RSS

Tag Archives: μαγεία

… ΔΕΝ ΘΑ ΜΕΙΝΕΙΣ ΠΟΤΕ ΣΤΕΡΗΜΕΝΗ ΑΠΟ ΑΓΑΠΗ…

Ένα πολύ όμορφο σχόλιο αγάπης, που δέχθηκα αυτές τις τελευταίες ημέρες, από διαδικτυακό φίλο, με έκανε να θυμηθώ κάποια συζήτηση με τον Τάκη, παλιά… αρκετά παλιά, περίπου 10 χρόνια πριν…
-Σε… ζηλεύω, (μου είχε πει). Κάνεις τους ανθρώπους να σ’ αγαπούν…
Το αρνήθηκα και σθεναρά μάλιστα:
-Τί είναι αυτά που λες? Εσένα αγαπάνε οι άνθρωποι. Εμένα… ίσως γιατί είμαι μαζί σου. Είμαι νευρική, απότομη καμιά φορά, σκληρή με τις αλήθειες μου…
-Εμένα μ’ αγαπάνε, γιατί τους προσφέρω κάτι… υλικό. Εσένα, γιατί αγαπούν αυτά που γράφεις… Είναι ζόρικο αυτό κι εσύ το καταφέρνεις μια χαρά. Είναι κάτι σαν… Μαγεία. Α ρε μπαγάσα, δεν θα μείνεις ποτέ στερημένη από… Αγάπη…
… και να ξέρεις, πως κι εμένα μου αρέσουν αυτά που γράφεις, ιδίως αυτά τα… αυτοσαρκαστικά σου και κάποια άλλα, που με κάνουν και δακρύζω…
_____________________
Σ’ ευχαριστώ φίλε μου γι αυτό το «σ’ αγαπάω», όχι μόνο γιατί είναι ωραίο να σ’ αγαπούν και να σου το λένε, αλλά και γιατί με έκανες να θυμηθώ αυτήν την «ομορφιά».
———————————————————–
grafeas--2-thumb-large

 

Ετικέτες: , , , , , ,

Νύχτα γιομάτη θάματα , νύχτα σπαρμένη μάγια …

Λένε για την νύχτα των Χριστουγέννων , πως είναι … μαγική . Πως συμβαίνουν πράματα και θάματα ένα σωρό … Και πως ανάμεσα σ’ αυτά τα μαγικά , είναι και οι .. ευχές την ώρα που γεννιέται ο Χριστός

Σαν ήμουνα μικρή , πριν πολλά-πολλά χρόνια , γιορτάζαμε αλλιώς την Νύχτα των Χριστουγέννων . Ήταν μια μικρή τελετουργία , που άρχιζε με το … στόλισμα του δέντρου και κατέληγε στην μυστική ευχή , την ώρα της γέννησης . Γιατί , ναι … το δέντρο δεν στολιζόταν από του … Αγίου Δημητρίου , ή βαριά βαριά από τα μέσα του Νοέμβρη , όπως καλή ώρα σήμερα και ούτε ήταν Χριστουγεννιάτικο έθιμο ο κόκκινο-χοντρομπαλάς Santa Claus … «Αυτά είναι … Американский фигня» , έλεγε ο μπαμπάς μου και γιορτάζαμε εκείνη την μέρα , έτσι όπως το όριζε αυτός :

