψυχή του …ρώσου …… Μαζί θα πάμε …… να δούμε τον Ωκεανό …. να δούμε τα ….τους…..τις …..

Που λες Άννιτσκα , για να βρεθώ στο Βλαδιβοστόκ , ταξίδευα 42 μέρες …. Αικατερινμπουργκ , Ουράλια , Λίμνη Βαϊκάλη , και η …απέραντη Σιβηρία … Χάζευα το ατέλειωτο χιόνι απ’το παράθυρο του τρένου…. Δεν φυσούσε δράμι …..Απόλυτη σιγαλιά …. Να σκεφτεις ότι το χιόνι από την νηνεμία , έφτιαχνε λεπτό «τείχος» πάνω στο τηλεγραφικό σύρμα , ίσαμε …τρία μέτρα ….και οι νιφάδες μεγάλες , σαν ….πιάτα του φαγητού….

Είναι λιμάνι το Βλαδιβοστόκ , ξέρεις ….. Πολύβουο , ζωντανό ….. Ένα σωρό άνθρωποι , διάφοροι , παράξενοι , που άλλη φορά δεν έχεις ξαναδεί …. Έπεσα ένα πρωινό , πάνω σ’έναν …… μικροκαμωμένο «κασιγλάζι»(σχιστομάτη) , που θέλοντας να …απαγχονισθει με το ζωνάρι του απο ένα καρφί σε τοίχο , σήκωσε τα πόδια του ψηλά μέχρι να …. πεθάνει , γιατί το καρφί ήτανε χαμηλά και δεν θα τα κατάφερνε αλλοιώς ….

Δεν με πιστεύεις , γιατί δεν ξέρεις τί ….μυστήριοι και επίμονοι άνθρωποι είναι οι ….Κινέζοι ….. Και όταν λέω «σήκωσε τα πόδια» εννοώ ότι τα δίπλωσε ….. Λίγο τα δίπλωσε …. Τα δάχτυλα….. Το είδα ….Ξυπόλυτος ήταν …..

Αν χαθείς …. αν ποτέ χαθείς , στάσου θαρρετά , με τόλμη και ψηλά το κεφάλι , στάσου στη μέση αυτού του … “κάπου” που έχεις χαθεί , κλείσε σφιχτά τα μάτια σου κι ευχήσου με όλη τη δύναμη της ψυχής σου ….”Μόλις ανοίξω τα μάτια μου , να ιδώ κάποιον , που μ’αγαπάει”…. Κι αν το πεις απ’την ψυχή σου , τότε θα τον δεις και τίποτα , τίποτα πια , δεν θα μπορεί να σε φοβίσει .

«Άφησέ τους Άννιτσκα τους παλιοκινέζους … Είναι μυστήριοι και παράξενοι … και δεν σου πρέπουν  … εσύ είσαι τόσο όμορφη και ψηλή και … είσαι η μικρή , γλυκιά μου дева (κόρη) , που μια μέρα θα σε πάρω και θα φύγουμε απ’ εδώ και θα ….»

Άννιτσκα , σταμάτα τα … χαζά . Δεν γίνονται αυτά τα πράγματα .

Άννιτσκα ψυχή μου , θα πάμε στον Επιτάφιο στην Ρώσικη Εκκλησία στου Χαριλάου απόψε ;

«Αυτό Άννιτσκα , αυτό (το χρήμα) , είναι το πασπαρτού , που ανοίγει όλες τις πόρτες … ακόμη και το Σιδηρούν παραπέτασμα» (αυτό δεν έχει link παραπομπής , γιατί προέρχεται από την προσωπική μου αλληλογραφία)

– Σήμερα , θα κάνεις την πρώτη σου αμαρτία , Άννιτσκα … Θα πιείς την πρώτη σου μπύρα …. Σου αξίζει .

.

Σήμερα , 20-6-2010 , τρίτη Κυριακή του Ιουνίου , είναι η γιορτή του Πατέρα .

(«Σήμερα , μπαμπά , γιορτάζεις» , είναι η Ελληνική μετάφραση του τίτλου)

 

Ετικέτες: , , ,