Η «γιορτή» άρχιζε από το μεσημεράκι , μετά το γεύμα . Αφού στολιζόμασταν με … τα καλά μας , στην τρίχα και οι τρεις , έστηνε ο μπαμπάς το … πεύκο που είχε αγοράσει την ίδια εκείνη ημέρα σε ένα τενεκέ γεμάτο χώμα και χαλίκια , λέγοντας μέχρι να το καταφέρει  χιλιάδες ρώσικες βλαστήμιες , γιατί ήταν και … λεπτεπίλεπτος και ψιλοτεμπέλης και άθεος , αλλά ήταν έθιμο (ο πατέρας να το κάνει αυτό) και το έθιμο , ήταν … ιερό . Όταν τελικά το κατάφερνε , κάναμε ένα μικρό διάλειμμα , για να πιούμε ένα τσάι με όλη την επισημότητα που άρμοζε μια τέτοια στιγμή σε Ρώσους σαν κι εμάς . Η μαμά είχε φροντίσει να είναι αναμμένο το σαμοβάρι με κάρβουνα που έπαιρνε από την ξυλόσομπα .
Αμέσως μετά , ερχόταν η δική μου σειρά με το να αραδιάσω γύρω-γύρω από το δέντρο τα παιχνίδια μου … όλα … δηλαδή όσα είχα από πάντα και όσα είχαμε … «δανειστεί» από την γειτονιά , έτσι … για φιγούρα , για να φαίνεται πιο πλούσιος ο διάκοσμος … Η μάνα μου τοποθετούσε στην κορυφή ένα μακρόστενο στολίδι που λεγόταν … «κορυφή» (αστέρι δεν βάζαμε , γιατί ο μπαμπάς μου έλεγε ότι το πιο λαμπρό αστέρι του κόσμου ήμουν εγώ , και δεν είχε καμιά διάθεση να με δει … κρεμασμένη στο δέντρο) και τότε … ερχόταν η ώρα για το δεύτερο διάλειμμα για … κονιάκ με σοκολάτα πικρή για συνοδευτικό . Εμένα , αυτή η φάση δεν μου άρεζε και πολύ , γιατί μου επέτρεπαν μόνο να … βουτάω την γλώσσα μου στα ποτήρια τους , τόσες φορές , όσες … ώρες μας χώριζαν από την γέννηση του Χριστού , από τα μεσάνυχτα δηλαδή … Βέβαια , με τον μπαμπά να μου έχει τρελλή αδυναμία … κλέβαμε λίγο στο μέτρημα και έτσι βούταγα καμιά … 20αριά φορές την γλώσσα μου στο κονιάκ , πράμα που έκανε έξαλλη τη μαμά μου , αλλά βραδιά Χριστουγέννων ήταν και άφηνε την τιμωρία για μια άλλη φορά , πάντοτε …
Από εκεί και πέρα , άρχιζε το καθ’αυτό στόλισμα του δέντρου , που φροντίζαμε να κρατήσει μέχρι ακριβώς τα μεσάνυχτα . Στόλισμα με τις ώρες , τρώγοντας αλμυρά μπλινί , αλειμμένα με άσπρο βούτυρο και λαμπερό κόκκινο μπρικ , λεπτοκομμένες φετούλες λαρδί που ψήναμε με το πηρούνι μέσα στην θράκα της ξυλόσομπας , πυροσκί με πατάτα και άφθονο πιπέρι και βαρένικι (κάτι σαν τα ιτλικά ραβιόλια) με ανάλατο τυρί και μαρμελάδα δαμάσκηνο , βρασμένα σε άφθονο νερό και περιχυμένα με καμμένο φρέσκο βούτυρο … Όλα αυτά συνοδεύονταν από κόκκινο γλυκό κρασί , όπου είχα … ανοιχτή ελεύθερη πρόσβαση , χωρίς κανένα περιορισμό … Τελευταία , όταν όλα ήταν έτοιμα , ανάβαμε (δικιά μου δουλειά κι αυτό) ένα ένα τα κεράκια του δένδρου , γιατί τότε δεν υπήρχαν ηλεκτρικά λαμπιόνια (σχεδόν ούτε ηλεκτρικό υπήρχε … Υπήρχε με … το δελτίο , για κάποιες ώρες του ημερονυχτίου) … Φροντίζαμε το τελευταίο κεράκι να ανάψει την ώρα που «χτυπούσαν» μεσάνυχτα και γεννιόταν ο Χριστός και τότε … κλείναμε σφιχτά τα μάτια μας και κάναμε μυστικά μια ευχή , που η … μαγική Νύχτα , θα έκανε πραγματικότητα …
Με το … άνοιγμα των ματιών μας , ο μπαμπάς δήλωνε πως το εθιμοτυπικό όριζε πως πρέπει τώρα να πάμε στην Εκκλησία μέχρι το ξημέρωμα , αλλά … «είμαστε όλοι τόσο πολύ κουρασμένοι» ,  που … μπορούσε να το κάνει μόνον όποιος το ήθελε πάρα πολύ και φυσικά … δεν το έκανε κανένας μας …
Κανείς μας ωστόσο δεν πήγαινε για ύπνο … απλά , καμωνόμασταν πως τάχα μου πάμε για ύπνο …
Οι μεν γονείς μου έμεναν όλο το βράδυ παίζοντας χαρτιά αγκαλιασμένοι (χωρίς όμως να βλέπει ο ένας τα χαρτιά του άλλου … αυτό αποτελούσε πάντα ένα μεγάλο μυστήριο για μένα) και αδeιάζοντας το σαμοβάρι και το μπουκάλι με το κονιάκ μέχρι και την τελευταία τους σταγόνα , ώσπου …  ξημέρωνε …
Κι εγώ που… τάχα ξάπλωνα για να κοιμηθώ ,  ξαγρυπνώντας μέχρι το πρωί , και κρατώντας σφιχτά τα μάτια μου κλεισμένα , έλεγα και ξανάλεγα από μέσα μου τις … ευχές μου … Τις ευχές που έλπιζα ότι η Μαγική Άγια Νύχτα , θα έκανε πραγματικότητα …
Μπορεί  πια …
…το δέντρο να είναι ένα πλαστικό έλατο…
…οι γονείς μου να έχουν ταξιδέψει ανεπιστρεπτί στον Παράδεισο …
…να πίνουμε τσάι σε φακελλάκι γιατί το σαμοβάρι γεμίζει καπνό το σαλόνι …
…τα κεράκια να έγιναν εκατοντάδες λαμπερά leds …
…το λαρδί να μας το έχει απαγορέψει ο καρδιολόγος δια ροπάλου …
…το κονιάκ να μας «πειράζει» …
…τα παιδιά να βιάζονται να φύγουν στα … after …
…να συνεχίζουμε να μην πηγαίνουμε στην Εκκλησία , αλλά με πιο … πρόστυχες και φτηνές δικαιολογίες …
… αλλά …
Αλλά , δεκάδες χρόνια τώρα , συνεχίζω την Άγια και Μαγική αυτή Νύχτα του Χριστού , κρατώντας σφιχτά σφαλισμένα τα μάτια , να κάνω την ευχή μου , ελπίζοντας στην μαγική ευόδωση της …
Και όχι μόνο …
… αλλά , όλες οι κατα καιρούς Χριστουγεννιάτικες ευχές μου μπουκάρουν μέσα στην ψυχή μου και περνούν και ξαναπερνούν χορεύοντας μεθυσμένες απ’ το γλυκό κρασί πίσω απ’ τα σφαλισμένα μου μάτια , και  άλλοτε με πλησιάζουν και ξαναπομακρύνονται , και πέφτουν απ’ τα ουράνια και ξανασηκώνονται , και λειώνουν μπροστά μου και ξαναγεννιούνται , για να αποδομηθούν και πάλι και να κομματιαστούν σε χίλια θρύψαλα , που σκορπίζονται γύρω μου σαν χιόνι , σαν τρελός χαρτοπόλεμος , σαν σπίθες από έκρηξη ηφαιστείου …. Αυτές … οι μεγάλες , από καρδιάς , γλυκές , μαγικές … χριστουγεννιάτικες ευχές μου …

Απόψε φίλοι μου , ό, τι κι αν κάνετε , όπως κι αν περάσετε , με όποιον κι αν βρεθείτε , όταν θα μείνετε πια μόνοι μέσα στην Άγια Μαγική Νύχτα , … σφαλίστε σφιχτά τα βλέφαρα και κάντε μία ευχή … Μην το πολυσκεφτείτε … Ξεχάστε τις λογικές και τις φιλοσοφίες … Απαρνηθείτε τον «μεγάλο» σας εαυτό και … ταξιδέψτε στο όνειρο … στο φως … στην ελπίδα .


 

Ετικέτες: , , ,